สามีฉันคือท่านประธาน

ตอนที่ 14 : บทที่ 5 : หนีเสือปะคนหล่อ (ุ65%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,439 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

ภายในร้านอึกทึกไปด้วยเสียงดนตรี มีทั้งคนที่นั่งรับประทานอาหารและกับแกล้ม บางคนก็ไปเต้นโยกอยู่หน้าเวที แต่แพรริศาไม่สนใจ เธอแค่หิวและตั้งใจว่าจะสั่งข้าวกินเท่านั้น

“ข้าวผัดกุ้งจานนึงค่ะ”

พนักงานถึงกับงงเมื่อเธอเข้ามาในร้านแบบนี้แต่กลับสั่งแค่ข้าวจานเดียว เธอยิ้มแหยๆ และรู้ตัวว่าคงจะสั่งน้อยเกินไป

“เอ่อ...น้ำเปล่าขวดนึงด้วยก็ได้ค่ะ”

อีกฝ่ายจดออเดอร์พลางมองหน้าเธอแปลกๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป ไม่มีโต๊ะไหนเลยที่จะมาเพียงแค่คนเดียว ยกเว้นโต๊ะของเธอ

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เธอก็ตั้งหน้าตั้งตากินด้วยความหิว ไม่สนใจเสียงดนตรีอึกทึกและเสียงพูดคุยรอบตัว ระหว่างที่นั่งกินอยู่นั้น ใครคนหนึ่งก็เดินมานั่งลงตรงข้ามกับเธอ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อแจ็คเกตหนังสีดำทับเสื้อยืดคอวีสีขาว หน้าตาของเขาจัดว่าหล่อเหลาทีเดียวแม้จะอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว ดวงตาของเขาสวย ทว่าบัดนี้มันฉ่ำปรือคล้ายกับอยู่ในอาการมึนเมา

“คุณมาคนเดียวเหรอ”

แพรริศาหันไปมองรอบตัวว่าเขาคุยกับใคร แต่นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครสนใจเขาอีกเลย เลยทึกทักเอาว่าเขาคงจะถามเธอนั่นแหละ

“ค่ะ มาคนเดียว”

หญิงสาวรีบกิน เพื่อที่จะได้รีบออกไปจากตรงนี้

“ให้ผมเลี้ยงเครื่องดื่มคุณนะ” แล้วเขาก็ยกมือเรียกบริกรมา แพรริศาส่ายหน้ารัว

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันก็จะไปแล้ว”

แต่เขาไม่ฟังเธอ ชายหนุ่มหันไปพูดกับบริกร “เอาเครื่องดื่มเบาๆ มาให้คุณผู้หญิงคนนี้หน่อย”

“คุณคะ ฉันไม่ดื่มค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธ ถลึงตานิดๆ ใส่คนที่พูดไม่รู้เรื่อง ทำไมเธอต้องมาเจอกับคนแปลกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากันนะ

“ถ้าผมมีของให้คุณ คุณจะรับไว้มั้ย”

เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังเมา หรือว่าไม่ได้เมากันแน่ ท่าทางเขาเหมือนยังมีสติ ทว่าดวงตาและใบหน้าที่แดงก่ำนั้นฟ้องว่าเขาคงดื่มมาไม่น้อยแล้ว

“ฉันไม่รับของจากคนแปลกหน้าค่ะ”

“ทำไมใครๆ ก็ไม่อยากได้มันล่ะ”

เขาล้วงหยิบอะไรบางอย่างที่ส่องประกายแวววาวออกมา ก่อนจะดึงมือเธอไปโดยไม่บอกกล่าว แล้วยัดเยียดสิ่งนั้นสวมเข้ามาในนิ้วนางข้างขวาของเธอ

“ผมให้คุณ”

“อะไรกันเนี่ยคุณ! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เอา”

เธอยกมือขึ้นดู แล้วพบว่ามันเป็นแหวนเพชรเม็ดโต เกือบจะเหมือนของปลอมที่ตอนเด็กๆ เธอเคยสวมเล่น

“นี่คุณเอาแหวนปลอมมาใส่ให้ฉันทำไมเนี่ย เป็นพวกมิจฉาชีพหรือไงคุณ นี่กะจะให้ฉันจ่ายค่าแหวนล่ะสินะ หึ...ฉันไม่โง่หรอกน่า” หญิงสาวดึงแหวนออก ทว่ามันแน่นเหลือเกิน ดึงเท่าไหร่ก็ไม่ออก

“คุณว่ามันเป็นแหวนปลอมงั้นเหรอ คุณคิดว่าคนอย่างผมจะซื้อแหวนปลอมมาเพื่อขอหมั้นกับผู้หญิงที่ผมรักหรือเปล่า”

“คุณซื้อแหวนวงนี้มาให้แฟนของคุณเหรอคะ แล้วคุณเอามาให้ฉันทำไม” เธอพยายามดึงมันออกอีกครั้ง ทว่าแหวนเจ้ากรรมดันติดอยู่ที่ข้อนิ้ว ราวกับว่ามันพยายามยื้ดยุดไว้ไม่ยอมหลุดออกจากนิ้วของเธอ

“เพราะแฟนของผมมีแฟนใหม่แล้วน่ะสิ เขาก็เลยไม่ยอมรับมัน”

มือที่พยายามดึงแหวนออก ชะงักหยุดไว้ทันที เธอจ้องสีหน้าที่ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดของเขา นี่เขาเพิ่งโดนแฟนสาวสะบั้นรักมาหมาดๆ อย่างนั้นเองหรือ มิน่าล่ะ...ถึงได้มานั่งดื่มจนเมามายหน้าแดงไปหมด

“ถึงอย่างนั้นฉันก็รับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่ใช่ของฉัน เอ๊ะ! ทำไมมันแน่นแบบนี้นะ” เธอดึงจนเจ็บนิ้วแล้ว แต่มันก็ยังไม่ยอมออกเสียที

 “ถ้าคุณไม่อยากได้ คุณก็เอาไปขายหรือเอาไปให้ใครก็ได้ ผมไม่อยากเก็บมันไว้”

เขายกเครื่องดื่มของตัวเองที่ติดมือมาด้วย กรอกลงคออีกชุดใหญ่ แล้วเครื่องดื่มที่เขาสั่งให้เธอก็มาเสิร์ฟพอดี

“คุณช่วยดื่มให้กับความน่าอัปยศของผมหน่อยได้มั้ย”

จะว่าไปเขาก็ดูน่าสงสารจริงๆ อีกทั้งก็ไม่ได้มีท่าทีจะคุกคามเธอแต่อย่างใด แถมยังมีเครื่องดื่มสีสวยราวกับสายรุ้งมาเสิร์ฟถึงตรงหน้า เธออยากจะลองดื่มอะไรแบบนี้มานานแล้ว แต่ใจก็ไม่กล้าเสียที ทว่าตอนนี้เธอเองก็เพิ่งจะผ่านเรื่องแย่ๆ มาเหมือนกัน คิดแล้วก็หนักอกใจ จู่ๆ ชีวิตที่เหมือนจะกำลังไปด้วยดีก็เกิดเคว้งคว้างเสียอย่างนั้น เงินเดือนของเดือนนี้ที่อุตส่าห์ทนทำงานอย่างขยันขันแข็งมาเกือบทั้งเดือน ก็คงมีอันชวดไปด้วยเช่นกัน คิดแล้วก็อยากจะลองดื่มสักหน่อย ไอ้เครื่องดื่มที่ใครๆ ก็บอกว่ามันช่วยทำให้ลืมความทุกข์ไปได้ชั่วคราว และเมื่อกี้เขาก็สั่งเครื่องดื่ม เบาๆมาให้เธอ มันคงไม่ทำให้ถึงกับเมาหรอก

“โอเค...ฉันจะดื่มกับคุณก็ได้”

ชายหนุ่มที่เธอยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ ยื่นแก้วมาชนกับเธอ หญิงสาวยกแก้วน้ำสีสวยขึ้นดื่มผ่านหลอดยาว รู้สึกทั้งเปรี้ยวและฝาดลิ้นจนต้องไหวไหล่เบาๆ แต่มันก็อร่อยดี

“แล้วทำไมคุณถึงมาคนเดียวล่ะ”

เมื่อมีคนพร้อมจะรับฟังเรื่องแย่ๆ ของเธอบ้าง หญิงสาวก็เลยตัดสินใจเล่าให้ฟัง เพราะอยากจะระบายความอัดอัดใจนี้ไปบ้าง

“ฉันมาทำงานกับเจ้านาย แต่โดนตาเฒ่าเจ้าเล่ห์หลอกลวนลามเอา เขาจะปล้ำฉัน แต่ว่าไม่สำเร็จหรอกนะ เมียของเขามาเจอเข้าเสียก่อน แต่ฉันกลับโดนเมียของเขากล่าวหาว่าเป็นเมียน้อย หาว่าฉันเป็นคนให้ท่าเขา แล้วก็ถูกไล่ออกจากงานด้วย” หญิงสาวเว้นจังหวะพูด โดยยกแก้วมาดื่มต่อ “อันที่จริงฉันลาออกเองแหละ ใครจะไปทนอยู่ต่อได้อีกล่ะ”

“งั้นก็มาดื่มให้กับเรื่องแย่ๆ ที่คุณกับผมเพิ่งเจอมาดีมั้ย”

แพรริศาที่ยกแก้วรอไว้แล้ว ก็เป็นฝ่ายชนแก้วกับเขาบ้าง

“ดื่ม!

 

 



✿◕ ‿ ◕✿ 

เมาแน่ๆ นางเอกของเรา 5555 

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ติดตามกันต่อไปนะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.439K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,747 ความคิดเห็น

  1. #1636 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 02:44
    เเล้วกัน เเพร 555
    #1,636
    0
  2. #1429 chanchan123 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:50
    55+ คนอกหักกับคนตกงานเจอกัน ฉลองสิ รอไร
    #1,429
    0
  3. #1425 noom0337 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 10:45
    มาค่ะ แม้เรื่องจะเพลีย หนูก็จะอ่าน
    #1,425
    0
  4. #199 natty2338 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 16:32
    สงสัยพ่อน้องจะไปหานักสืบนะนี่
    #199
    0
  5. #69 oppmafia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:05
    คุณลุงท่าจะเมาหนักจำอะไรไม่ได้เลย
    #69
    0
  6. #68 Panarinya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 11:10

    เพราะความเมา เป็นเหตุ 55+ แหวนคงแพงมาก อิแม่ขายเลี้ยงลูกได้ตั้ง 3ปี
    #68
    0
  7. #67 luckyJum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:49
    อิพ่อมีลูกไม่รู้ตัว จะรู้ตัวตอนไหนละทีนี้น่าลุ้น
    #67
    0
  8. #66 opal2112 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:52
    เวรกรรมนางเอกขายเเหวนไปเเล้วววว
    #66
    0
  9. #65 TonYah (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 12:46
    ยังเก็บแหวนไว้แน่ๆเลย แล้วพระเอกเราอ่ะจะจำคืนนี้ได้ไหมนะ ลุ้นๆๆ
    #65
    0
  10. #64 tom247 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 06:14
    อ่อเหตุเพราะเมา
    #64
    0
  11. #63 High Degree (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:07
    รอนะคะะะะะ อยากอ่านทุกวันเลย
    #63
    0