บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 51 : บริการพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61

          ภูริชเดินเนียนตามหญิงสาวไปตลอดทางจนถึงหน้าประตูเข้าคอนโด ไม่สนใจอาการปั้นปึงของพิจิกา กลับยิ่งมองแล้วรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอีกต่างหาก  
"อ่ะ จะไปใหนคะ " พิจิกาเอ่ยเสียงขึงขัง อดหมั่นใส้ชายหนุ่มที่ดูอารมณ์ดี ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่มาตลอดทาง
"ไปส่งไงครับ " 
"ถึงแล้วค่ะคุณภู แค่เดินเข้าลิฟท์  แพรไปเองได้ค่ะ ไม่หลง" 
"ไม่เป็นไร ผมไปส่งดีกว่า เดี๋ยวคุณจะหลงเข้ามาอยู่ในใจผม จนหาทางออกไม่เจอ " ภูริชยักคิ้ว หลิ่วตาให้หญิงสาว ที่ยืนทำหน้าเหวอ หลังจากเค้าพูดจบประโยค 
"เอิ่ม....เกี่ยวกันตรงใหนคะ " พิจิกามองหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะเสหันไปแอบอมยิ้ม
"เปิดประตูสิครับคุณพิจิกา หรือว่าหลงแล้วจริงๆ มาเดี๋ยวผมจูงจะได้ไม่ต้องเดินวนไปวนมาอยู่ในใจผม" ภูริชคว้ามือหญิงสาวมากุมแยกนิ้วมือประสานเข้าด้วยกันกับมือบาง ก่อนจะคว้าเอาการ์ดที่พิจิกาถือไว้ยกทาบช่องสแกนและเปิดประตูเข้าไปเอง  
"ปล่อยได้แล้วค่ะ ถึงห้องแล้ว ไม่ต้องตามเข้าไปส่งอีกนะคะ " 
"ขอตามเข้าไปส่งหน่อยนะ ใหนๆก็มาถึงหน้าห้องแล้ว "
พิจิกาส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ ปล่อยให้เค้าเดินตามเข้ามา

หลังจากเข้ามาในห้องได้แล้ว ภูริชก็เลือกปักหลักลงที่โซฟาตัวใหญ่ ไม่สนใจหญิงสาวเจ้าของห้องที่เดินไปมา  จนกระทั่งพิจิกาเดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืด กางเกงขายาว เหมือนชุดที่หญิงสาวใส่นอนในวันก่อน ผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องอยู่ที่คอ ใบหน้าเกลี้ยงเกลา 
ดูสะอาดหมดจดไร้รอยเครื่องสำอางค์  ผมที่ยาวประบ่าเปียกชื้นคลอเคลียอยู่ที่ใบหน้า เหมือนยังเช็ดไม่แห้งดี  ทำให้ภูริชเผลอมองอย่างลืมตัว 
"จะไปส่งที่เตียงนอนด้วยเลยมั๊ยคะ " พิจิกาเอ่ยถามชายหนุ่มน้ำเสียงประชด เมื่อเห็นว่าเค้ายังไม่มีที่ท่าว่าจะกลับ พร้อมกับนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามชายหนุ่ม
"ได้เหรอ" ภูริชบอกออกไปอย่างกระตือรือล้น โดยไม่ปกปิดความดีใจไว้เลย
"ประชดค่ะ " พิจิกาส่งค้อนให้ 
"เช็ดแบบนี้เมื่อไหร่จะแห้ง คุณไม่มีไดร์เป่าผมเหรอ" 
"เดี๋ยวก็แห้งค่ะ ผมแพรสั้น ขี้เกียจใช้ไดร์เป่า" พิจิกาบอกชายหนุ่มพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปพลาง
"ทำอะไรคะ " พิจิกาหันหน้าไปถามคนตัวโต ที่อยู่ๆก็ลุกจากโซฟาแล้วมายืนซ้อนหลังเธอ ก่อนจะคว้าเอาผ้าขนหนูผืนเล็กออกจากมือเธอ
"ก็จะเช็ดผมให้ไง " ชายหนุ่มตอบคำถามก่อนจะค่อยๆเช็ดผมให้หญิงสาวอย่างเบามือ 
"..." มีรอยยิ้มกว้างเกิดขึ้นที่ใบหน้าของคนที่นั่งอยู่  เมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่ยืนเช็ดผมให้อย่างเอาใจใส่ 
ภูริชค่อยๆเช็ดผมพิจิกาไปด้วย ใช้มือหนานวดขมับเบาๆให้เธอคลายเมื่อยไปด้วย ทำให้หญิงสาวที่ตอนแรกขืนตัวเกร็งค่อยๆผ่อนคลายจนเผลอตัว ค่อยๆเอนตัวพิงชายหนุ่ม
"สบายจัง " แม้ไม่ได้มอง ชายหนุ่มก็รับรู้ได้ในน้ำเสียงนั้น กับท่าทีที่ดูผ่อนคลายขึ้น
"บริการพิเศษ สำหรับคุณแฟนครับผม" 
"ขอบคุณนะคะ "  น้ำเสียงเบาคล้ายพึมพำออกมาจากลำคอ คนที่รับบริการพิเศษค่อยๆหลับตาลง 
"สนใจผูกขาดบริการพิเศษแบบนี้ตลอดชีวิตมั๊ยครับ " 
พิจิกาเปิดเปลือกตาขึ้นทันที  หันหน้าไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ 
"ทำไมมองหน้าผมอย่างนั้นล่ะ " 
"อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้นะคะ " พิจิกาบอกออกไปทั้งๆที่ใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้น
"ล้อเล่นอะไร มีแต่คุณน่ะแหละ ที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของผมตลอด เป็นแฟนกันก็กลัวคนอื่นจะรู้ ไม่ยอมบอกคนอื่นสักที นี่คุณพ่อคุณแม่ยังหาว่าผมละเมอไปคนเดียวเลย" ภูริชบอกน้ำเสียงแง่งอน
มองคนตรงหน้าที่แก้มใสเริ่มขึ้นสี จะบอกว่าเป็นสีที่เธอล้างออกไม่หมดจากการแต่งหน้าก็คงจะไม่ใช่ เพราะก่อนหน้านี้เค้าก็จ้องมองที่ใบหน้าใสของยัยตัวแสบตั้งนาน
"คุณภู นี่คุณบอกท่านทั้งสองด้วยเหรอคะ โอ๊ย ตายแล้ว แล้วนี่ท่านจะคิดยังไงคะเนี่ย แพรเป็นพนักงานในบริษัทคุณนะ พนักงานธรรมดาด้วย " คนพูดทำสีหน้ายุ่งยาก
"พนักงานธรรมดาที่ใหน คุณมีตำแหน่งนะ ควีนไอทีไง " ชายหนุ่มส่งยิ้มให้หญิงสาว นึกขันอาการปั้นปึง โมโหของคนตรงหน้า
"ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก ท่านทั้งสองชอบคุณ ไม่ต้องมาทำโมโหกลบเกลื่อนเลยนะ คุณมีความผิด  
"อะไรคะ" พิจิกาหน้าเหวอ เมื่อชายหนุ่มกล่าวโทษ
"เมื่อกี๊ คุณหาว่าผมล้อเล่นกับความรู้สึกของคุณ ทั้งๆที่เป็นคุณต่างหากที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของผม อย่างนี้มันน่าโดนทำโทษนัก" 
"จะทำอะไรคะ" คนตอบยังไม่ทันตอบคำถาม
"คุณภูไม่เอา จั๊กจี้ ปล่อยๆค่ะ 5555  " พิจิการ้องเสียงดังเมื่อชายหนุ่มพุ่งตรงมาจี้เอวเธออย่างแรง
หญิงสาวหลีกหนีมือหนาที่ตามมาไม่ลดละ ก่อนจะชนเข้ากับพนักวางแขนของโซฟาจนหงายหลังล้มลงบนโซฟาตัวใหญ่ 
"พอเลยค่ะ ไม่เล่นแล้ว " พิจิกายกมือกางกั้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่พนักโซฟาค่อยๆโน้มตัวลงมาตาม ก่อนจะทิ้งตัวลงมายังตัวเธอเหมือนเป็นภาพสโลโมชั่น  ไวเท่าความคิดพิจิกาปล่อยมือลงและกลิ้งหมุนตัวลงจากโซฟาหนีทันที ส่งผลให้เกิดเสียงดังตุ้บ
"อูย " หญิงสาวส่งเสียงครางเบาๆ ใบหน้าเหยเก รู้สึกเจ็บนิดๆ
"ลงไปทำอะไรครับ " ภูริชนอนยาวบนโซฟาแทนที่หญิงสาวที่กลิ้งตกลงไป ตะแคงตัวหันไปทางร่างบางที่นอนอยู่ที่พื้นเอามือเท้าคางมองคนที่ส่งเสียงร้องโอดโอย 


***มาแล้วค่ะ บริการพิเศษจากภูริช มีใครสนใจบ้างมั๊ยคะ อิอิ  เคลิ้มเชียวนะยัยแพร **
มาขอกำลังใจเหมือนเดิม อ่านแล้วเป็นยังไงบ้าง ชอบไม่ชอบ คอมเม้นท์มานะคะ ไร้ท์รออ่านจ้า
สุดท้ายก็ขอขอบคุณ นักอ่านทุกท่านค่ะ ที่เข้ามาอ่าน เข้ามาให้กำลังใจ เข้ามากดติดตาม เข้ามาคอมเม้นท์ ขอบคุณมากๆค่ะ กำลังใจที่ดีที่สุดบอกเลย 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #170 Napaporn นะจ๊ะ (@-naja1234) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 11:41
    จะน่ารักไปไหนเนี่ยคุณภู
    #170
    0