สามีฉันคือท่านประธาน

ตอนที่ 26 : บทที่ 9 : ไปรับลูกที่โรงเรียน (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,236 ครั้ง
    17 ต.ค. 62

ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความหวั่นใจ

“ท่านประธานจะไปรับน้องพอร์ชทำไมเหรอคะ”

“ผมรับปากแกไว้แล้วว่าจะไปที่โรงเรียน และผมอยากรู้ด้วยว่าคุณจะใช้เวลาไปรับลูกและกลับมาที่ออฟฟิศนานแค่ไหน เผื่อว่าวันไหนคุณหายไปนานผิดปกติผมจะได้รู้ไว้ว่าคุณอู้งาน”

ขณะที่แพรริศาก็เข้าใจแจ้มแจ้งแล้ว เป็นเพราะเขาอยากจะจับผิดเรื่องเวลาทำงานของเธอนั่นเอง จึงได้อาสาจะพาเธอไปรับลูก ถ้าหากเป็นเพราะเหตุผลนี้เธอยังพอรับได้ อย่างน้อยก็ดีกว่าเหตุผลว่าเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเด็กชายเป็นใคร

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ท่านประธานเถอะค่ะ”

เธอไม่ปฏิเสธ ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่ต้องลำบากไปขึ้นรถหลายต่อ และน้องพอร์ชก็คงดีใจที่เห็นว่าเขาทำตามสัญญา

“ผมมีเรื่องจะบอกคุณแค่นี้แหละ คุณไปทำงานต่อเถอะ อย่าลืมทวงเอกสารจากแผนกบัญชีให้ผมด้วยล่ะ”

“ค่ะท่านประธาน”

เธอรับคำสั่งอย่างแข็งขัน ก่อนก้าวถอยแล้วหันหลังกลับออกไป

เมื่อร่างบางคล้อยหลังไปแล้ว ติณภัทรเอนตัวพิงพนักเก้าอี้สูงอย่างคิดไม่ตก เหตุผลที่เขาอ้างกับเธอช่างฟังดูพิลึกพิลั่น แต่โชคดีที่หญิงสาวไม่ได้เอะใจ เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากไปหาเด็กชายที่โรงเรียน เป็นเพราะว่าเขาให้สัญญากับแกไว้แล้วงั้นหรือ เขาคิดว่ามันยังมีเหตุผลอื่นอีก ทว่าเขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร รู้เพียงว่าเขาอยากเห็นหน้าแก เพียงแค่คิดถึงตอนที่เด็กชายมาปวนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เขาคอยถามนู่นถามนี่ด้วยความสนใจใครรู้ ชายหนุ่มก็ถึงกับยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

แต่ครู่หนึ่งก็กลับสะบัดศีรษะแทน

เรานี่ท่าจะเป็นเอามาก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้วะ

หรือเป็นเพราะว่าวัยของเขาสมควรแก่การมีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนได้แล้วอย่างที่มารดาบอก เมื่อเห็นเด็กเล็กๆ แถมยังหน้าตาคล้ายตัวเองก็เลยอดเอ็นดูไม่ได้

ใช่ มันต้องเป็นเหตุผลนั้นแน่ๆ เพราะนอกจากนั้นเขาก็คิดไม่ออกแล้วว่ามันจะเป็นเพราะอะไรไปได้อีก

 

 

โทรศัพท์ของแพรริศาเงียบเสียงไปตลอดจนถึงตอนบ่าย ไม่มีสายจากโรงเรียนของลูกชายโทร.มา เธอจึงรู้ได้โดยอัตโนมัติว่าวันนี้ที่โรงเรียนคงเลิกตามเวลาปกติ เมื่อใกล้ถึงบ่ายสามโมงหญิงสาวจึงเคาะประตูห้องของเจ้านายหนุ่มอีกครั้งเพื่อบอกว่าเขาว่าใกล้จะได้เวลาแล้ว

ชายหนุ่มถอดชุดสูทสีดำตัวนอกซึ่งเขามักจะสวมใส่อยู่เป็นประจำ พาดไว้กับพนักพิงเก้าอี้ เขาดูตัวเล็กลงเล็กน้อยเมื่อไม่มีไหล่กว้างของชุดสูทห่อคลุมไว้ และทำให้สังเกตเห็นช่วงกลางลำตัวของเขาที่สอบเพรียว ส่วนที่เคยแนบชิดกับร่างกายของเธอ แม้ว่าเธอจะจำอะไรในคืนนั้นไม่ค่อยได้นักก็ตาม

“คุณมองอะไรอยู่เหรอ”

หญิงสาวเรียกสติของตัวเองที่หลุดลอยไปหากลางลำตัวของเขากลับคืนมา ใบหน้าเรียวเล็กส่ายเบาๆ

“ปะ...เปล่าค่ะท่านประธาน ดิฉันคงใจลอยคิดไปถึงลูกน่ะค่ะ” หรือว่ากำลังคิดถึงการทำลูกอยู่ก็ไม่แน่ใจ “ไปกันเถอะค่ะ”

เธอให้เขาเดินนำหน้าไปก่อน เธอก้าวตามร่างสูงเข้าไปในลิฟต์ เมื่อยืนอยู่ข้างเขาในระยะห่างกันเพียงแค่สองก้าว เธอก็รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงไปถนัดตา พลางสงสัยว่าในคืนนั้นเธอรับมือกับเขาไหวได้อย่างไรกัน คิดแล้วก็รู้สึกแปลกพิลึกที่ต้องมายืนอยู่ข้างพ่อของลูก สามีของตัวเองที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีอะไรกับเธอเมื่อราวสี่ปีก่อน เขาลืมมันไปหมดแล้วจริงๆ หรือ

“คุณอาศัยอยู่บ้านของตัวเองหรือว่าห้องเช่า”

ประโยคคำถามของเขาดึงสติเธอกลับมาอีกครั้ง

“ฉันอยู่บ้านเช่าน่ะค่ะ อยู่มาหลายปีแล้วตั้งแต่ก่อนที่จะมีน้องพอร์ช”

“ผมอ่านประวัติของคุณแล้ว คุณไม่ได้ทำงานมาหลายปี แล้วคุณเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงลูกล่ะ”

ก็เงินที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโตของคุณน่ะสิ แพรริศาตอบในใจอย่างนั้น แต่พูดออกไปไม่ได้

“ดิฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง และได้จากการขายของออนไลน์ ช่วยคุณป้าเจ้าของบ้านทำขนมค่ะ”

เธอไม่ได้โกหกเสียทีเดียว ก่อนหน้านี้เธอพยายามหางานพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ทำ ป้าเจ้าของบ้านเช่าจึงชวนเธอไปช่วยทำขนม ขายได้เท่าไหร่ก็จะแบ่งเงินส่วนหนึ่งมาให้ แต่รายได้เดือนละสองสามพันนั้นไม่เพียงพอ เธอจึงตัดสินใจหางานทำเป็นหลักแหล่ง

ไม่ทันได้พูดอะไรอีกประตูลิฟต์ก็เปิดออก หญิงสาวเดินตามหลังชายหนุ่มผ่านบริเวณโถงกว้างขวางไปยังด้านหน้าของโรงแรม ตลอดทางจะมีพนักงานโก้งโค้งบ้างก็ยกมือไหว้ทำความเคารพชายหนุ่ม แพรริศาเลยพลอยรู้สึกเกร็งนิดๆ ไปด้วยเพราะถูกให้ความสนใจในฐานะที่เป็นเลขาของเขา

ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวพ้นประตูโรงแรม รถยนต์หรูคันใหญ่ก็แล่นมาจอดเทียบ พนักงานขับรถก้าวลงมาและเปิดประตูรอชายหนุ่ม เขาเดินไปยังฝั่งคนขับ เมื่อเห็นหญิงสาวยืนเก้ๆ กังๆ ก็ออกคำสั่ง

“แพรริศา ขึ้นรถสิ!

“ค่ะๆ”

ที่เธอกำลังงง เป็นเพราะเธอคิดว่าเขาคงมีคนขับรถให้ เพราะเมื่อครั้งที่เธอเป็นเลขาฯ ให้กับเจ้านายคนเก่า เขามักจะใช้บริการคนขับรถให้อยู่เสมอ ทว่าตอนนี้ท่านประธานของโรงแรมระดับห้าดาวหรูหรากลับกลายเป็นสารถีขับรถคันโตไปส่งเลขาสาวรับลูกที่โรงเรียน แพรริศาคิดว่าทุกอย่างมันดูดีและโก้หรูเกินไปสำหรับผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอ

แต่หากความจริงแล้ว สถานะของเธอซึ่งเป็นภรรยาและแม่ของลูกเขา ก็ควรจะได้รับอภิสิทธิ์เช่นนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ เพียงแค่เธอเอ่ยปากบอกความจริง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ก็จะเป็นอยู่ตลอดไป ทว่าแพรริศาตัดสินใจทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก เธอยังไม่รู้จักชายหนุ่มดีพอ เขาอาจจะรับน้องพอร์ชเป็นลูก แต่เธอนั้นอาจจะถูกเขี่ยออกไปจากชีวิตของเขา หรือแม้กระทั่งชีวิตของลูกเลยก็ได้ ดังนั้นหญิงสาวจึงปิดปากเงียบต่อไป






✿◕ ‿ ◕✿ 

น้องพอร์ชต้องดีใจแน่ๆ ที่เห็นลุงภัทรไปรับที่โรงเรียน ตอนหน้ามีความน่ารักมาฝากกัน ฝากติดตามกันต่อนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.236K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,748 ความคิดเห็น

  1. #1972 Nam-aoyAoy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 21:09
    มำไมลำใยนางเอกใาก คิดเองเออเอง แค่คืนนึงป่ะ เหมารวมว่าเป็นสามีเหรอ
    #1,972
    0
  2. #1649 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 03:17
    ใจเย็นๆน่าเเพร ค่อยๆคิด
    #1,649
    0
  3. #1584 P_TUAN_N_KUN (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 08:27
    เอาจริงใช้คำว่าพ่อของลูกดีกว่านะคะ คือแพรคิดไปเองมากๆ เค้าผูกพันกับลูกไม่ใช่แม่ ไม่ได้รู้สึกรักหรือสนใจนางเอกเลยด้วยซ้ำถ้าไม่มีลูกและคนที่มีลูกด้วยกันก็ไม่จำเป็นว่าต้องสามีภรรยา
    #1,584
    0
  4. #871 Ying (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:16

    เอิ่ม ภรรยาตามสิทธิ์....ให้เค้าจำได้ก่อนไหม ปากบอกไม่อยากให้จำได้ แต่ใจนี่เป็นภรรยาเค้าแล้ว อืมมมม

    #871
    0
  5. #806 Enset (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:42
    เรียกเป็นสามี และตัวเองเป็นภรรยาได้เต็มปากเต็มคำมาก ทั้งๆที่เจอกันแค่ครั้งเดียว บังเอิญมีอะไรกัน และลูกมาเกิด แล้วผู้ชายก็จำไม่ได้ด้วย ถ้าชีวิตจริงมีคนแบบนี้ก็รู้สึกว่านางจะแรงไม่เบานะ เรียกเป็นพ่อของลูกเฉยๆก็ได้ไหม แฟนก็ยังไม่เคยเป็นด้วย แต่เรียกเป็นสามีภรรยา #มองบนแรงมาก
    #806
    3
    • #806-2 pyenpen(จากตอนที่ 26)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 18:43
      เห็นด้วย เป็นงงว่านิยายอะไรเนี่ย -​0-
      #806-2
    • #806-3 Nam-aoyAoy(จากตอนที่ 26)
      20 ธันวาคม 2562 / 21:11
      ใช่ค่ะ คิดเหมือนกันเลย วันนั้นต่างคนต่างเอามั้ย งงเลย
      #806-3
  6. #674 18233001 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 20:42
    ทำถูกแล้วจ๊ะแพรริศา สู่ ๆ จร้า
    #674
    0
  7. #604 Rich99 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 01:16
    ก็น่าเงียบนะเค้าแลไม่สนเลขาอยู่แลัว
    #604
    0
  8. #282 พี่น้อย0105 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:35

    น้องพอร์ชคงตื่นเต้นน่าดูเมื่อเห็นลุงประธานไปรับที่โรงเรียน

    #282
    0
  9. #279 0990517557s (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 18:45
    อ่านสนุกเลยค่ะ/
    #279
    0
  10. #277 ทราย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 14:35

    เมื่อไหร่พระเอกจะจำความหลังได้สักทีค่ะไรค์ ลุ้นค่ะ

    #277
    0
  11. #271 25142551 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 09:09

    แล้วจะรู้ความจริงได้อย่างไรกันนะ

    #271
    0
  12. #270 Banna (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 08:48

    มีความสุขอ่านไปยิ้มไป

    #270
    0
  13. #269 แอม (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 06:54

    มาเร็วๆนะคะ

    #269
    0
  14. #265 pitchypai (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:48

    อยากให้ป๊ารู้ความจริงเร็วๆง่าาา

    #265
    0
  15. #264 Bam Rungruedee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:25
    พระเอกไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับนางเอกเลย มีแต่นางเอกคิดไปเอง ถ้าตัดว่าไม่เคยมีสัมพันธ์กันนี้สงสัยถ้าไม่มีลูกด้วยกัน พระเอกจะรักนางไหม ดูไม่ได้สนใจนางเลย
    #264
    0
  16. #262 praew_chi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 22:32
    อยากให้พระเอกรู้เร็วๆ
    #262
    0
  17. #261 Kung6559 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:49
    เมื่อไหร่สามีจะจำได้คะไรท์ จำแบบเลือนลางก็ยังดีน้าสา 😁😁
    #261
    0
  18. #260 tanyawikit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:37

    รออ่านความสดใสน่ารัก ฉบับ พ่อ แม่ ลูก นะคะ


    #260
    0
  19. #259 angrada (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:30
    รอไรท์อัพค่ะขอบ่อยๆหน่อยนะคะกำลังจะฟิน
    #259
    0
  20. #258 areebaba222 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:28
    ช้าๆๆๆๆ
    #258
    0
  21. #257 natty2338 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:21
    พ่อกำลังไปรับแล้วนะน้องพอร์ช
    #257
    0
  22. #256 ratree12042519 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:17
    มีebookไหมค่ะ
    #256
    0
  23. #255 tom247 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:01
    คงอีกนานกว่าจะรู้ ยังไม่มีวี่แววเลย
    #255
    0
  24. #254 anothai inthar (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:53
    ขอยาวๆ ไวๆ บ่อยๆนะคะ งื้ออออ
    #254
    0
  25. #253 SuwanneeKaram (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:47
    ขอยาวๆ อีกนิดเถอะค่ะ รอลุ้นจนจะหงุดหงิดแล้ว. เมื่อไรจะเอะใจสักทีท่านประธาน
    #253
    0