สามีฉันคือท่านประธาน

ตอนที่ 12 : บทที่ 4 : ความลับที่บอกใครไม่ได้ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79,551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,794 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

          “ลุงภัทร!

เด็กชายร้องเรียกชื่อเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ขณะที่แพรริศาคิดว่าการสนทนาของทั้งคู่ควรจะจบลงได้แล้ว ก่อนที่เขาจะจ้องหน้าลูกของเธอนานเกินไปและสงสัยเอาได้ว่าทำไมจึงหน้าคล้ายเขา 

เธอจับไหล่เล็กของลูกชายแล้วดึงแกมาหาตัว เหมือนกลัวว่าเขาจะแย่งเอาไป

          “ต้องขอโทษด้วยนะคะท่านประธานที่น้องพอร์ชรบกวน พอร์ชไปนั่งที่โซฟารอหม่ามี้ทำงานดีกว่านะลูก ท่านประธานกำลังจะไปแล้ว”

          ชายหนุ่มยืดตัวเต็มความสูงอีกครั้ง สายตาอบอุ่นที่มองดูลูกชายของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อเขาจ้องหน้าเธอ

          “พรุ่งนี้ผมหวังว่าจะเห็นงานที่เสร็จเรียบร้อยแล้วบนโต๊ะนะ”

          “ค่ะ”

          แล้วร่างสูงก็ก้าวยาวๆ พ้นไปจากเธอและลูก น้องพอร์ชมองตามชายหนุ่มจนกระทั่งประตูปิดลง เธอนึกสะท้อนใจเล็กน้อย เมื่อต้องเห็นลูกชายมองตามพ่อของแกไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้รู้จักสถานะที่แท้จริงของกันและกันเลย

          “คุณลุงภัทรไปแล้ว หม่ามี้จะกลับบ้านแล้วยังค้าบ”

          “รออีกหน่อยนะลูก หม่ามี้เลิกงานห้าโมงเย็น อีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็กลับได้แล้วจ้ะ ลูกไปนั่งดูการ์ตูนตรงโซฟาก่อนนะเดี๋ยวหม่ามี้จะกลับแล้วค่อยเรียก”

          เธอเปิดการ์ตูนในโทรศัพท์มือถือให้ลูกชายดู แกชอบใจและถือโทรศัพท์เดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขกอย่างว่าง่าย น้องพอร์ชชอบดูการ์ตูน แต่เธอไม่ได้ให้ลูกจับโทรศัพท์ตลอดเวลาเพราะเกรงว่าจะทำให้สายตาและสุขภาพเสีย ส่วนใหญ่จะให้เด็กชายดูในช่วงตอนเย็นระหว่างที่เธอทำกับข้าวหรือไม่ก็ทำงานบ้าน อย่างในตอนนี้เธอจำต้องปล่อยให้ลูกอยู่กับการ์ตูน ขณะที่ตัวเองรีบทำงานเพื่อจะได้เสร็จทันเวลา

 

 

พนักงานชายสองคนรีบดึงประตูกระจกบานใหญ่ของโรงแรมให้เปิดออก เมื่อเห็นท่านประธานหนุ่มกำลังจะเดินทางกลับดังเช่นทุกวัน

ติณภัทรก้าวออกมาสู่ลานกว้างบริเวณด้านหน้าของโรงแรม ทันทีที่สองเท้าของเขาชะงักหยุดลง รถยนต์สัญชาติยุโรปคันหรูก็แล่นมาจอดลงตรงหน้าพอดิบพอดี ประตูรถเปิดออก คนขับรถในชุดพนักงานก้าวลงมาก่อนเดินตรงมาหาเขาพร้อมกับยื่นกุญแจมาให้ เป็นภาพที่พนักงานต้อนรับของโรงแรมมักได้เห็นเช่นทุกวันจนชินตา

“ขอบใจ”

เขาไม่ลืมกล่าวคำสั้นๆ นั้นกับอีกฝ่าย เรียกรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าของคนเป็นลูกน้องที่ตั้งใจบริการท่านประธานอย่างเต็มที่

ร่างสูงเหวี่ยงตัวเองเข้ามานั่งในรถยนต์คันหรู เขามักจะชอบขับรถเองมากกว่าที่จะมีสารถีคอยบริการ ชายหนุ่มเคลื่อนรถยนต์สีดำคันใหญ่ที่ได้รับการขัดเงาเสียมันปลาบออกไปสู่ถนนด้านหน้าโรงแรม แม้สมองจะตั้งมั่นอยู่กับถนนตรงหน้า แต่ใจเขากลับคิดไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กน้อย ลูกชายของเลขาคนใหม่อย่างน่าประหลาดใจ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะแกทำให้เขานึกถึงตัวเองตอนเด็กนั่น แต่ก็ไม่น่าจะทำให้เขาใจอ่อนหรือเปลี่ยนพฤติกรรมกลายเป็นคนรักเด็กได้ถึงขนาดนี้ เวลาที่เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยกับเขา เขารู้สึกอบอุ่นข้างในใจอย่างอธิบายไม่ได้ ยามที่สบสายตากับดวงตาเป็นประกายไร้เดียงสาของเด็กน้อย ราวกับมีกระแสไฟอ่อนๆ แล่นอยู่ในตัวเขาอย่างไรอย่างนั้น ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ไปได้

ส่วนแม่ของเด็ก เขานึกทึ่งที่เธอเลี้ยงลูกได้เป็นอย่างดีเมื่อดูจากท่าทีประหลาดๆ ที่บางครั้งก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอสติไม่ค่อยดีหรือเปล่า เหตุการณ์ที่เธอเห็นหน้าเขาครั้งแรกแล้วเป็นลมหมดสติไปยังคงเป็นสิ่งที่เขาอยากหาคำตอบ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเธอมีอะไรปิดบังอยู่กันแน่ เห็นทีว่าเขาต้องหาทางคลุกคลีกับน้องพอร์ชบ่อยๆ เผื่อจะได้รู้ความลับของหญิงสาว

 

 

          วันนี้แพรริศาเหนื่อยกว่าทุกวัน เพราะทั้งต้องทำงาน เลี้ยงลูก และไปรับไปส่งแกที่โรงเรียน แต่กระนั้นหญิงสาวก็มีความสุขที่เห็นเด็กชายได้เข้าโรงเรียน มีเพื่อนเล่น และเธอยังได้กลับไปทำงาน หาเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน จะมีก็แต่เรื่องของท่านประธานนั่นแหละที่ทำให้เธอเป็นกังวลอยู่ในตอนนี้

“หม่ามี้ค้าบ พุ่นนี้พอร์ชต้องไปโรงเรียนมั้ยค้าบ”

คำว่า พรุ่งถูกเด็กชายพูดเป็น พุ่นคงต้องใช้เวลาอีกสักระยะแกถึงจะพูดชัด เพราะตอนนี้เด็กชายเพิ่งจะมีอายุได้สามขวบหนึ่งเดือนเท่านั้น

“ไปสิจ๊ะ หลังจากนี้พอร์ชต้องไปโรงเรียนทุกวันเลยนะ พอร์ชจะได้อยู่กับเพื่อนๆ และหม่ามี้ก็จะได้ไปทำงานไงจ๊ะ”

เธอพูดคุยกับลูกระหว่างที่ส่งแกเข้านอน มือบางดึงผ้าห่มมาคลุมให้ร่างเล็ก

“แล้วพอร์ชจะได้เจอคุณลุงภัทรอีกมั้ยค้าบ”

คิ้วสีอ่อนขมวดนิดๆ แพรริศาแปลกใจที่เด็กชายถามถึงติณภัทร

“พอร์ชอยากเจอลุงภัทรเหรอครับ”

ใบหน้ากลมแป้นน่าเอ็นดูพยักหงึกๆ

“อยากค้าบ! ลุงภัทรใจดี ลุงภัทรเช็ดปากให้พอร์ชด้วย”

“เช็ดปาก? ตอนไหนเหรอลูก”

“ตอน...ตอนที่หม่ามี้ไปห้องน้ำ พอร์ชกินไอติมเลอะ ลุงภัทรเลยเช็ดให้”

น่าแปลกมาก ผู้ชายที่ดูเย็นชาและดูไว้ตัวเช่นเขา ไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นให้เด็กที่ตนเองเพิ่งรู้จัก หรือว่านี่จะเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกที่คนทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว

“แต่หม่ามี้ว่า ลูกอย่าไปตีสนิทกับลุงภัทรเลยนะครับ เขาเป็นถึงท่านประธาน เป็นเจ้านายของหม่ามี้ เราอย่าไปรบกวนเขาดีกว่า”

“ไม่กวนค้าบ ลุงภัทรไม่ดุพอร์ชหรอกค้าบ” เด็กชายส่ายหน้าพร้อมกับโบกมือไหวๆ

เด็กคนนี้ช่างรู้มากเสียจริง บางทีก็รู้มากเกินไปจนรู้ทันเธอไปเสียหมด

“จ้ะ ไม่กวนก็ไม่กวน รู้มากจริงๆ นะเราเนี่ย”

เธอเขี่ยจมูกเล็กของลูกชาย แกหัวเราะชอบใจ

“แต่ว่าตอนนี้เด็กรู้มากต้องเข้านอนก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปโรงเรียนสาย”

พลันดวงตาที่ล้อมด้วยแพขนตายาวเหมือนอย่างคนเป็นพ่อ ก็พับลงและปิดสนิทในทันที เธอจูบแก้มยุ้ยทั้งสองข้างและบอกฝันดีแก่ลูกชาย

เธอกับลูกนอนแยกเตียง ทว่าอยู่ในห้องเดียวกัน หญิงสาวปิดไฟดวงใหญ่แล้วล้มตัวลงนอนบ้าง

แม้ห้องจะมืด บรรยากาศรอบตัวจะเงียบสงัดและชวนให้พักผ่อนอย่างสงบ ทว่าจิตใจของหญิงสาวยังคงว้าวุ่น ครุ่นคิดไปถึงเรื่องของตนเองกับท่านประธานหนุ่มที่โชคชะตาได้เหวี่ยงเธอและลูกให้มาพบเจอกับเขาอย่างไม่น่าเชื่อ เธอจำต้องนึกย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นเมื่อเกือบสี่ปีก่อน มันเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

 


 



✿◕ ‿ ◕✿ 

ตอนหน้ามาย้อนอดีตกันนะคะว่าพ่อกับแม่ของน้องพอร์ช เขาเจอกันได้ยังไง แล้วพวกเขาทำอะไรกัน... อิอิ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.794K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,747 ความคิดเห็น

  1. #1634 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 02:40
    อืมมมม เอาน่าเเพร อย่าเครียดไป
    #1,634
    0
  2. #1428 chanchan123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:28
    เข้าใจแพรนะ บางทีอาจจะดูไม่สมเหตุสมผลไปบ้าง แต่คิดว่าแพรคงคิดว่าต้องลองวัดดวงดูถ้าที่ทำงานให้เอาลูกมาเลี้ยงได้ก้อดีไปแต่ถ้าไม่ยอมริดว่าแพรน่าจะเลือกลูกมากกว่างาน เพราะเอาจริงการหาพี่เลี้ยงที่ไว้ใจได้ก้อยากอยู่แถมเลี้ยงมาเองกับมือตั้งแต่คลอด อ่านเพื่อคลายเคลียดและให้กำลังใจไรท์นะคะ
    #1,428
    0
  3. #980 fähïē (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 13:06
    ตรวจดีเอ็นเอง่ายกว่ามั้ยคะ เส้นผมอะไรก็ว่าไป
    #980
    0
  4. #59 Jennie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:37

    รอออออออคร้า

    #59
    0
  5. #58 Banna (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:33

    รออย่างใจจดใจจ่อค่ะไรต์

    #58
    0