Private Eye นักสืบ บันทึก ฆาตกรรม และ... เวทมนตร์

ตอนที่ 2 : เรื่องประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 53

 

 

            และก็เป็นดังคาด แดนเนียล ที่เป็นนักเรียนใหม่สัญชาติไทยแต่เป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส ที่ออกจะมีหน้าตาติดฝรั่งพร้อมด้วยผิวขาวเนียนย่อมตกเป็นจุดสนใจของนักเรียนหญิงทั้งคลาส 4/8 ตั้งแต่วันมาเรียนวันแรก และไอ้คนที่เนื้อหอมกว่าคนอื่นๆก็เหมือนจะมีมนุษยสัมพันธ์ดีเกินขนาดเพราะแค่นักเรียนหญิงหลายๆคนมาทักเขาไม่ถึงห้านาที เขาก็วางตัวแนบชิดสนิทสนมราวรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่

            และนั่นเป็นสาเหตุเบื้องต้นของเหตุวุ่นเล็กๆภายในคลาส 4/8 เมื่อมีนักเรียนชายบางกลุ่มที่ค่อนข้างนักเลงหน่อยกำลังยืนเหม็นขี้หน้าคนพึ่งเข้าเรียน เพราะผู้หญิงที่เขาตามจีบเป็นเดือนๆก็ยังไม่ติด กลับถูกหมอนี่ใช้เสน่ห์หว่านล้อมไม่ถึงสิบห้านาทีคุณเธอก็เหมือนจะมีใจให้เขาแล้ว

            ใช่... มันเป็นหลักเบื้องต้นของการใช้ชีวิตในโรงเรียนมัธยม นั่นคือ อย่าทำตัวเด่นให้น่าหมั่นไส้ โดยเฉพาะไอ้พวกหล่อๆ...

            ถึงทิวทัศน์ เด็กหนุ่มสวมแว่นกรอบเหลี่ยมจะทำตัวเด่นเหมือนกัน แต่มันเป็นในเชิงด้านมืดมากกว่า เพราะไอ้การกระทำประหลาดๆของเขาในแต่ละวันก็สร้างความขยะแขยงได้มากพอจนไม่มีใครอยากยุ่งด้วย... หรือถ้าจะพูดให้ถูกอีกหน่อย ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งมากกว่า

            เพราะฉะนั้นการเด่นแบบนี้ขอละไว้ในฐานที่เข้าใจก็ละกัน

            และไอ้การกระทำเช่นนี้ของแดนเนียล ก็เป็นอันถูกลงความเห็นจากนักเรียนชายเกือบทั้งห้องให้แอนตี้ไปเรียบร้อย แม้เขาจะยังไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้คนที่เขาพอจะคบเป็นเพื่อนได้ก็มีแค่ผู้หญิง กับผู้ชายอีกหนึ่ง...

            และผู้ชายอีกหนึ่งที่เหลือคือเด็กหนุ่มที่กำลังขยับแว่นกรอบเหลี่ยมอยู่นิดพลางฉีกยิ้มขณะเอ่ยขึ้นว่า

นายพักหอใช่มั้ย หอนายอยู่ที่ไหน แดน

คำถามสั้นๆที่ทำเอาคนเกือบทั้งห้องหันขวับมายังเด็กหนุ่มนามทิวทัศน์เป็นตาเดียว ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ บรรดาสาวๆที่กำลังรอบล้อมแดนเนียลชักสีหน้าขยะแขยงคล้ายรังเกียจไปตามๆกัน ก่อนพวกหล่อนจะเลือกผละจากเขาด้วยเหตุผลง่ายๆว่าไม่อยากอยู่ใกล้คนคนนี้

อาการเนื้อหอมถูกทำลายง่ายๆด้วยคำถามธรรมดาทันใด มันเล่นเอาคนสองเชื้อชาติต้องชักใบหน้าเซงอารมณ์เล็กน้อยจากการถูกทักอย่างคาดไม่ถึงอีกแล้ว ของเพื่อนนั่งข้าง

และชื่อเต็มๆจากแดนเนียลก็ถูกย่อสั้นๆเหลือ แดน อย่างสนิทสนมทันใด

ถามทำไมเขาว่าน้ำเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ

ซึ่งคนถูกถามก็สวนกลับ สีหน้ายิ้มๆจนติดยียวนทันใด ก็เผื่อฉันไปนั่งเล่นห้องนายไง เพราะพวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันจริงมั้ย

แดนเนียลนิ่งค้างพลางยิ้มแหยงๆตีสีหน้าลำบากใจกับคำว่า เพื่อนสนิท ที่อีกฝ่ายพูด ถ้าจำไม่ผิดเขาพึ่งพูดกับหมอนี่ได้ไม่ถึงสิบประโยค แถมในเชิงไม่เป็นมิตรอีกต่างหาก ยังงี้เขาก็ถือว่าสนิทกันแล้วงั้นเหรอ... สงสัยคนตรงหน้าจะถูกใจตัวเขามากพอดู

เขาชั่งใจอยู่ครู่ก่อนบอก ...หอพักเกษียรสิทธ์ 

ชื่อหอพักหลังโรงเรียนถูกเอ่ยขึ้นแต่ไม่ได้ระบุเลขห้องหรือชั้นไว้เพราะเขาไม่ค่อยอยากให้ทิวทัศน์ทำเรื่องอย่างที่บอกจริงๆ

แต่แดนเนียลต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า คนคนนี้เซนส์ดีไม่เบาที่เดาถูกว่าเขาอยู่หอ เพราะปกตินักเรียนมัธยมปลายส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ที่บ้านซะ80เปอร์เซ็นต์ มีส่วนน้อยเท่านั้นที่อยู่หอ... แต่อาจจะเดาจากที่เขาเป็นลูกครึ่งก็ได้มั้ง

อ๋อ...ทิวทัศน์ตาโตทันใด หลังโรงเรียนนี่เอง ไม่ไกลเท่าไหร่พลางพูดต่อด้วยประโยคที่ทำให้แดนเนียลต้องชักสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

แล้ว... นายจะกลับหอกี่โมงล่ะ

คำถามสั้นๆที่ทำเอาคนถูกถามต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางกลอกตาขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อรู้สึกว่าไอ้คนนั่งข้างจะทำตัวสนอกสนใจในตัวเขาจนเกินเหตุถึงไม่สิ้นคำถามจะคุยกับเขาง่ายๆ... แต่เด็กหนุ่มคงไม่รู้ตัวหรอกว่าการกระทำครั้งนี้ของทิวทัศน์กำลังทำให้เขารอดพ้นจากการหมั่นไส้ เพราะนักเรียนชายนักเลงที่เขม่นเขาในตอนแรกกำลังชักสีหน้าสังเวชแทนเมื่อเห็นไอ้คนประหลาดที่สุดในชั้นกำลังพูดคุยกับเขาอยากออกรส... แต่ผลพวงแค่นั้นก็ยังไม่จบ เพราะกระทั่งบรรดานักเรียนหญิงที่ถูกใจเขาก็เริ่มไม่ค่อยอยากยุ่งกับเขาด้วย อาจเพราะเห็นเขากับทิวทัศน์สนิทกันเกินคาด

            แดนเนียลอ้อนวอนในใจเสียงแผ่ว

          เฮ้ๆ... ขอร้องล่ะ อย่ามาพูดกับฉันมากได้มั้ย เพื่อนคนอื่นจะเลิกคบฉันหมดแล้วนะเว้ย...

 

            แดนเนียลเดินย่ำเอื่อยเฉื่อยขณะหยิบตารางสอนที่พึ่งขอจดกับเพื่อนขึ้นมาพิจารณาหน้าเครียดเพราะหลังจากนี้ทุกวันเขาต้องเข้าเรียนให้ทันเคารพธงชาติในเวลา 8 นาฬิกาซึ่งนั่นหมายความว่า เขาต้องตื่นก่อน 7 โมงครึ่ง เพราะเวลาอาบน้ำกินข้าวของเขาต้องประมาณ 30 นาทีเป็นอย่างต่ำ แถมตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขาไม่สามารถขาดเรียนหรือมาสายได้อีกแม้แต่ครั้งเดียว เพราะอาจารย์ฝ่ายปกครองท่าทางดุๆหนวดเคราเฟิ้มจนไม่เหมือนอาจารย์ที่เรียกเขาไปคุยด้วยเมื่อคาบเรียนที่ 4 บอกเสียงแข็งว่า เขาใช้เวลาหยุดเรียนหมดโควตาไปตั้งนานแล้ว นี่ถ้าเป็นปกติคงหมดสิทธิ์สอบไปหลายวิชาหรืออาจจะถูกไล่ออก แต่ก็ยังมีเหตุผลที่พออนุโลมได้อยู่คือ เขาเป็นนักเรียนใหม่ ดังนั้นจึงไม่รู้กฎระเบียบที่ถูกต้องของการมาเรียนที่นี่

            แต่เรื่องหมดสิทธิ์สอบอะไรนั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก...  เขาจะตื่นทันมาโรงเรียนรึเป่านี่สิน่าหนักใจกว่า

            แถมไอ้ระบบการเรียนการสอนก็เหมือนจะแกล้งกันชัดๆ ทุกเช้าวันพฤหัส แดนเนียลถูกเลือกให้เป็นเวรทำความสะอาด ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาต้องแหกขี้ตาตื่นจากเตียงนอนเช้ากว่าปกติและต้องมาทำความสะอาดห้องเรียนในเวลา 7 นาฬิกา... มันเลยทำให้เขารู้สึกข้องใจนิดหน่อยว่า ไอ้โรงเรียนนี้มันจะฝึกคนให้ตื่นก่อนไก่รึไง กิจกรรมทุกอย่างถึงต้องเริ่มตั้งแต่ฟ้ามืดขนาดนั้น

            หารู้ไม่ว่า กะแค่ไอ้ที่เขามาโรงเรียน 9 โมงในวันนี้ก็ถือว่าฝืนตัวเองมากเกินเหตุแล้ว ถ้าเป็นปกติต่อให้สิบเอ็ดโมงเช้าก็ไม่กล้าตื่น

            ใช้เวลาสักพัก แดนเนียล ถึงพาตัวเองมาอยู่หน้าหอของตัวเองได้ในที่สุด

            หอเกษียรสิทธิ์ ตึกทรงสูงเจ็ดชั้น สามารถพักอยู่ได้แค่ผู้ชาย หรือพูดให้ชัดหน่อยก็คือหอชายล้วน แต่ไม่ได้ห้ามผู้หญิงเข้าอย่างเด็ดขาด ซึ่งในกรณีที่มีเหตุจำเป็น ผู้หญิงสามารถขึ้นห้องได้ แต่มีกฎว่าห้ามค้างคืน ภายในห้องพักมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกเกือบครบครัน ทั้งโต๊ะอ่านหนังสือ ชั้นวางรองเท้า แอร์ พัดลมติดฝ้า ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ชั้นวางทีวี และเตียงนอนนุ่มๆขนาดสามคนนอน ขนาดของห้องมีความกว้างพอประมาณ ซึ่งก็แน่นอนว่าค่าเช่าแต่ละเดือนย่อมสูงกว่าปกติเป็นธรรมดา

            แดนเนียลยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหมายเลข 413 ชั้น 4 ห้อง 13 ของหอเกษียรสิทธิ์ ก่อนจัดการไขกุญแจแล้วก้าวเข้าห้อง...

            ห้องของเด็กหนุ่มค่อนข้างเรียบง่ายจนติดจะธรรมดา แดนเนียลตั้งท่าจะพุ่งดิ่งลงเตียงหลับสักงีบหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเรียนมาทั้งวัน (ซึ่งความจริงก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนขนาดนั้น เผลอๆยังแอบหลับอีก) ทว่าเขากลับต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นบางอย่างแปลกๆชวนสะกิดใจในห้องพักของเขา

            เขามองไปที่ชั้นวางรองเท้าที่มีรองเท้าผ้าใบสำหรับเที่ยวต่างสีสองคู่ก่อนขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นว่ามันมีอะไรแปลกๆ...

            โดยปกติ รองเท้าผ้าใบสีเขียวจะอยู่ด้านซ้ายของชั้นวางรองเท้าแต่พอมาวันนี้มันกลับอยู่ด้านขวา...

            ถ้าจำไม่ผิดช่วงสองสามวันที่แล้วเขาไม่เคยใส่มันเลยสักหน แล้วทำไมมันถึงเปลี่ยนที่ได้ล่ะ...

            เด็กหนุ่มสะกิดใจเล็กน้อย ก่อนไหวไหล่ขึ้นอย่างไม่แยแส สงสัยเขาคงแค่คิดไปเองเพราะตอนเปิดห้อง ลูกบิดก็ถูกล็อกไว้เรียบร้อยดี แถมไม่มีร่องรอยการงัดแงะ คงไม่มีใครแอบเข้ามาในห้องนี้ ถ้ายังงั้นก็ตีความได้อย่างเดียวว่าเขาแค่สับสนไปเอง

            ทว่าเหตุการณ์ประหลาดๆแบบนี้เหมือนจะไม่จบลงง่ายๆ เพราะวันต่อมานิตยสารบนโต๊ะหนังสือที่เขาอ่านค้างไว้ หน้าที่ถูกคั่นเลื่อนจากเดิมไปสองหน้า

            และวันถัดมาหลังกลับจากโรงเรียนเขาก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น เมื่อมีบางสิ่งที่มันดูขัดหูขัดตาเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สาม ... เก้าอี้อ่านหนังสือถูกเลื่อนจากเดิมประมาณสามสิบเซนติเมตร...

            เรื่องแปลกๆเกิดขึ้นติดต่อกันถึงสามครั้ง รับรองได้ว่าไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่...

            ใคร... มีใครบางคนแอบเข้ามาในห้องนี้ในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่... ไม่ใช่โจร... เพราะไม่มีของมีค่าใดๆหาย... ไม่ใช่ผู้ดูแลหอเพราะถ้าเขาจะเข้าห้องจริงๆอย่างน้อยก็ต้องแจ้งไว้ก่อน...

            แล้วเป็นใครกันล่ะ...

            ที่น่าข้องใจมากที่สุดคือ เขาเดาจุดประสงค์ของแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ไม่ออก มันคล้ายกับว่าเป้าหมายของคนคนนี้ไม่ไช่การลักขโมย ไม่มีการรื้อค้น เหมือนกับว่าจงใจทำสัญลักษณ์ไว้วันละที่เพื่อให้เขาปวดหัวเล่นอย่างงั้นแหละ

            แดนเนียลครุ่นคิดอยู่ครู่ ถ้าเขาเดาไม่ผิดวันพรุ่งนี้แขกไม่ได้รับเชิญก็คงจะมาอีก ถ้าอย่างนั้นแผนที่เขาควรจะรับมือล่ะ...

            เด็กหนุ่มจัดการหยิบกระดาษเอสี่แผ่นสีขาวขึ้นมาวางพร้อมเขียนข้อความตัวโตๆว่า นายมาทำอะไรลงบนหน้ากระดาษแล้วยกขึ้นติดบนฝาผนังบริเวณที่มองเห็นได้ง่าย ซึ่งถ้าคนปริศนาไม่รู้จุดประสงค์คนนี้มีเป้าหมายต่างจากขโมยอื่นๆจริง ก็น่าจะเขียนตอบลงบนกระดาษข้อความของเขาน่ะนะ...

           

            นั่นนายทำอะไรแดนเนียลว่าเสียงแห้งขณะยืนงงกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของเพื่อนที่เป็นเวรทำความสะอาดตอนเช้าวันเดียวกับเขา แล้วต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อคนสวมแว่นกรอบเหลี่ยมก้มมองกล่องใส่ชอล์กอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งที่มันไม่มีอะไรให้น่าสนใจสักนิด

            เจอเรื่องประหลาดที่หอแล้วยังมาเจอเรื่องพิลึกที่โรงเรียนอีก...

            มันช่างเป็นเหตุบังเอิญอย่างสุดซึ้งที่แดนเนียล ต้องได้เข้าคู่มาทำความสะอาดตอนเช้ากับเด็กหนุ่มนามทิวทัศน์ และเขาต้องอดกระตุกคิ้วทุกๆห้านาทีไม่ได้ เพราะทุกๆห้านาที ทิวทัศน์ต้องมีการกระทำแปลกๆไม่เหมือนมนุษย์มนาอยู่ตลอด

            ท่าทางไอ้ข่าวที่ลือกันหึ่งๆเกี่ยวกับหมอนี่จะเป็นเรื่องจริง... ถ้ายังงั้นไม่มีคนคบก็ไม่น่าแปลก

            พอคิดยังงี้ได้ แดนเนียลก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย ความจริงเขาก็ไม่คิดอยากคบหมอนี่เหมือนคนอื่นๆนั่นแหละ แต่ด้านเจ้าตัวนี่สิ เหมือนจะถูกใจเขาไปเรียบร้อยแถมยังทำท่าสนิทสนมทุกครั้งที่มีโอกาส

            กำลังตรวจเช็คน่ะสิ ว่าคืนที่ผ่านมามีใครทำอะไรแปลกๆในห้องนี้มั้ยเจ้าของแว่นกรอบเหลี่ยมว่าขึ้น แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่คนช่างสังเกต หาเบาะแสอะไรไม่เก่ง แถมเซนส์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ก็ไม่ค่อยดี เลยต้องใช้เวลานานนิดหน่อยในการค้นหาไม่อย่างนั้นชมรมของฉันก็สมบูรณ์แบบแล้ว

            แดนเนียลยิ้มแห้งๆ... อืม... ยิ่งฟังก็ยิ่งพิลึก

            ว่าแต่นายมีชมรมแล้วรึยังทิวทัศน์ว่าพลางหันมาฉีกยิ้มกว้างเจ้าเล่ห์ส่งให้เพื่อนสนิท(ที่คิดเอาเองฝ่ายเดียว)

            ชมรมชมรมอะไรแดนทวนคำเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ เพราะเขาพึ่งเข้าเรียนได้แค่สามวัน แถมยังหลับซะส่วนใหญ่

            ทิวยิ่งฉีกยิ้มกว้างหนักกว่าเก่า ชมรมไง เป็นกิจกรรมที่นักเรียนทุกคนในโรงเรียนต้องมี มีผลในตอนจบการศึกษา นักเรียนแต่ละคนต้องมีชมรมอย่างน้อยหนึ่งชมรมเป็นอย่างต่ำ ถ้าไม่ทำตามเกณฑ์นี้ทางโรงเรียนจะไม่ยอมออกใบรับรองผลการเรียนให้เพราะถือว่ายังทำกิจกรรมตามหลักสูตรได้ไม่ครบ เด็กหนุ่มหมุนหน้าไปทางเพื่อนใหม่เล็กน้อย นัยน์ตาใต้แว่นฉายแววสนุกสนาน แล้วนายมีชมรมรึยัง

            เหอ เหอ ยังงี้มันแกล้งถามกันนี่หว่า รู้ๆอยู่ว่าเขาพึ่งเข้าเรียนได้แค่สามวัน จะไปมีชมรมได้ยังไง

            ยังไม่มี...แดนเนียลตอบสั้นๆ

            งั้นก็แย่ทิวสวนกลับ เพราะตอนนี้มันก็เกือบๆกลางเทอมแล้ว ชมรมทุกที่ก็เต็มไปเกือบหมด คงไม่มีที่ว่างสำหรับนายหรอกนะแดน แถมไอ้พฤติกรรมทั้งหลายแหล่ของนายมันก็ฟ้องได้ชัดอยู่แล้วว่าเป็นคนขี้เกียจ กิจกรรมพวกนี้น่ะเขาขยันนะ ต้องตื่นมาซ้อมกีฬาตีห้าทุกเช้ามั่ง เลิกกิจกรรมสี่ทุ่มมั่ง คิดว่านายจะทำไหวเหรอทิ้งท้ายด้วยคำพูดยียวนที่เหมือนคนตรงหน้าจะรู้จักตัวเขาดีเกินเหตุทั้งที่พึ่งเคยเห็นหน้ากันแค่สามวัน

            แต่มันก็จริงอย่างที่หมอนี่พูด... กิจกรรมชมรมที่หนักหนาต้องอาศัยความพยายามขนาดนั้นคงไม่เหมาะกับเขา

            แต่ก็ยังมีชมรมที่ว่างอยู่ทิวเปรยขึ้น ก่อนหันมาสบตาอย่างมีเลศนัย แถมเหมาะกับนายด้วย

          หึ หึ หึ... หย่อนเหยื่อลงไปแล้วก็เหลือแค่ว่าจะกินเบ็ดตอนไหนล่ะนะ

            แดนเนียลชักสีหน้าสงสัยเล็กน้อย เริ่มรู้สึกทะแม่งๆกับอาการที่เปลี่ยนแปลงกระทันหันของคนตรงหน้า แล้วมันชมรมอะไร

            ก็...รอยยิ้มจิ้งจอกปรากฏเต็มใบหน้าของทิวทัศน์ เขาขยับแว่นกรอบเหลี่ยมเล็กน้อยพลางกล่าวสั้นๆที่ทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ

            ชมรมนักสืบ

            นักสืบ?” แดนทวนคำขณะมุ่นหัวคิ้วแน่น

นักสืบมันเหมาะกับเขาตรงไหน

ใช่ และฉันก็เป็นหัวหน้าชมรม

ประโยคแรกไม่เท่าไหร่ ประโยคหลังนี่สิน่าตกใจจริง

แดนเนียลเบิกตากว้างหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มกรุ่มกริ่มเหมือนนายพรานที่กำลังรอเหยื่อให้มาติดกับ และถ้าเดาไม่ผิดสงสัยว่าเขาจะเป็นเหยื่อซะด้วย...

อืม... ตอนนี้มีคำถามอยู่หนึ่งข้อในหัวที่แดนเนียลรู้สึกอยากถามมากที่สุดในเวลานี้

เอ่อ... มีชมรมอื่นที่กำลังว่างอยู่บ้างมั้ย 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #35 พีโอว่า (@peova) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 12:48

    ว้าวสนุกนะเเต่ขอติเรื่องการใช้ภาษาพูดในการบรรยายเล็กน้อยนะค่ะ ถ้าเป็นประโยคที่เขากำลังพูดไม่เป็นไร(เข้าใจอยู่)เเต่สำหรับตอนที่บรรยายไม่ควรจะใช้ภาษาพูดนะค่ะ(เเต่มีเพียงเล็กน้อยเอง)

    #35
    0
  2. #24 Ti  na i Rene (@naniar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 14:50
     ตัวหนังสือ 16 Cordia ป่ะ

    เอา 18 ได้มิ  สายตาคนอายุ 17 ไม่ค่อยจะดี

    ปล. แก่แล้วเหรอเรา T..T
    ปลล. ไม่ได้ไม่เป็นไร เราจะขยายเอง ซิก ๆ ไฟท์ ๆ   ทิวน่าขยะแขยงน่ารักจริง ๆ ๆ หุหุ (ยังไงฟ่ะ - -*)
    #24
    0
  3. #20 Pach112 (@pach112) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 12:56

    สนุกค่ะ  บรรยายดีจังเลย ^^

    #20
    0
  4. #10 Ryoma+ (@johjoh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 19:24
    ภาษาลื่นดีมากเลยขอรับ
    ชอบพวกมุกตลกที่เเทรกอยู่
    เเม้จะไม่มากเเต่ก็ทำให้ตัวเรื่องมากสีสันทีเดียว
    #10
    0
  5. #4 NichtbraroN (@lovenon123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 22:05

    บทนี้ก็ไม่มีอะไรมาก สำนวนที่ใช้ยังคงดีเหมือนเดิม


    รายละเอียดของเรื่องยืดไปนิด


    ไปว่ากันต่อในเอม ขอไปบทต่อไปก่อนน้า

    #4
    0
  6. #2 ใบไม้ไร้ฝน (@bluetea134) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 19:06
    555แดนเนียล ยอมอยู่ชมรมกับทิวไปเถอะ
    โดนจ้องเป็นเหยื่อแล้ว คงไม่โดนปล่อยไปง่ายๆ

    อ้อ เว้นบรรทัดเพิ่มอีกหน่อยก็คงจะดีค่ะ ตรงที่มันติดๆกันหลายบรรทัดหนะค่ะ
    #2
    0