บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 38 : ร้ายนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

         เช้าวันหยุด วันอาทิตย์อย่างนี้ พิจิกามักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ ไปกับการทำความสะอาดห้อง ซื้ออาหารมาตุนไว้ที่ห้อง และจบท้ายด้วยการอ่านนิยายมากกว่า   
แต่เนื่องจากเมื่อวานตอนที่นายใหญ่อยูที่ห้องนั้น พี่นัทโทรมาพอดี วันนี้เลยกลายเป็นนัดรวมพลอีกรอบ 
"แพรใกล้ถึงแล้วค่ะ พี่นัทเจอกับนายใหญ่หรือยังคะ " พิจิกากรอกเสียงลงไปในขณะที่กำลังก้าวออกจากรถไฟฟ้า 
"เจอกันแล้ว ตอนนี้รอแพรคนเดียว เดี๋ยวพี่เลือกร้านรอเรา ถึงแล้วโทรมานะ"  นัทศาตร์บอกหญิงสาวพร้อมกับเดินมองหาร้าน

         พิจิกามองดูชายหนุ่มสองคนเดินคู่กัน  โตมรมีรูปร่างสูง หน้าตาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มที่ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มดูเด่นชัดมากขึ้นไปอีก 
ผิวพรรณที่เข้มขึ้นจากการทำงานหรือออกแดด  มัดกล้ามช่วงแขนที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวออกกำลังกายเป็นประจำ ไม่น่าเชื่อว่าสมัยเด็กๆ เธอจำได้ว่าโตมรมีรูปร่างสูงดูเป็นกะเหรี่ยงคอยาว  ร่างกายดูผอมแห้ง จนเธอชอบล้อเลียนบ่อยครั้งว่า 'นายโตมรกระเหรียงคอยาว'  พอนานเข้าชื่อนี้ก็จางหายไป เพราะ พ่อกับแม่ของเธอชอบเรียกแต่นายใหญ่ นายใหญ่ เธอก็เลยติดจนตอนนี้แทบจะลืมชื่อจริงนายใหญ่ไปละ  
ส่วนอีกคน พี่นัทศาตร์ ชื่อนี้จำได้แน่นอน พี่นัทมีรูปร่างสูงพอๆกันกับนายใหญ่ ผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา ไม่ว่าจะเป็นจมูกที่โ่ด่งเป็นสัน 
ปากสีชมพูระเรื่อรูปกระจับ คิ้วที่ได้รูปชวนมอง หรือสายตาอ่อนโยนเวลาทอดมอง ทุกอย่างล้วนดูดีตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้  พี่นัทเป็นรุ่นพี่โรงเรียนประถม แต่เพราะนายใหญ่เกิดเดือนก่อนเลยได้เข้าเรียนเร็วและอยู่ห้องเดียวกับพี่นัทจนเป็นเพื่อนสนิทกัน ต่างกับฉันที่เกิดเดือนช้า ดันไปเกิดปลายปี เลยต้องเข้าเรียนล่าช้ากว่า

"พี่นัท สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาสายค่ะ " พิจิกาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพร้อมกับยกมือสวัสดี
" แกก็สายประจำอยู่แล้วป่ะ " โตมรมองเพื่อน
"นายใหญ่ "  หญิงสาวหันไปขว้างค้อนให้ 
" ไม่สายหรอก พี่กับนายใหญ่พึ่งมาถึงเอง " นัทศาตร์ ส่งยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะโอบไหล่พาเดินเข้าในร้านที่เค้าเลือกไว้ก่อนหน้าที่พิจิกาจะมาถึง
"น่ารักตลอดอ่ะ " พิจิกาฉีกยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มก่อนจะจับมือที่ชายหนุ่มโอบลงมาที่ไหล่ไว้ 
" อย่าส่งยิ้มเรี่ยราดมากใอนัท ยายนี่มีแฟนแล้ว ที่สำคัญแฟนยัยแพร ขี้หวง ขึ้หึงมากด้วย"  โตมรหันมาบอกเพื่อนก่อนจะเดินเข้าไปนั่งด้านในของที่นั่งเมื่อพนักงานมานำไปที่โต๊ะ 
"แค่ทดลองคบย่ะ ยังไม่ได้เป็นแฟนจริงๆ พี่นัทมานั่งฝั่งนี้ " พิจิการีบบอกขึ้นทันที พร้อมกับดึงแขนนัทศาตร์ให้มานั่งฝั่งตรงข้าม 
"พูดเยอะนั่งไปคนเดียวเลย " พิจิกาส่งค้อนให้เพื่อน ก่อนจะเข้ามานั่งชิดกับพี่ชายคนเดียวในโต๊ะ
"ฉันเคยเจอแล้ว ผู้ชายคนนั้นใช่มั๊ย" นัทศาตร์บอกขึ้น ก่อนหันมาหาหญิงสาว
พิจิกาพยักหน้าตอบ ก่อนจะสนใจดูเมนูอาหารที่พนักงานสาวเอามาให้ 
    หลังจากสั่งอาหารไปเรียบร้อย ทั้งหมดก็ผลัดกันเล่าเรื่องของตัวเองกันไปมา
จวบจนอาหารมา ก็ยังไม่หยุดคล้ายกับมีเรื่องราวมากมายที่ต้องเล่าสู่กันฟัง พอออกจากร้านอาหาร พิจิกาก็ขอต่อที่ร้านไอศกรีมชื่อดัง  สั่งไอกรีมถ้วยใหญ่ที่ทานด้วยกันทั้งสามคน พร้อมกับรสโปรดของตัวเองที่งสั่งจำนวนลูกมากกว่าของคนอื่น โดยถือสิทธิ์เป็นผู้หญิงคนเดียว 
"นี่แกไม่อิ่มเลยใช่มั๊ยเนี่ย เมื่อกี๊ในร้านก็จัดไปซะเยอะแล้ว" โตมรอดที่จะพูดไม่ได้ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าเรื่องกินสำหรับพิจิกา คือเรื่องใหญ่ และคือความสุขของหญิงสาว
"ไม่อ่ะ ช่วงนี้งานเยอะ ฉันเครียด ต้องกินชดเชยพลังงานที่เสียไปทั้งอาทิตย์"
"แล้วนี่แพรจะกลับรถไฟฟ้าเหรอ ให้พี่ไปส่งมั๊ย" 
"แล้วพี่นัทต้องไปส่งนายใหญ่ด้วยหรือเปล่าคะ "
"ก็ต้องไปสิวะ เมื่อเช้านายนัทไปรับฉันมาจากที่โรงแรม ขากลับก็ต้องไปส่งสิ แล้วทำไมแกไม่ขับรถมาฮะ " โตมรพูดขึ้นทันที 
"ก็รู้ไง คอนโดแพรกับโรงแรมนายใหญ่อยู่คนละฝั่ง วันนี้วันหยุด รถก็ติดด้วยแพรขี้เกียจขับรถ แต่ถ้าพี่นัทต้องวนส่งไปมา ไม่ต้องดีกว่าค่ะ เดี๋ยวแพรนั่งรถไฟฟ้า แป้บเดียวก็ถึงคอนโดละ  "
"ไม่เป็นไรหรอก พี่วนไปส่งแพรก่อน แล้วค่อยไปส่งนายใหญ่ก็ได้ " เสียงทุ้มนุ่ม อ่อนโยนส่งตรงไปถึงหญิงสาว
"น่ารักอ่ะ โอเค ตามนั้นเลยค่ะ ส่งแพรก่อน" พิจิกายิ้มหวานส่งให้นัทศาตร์ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้โตมร
"ไม่เล่นตัวต่อแล้วเหรอแก แหม... ที่เมื่อกี้ยังบอกจะนั่งรถไฟฟ้าอยู่เลย" โตมรอดหมั่นใส้เพื่อนไม่ได้ เค้ารู้ดีว่าสมัยประถมนั้น พิจิกาชอบนัทศาสตร์มาก เลิกเรียนก็มานั่งรอที่สนามบาสทุกวัน ปากก็บอกว่ารอเค้ากลับบ้านแต่ที่จริง มานั่งมองเพื่อนเค้าต่างหาก วันวาเลนไทน์ก็ฝากส่งดอกกุหลาบบ้าง ส่งช็อคโกแลตบ้างสลับกันไปทุกปี พอโตขึ้น ก็ถามข่าวคราวกันตลอด แต่พอเค้าบอกให้สารภาพรัก หญิงสาวกลับบอกว่า ' ไม่ได้อยากให้พี่เค้ามาเป็นแฟน แค่ปลื้มอ่ะ แกเข้าใจป่ะ เก็บไว้ให้กระชุ่มกระชวย ' เค้าล่ะงงกับตรรกกะของยัยนี่จริงๆ 
     กว่าทั้งสามจะฝ่าด่านการจราจรของใจกลางกรุงเทพมาได้ ถึงคอนโดของพิจิกาฟ้าก็เริ่มมืด 
"ขอบคุณนะคะ พี่นัท ขับรถกลับดีๆนะคะ ไว้เจอกันใหม่ ไปละนายใหญ่ ฝากบอกคุณนายแม่แกด้วย ว่าฉันคิดถึง" พิจิกาเปิดประตูรถด้านหน้าลงพร้อมกับโบกมือบ๊ายบาย
เมื่อรถแล่นออกไป จึงหันหลังกลับเตรียมเดินเข้าคอนโด โดยไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับกำแพงยักษ์ที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่
"ขอโทษค่ะ " ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองยักษ์ที่ปักหลักไม่ถอยหนี แม่เธอจะชนก็ตาม
"คุณภู" พิจิกายกมือคลำจมูกทำหน้ายู่
"ทำไมมาซะดึกเลยคะ "
"ผมมาตั้งนานแล้ว มาทันเห็นคุณโบกมือให้กับรถที่มีผู้ชายสองคนนั้นในรถด้วย"
ภูริชบอกเสียงเข้มเหมือนกับหน้าที่เข้มขึ้นตอนนี้ หลังจากเมือวานที่หญิงสาวจบข้อความแค่ค่ะ ไม่มีแม้คำอธิบายว่ามีนัดที่ใหน กับใคร เค้าเลยคิดว่าเธออาจจะแค่ต้องการอ่านนิยายอยู่ที่ห้อง ก็เลยคิดว่ามาช่วงค่ำหน่อย จะได้เจอหน้ากัน แต่พอมาถึงพอดีกับที่หญิงสาวลงจากรถอีกคัน
"โห ละเอียดจัง เห็นแม้กระทั่งคนในรถ ทั้งๆที่รถติดฟิล์มมืดนะคะ" 
"พิจิกา" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม 
"ค่ะ คุณภูริช ทราบแล้วค่ะ ว่าชื่อพิจิกา ขึ้นข้างบนมั๊ยคะ หรือจะยืนคุยกันตรงนี้ "
พิจิกาเดินนำชายหนุ่มไปโดยไม่สนใจว่าเค้าจะเดินตามหรือไม่
"จะเข้ามั๊ยคะ นี่เห็นว่างอนอยู่นะเนี่ยเลยชวนเข้าห้อง แต่ถ้าไม่เข้าก็ไม่เป็นไรค่ะ"
พิจิกาถามขึ้นยกคีย์การ์ดแปะลงที่ช่องตรงประตู เมื่อได้ยินสัญญาณดังขึ้นจึงผลักประตูเข้าไป เดินอมยิ้มเข้าห้องไปโดยมีชายหนุ่มเดินตาม 
"มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมาหา" 
"ไม่มี แค่อยากมาหา" 
"พรุ่งนี้ก็เจอที่ทำงานนี่คะ " พิจิกาเลิกคิ้วถามชายหนุ่ม อมยิ้มในหน้าก่อนจะส่งแก้วน้ำเย็นให้ และนั่งลงที่โซฟาตรงข้าม 
"ไปใหนมา"
"สามวา สองศอก" หญิงสาวต่อขึ้นทันที
"ไม่ตลกนะคุณแพร ไปใหนมา ผมอยากรู้" ภูริชเริ่มหัวเสีย เมื่อหญิงสาวเอาแต่รวนเค้า ไม่สนใจอาการปั้นปึงของเค้าเลย
"ไปทานข้าวกับพี่นัท แล้วก็นายใหญ่ค่ะ นายใหญ่คุณภูก็เคยเจอแล้วไงคะ ครั้งที่แล้ว ส่วนพี่นัทก็คนที่เราเจอที่ร้านอาหารครั้งนู้น จำได้มั๊ยคะ" 
   ภูริชนึกถึงหน้าชายหนุ่มที่ชื่อนัท ที่หญิงสาวบอกคิ้วสองข้างเริ่มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งรู้สึกถึงนึ้วที่มาคลึงระหว่างคิ้วของเค้า 
"จะขมวดอะไรขนาดนั้นคะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ"
ภูริชมองหญิงสาวที่ย้ายที่นั่ง มานั่งด้านข้างเค้า ใบหน้าใสซื่อที่เอ่ยถาม ที่เจ้าตัวคนถามไม่รู้ว่าคิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นเพราะมัวแต่คิดเรื่องของเธอ
"....." ในหัวเริ่มคิดหาวิธีเรียกคะแนนให้ตัวเอง
"ช่วงนี้ผมเครียดๆ ใหนจะรอประชาสัมพันธ์คอลเลคชั่นใหม่ งานเร่งที่รีสอร์ทกำลังจะเปิดตัวอีก ดูมันชนกันไปหมดเลย" พูดจบก็ล้มตัวลงนอนบนตักของหญิงสาวทันที เงยหน้าสบตาดวงตาคู่โตที่มองลงมา



**** ร้ายนะคะ คุณภู  พอเห็นสาวยอมให้เข้าห้องหน่อยล่ะ ไม่ได้เลย อ่อยเบาๆ
ขอบคุณทุกกำลังใจ ดีใจที่ได้อ่านคอมเม้นท์  คอมเม้นท์กันมาน้าา เป็นยังไงกันบ้าง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #251 49100110142 (@49100110142) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 03:55
    เรื่มงงค่ะ
    #251
    0