บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 52 : อุบัติเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61

ภูริชมองหญิงสาวที่นอนอยู่ที่พื้น ก่อนจะค่อยโน้มตัวลงไปแต่ช่วงขายังค้างอยู่บนโซฟาตัวใหญ่

ใบหน้าคมเลื่อนลงเกือบจะชิดกับคนที่อยู่ด้านล่าง

‘ ปึก ‘เร็วเท่าความคิด พิจิกาเห็นชายหนุ่มโน้มตัวลงมา จึงรีบผุดลุกขึ้น ทำให้หน้าผากมนของทั้งสองกระแทกกันอย่างแรง ส่งผลให้หญิงสาวที่จะลุกขึ้นหงายหลังตึงลงที่พื้นอีกรอบ

‘’อูย’’  พิจิการ้องโอดโอย ถูหน้าผากตัวเองไปมา

“เจ็บมั๊ยล่ะ “ ภูริชคลำหน้าผากตัวเองบ้าง ก่อนจะมองคนตัวบางที่นอนหงายอยู่ที่พื้น ลำพังเค้าไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก เพราะถ้าเปรียบเทียบแล้ว คนตัวบางหน้าจะบอบบางกว่ามาก และเป็นหญิงสาวเองอีกที่เอาหน้าผากตัวเองมาชนกับเค้าอย่างแรง เปรียบเหมือนวีออสชนประสานกับรถสิบล้อ ที่เคลื่อนไหวช้าช้า ทำให้อีกฝ่ายได้รับความรุนแรงกลับไป สังเกุตได้จากรอยแดงที่เกิดขึ้นทันที

“ทำอะไรของคุณ ลุกขึ้นมาชนหน้าผากกันทำไม “

“หยุดเลยนะคุณภู คุณนั่นแหละ ก้มลงมาทำอะไรเล่า” หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง จ้องคนที่ทำให้ตังเองเจ็บ  

“ก็จะก้มลงไปดูว่าเจ็บตรงใหนหรือเปล่า เห็นกลิ้งลงไปจากโซฟา คุณคิดว่าผมจะก้มไปทำอะไรเหรอ” ชายหนุ่มส่งยิ้มมุมปากพร้อมกับสายตาล้อเลียน

“ใครจะไปรู้เล่า นึกว่าจะก้มลงมาจูบ” พิจิกาเผลอพูดในสิ่งที่คิดออกไป ก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเอง นึกหมั่นใส้คนที่ยิ้มกริ่มอยู่ได้ 

“ใหนดูซิ เจ็บมั้ย แดงเลยหน้าผากอ่ะ” ภูริชย้าย

ลงมานั่งข้างหญิงสาวที่พื้น หันไปประคองใบหน้าหวานให้หันมาหาตัวเอง ยกมือลูบเบาๆที่หน้าผากมน ก่อนจะใช้มืออีกข้างบังคับใบหน้าของหญิงสาวให้โน้มเข้าหา

“เพี้ยง ..หายเจ็บนะครับ” 

พิจิกานั่งนิ่งเกร็งตั้งแต่ที่ชายหนุ่มยกมือมาประคองใบหน้าตัวเองแล้ว รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่รับรู้ตัวเอง เหมือนตกอยู่ในภวังค์ 

จนกระทั่งมีลมเบาๆเป่ารดที่หน้าผากมน จึงสะดุ้ง

เงยหน้ามองคนที่บอกเสียงอ่อนโยน

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ” เสียงอู้อี้บอกออกไป

“แต่หน้าผากยังแดงอยู่เลยนะ แล้วตอนนี้มันแดงไปทั้งหน้าแล้วด้วย งั้นเดี๋ยวเป่าอีกที” ภูริชส่งเสียงล้อหญิงสาว ส่งยิ้มให้พร้อมแววตาพราวระยับ

“พอเลย หาโอกาสให้ตัวเองตลอดเลยนะคะ”

พิจิกาบอกอย่างหมั่นใส้


* * ต่อตรงนี้ค่ะ 


พิจิกาผุดลุกขึ้นย้ายมานั่งที่โซฟาแทน รู้สึกเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ดจากการปะทะกันของหน้าผาก

และตอนนี้หน้ายังร้อนผ่าวจากเหตุการณ์ใกล้ชิดที่ผ่านมาไม่หายอีก จนลืมสนใจชายหนุ่มที่ลุกเดินหายไปจากสายตา

“ประคบไว้หน่อย จะได้ลดบวมครับ” ภูริชบอกเสียงเรียบ วางผ้าผืนบางที่หุ้มน้ำแข็งก้อนเล็ก

บนหน้าผากมนที่ยังไม่หายแดง 

“อูย เย็นค่ะ “ เสียงเล็กสะดุ้งออกมาเมื่อสัมผัสความเย็นจากก้อนน้ำแข็งที่ซึมผ่านผ้าผืนบาง

“ความเย็นจะช่วยลดบวมแล้วยังทำให้ปวดน้อยลงอีกด้วย ตอนนี้คุณอาจจะยังไม่ปวดแต่ประคบเย็นเผื่อไว้ก่อนแล้วกัน “ ชายหนุ่มบอก มือยังไม่ละไปจากผ้าที่วางบนหน้าผากมน

“จะช้ำมั้ยคะเนี่ย พรุ่งนี้” 

“ก็ไม่แน่ ต้องรอดูคืนนี้ ถ้าปวดก็อย่าลืมกินยาสักหนึ่งเม็ดนะ เข้าใจมั้ย ” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มในตอนท้าย

“ก็อยากเล่นเองเจ็บเอง ไม่ใช้แสตนด์อินก็ต้องทนเจ็บให้ได้” น้ำเสียงแกมหมั่นใส้บ่นออกไปจากปากของชายหนุ่ม

“...” พิจิกาเหล่มองคนที่นั่งข้างๆ 

“มองทำไมครับ” 

“จะกลับยังคะ ดึกแล้ว” 

“ไม่กลับ นอนด้วยคนนะ “ น้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับสายตาพราวส่งมาจากคนตัวโต

‘ไบโพลาร์ที่แท้จริงคือคนข้างๆนี่แหละ ‘ พิจิกาแอบคิดในใจ เมื่อกี้เสียงดุ อีกสักพักเสียงนุ่ม มาตอนนี้จะมาอ้อนซะละ แล้วสายตาที่ส่งมานี่อีก 

“คุณภู คุณจะมาขอนอนห้องคนอื่นเค้าแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

“คนอื่นที่ใหน แฟนตัวเอง ไม่เห็นเป็นไร ผมยังเคยให้คุณนอนห้องผมเลย คุณไม่ขอด้วยซ้ำ”

“ทุกที วกมาอีกละ เชิญตามสบายค่ะ วันนี้โซฟานะคะ

เพราะคุณทำให้แพรเจ็บตัว ฉะนั้นคืนนี้ต้องนอนโซฟาค่ะ” พิจิกาบอกอย่างอ่อนใจกับคนตัวโต ที่เอาเรื่องเก่ามาพูดไม่รู้จบ

“ อะไรอ่ะ คุณทำตัวเองแท้ๆ ผมไม่เกี่ยวด้วยเลย” น้ำเสียงแง่งอนออกมาจากผู้ชายตัวโต

“หรือจะกลับคะ” 

“ไม่ครับ โซฟาก็โซฟาครับ” 

“งั้นก็ กู้ดไน้ท์ค่ะ “ 

“คุณแพร ห้ามล็อคห้อง เผื่อคุณปวดแผล หรือมีไข้ขึ้นมากลางดึก ผมได้เข้าไปดูได้ทัน” ภูริชรีบบอก ก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าห้องนอน

“คุณภูริชคะ หน้าผากชนกันนะคะ แพรไม่ได้ขับรถชนกับใคร แผลก็ไม่ได้มี เว่อร์ไปละ” 

“ไม่รู้แหละ ไม่งั้นผมไม่ยอมนอนโซฟา ห้ามล็อคห้องเด็ดขาด ผมเป็นห่วง “ เสียงเข้มตอบออกมา 

“เจ้าค่ะ คุณพระนาย” เสียงกระแทกตอบกลับมาก่อนเจ้าของห้องจะเดินหนีเข้าห้องพร้อมปิดประตู

‘ ไรวะ นี่ขนาดยังไม่ได้แต่งนะเนี่ย ผิดนิดหน่อยให้นอนโซฟา ถ้ายัยตัวแสบบอกว่าผิดเยอะ ไม่ไล่เค้าออกจากบ้านเลยเหรอวะ ‘ ชายหนุ่มบ่นก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่เจ้าปัญหา



*โอ๊ย คุณภูมโนไปไกลมากกกค่ะ แค่เป็นเเฟนยัยแพรยังไม่คิดจะเปิดเผยเลย นี่อะไร มามโนถึงขั้นตกแต่ง

เพลียกับคุณค่ะ *


เหมือนเดิมขอกำลังใจหน่อยย  คอมเม้นท์หน่อยย

และขอขอบคุณทุกการรีวิว ทุกยอดติดตาม ทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นท์ ค่ะ ทำให้เกิดแรงกายแรงใจ มหาศาลเลยค่ะ ตอนหน้าจะเป็นยังไงหนา อีตาผู้ชายที่อยู่โซฟาจะยอมนอนที่โซฟาจริงๆเหรอ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #295 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 12:36

    น่ารักสุดๆ

    #295
    0
  2. #48 0638276840 (@0638276840) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 09:34
    อัปเดดรั่วๆๆเลยคะชอบๆๆ
    #48
    0
  3. #47 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:05
    มโนจริงด้วย 555
    #47
    1
    • #47-1 ปุณณมล (@punnamol) (จากตอนที่ 52)
      17 มิถุนายน 2561 / 22:16
      มโนแรงมากค่ะ อีตาคุณภู
      #47-1
  4. #46 0638276840 (@0638276840) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:39
    เขินแท่นเลยอะรีบไๆมาอัปเดดนะคะจะรอ
    #46
    1