บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 34 : ผู้แพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    18 มี.ค. 61

              จากตอนแรกที่นัดกันหลังเลิกงาน มีอันต้องเปลี่ยนแปลงไป  เพราะพิจิกาติดงานด่วน แก้ไขปัญหาที่ห้อง server ไฟดับเนื่องจากฝนตกหนักทำให้กระแสไฟฟ้าดับไปนานที่เดียว  ระบบทุกอย่างถูกหยุดไปชั่วขณะ ฝ่ายผลิตทางฝั่งโรงงานไม่สามารถผลิตต่อได้ รวมทั้งระบบสั่งการต่างๆถูกหยุดไป ความเสียหายจากไฟดับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมากนักเพราะบริษัทมีเครื่องสำรองไฟอยู่ แต่ก็ต้องใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น หากมีส่วนใหนที่ต้องหยุดเลยได้ก่อน ก็จะต้องหยุดทันที เพื่อรอกระแสไฟที่สมบูรณ์มาก่อนเท่านั้น และทางแผนกคอมพิวเตอร์ก็ต้องคอยซัพพอร์ตหลังจากที่ไฟฟ้ามาแล้ว คอยตรวจสอบระบบต่างๆอีกครั้งเพื่อให้สามารถกลับไปทำงานได้ตามปกติโดยไม่ให้ติดขัด 

"ขอโทษด้วยนะคะที่ช้า" พิจิกาเปิดประตูขึ้นนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับรถ หลังจากจัดการทุกอย่างที่แผนกเรียบร้อยแล้ว
"คุณจะมาขอโทษผมทำไม นี่บริษัทผม คุณอยู่รอแก้ไขปัญหาให้บริษัทนะ ผมสิต้องขอบคุณ " ภูริชหันมาบอกหญิงสาวด้านข้าง ก่อนจะจัดการถอดเสื้อสูทสีกรมไปโยนไว้ที่เบาะหลัง แล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ๊ตที่ยาวถึงข้อมือพับขึ้นไปจนเกือนถึงข้อศอก พร้อมกับปลดกระดุมสองเม็ดบน
พิจิกาเผลอมองกิริยาบทของชายหนุ่มเพลิน จนไม่รู้ตัว กระทั่งได้เสียงลมหายใจที่ดังเข้ามาใกล้ตรงหน้าแล้ว พร้อมกับใบหน้าของคนขับรถที่ส่งยิ้มล้อเลียน
"จะมองอีกนานมั๊ยครับ ผมให้คุณเหมามองได้ทั้งคืนเลยนะ  นานทีคุณจะมองผมแบบหลงไหลขนาดนี้ " ภูริชยักคิ้วข้างนึงส่งให้หญิงสาว
"ใครมองคุณ หลงไหลอะไร มั่วแล้ว..." พิจิการีบหันหน้าหนี เสมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงความร้อนที่ระอุขึ้นที่แก้ม มือสองข้างประสานกันไว้ที่ตัก บีบถูเบาๆเพื่อแก้ความประหม่าที่เกิดขึ้น
"ก็เห็นอยู่ว่าจ้องมองขนาดนั้น ยังจะมาปฏิเสธอีก " ภูริชยิ้มขำกับท่าทางของหญิงสาว  
"หิวมากมั๊ย อยากกินอะไร" ภูริชหันมาถามเมื่อขับรถออกจากหน้าบริษัท
"หิวมากค่ะ  " 
คนขับหันไปมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ถ้าพูดถึงเรื่องกินเมื่อไหร่ เป็นต้องได้รับความสนใจจากเธอทุกทีสินะ  ดูจะลืมความเขินเมื่อกี้ไปด้วยซะสนิท

 ชายหนุ่มเลือกร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งภายในร้านมีการจัดแบ่งโซนด้านในห้องแอร์ และด้านนอกที่มองเห็นแสงสีสวยงามวิวแม่น้ำยามค่ำของริมแม่น้ำเจ้าพระยา เรือขนสินค้าลอยลำไหลไปช้าๆ  
"คุณอยากนั่งด้านนอกหรือข้างใน " ภูริชถามความเห็นของหญิงสาว 
"ข้างนอกดีกว่าค่ะ บรรยากาศดีชะมัด " พิจิกาเดินตามชายหนุ่มไปยังโต๊ะ ก่อนจะมองสำรวจร้านอีกครั้ง ที่โต๊ะอาหารแต่ละตัวของทางร้าน มีการจุดเทียนในโหลแก้ว พร้อมช่อดอกมะลิใส่แก้วมัควางที่โต๊ะ ชุดโต๊ะเก้าอี้ของทางร้านล้วนตกแต่งด้วยไม้ทั้งนั้น ลมเย็นๆพัดมา รู้สึกหายเหนื่อยขึ้นมาทันที
"บรรยากาศดีนะคะ ฉันชอบ " พิจิกายื่นมือไปรับเมนูที่ชายหนุ่มส่งให้
"ถ้าชอบเดี๋ยวพามาอีกครับ " ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูผ่อนคลาย ขณะที่เธอกำลังก้มมองเมนู ผมยาวที่เริ่มประเลยบ่าลงมา ลมพัดแรงทำให้เธอต้องใช้มือมาเกี่ยวผมเข้าใบหูทั้งสองข้าง แต่กระนั้นด้านหน้าก็ยังมีปลิวให้เห็นรำไร ช่างเป็นภาพที่น่ามองเหลือเกิน 
"คุณภูคะ เลิกจ้องได้แล้วค่ะ สั่งอาหารเถอะค่ะ ฉันหิวแล้ว" พิจิกาเงยหน้าขึ้นจากเมนู เมื่อเลือกอาหารที่ต้องการได้แล้ว จึงเห็นชายหนุ่มที่นั่งจ้องหน้าแต่กางเมนูอาหารไว้ในมือ
"ครับ" แทนทีคนถูกจ้องจะเขิน ทำไมกลับเป็นเค้าเองที่รู้สึกเขินนะ เมื่อถูกจับได้ว่าเผลอจ้องหญิงสาวนานจนเกินไป 
      "รบกวนรออาหาร 10 นาทีนะครับ" บริกรหนุ่มหันมาบอกหญิงสาวก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยและเดินจากไป
"พรุ่งนี้วันหยุด ผมไปหาคุณนะ" 
"ฉันอยากนอนอยู่บ้านไม่ออกไปใหนนะคะ มีนิยายหลายเรื่องเลยที่ยังอ่านไม่จบ"
"อยู่กับผม สนุกกว่านิยายที่คุณอ่านซะอีก" 
"รู้ได้ไงคะ ว่านิยายที่ฉันอ่านจะสนุกน้อยกว่าอยู่กับคุณ เคยอ่านเหรอ" หญิงสาวทักท้วงชายหนุ่มขึ้นทันที เธอมั่นใจว่านิยายที่เธออ่านนั้น พระเอกหล่อระดับเทพ มีความฟินระดับสิบ ต้องสนุกกว่าอยู่กับชายหนุ่มตรงหน้าแน่นอน แค่คิดก็ยังเขินเลย ใครจะว่าเธอมโนก็ยอม เพราะทุกครั้งที่เธออ่านนิยายทีไร บางทีก็เผลอคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกอยู่ร่ำไป
นี่แหละสาเหตุของการฟินระดับสิบของเธอ 
"ทำยังไงผมถึงจะให้คุณแทนตัวเองว่าแพรได้สักที" ภูริชบอกเสียงเข้ม จ้องหญิงสาวตรงหน้า
"อ้าว...เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย เมื่อกี๊เรายังคุยเรื่องนิยายกันอยู่เลยนะคะ " 
"ก็ฉัน เอ๊ย. แพรชินอ่ะค่ะ " พิจิกาตอบเสียงใส
"ทีกับคนอื่นคุณยังแพรอย่างนู้น แพรอย่างนี้ " 
"ก็บอกว่าชินไงคะ "หญิงสาวตอบน้ำเสียงเหนื่อหน่าย ก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารที่บริกรหนุ่มยกมาได้จังหวะพอดิบพอดี
"ขอบคุณค่ะ "หญิงสาวกล่าวขอบคุณยิ้มเล็กน้อยให้กับบริกรที่วางอาหารที่สั่งตรงหน้าหญิงสาว
"ทานเลยนะคะ แพรหิวแล้ว" พิจิกาบอกชายหนุ่มพร้อมกับถือช้อนส้อมในท่าเตรียมพร้อม
"เชิญครับ" เค้าแพ้อีกตามเคย กับคนดื้อตาใสที่อยู่ตรงหน้า 
"ตกลงพรุ่งนี้ผมไปหานะ" ชายหนุ่มบอกหลังจากที่เห็นว่าหญิงสาวเริ่มทานใกล้จะหมดแล้ว
"คุณนี่ตื๊อจริงๆเลย แพรอยากนอนอยู่ที่ห้องไม่อยากไปใหนค่ะ"
"แต่ผมคิดถึงนี่" บอกไปแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองคนบอกจะเขินมากกว่าคนฟัง เพราะเค้ารู้สึกเหมือนแก้มเค้าร้อนๆ แต่พอมองไปยังหญิงสาวที่เค้าบอกว่าคิดถึง เธอกลับอมยิ้มเฉยๆทำไมไม่เขินเหมือเค้าวะ 
"วันอาทิตย์แล้วกันค่ะ นะคะ " อีกตามเคยคือเค้าแพ้ทางเธอเหมือนเดิม ยัยตัวแสบ
"คุณลองมองดูหน้าผมดีๆนะ หล่อกว่าพระเอกนิยายของคุณอีก"
         พิจิกาเผลอมองตามเขาบอก หน้าที่เคยนิ่งกลับเริ่มแดงขึ้นระเรื่อเมื่อเผลอไปนึกถึงว่าเค้าเป็นพระเอก ส่วนเธอคือนางเอก 
         ภูริชได้แต่ยิ้มในหน้า เมื่อเห็นคนที่จ้องมองเค้าอยู่ตามคำบอกหน้าเริ่มแดงเป็นลูกมะเขือเทศ 
"คิดอะไรอยู่ ทำไมหน้าแดง" ชายหนุ่มรีบถามออกไป ตีเหล็กต้องตีร้อนๆนี่แหละ
"ฮั่นแน่! หรือคิดว่าผมเป็นพระเอกส่วนคุณเป็นนางเอง " เขาถามเสียงล้อเลียน
   พิจิกาสั่นหัวไปมาไล่ความคิดที่อยู่ในหัว ก่อนจะเสหยิบแก้วน้ำดื่มไม่มองสบตาเข้มของชายหนุ่มตรงหน้า

--------------------------
แต่เอ ชื่อตอนผู้แพ้  สรึปใครแพ้กันล่ะเนี่ย ......
1 เม้นท์ เท่ากับกำลังใจมหาศาลที่ให้กัน
ขอบคุณที่ติดตามและขอขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ
ขอบคุณจากใจจริงค่ะ  อ่านคอมเม้นท์แล้วดีใจมาก 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #188 Nitchanchannir (@Nitchanchannir) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:24
    เป็นกำลังใจให้อีกคนนะคะ
    #188
    0
  2. #169 Napaporn นะจ๊ะ (@-naja1234) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
    ชอบมากเลยค่ะ อ่านไปยิ้มไป
    #169
    0
  3. #35 micminny (@micminny) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 08:54
    น่ารักค่ะ
    #35
    1
    • #35-1 ปุณณมล (@punnamol) (จากตอนที่ 34)
      18 มีนาคม 2561 / 16:38
      ขอบคุณคาะ ที่ติดตาม
      #35-1