บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 41 : ผ่าน ไม่ผ่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

      วันรุ่งขึ้นพิจิการีบตื่นก่อนที่เสียงนาฬิกาที่เคยตั้งปลุกเป็นประจำทุกวันจะดัง  เพื่อจะได้ออกจากห้องพักก่อนเวลาปกติ เนื่องจากเมื่อคืนกว่าจะหลับได้ก็ล่วงเข้าวันใหม่แล้ว และยังเป็นวันแรกของการทำงานด้วย เธอจึงคิดว่าหากร่างกายที่นอนไม่เพียงพอและยังต้องเผชิญกับสภาวะรถติดบนท้องถนนอีก วันนี้หญิงสาวจึงเลือกโดยสารรถไฟฟ้าไปทำงานแทนและเลือกที่จะไม่สนใจข้อความ
ที่ดังเข้ามาตอนนี้ของตัวการที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ 
    กระทั่งถึงบริษัทจึงพบว่าเธอมาเช้ามากกว่าทุกวัน จริงๆแล้ววันนี้ อาจจะเป็นวันที่เธอมาทำงานเช้ามากตั้งแต่ทำงานมาเลยก็ได้ เมื่อเข้ามาที่ชั้นของแผนกแล้วสแกนบัตรเข้าไปด้านใน จึงยังไม่พบใครมาเลย 
'โอ้.. ทุกคนต้องตื่นเต้นแน่ๆเลยถ้าเข้ามาแล้วเห็นเธอเป็นคนแรกของแผนก '
พิจิกาเก็บของเข้าโต๊ะ กดเปิดคอมก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องบางมาเปิดอ่านข้อความ
'พอดีมีงานด่วนค่ะ แพรเลยออกมาก่อน ตอนนี้ถึงบริษัทแล้วค่ะ ' หญิงสาวเลือกตอบข้อความกลับไปหลังจากที่เพิ่งเปิดอ่านข้อความเมื่อเช้า ที่ชายหนุ่มส่งมาว่ากำลังออกจากบ้านตรงมายังที่คอนโดของเธอ ตอนนี้เค้าอาจจะถึงที่คอนโดของเธอแล้วก็ได้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเค้าอ่านข้อความของเธอแล้วอะไรจะเกิดขึ้น แต่ก็ช่วยไม่ได้ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจริงๆ ที่จะเจอ

"โอ้ว....ว้าว วันนี้ฝนจะตกแรง หรือเปล่าเนี่ย " พิจิกาเงยหน้ามองเจ้าของเสียงพี่ชายคนสนิทที่ร้องออกมาตั้งแต่ยังไม่่ถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง  
"บ้านพี่เชษ ฝนตกเหรอ " 
"บ้านแกน่ะสิ วันนี้ถึงมาทำงานเป็นคนแรกได้ ทั้งที่ปกติมาเป็นคนสุดท้ายของแผนก เกิดอะไรขึ้นวะ"
"แหม... แพรก็อยากเป็นพนักงานดีเด่นบ้างไม่ได้เหรอ " 
"พนักงานดีเด่น เค้าคัดประเมินผลทั้งปีย่ะ อย่างแกน่ะ ได้อยู่สายประจำดีเด่น"
"อุ๊ย... ทำไมวันนี้ เกิดอะไรขึ้นคะ ที่แผนกเรามีระบบใหนล่มหรือเปล่า" มาอีกคนละ พิจิกากรอกตามองบน นี่เธอมาเช้าวันเดียว ทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงพรึงเพริดกันขนาดนี้เลยหรือเนี่ย ทั้งๆที่ปกติเธอก็มาทันเวลาเข้างานทุกครั้งเพียงแต่แค่คาบเส้นเป๊ะพร้อมกับวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเท่านั้นเอง 
"วันนี้แพรสวยผิดปกติหรือเปล่าคะ พี่วา" หญิงสาวถามพี่สาวของแผนกที่เข้ามาทักต่อจากเชษฐา
"กล้าพูดนะแก แต่ที่ถามมาว่าผิดปกติมั๊ย ฉันในฐานะหัวหน้าตอบแทนทุกคนให้ว่า ผิดปกติมาก.. " เชษฐาอดที่จะหมั่นไส้
"แพรไม่ได้คิดไปเองนะคะ ก็ดูทุกคนสิเข้ามาเห็นแพรปุ้บ ไม่ร้องโอ้ว ก็อุ๊ย หรือไม่ก็มองหน้าแพรอึ้งๆแล้วก็เดินจากไป " หญิงสาวนึกขำเพื่อนร่วมงานก่อนหน้านี้ ที่เดินเข้ามาพอเห็นหน้าเธอปุ้บ 
ดูเหมือนจะอึ้งๆแล้วก็เดินจากไป เธอจึงทำได้แค่ส่งยิ้มบางๆตอบกลับไปทุกคน
"งั้นฉันจะเฉลยให้แกนะ ว่าทำไมพวกเค้าถึงมีท่าทางแบบนั้น ขณะนี้เวลาเจ็ดนาฬิกา แกมาก่อนฉันและคนอื่นๆ นั่นหมายความว่าแกมาทำงานก่อนเจ็ดโมง" เชษฐาทำน้ำเสียงประหลาดใจมาก 
"พี่เชษเบาๆ มันไม่ได้เป็นปัญหาระดับโลก แค่มาเช้า คนอื่นเค้ามองกันใหญ่แล้ว แพรอายเค้า" จากครั้งแรกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม ตอนนี้เธอเริ่มจะรู้สึกอยากกลับไปเข้างานเวลาเดิมละ ต่อไปนี้เธอคงต้องปรับตัวมาทำงานก่อนเวลาเข้างานจริงๆจังๆซะแล้ว จะได้ไม่เป็นปัญหาระดับโลกเหมือนตอนนี้อีก เพราะทุกคนเล่นเดินมารุมล้อมโต๊ะเธอเหมือนมีเรื่องค้างคาใจสงสัยกันหนักมาก
แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้คำตอบจากเธอนั้น ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาซักก่อน ทำให้ม็อบย่อมๆที่รุมโต๊ะเธออยู่สลายไปในพริบตาเดียว
"ขอโทษที ขอตัวพิจิกาสักครู่ " พิจิกาเงยหน้าสบตากับเจ้าของเสียงเข้ม  
'เป็นไงเป็นกัน พิจิกาพร้อม ' หญิงสาวคิดในใจก่อนจะลุกตามชายหนุ่มที่เดินหันหลังออกไป
      หลังจากที่ได้รับข้อความของพิจิกา เค้าก็รีบบึ่งรถมาที่บริษัททันที อารมณ์ที่ปะทุอยู่ในอกนั้นยิ่งมากขึ้นเมื่อเดินเข้ามาที่แผนก แล้วเห็นคนอื่นๆ กำลังรุมล้อมเจ้าของโต๊ะอยู่ ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังหลบหน้าเค้าอยู่ อาจจะเพราะสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็เป็นได้ 
'ใครต้องเป็นคนโกรธกันแน่เนี่ย ชักสับสน' พิจิกาเดินทันตามชายหนุ่มมาที่หน้าลิฟท์ ก่อนจะยืนสงบอยู่เฉยอยู่ด้านหลัง มองแผ่นหลังกว้างที่ไม่มีท่างทางว่าจะหันมาคุยกับเธอ จวบจนเสียงลิฟท์ดังขึ้นและเปิดออก 
"เข้ามาสิ" ภูริชเอ่ยเสียงเข้า เรียกหญิงสาวที่ยืนนิ่ง 
"เห็นคุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับแพร" พิจิกายืนนิ่งถามกลับไป
"เราจะขึ้นไปคุยกันบนห้องทำงานผม พิจิกา" หญิงสาวกรอกตามองบน เดินเข้าไปในลิฟท์ที่เปิดค้างอยู่  มาอีกละเรียกเต็มยศ เชอะคิดว่าเธอจะต้องกลัวใช่มั๊ยคะ คุณเจ้านาย 
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในลิฟท์ไร้เสียงของคนทั้งคู่ จนกระทั้งถึงชั้นผู้บริหารชั้น 9 พิจิกาจึงเลือกเดินตามชายหนุ่มไปเงียบๆ 
"เชิญ" เสียงเข้มเอ่ยเบาๆพร้อมกับเปิดประตูกว้าง ภูริชเลือกไปนั่งบนโซฟากลางห้องก่อนจะมองจ้องไปที่หญิงสาว 
"พิจิกา" เขาเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม 
คนถูกเรียกเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกันแต่เลือกที่ตรงข้ามชายหนุ่ม 
ไม่รู้เพราะน้ำเสียงเย็นเยียบ หรือเจ้าของใบหน้าขรึมกันแน่ ที่ทำให้เธอสะดุ้ง ทั้งๆที่เตรียมใจมาแล้ว จะมาเสียงเข้มทำไมเนี่ย ตัวเองเป็นคนผิดนะ 
"มานั่งตรงนี้"ภูริชตบมือลงตรงที่ว่างข้างตัว 
"ไม่ค่ะ คุณภู แพรต้องเป็นคนโกรธคุณนะ คุณจะมาโกรธแพรทำไมเนี่ย" พิจิกาอดทนกับความอึดอัดได้ไม่นานก็โพล่งขึ้น
"คุณหนีผมมาทำไมเมื่อเช้า " ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม ก่อนจะลุกขึ้นย้ายที่นั่งมานั่งข้างหญิงสาวแทน
"ก็ยังไม่กล้าเจอ" พิจิกาตอบเสียงเบา 
"ทำไม ต้องไม่กล้า เราเป็นแฟนกันนะ พิจิกา" 
"เราทดลองเป็นแฟนกันค่ะ ยังไม่หมดทดลอง " พิจิกาเถียงทันควัน
"ก็นั่นแหละ ผมก็ว่าเราเป็นแฟนกันอยู่ดี " ภูริชตอบกลับน้ำเสียงแง่งอน
"ผมขอโทษเรื่องเมื่อวาน แต่จะไม่บอกหรอกนะ ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก และใอเรื่องทดลองคบอะไรเนี่ย ยกเลิกเลย เพราะตอนนี้เราเป็นแฟนกันจริงๆแล้ว" 
"คุณภู "
"ไม่ต้องมาเรียกเลย ผมจูบคุณแล้ว เกือบจะเกินจูบไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะงั้นทดลองอะไรนั่นผ่าน"
"คุณภู แพรต้องเป็นคนบอกไม่ใช่เหรอคะ ว่าผ่านหรือไม่ผ่าน"
"งั้นผ่านหรือไม่ผ่าน ถ้าไม่ผ่านจะลองใหม่ก็ได้นะ  " พิจิกาเพิ่งรู้ตัวว่าพลาดเสียทีชายหนุ่มเมื่อหันไปสบตาดวงตาเข้มที่ตอนนี้วาววับ ระยิบระยับ 
"ฮืม.. ว่าไงครับ " น้ำเสียงทอดเบาที่ส่งมาพร้อมแววตาพราวแสง
"แพรจะไปทำงานแล้วค่ะ ได้เวลาเข้างานจริงๆแล้ว" ภูริชรีบความข้อมือหญิงสาวไว้
"เย็นนี้กลับด้วยกัน เสร็จงานแล้วส่งข้อความมา เดี๋ยวจะไปรับที่แผนก " 
"แล้วไม่ต้องหนีกลับก่อนอีกนะ" ชายหนุ่มสำทับก่อนจะปล่อยมือหญิงสาว 

***** มาอีกแล้วค่ะ ตกลงผ่านหรือไม่ผ่านค่ะ 
ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม   ขอกำลังใจหน่อยยย  ไร้ท์เหงา ไร้ท์ไม่มีแรง เค้าต้อแต้ พระเอกเค้ามึนตัดสินตัวเองเสร็จสรรพเลย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

298 ความคิดเห็น