บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 21 : ท่านรองอัพเลเวล2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    13 ต.ค. 61

ตกเย็นภูริชขับรถมาจอดรอหน้าบริษัท เพื่อรอรับหญิงสาว เค้านั่งรอในรถจนเห็นว่าเลยเวลาแล้ว เลยหยิบมือถือที่วางอยู่ในช่องตรงกลางรถเพื่อต่อสายหาหญิงสาว

" สวัสดีค่ะ " 
" คุณแพรอยู่ใหนแล้วครับ ผมรออยู่ด้านล่างหน้าตึกพอดี " ภูริชบอกเสียงนุ่ม
" เดี๋ยวฉันจะกลับพร้อมกับคิมค่ะ พอดีนัดกันไว้ก่อน " พิจิกาบอกปลายสายไปก่อนที่จะเงยหน้ามองรุ่นน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ที่ใช้เป็นข้ออ้างในการปฏิเสธเท่านั้น ซึ่งแท้จริงแล้วเธอเพียงต้องการหลบหน้าเค้าต่างหาก จริงๆเธอก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าอยากจะเจอเค้ามั๊ย ตอนไม่เจอไม่ได้ยินเสียงก็รู้สึกโหวงๆ  
แต่หลังจากที่นั่งทบทวนแล้วคิดว่าการอยู่ใกล้ชายหนุ่มอาจเป็นอันตรายกับหัวใจของเธอมากกว่า  ฉะนั้นเลือกอยู่ห่างเลยดีกว่าเพื่อความปลอดภัย
" ถ้าคุณไม่ลงมา ผมจะขึ้นไปหาคุณเดี๋ยวนี้ " ภูริชบอกเสียงเข้ม หลังจากที่รู้ว่าหญิงสาวจะไปกับผู้ชายคนอื่น เค้าก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ถึงแม้เค้าจะยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ แต่เค้ามั่นใจว่าในไม่ช้าเค้าต้องรู้แน่ๆว่าอาการที่เค้าเป็นอยู่คืออะไร เค้าไม่ใช่พวกผู้ชายปากแข็ง แต่ตอนนี้เค้าต้องการความแน่ชัดในความรู้สึกเท่านั้น
" แต่ " พิจิกายังพูดไม่ทันจะจบประโยค เสียงปลายสายก็แทรกขึ้นทันที
" ไม่มีแต่ จะลงมาเอง หรือจะให้ผมขึ้นไปรับ " 
" คุณภูคะ ฉันเคยบอกไปแล้วว่าก่อนจะนัดใครให้ถามเค้าก่อนว่าเค้าว่างมั๊ย ไม่ใช่ให้คุณสรุปเองเออเองแบบนี้ " พิจิกาบ่นใส่ชายหนุ่มปลายสายน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เพราะรู้ว่าถ้าเป็นอย่างนี้สุดท้ายแล้วชายหนุ่มก็จะหาเรื่องมาพูดแล้วสุดท้ายเค้าก็จะชนะอยู่ดี 
" คุณยังติดสัญญาผมอยู่อีก 1 ครั้ง นะคุณแพร ผมต้องการให้คุณตอบแทนบุญคุณผมวันนี้ และตอนนี้ด้วย " นั่นปะไรล่ะ คิดไว้ไม่มีผิด พ่อเจ้าประคุณ มีบุญคุณล้นเหลือจริงๆ 
" ก็ได้ค่ะ จะได้จบกันเสียที " พิจิกาบอกเสียงเรียบก่อนจะชิงวางสายหลังจากพูดจบ โดยไม่สนใจชายหนุ่มปลายสาย
" พี่แพรไม่ต้องไปกับคุณภูก็ได้นะครับ ถ้าไม่อยากไป " ภาคินพูดขึ้นหลังจากยืนอยู่ห่างๆ ตอนหญิงสาวคุยโทรศัพท์ แต่ก็พอจะได้ยินแล้วจับใจความได้บ้าง
" พี่ขอโทษด้วยที่เอาคิมมาอ้าง พอดีนึกไม่ออกอ่ะ งั้นไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะ" พิจิกาเปลียนเรื่องทันทีพร้อมส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มรุ่นน้อง ก่อนจะเดินออกไป

   พิจิกาลงมาถึงหน้าตึก ก็มองเห็นภูริชยืนพิงรถยุโรปสีดำแต่ไกล ชายหนุ่มดูโดดเด่นมาก จนพนักงานที่เดินเข้าออก พากันมองอย่างชวนฝัน
ภูริชยกยิ้มมุมปากทันที เมื่อเห็นหญิงสาวเดินตรงเข้ามาหาเค้า 
" พี่ภู กำลังจะกลับบ้านเหรอคะ " นับดาวเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มทันที  เธอเห็นว่าภูริชจอดรถยืนอยู่นานแล้ว  หลังจากที่ไม่ได้เจอชายหนุ่มมาหลายวัน  จึงรีบเดินเข้ามาหาด้วยความคิดถึง เมื่อกลางวันเจอแว๊บเดียวก็ยังไม่ทันจะได้ทักทายกัน
"ครับ " ภูริชหันไปตอบกลับหญิงสาว นับดาวเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อ อยู่แผนกออกเเบบ เธอเป็นคนสวยและมีความสามารถมากคนหนึ่งของบริษัทเลยทีเดียว เป็นสาวสังคมค่อนข้างมีความมั่นใจมาก  แต่จากปัญหาครั้งล่าสุดเรื่องแบบที่หายไปนั้นคุณพ่อของเค้าได้ขอไว้ว่าไม่ให้เอาผิดกับเธอ เพราะประเมินความเสียหายแล้วก็ไม่มีอะไรเสียหาย เนื่องจากสุดท้ายคนที่ออกแแบใหม่ในตอนนั้นก็เป็นทีมออกแบบอยู่ดี เค้าเลยต้องทำใจให้เรื่องผ่านไป ดีที่ว่าเรื่องนี้มีเพียงคนรู้ไม่กี่คนเท่านั้น เค้าเลยต้องตัดสินใจให้เรื่องเงียบไปซะเฉยๆ ทั้งๆที่ขัดกับความรู้สึก
" พอดีรถนับ มีปัญหาค่ะ สตาร์ทไม่ติด ตอนนี้ก็เรียกช่างมาดูแล้ว เอ่อ... จะขอรบกวนพี่ภูได้มั๊ยคะ ถ้านับจะขอให้พี่ภูไปส่งนับที่บ้านหน่อย เห็นวันก่อนคุณพ่อท่านก็พูดถึงพี่ภูนะคะ ท่านคงอยากเจอด้วย เพราะเมื่อวันหยุดที่แล้วคุณลุงกับคุณพ่อไปออกรอบกันแล้วคุณลุงเล่าเรื่องที่พี่ภูกำลังจะเปิดรีสอร์ท คุณพ่อท่านสนใจมากเลยค่ะ เพราะว่ามีเพื่อนๆอยู่แถวภูเก็ตค่อนข้างเยอะ  " เสียงหวานนุ่มบอกพลางเกาะแขนชายหนุ่มเพื่อแสดงความสนิทสนม หลังจากสายตามองเลยไปเห็นหญิงสาวอีกคนที่กำลังเดินเข้ามา
" ขอโทษด้วยครับ เดี๋ยวพี่เรียกโชคให้มารับน้องนับ นะครับ พอดีพี่มีธุระกับคุณแพร " ภูริชบอกก่อนจะเบียงตัวเล็กน้อยเพื่อออกจากวงแขนของหญิงสาว
 และเดินเข้าไปหาพิจิกาทันที 
" ลงมาช้าจัง " ชายหนุ่มบ่นเบาๆให้ได้ยินกันสองคน 
" ไม่ดีเหรอคะ คุณจะได้มีเวลาคุยกันยาวๆ หรือจะไปคุยกันต่อก็ได้นะคะ ฉันกลับเองได้ " หญิงสาวบอกน้ำเสียงราบเรียบ เก็บอาการไม่พอใจ
" หึงเหรอ " ภูริชส่งยิ้มล้อเลียนให้หญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะหันมาหานับดาวและเอ่ยขอตัวเมื่อเห็นว่าโชคเดินมาพอดีหลังจากที่ได้รับข้อความจากเค้า
" ขอตัวก่อนนะครับ น้องนับ " 
        นับดาวมองภูริชกับพิจิกาจนกระทั่งทั้งคู่ออกรถไป นึกเข่นเขี้ยวในใจที่ชายหนุ่มไม่ให้ความสนใจเธอเลย ทั้งๆที่เธอพยายามสื่อให้เค้ารู้ตลอดเวลาว่าเธอรู้สึกยังไง  นับดาวรู้จักภูริชตั้งแต่เด็กเพราะคุณพ่อของทั้งสองสนิทกัน และไปมาหาสู่กันเสมอ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้สนิทสนมกับภูริชมากนัก เพราะชายหนุ่มมักจะเล่นกับเพื่อนผู้ชายซะส่วนใหญ่ แต่เธอก็จำได้ดีในวันนั้นเธอไปที่บ้านทรัพย์อนันต์  แล้วลูกบอลยางใบเล็กของเธอตกลงไปในบ่อบัว
ภูริชในวัยเด็กมาเห็นเธอยืนร้องให้ข้างบ่อบัว ก็เลยอาสาหาไม้มาเขียลูกบอลเพื่อให้เข้ามาใกล้ๆจนเด็กชายสามารถลงไปในน้ำตรงที่ตื้นๆและเก็บลูกบอลยางมาให้เธอได้  ครั้งนั้นจึงเป็นความประทับใจที่เธอมีต่อชายหนุ่มตลอดมา 

" คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั๊ย " สารถีหนุ่มหันหน้ามาถามหญิงสาวที่นั่งข้างๆ
" คุณเลือกเถอะค่ะ มื้อนี้เป็นของคุณ " 
" คุณแพร คุณโกรธอะไรผมเนี่ย เมื่อกลางวันเรายังคุยกันดีๆอยู่เลย หรือว่าหึงที่ผมคุยกับคุณนับดาว" ภูริชบอกน้ำเสียงเว้าวอน
" ฉันจะไปหึงคุณเรื่องอะไรคะ ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย "
" อยากเป็นมั๊ยล่ะ " ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก พูดขึ้นโดยไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง ซึ่งตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรง จนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกแล้วหลังจากได้ยินคำถามของชายหนุ่มผู้มีหน้าที่ขับรถ
".... " 
" อ้าว!  เงียบ ว่ายังไงครับ อยากเป็นอะไรกันมั๊ย " ภูริชหันมองคนด้านข้าง ส่งยิ้มอ่อนโยนให้
'โอ๊ย..ตาย ตาย ยัยแพร ยิ้มหวานกับน้ำเสียงแบบนี้คืออะไรคะ คุณ  ฉันจะรอดมั๊ยเนี่ย'
"คุณไม่ตอบ ผมถือว่าตกลงนะ "
" ตกลงอะไรคะ " พิจิกามีสีหน้าเหวอเล็กน้อย หลังจากที่ชายหนุ่มตกลงเอง คิดเองเสร็จสรรพ
"ตกลงว่าเราเป็นแฟนกัน " ภูริชหันมาบอกคนข้างๆช้า เพราะรถจอดติดสัญญาณไฟพอดี ทำให้ชายหนุ่มได้พิจารณาใบหน้านวลเนียนอีกครั้ง
ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นสาวเจ้าเงียบไปและแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ 
" ใครไปตกลงอะไรกับคุณ " พิจิกาพึมพำเบาๆ เสมองออกไปนอกรถ สับสนไปหมดเมื่อกลางวันเธอเพิ่งตั้งหลักว่าจะถอยห่าง แต่ตกเย็นทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ ยิ่งถอยห่างดูเหมือนจะกลายเป็นเข้าใกล้มากกว่าเดิมซะอีก
"ก็คุณไม่ตอบแปลว่าคุณตกลงไงครับ คุณแฟน  " ภูริชหันมาเข้าเกียร์รถก่อนจะเร่งเครื่องออกรถอีกครั้งอย่างนุ่มนวลเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว

นาทีนี้ตายค่ะ ผู้ชายตรงหน้าทำให้เธอหมดแรงหมดคำพูดเลยจริงๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน ตำแหน่งดาวคณะการันตีได้ว่ามีหนุ่มๆในมหาลัยมาขายขนมจีบเธอเยอะแยะ แต่ยังไม่เคยมีใครให้ความรู้สึกเหมือนผู้ชายด้านข้างเลยจริงๆ หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะรู้สึกเหมือนมันกระโดดไปมาอย่างไรอย่างนั้น 



*** สลบยอมเค้าเลยค่ะ คุณภูอัพเลเวลขอเป็นแฟนเลย  แหมมมม ใครจะทนไว้คะ *
ชอบกดติดตาม เขียนคอมเม้นท์ให้กำลังใจไร้ท์บ้างนะคะ  ติเตียน ให้ข้อคิดเห็นมือใหม่บ้าง ทุกๆข้อความเป็นกำลังใจที่ดีเยี่ยมมากๆบอกเลยค่ะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #163 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:50
    ตอนบทแรกๆเหมือนจะบอกว่าไปได้ไม่ถึงดาวคณะรึเปล่าคะไรท์ รึเราจำผิดนะ ???
    #163
    0
  2. #130 Jingoo (@Jingoo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 07:44
    ชอบแพรกะคุณภูน่ารากกกกด
    #130
    0