บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 45 : พบพ่อแม่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

"เรียบร้อยค่ะ ท่านประธาน ขอโทษทีค่ะ แก้ไขนานไปหน่อย " ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง พิจิกาก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็กที่เธอใช้ใส่อุปกรณ์แก้ไขปัญหาเครื่องคอมพิวเตอร์ 
"ท่านประธานสามารถใช้งานได้ตามปกติแล้วนะคะ " หญิงสาวบอกขณะยืนนอบน้อมสองมือประสานกันอยู่ตรงหน้าเจ้าของบ้านทั้งสามที่ยังนั่งกันอยู่ในห้องรับแขก บนโซฟาตัวใหญ่
"งั้นเราไปทานข้าวกัน" ภูริชลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาบอกหญิงสาว เอื้อมมือไปที่กระเป๋าสะพายใบเล็กที่อยู่ที่ไหล่บางหมายจะช่วยถือ แต่พิจิกาเบี่ยงตัวหลบเสียก่อน ภูริชเมื่อเห็นปฎิกิริยาที่เกิดขึ้นของพิจิกา จึงเผลอขมวดคิ้วเข้าหากัน
"เชิญท่านรองเลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันกลับเลย เมื่อสักครู่นี้ได้เรียก Grab Taxi ไว้แล้วค่ะ อีกสักพักคงมาถึง" พิจิกาถอยออกมาหนึ่งก้าว ก่อนจะยืนนิ่งบอกชายหนุ่มตรงหน้า
"ผมจะไปส่ง ทำไมต้องเรียกแท็กซี่มา " ดวงตาคมตวัดมองใบหน้าใสตรงหน้า ที่ดูเหมือนจะยอมเค้า แต่จริงๆแล้วก็ดื้อสุดๆ อะไรคือท่านรอง อะไรคือดิฉัน 
พิจิกาเม้มปากแน่น ไม่นึกอยากเถียงกันไปมาต่อหน้าผู้ใหญ่ จึงเลือกที่จะเงียบ
"ป้าให้เด็กตั้งโต๊ะแล้ว เห็นตาภูบอกว่าหนูรีบออกมายังไม่ได้ทานอะไรเลย ทานข้าวก่อนมั๊ยลูก เสร็จแล้วเดี๋ยวป้าให้รถที่บ้านไปส่งก็ได้จ๊ะ ใหนๆก็มาซ่อมเครื่องให้ท่านประธาน  หนูจะกลับเองป้าก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้ " คุณพิลาสรีบลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ เพือเข้ามาแก้ไขสถาณการณ์ตรงหน้า ยืนเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างลูกชายกับหญิงสาว ก่อนจะจับจูงมือบางไปยังห้องอาหารที่ให้เด็กเตรียมไว้
"เอ่อ  คุณป้าคะคือ" 
"ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวแท๊กซี่เค้ามา เราก็ให้ค่าเสียเวลาเค้าไป ไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวป้าให้เด็กจัดการให้ " คุณพิลาสเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน  ลูบมือบางไปมาทั้งที่ไม่หยุดเดิน
พิจิกาเลือกที่จะเงียบ ทำเพียงส่งยิ้มบางให้คุณพิลาส นึกเข้าใจทันทีว่าชายหนุ่มเหมือนใคร ถอดแบบกันมาขนาดนี้ สุดท้ายเธอก็ต้องยอมเดินตามการจับจูงของคุณพิลาสจนมาถึงห้องอาหาร โดยไม่ทันได้สังเกตว่าภูริชเข้ามานั่งหน้าบึ้งก่อนหน้าตั้งแต่ตอนใหน
"เดี๋ยวป้าไปดูในครัวมีอะไรเพิ่มเติมอีกมั๊ย หนูทานเลยลูก" คุณพิลาสหันไปขยิบตาให้ลูกชายที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ ก่อนจะเดินแยกออกไป
"ทำไมต้องเรียกแท๊กซี่ คุณก็รู้ว่ายังไงผมก็ต้องไปส่งคุณอยู่ดี " เสียงเข้มดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งลงแล้ว และมารดาของเค้าเดินออกไปเรียบร้อยแล้ว
"ก็ฉันเกรงใจ คุณจะไปส่งฉันวนไปวนมาทำไมคะ ในเมื่อคุณถึงบ้านแล้ว " พิจิกาบอกอย่างอ่อนใจ
"ฮึ ทานเถอะ " ภูริชแทบอยากจะแยกเขี้ยวใส่พิจิกา แต่สุดท้ายก็พ่นลมหายใจออกมาแทน

       พิจิการจัดการอาหารจนท้องอิ่มจึงเหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งหน้าบึ้งอยู่ ในระหว่างที่ทั้งสองจัดการกับอาหารตรงหน้านั้น มีเพียงเสียงกระทบกันของจานช้อน เท่านั้น คุณพิลาสรวมทั้งท่านประธานก็ไม่ได้เข้ามาที่ห้องนี้อีกเลย เหมือนรู้ว่าบรรยากาศในห้องนี้กำลังอึมครึม
"คุณพอจะไปส่งแพรได้มั๊ยคะ" พิจิกาเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าชายหนุ่มยกน้ำขึ้นดื่ม
 ภูริชเก็บอารมณ์ขุ่นมัวที่อยู่ในใจไว้ นั่งคิดทบทวนวันนี้ทั้งวัน ที่หญิงสาวทำคดีไว้ รับรองว่าเค้าจะต้องทบต้น ทบดอกแน่นอน 
"ไปลาคุณพ่อ คุณแม่เถอะ ผมจะไปนอนคอนโด ไม่กลับมาอีกแล้ว" ชายหนุ่มพูดจบก็เดินออกไปทันที
'เฮ้อ ไรของเค้าเนี่ย' พิจิกาบ่นตามหลัง แต่ก็เดินตามหลังชายหนุ่มไปติดๆ

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน คุณป้า" พิจิกาเอ่ยลาเจ้านายของตัวเอง
"ไว้มาทานข้าวกับป้ากับลุงใหม่นะลูกนะ มาแบบไม่ได้แก้ไขปัญหาอะไร แล้วต่อไปหนูเรียกท่านประธานว่าลุงนะคะ เดี๋ยวต่อไปก็ต้องเปลี่ยนอีกอยู่ดี" คุณพิลาสบอกหญิงสาวที่ลูกชายหมายปอง
"เอ่อ.. ค่ะ " พิจิกาเหลือบมองชายหนุ่มด้านข้าง ไม่ทันได้เข้าใจความหมายที่คุณพิลาสส่งมา แต่ก็เลือกที่จะส่งยิ้มให้ผู้ใหญ่ 
"ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวภูนอนคอนโดเลย คุณแม่เข้านอนเลยนะครับ จุ๊บ." ภูริชโอบกอดมารดาก่อนจะจุ๊บหอมแก้มส่งท้าย พร้อมกับหันไปยักคิ้วหนึ่งข้างส่งให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะผละออก
"ไปเถอะคุณ เดี๋ยวจะดึก" ภูริชหันมาบอกพิจิกาทั้งเสียงทั้งหน้าเข้มไปหมด 

"ดูเหมาะกันดีนะคะ ฉันชอบหนูแพร อยากได้คนนี้แหละค่ะ มาเป็นลูกสะใภ้" คุณพิลาสบอกกับสามี เมื่อมองตามลูกชายที่เดินเคียงข้างไปกับหญิงสาว
"อย่าออกตัวแรงนักเลยคุณ เค้าจะเอาลูกชายคุณหรือเปล่ายังไม่รู้เลย" 
"คุณธี " คุณพิลาสหันมาสะบัดค้อนวงใหญ่ให้กับผู้เป็นสามี 


******** คุณแม่ก็จะเอา คุณลูกก็จะเอา เสร็จแน่ พิจิกาเอ๋ย แต่ตอนหน้าขอสปอย ใครจะเสร็จใครคะ *** 

ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกการกดติดตาม ทุกการกดกำลังใจ ทุกคอมเม้นท์ค่ะ 
เป็นกำลังใจให้นักเขียนมือใหม่หน่อยน้าา  เม้นท์กันเข้ามาค่ะ ชอบไม่ชอบตรงใหน 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

298 ความคิดเห็น