สามีฉันคือท่านประธาน

ตอนที่ 21 : บทที่ 7 : พ่อกับลูก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,732 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

“มะ...ไม่ได้นะคะ”

แพรริศาค้านหัวชนฝา พร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าเขาเพื่อจะขอลูกชายคืน

“ลูกชายของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ”

แต่ชายหนุ่มกลับลุกขึ้นโดยที่ยังอุ้มเด็กชายอยู่ในอ้อมแขน ภาพของพ่อที่อุ้มลูก ทำให้แพรริศารู้สึกใจวูบไหวอย่างไรบอกไม่ถูก

“แต่คุณทำให้ลูกร้องไห้นะ คุณเป็นแม่ประสาอะไรฮึ”

“คุณอย่ามาตำหนิฉันนะคะ ที่ผ่านมาฉันเลี้ยงดูลูกเพียงแค่คนเดียว ไม่เคยพึ่งพาคนที่เป็นพ่อของเด็กเลย ฉันทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดเพื่อลูกแล้ว คุณจะมาว่าฉันไม่ได้นะ”

มาทำงานได้แค่สองวัน เธอก็กล้าต่อปากต่อคำกับท่านประธานเสียแล้ว ถ้าหากเขาโกรธจนถึงขั้นไล่เธอออก เธอคงจะไม่แปลกใจเลย

“คุณพูดเหมือนว่ามันเป็นความผิดของผมอย่างนั้นแหละ ที่ทำให้คุณต้องเลี้ยงลูกคนเดียว”

ดวงตากลมเบิกกว้าง ใจหายวาบราวกับถูกจับพิรุธได้ เมื่อกี้เธอพูดอะไรออกไปให้เขาสงสัยบ้างหรือเปล่านะ

“ปะ...เปล่าค่ะ ฉันจะไปกล่าวหาท่านประธานอย่างนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ ท่านประธานเป็นแค่คนนอก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้สักหน่อยนี่คะ”

เธอจำใจต้องโกหกอย่างหน้ามึนๆ แล้วรีบไปรับตัวเด็กชายคืนมาจากเขา

“หม่ามี้ขอโทษนะจ๊ะ เมื่อกี้หม่ามี้อาจจะพูดแรงไป แต่หม่ามี้ไม่ได้ตั้งใจจะว่าลูกเลยนะ หม่ามี้รักพอร์ชมากน้า พอร์ชรู้ใช่มั้ยครับ”

เด็กชายพยักหน้า จมูกเล็กแดงเรื่อ ดวงตายังคงฉ่ำวาว แล้วแขนเล็กก็ยื่นออกมาหาเธออย่างต้องการให้อุ้ม

“เด็กดี...ไปนั่งทำงานกับหม่ามี้ดีกว่านะจ๊ะ”

เธอหันหลังให้ท่านประธานเพื่อจะพาลูกชายกลับออกไป แต่เด็กชายกลับหันหน้าไปหาเขา

“ลุงภัทรจะไปโรงเรียนกับพอร์ชจริงๆ ใช่มั้ยค้าบ”

ชายหนุ่มผงกศีรษะนิดๆ “จริงสิ ลุงพูดแล้วก็ต้องเป็นคำไหนคำนั้น”

“ค้าบผม”

เด็กชายตอบรับอย่างอารมณ์ดีแล้ว พร้อมกับยกมือป้อมขึ้นมาทำท่าตะเบ๊ะแบบที่เคยเห็นจากในทีวี โดยที่แพรริศาไม่เคยสอนลูกชายเลย

พอหยุดร้องไห้แล้วคนตัวเล็กก็ยิ้มจนแก้มปริ น่าหมั่นไส้จริงเชียว เธอหอมแก้มยุ้ยที่ยังเลอะไปด้วยคราบน้ำตา แล้วอุ้มแกออกไปจากห้องโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีก

ติณภัทรมองตามหญิงสาวร่างบางที่อุ้มลูกชายไปพลาง หอมแก้มของแกไปพลาง แล้วเผลอยิ้มบางๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

น้องพอร์ชเป็นเด็กที่คุยเก่งและฉลาดพูด แถมยังหน้าตาน่ารัก ทำเอาชายหนุ่มที่มักจะไว้ตัวอยู่เสมอในฐานะของท่านประธาน และรักษาระยะห่างในเรื่องส่วนตัวกับพนักงานมาตลอด ถึงกับใจอ่อนและเอ็นดูเด็กชายเหมือนกับลูกหลานคนหนึ่งของตัวเอง เขายังอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากเด็กน้อยเป็นลูกชายของตนเอง เขาคงจะรักแกมากๆ เลยทีเดียว

เมื่อคิดถึงตรงนั้น ชายหนุ่มก็สะบัดศีรษะขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระนั้นทิ้งไป เขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่ แค่ถูกชะตากับเด็กคนหนึ่งก็ถึงกับเผลอคิดว่าเป็นลูกชายเลยเชียวหรือ

ติณภัทรโบกมือในอากาศราวกับไล่แมลงวัน แต่เขากำลังปัดไล่ความคิดเรื่องนั้นทิ้งไปต่างหาก ถึงแม้เขาจะเอ็นดูในความน่ารักของเด็กชาย แต่น้องพอร์ชก็เป็นแค่ลูกชายของพนักงานในบริษัทเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยอย่างที่แม่ของเด็กบอกไว้นั่นแหละ

 

          ช่วงบ่ายแพรริศาจำเป็นต้องเอาโทรศัพท์มือถือมาหลอกล่อลูกชาย เปิดการ์ตูนให้แกดูเพื่อที่แกจะได้ไม่เข้าไปรบกวนติณภัทรอีก ระหว่างที่กำลังก้มหน้าทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ ประตูกระจกหน้าห้องก็ถูกเปิดเข้ามา

ร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินมาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของเลขานุการสาว ทำให้หญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นมองต้องระบายยิ้มกว้าง

          “คุณ! คุณ...ภูมิ” เธอไม่มั่นใจเล็กน้อยว่าจำชื่อของเขาได้ถูกต้องหรือเปล่า

          “สวัสดีครับคุณแพร”

รัฐภูมิเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะทำงานของเธอตามประสาคนอัธยาศัยดี

          “ทำงานวันที่สองแล้ว เป็นยังไงบ้างครับ ปรับตัวได้หรือยัง”

“พอได้บ้างแล้วค่ะ”

เธอพิจารณาใบหน้าของรัฐภูมิ เขาดูไม่เหมือนคนเป็นพี่ชายเลย ถ้าไม่บอกว่าเป็นพี่น้องกันเธอคงจะไม่รู้ คนพี่มีผิวสีน้ำผึ้งและใบหน้าที่คมเข้ม ขณะที่คนน้องผิวขาว หน้าตากระเดียดไปทางหนุ่มตี๋อยู่หน่อยๆ รูปร่างผอมกว่าพี่ชายเล็กน้อย  เดาว่าคนหนึ่งคงเหมือนทางบิดา และอีกคนน่าจะเหมือนมารดา

          “คุณอาภูมิ!

          เสียงเล็กร้องเรียกให้ชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงหันขวับไปมอง แล้วเห็นร่างน้อยรีบปรี่เข้ามาหาเขา กระพุ่มมือน้อยไหว้เขาอย่างน่าเอ็นดู ชายหนุ่มลดตัวลงทักทายเด็กน้อย

          “ไงครับคนเก่ง จำชื่อของอาได้ด้วยเหรอ” เขายื่นมือไปโยกศีรษะของเด็กชายเบาๆ

          “จำได้ค้าบ พอร์ชฟามจำดี หม่ามี้บอก”

          แพรริศาส่ายหน้าช้าๆ ให้คนตัวเล็กที่ชมตัวเองแต่กลับพูดไม่ชัด ทว่าเธอยอมรับว่าแกเป็นเด็กที่มีความจำเป็นเลิศจริงๆ

          “แล้วทำไมวันนี้ไม่ไปโรงเรียน”

          “ไม่สบายค้าบ พอร์ชเจ็บคอ แต่ดีขึ้นแล้วค้าบ” คนตัวเล็กอธิบายเสร็จสรรพโดยที่ผู้ใหญ่ไม่ต้องถามต่อเลย

          “คุณภูมิมาหาท่านประธานเหรอคะ” แพรริศาถามบ้าง

          “ใช่แล้วครับ เขาอยู่ในห้องหรือเปล่า”

          “อยู่ค่ะ เชิญค่ะ”

หญิงสาวเดินไปเปิดประตูให้เขา ลูกชายตัวดีของเธอก็ตามมาด้วย

          “พอร์ชขอเข้าไปด้วยนะค้าบอาภูมิ”

เด็กชายอ้อนขอกับชายหนุ่มโดยเฉพาะ เพราะรู้ดีว่าถ้าขอแม่ แม่ต้องห้ามแน่

“อืม...ได้สิ”

แพรริศาคิดอยู่แล้วเชียวว่าเขาต้องใจอ่อน ไม่เคยมีใครต้านทานลูกอ้อนของลูกชายเธอได้เลยสักคน เธอไม่อยากขัดความสุขของลูก ในเมื่อรัฐภูมิไม่ว่าอะไรเธอจึงปล่อยให้ลูกเข้าไปกับเขา

 


 



✿◕ ‿ ◕✿ 

ลุงภัทรเริ่มเอะใจเรื่องน้องพอร์ชแล้วล่ะ แต่ก็ยังคิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยที่ตัวเองถูกชะตานั้นจะเป็นลูกของตัวเองจริงๆ

ส่วนเรื่องความทรงจำในคืนนั้น ลุงเขาจำไม่ได้จริงๆ นะคะ 555 บางคนอาจคิดว่าลุงแกล้งหรือเปล่า เปล่าค่ะ ลุงลืมจริงๆ ค่ะ เพราะพอหายเมาในตอนเช้าก็ไม่เจอแพรแล้ว 

แต่ก็ไม่ได้ลืมเรื่องคืนนั้นซะทีเดียวนะคะ มาลุ้นกันดีกว่าเนอะว่าลุงจะจำได้เมื่อไหร่ ◕ ‿ ◕




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.732K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,747 ความคิดเห็น

  1. #1643 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 03:04
    อืมมม คราวนี้ ลุงภัทร คงมีสารกระตุ้น จากอาภูมิ แน่นอน
    #1,643
    0
  2. #766 Irish66 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 23:59

    แต่เสื้อนางที่ทิ้งไว้ไม่สงสัยเหรอว่าเสื้อใคร

    #766
    0
  3. #726 Love In The Mist (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 15:48

    ถ้าในชีวิตจริงคงโดนไล่ออกไปนานแล้ว เอาลูกที่ทำงานตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์ตามความเป็นจริงยังไงไม่ผ่านเหมือนไม่พร้อมทำงาน ยิ่งเอาลูกมาที่ทำงาน ชีวิตจริงคงไม่มีบอสใจดีขนาดนี้แน่ๆ ยิ่งหน่วยงานเอกชนยิ่งแล้วใหญ่ #แต่นี้คือนิยาย5555 จะเอาอะไรให้สมจริง????????

    #726
    7
    • #726-5 chanchan123(จากตอนที่ 21)
      24 พฤศจิกายน 2562 / 12:35
      แต่งริษัทเราเจ้านายไม่ว่าอะไรนะคะ เลขายังออกไปรับลูก บางวันก้อพามาทำงานด้วยเลย 555+
      #726-5
    • #726-7 ouomee(จากตอนที่ 21)
      8 ธันวาคม 2562 / 05:53
      คิดเหมือนกันเลยคะ ตกงานตั้งแต่สัมภาษณ์แล้ว
      #726-7
  4. #671 18233001 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 17:40
    55 ท่านประธานอยากมีลูก
    #671
    0
  5. #600 Rich99 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 01:00
    ลุ้นนน พ่อลูกเค้า
    #600
    0
  6. #407 oohing (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:33
    พระเอกจะรักนางเอกไหมอะ;-;
    #407
    0
  7. #206 natty2338 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:27
    พอร์ชรอพ่ออยู่นะ
    #206
    0
  8. #137 GiGi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 13:22

    กำลังสนุกเลยน่าติดตามมากคะ

    #137
    0
  9. #136 kefkef2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 19:50

    อยากได้อีบุ๊ค

    #136
    0
  10. #135 TonYah (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 12:46
    รอออออออ
    #135
    0
  11. #134 kochpowver (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 05:01
    มาทีหลายตอนไม่ได้หรือคะชอบมาก
    #134
    0
  12. #133 tphee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:26
    รอค่ะ รอพ่อะจำได้เมื่อไหร่น้อ หรืออาจจะรักแม่ของลูกก่อนไหมน้าา
    #133
    0
  13. #132 happy_morning (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:34

    สนุกดีค่ะ รอติดตามต่อนะคะ

    #132
    0
  14. #131 373744 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:21

    จำได้เร็วๆนะ
    #131
    0
  15. #130 sawaneerung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:08

    จำได้ไวๆเถอะค่ะสงสารน้อง

    #130
    0
  16. #129 beebb_bb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:52
    รอๆๆ ลุ้นๆๆๆค่าาา
    อาภูมิ ช่วยกระตุ้นหน่อยค้าบบบบ
    น้องอยากมีพ่อแร้วววววว
    #129
    0
  17. #128 Banna (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:45

    อยากได้เล่มละค่ะไรต์

    #128
    0
  18. #127 kar1965 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:28

    อามาแล้วววเดี๋ยวช่วยกัน เน้อ พ่อลูกๆ เป็นครอบครัวละ

    #127
    0
  19. #126 Jumjum999 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:06
    ต่อๆๆๆจ้า
    #126
    0
  20. #125 sUdaratst (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:39
    รอค่าาาา
    #125
    0