[ทิ้งทวน] HaDEs KinGdom บทที่1 เขาวงกตแห่งเทียราซิส

ตอนที่ 11 : นวบท ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มี.ค. 57

ทางเลือก

 

     [[ASO : side]]

     อย่างที่บอกไปค่ะ มิตรวจสอบความผิดปกติของมิติได้ 8 แห่งค่ะ แล้วทุกแห่งในเทียราซิสไม่มีที่หอนาฬิกาเลยค่ะ มิจังชี้ไปทางจอมอนิเตอร์ ซึ่งสะเปะสะปะกระจัดกระจายมาก

     เรามีคนทั้งหมดประมาณ 9 คน แป้งเอ่ยความเห็นขึ้นมา

     อืม รินทำไมต้องเอามา 9 คนด้วยล่ะ ท่านรองก็เริ่มสงสัยแล้วเหมือนกัน

     ก็ โชกับโยยังเป็นแค่เด็กใหม่ไง เพราะฉะนั้นก็รวบภารกิจได้เลยไง

     ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะพี่อิคุโตะ แล้วให้โชไปกับโยเนี่ยนะ? มิแย้ง

    ก็เป็นความคิดที่ดีนะ เจ๊รินทำท่าทางเห็นด้วย ตอนแรกกะจะให้มีหนึ่งคนเฝ้าที่นี่ไว้ แต่ยิ่งถ้าแสดงว่ามีตัวตนอยู่ เท่ากับเรียกศัตรูเข้ามาคงจะประมาณนี้ล่ะมั้งนะ ความคิดเจ๊น่ะ

     แต่…!ก็เป็นความคิดที่ดีนะคะ ฉันยิ้มแล้วเดินไปที่มิ

     แกรก แกรก แกรก

     มิจัดการใส่ข้อมูลเพื่อ คำนวณหาว่าใครควรจะไปทางไหน กันแน่จากที่ฉันคิดนะฉันจะต้องหาเขาให้เจอ นัตสึ แค่นายคนเดียวเท่านั้น

     รินจัง เอาAKลงมาด้วยทำไมน่ะ พี่อิคุโตะเอ่ยถามเจ๊ริน อุ๊ย

     อ้อ แค่เตรียมตัว ล่ะมั้งนะ?  เจ๊รินตอบแบบไม่ใส่ใจมาก เอ่อ มันค่อนข้างจะน่ากลัวนะคะ

     ฮะเฮ้ย เจ๊ทำอะไรอะ!” โยที่เดินออกมาจากรถไฟแล้วสะดุ้งถอยหลังจนเกือบทำให้สะดุดล้มเลย ตลกดีนะ

     เปล่านี่ รินว่าพลางเช็ดกระบอกปืนแล้วหันไปทางโย

    เฮ้ย! จะเจ๊คร๊าบ ช่วยหันกระบอกปืนไปทางอื่นทีเถอะคร๊าบ ผมขอร้องงง โยทำท่าทางไม่สมชายแล้วมัน น่ารักน่าแกล้งดีแฮะ

     เจ๊ครับ พวกผมเตรียมตัวเสร็จหมดแล้ว ฮิเอเดินมาบอกทางที่พวกฉันอยู่

     เจ๊รินคะ โอเคค่ะ จัดแจงเส้นทางขิงทุกคนเรียบร้อยแล้วค่ะ!” มิจังเดินไปหาเจ๊รินที่ตอนนี้เก็บAKลงไปแล้ว แต่กำลังเช็ดมีดอยู่

     อืม โอเค ทุกคน รวมตัว!” สิ้นเสียงคำสั่งทุกคนได้เดินมายังจุดที่เจ๊รินยืนอยู่ พี่อิคุโตะและรองได้จัดการเรื่องแผนการทั้งหมด ส่วนฉันก็เป็นผู้ฟังที่ตั้งใจ ยังไงซะ ฉันก็จะเข้าฮาเดสให้ได้ เพื่อตามหา เขา ผู้เป็นดังแสงสว่าง ของฉัน

     ระหว่างเดินออกมาโยมองหน้าฉันแปลกๆก็แหงล่ะ เพราะทางที่เราได้ก็คือทิศหรดี ะหรือจะเรียกว่าทิศตะวันตกเฉียงใต้ดีล่ะ? ทางนี้เป็นที่ๆเรียกได้ว่าเหล่าปีศาจจำนวนมากมารวมตัวกัน นี่ก็ใกล้จะถึงวันบูชาโคมฟักทอง แจ็คออเรนทอลแล้วนี่นา! อยากมาด้วยจัง! ได้ข่าวว่าจะมีรูปปั้นน้ำตาลด้วย

     อ่า เป็นป่ารกชื้นจริงๆด้วย ฉันเดินเข้ามาในนี้อย่างระมัดระวังมากยิ่งขึ้น สายตาเหลือบไปมองโยแบบไม่ค่อยจะสนใจอะไรมาก แต่แล้ว

     กา กา กา!

     แย้กกก เสียงการ้องเมื่อกี้ทำเอาโยสะดุ้งร้องเสียงหลงเลยล่ะ! เหงื่อท่วมตัวเลยซะด้วย

     เป็นอะไรไหม? ฉันมองหน้าโยนิ่งๆ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ จะว่าไปแล้ว เราเดินกันมาตั้งนานแล้วนี่นา พักกันก่อนแล้วกัน

     โยพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี แล้วกนั่งลง ว่าแต่ทำไมบรรยากาศมันดูอึมครึมอย่างนี้อะ!

     อาโช ถ้าหลังจากจบเรื่องนี้แล้วเธออยากจะมาเดินเทศกาลโจรสลัดฟักทองไหม?

     ยังไม่เสร็จเรื่องนี้เลยน้า ก็ได้ฉันจะไปด้วยก็ได้!” อิๆ ในใจก็อยากมาอยู่แล้วล่ะ!

    จริงหรอ!” โยมองหน้าฉันแบบนั้น แบบเด็กน้อยขี้อ้อนเนี่ย (เคะ)น่ารักชะมัด!

     แต่ มีข้อแม้นะ^^”

     ข้อแม้?

     นายจะต้องเลี้ยงฉันนะ!” แน่นอน ว่าเงินสกุลจีนี่ถือว่าแพงมว๊ากก! และฉันก็ไม่อยากให้เปลืองเงินแม่ แน่นอนว่าหลังจากภารกิจนี้ เราจะได้เงิน แต่เงินที่ฉันมีเอาไว้เพื่อตามหาเขา คนเดียวเท่านั้น

     ก็ได้ ตกลง ปะเดินทางกันต่อเลย!” โยยิ้มให้ฉันแล้วลุกขึ้น ก่อนจะส่งมือมาให้ฉันจับแล้วก็เดินไปต่อด้วยกัน!

     อื้ม!” และแล้ว การเดินทางของเราก็ยังคงจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

     ในที่สุด ในที่สุดเราก็เดินมาจนถึงตรงที่เป็นมิติแปลกๆแล้ว ข้างในนั้นเป็นทางเดินยาวและมีคบเพลิงคอยส่องทางไปเรื่อยๆ โยค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปก่อน แน่นอนว่าฉันรีบจับมือโยแล้วเดินตามเข้าไป

     จากทางเดินนั้น ฉันเผลอปล่อยมือจากโย แสงรอบข้างฉันค่อยๆสว่างขึ้น มิตินี้กำลังบิดเบี้ยวงั้นหรอ! ไม่เอา ไม่จริงนะ! เรื่องแบบนี้มัน…!!??

     อาโชชอบไหมเอ่ย?? เสียงของชายที่อายุมากกว่าฉันนิดหน่อยเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับวางมงกุฏดอกไม้ที่ฉันขอให้เขาถักให้ไว้บนหัวฉัน

     พี่*** ขอบคุณนะคะ!’ นั่นเขาไง คนที่ฉันตามหา! แล้วเขาชื่ออะไรกันล่ะ ทำไมฉันจำไม่ได้ ทำไมฉันมองไม่เห็นหน้าของเขา ใช่แล้วเขาคือคนสำคัญนี่นา

     ไม่เป็นไร ว่าแต่อ่านหนังสือที่ผมให้ยืมจบไปรึยัง? เขามองหน้าฉัน ก่อนที่จะเอามือมาลูบหัวฉัน อามันชวนให้รู้สึกดีจริงๆ พี่ชาย

     จบแล้วค่ะพี่! โชอ่านจบตั้งแต่วันแรกที่ยืมพี่*** แล้วค่ะ!’ เพราะหนังสือเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ฉันอยากอ่านมาก ฉันยื่นหนังสือคืนพี่เขาก่อนจะนั่งยิ้มเหมือนคนบ้าล่ะมั้ง?

     โชจ๊ะ กลับบ้านกันเร็ว แม่เดินมาทางที่พวกฉันยืนอยู่

     ค่ะแม่ แปบนะคะหนูมีคนที่จะแนะนำให้รู้จัก คนนี้ชื่อว่าพี่*** พี่***คนนี้คือคุณแม่โชเองค่ะ

     อ่า สวัสดีครับคุณน้า

     อาโช! กลับบ้านเดี๋ยวนี้!’ แม่ของฉันว่าก่อนจะจับแขนฉันกึ่งลากออกมา

     แม่คะเบาๆหน่อยสิคะ โชเจ็บนะคะ ฉันพยายามขัดขืนเล็กน้อยแต่แม่ฉันกลับบีบฉันแรงมากขึ้น ใบหน้าฉันเริ่มร้อนผ่าว ขอบตาเริ่มรู้สึกอุ่น น้ำใสๆได้ค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของฉัน

     และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เจอเขา

 

    เมื่อกลับถึงบ้าน

    แม่คะ….’

     อาโช เราต้องไปกันแล้ว แม่ฉันจ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่จริงจัง แต่พอมองดีๆ สาวตาของแม่ดูสั่นไหว ราวกับว่ากำลังกลัว และกำลังหนีอะไรบางอย่าง

     ไป? ไปไหนคะ?

    ไปจากที่ฮาเดสนี่แม่รีบเก็บของและลากฉันไปที่สนามบิน และฉันก็ย้ายไปที่อังกฤษกับแม่

     ไม่เอานะ ต้องจากกันแล้วงั้นหรอ ทั้งๆที่ได้เจอแล้วแท้ๆ คนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบพี่ชาย

     ทำไมกันนะ เขาชื่อว่าอะไรกัน ทำไมฉัน จำไม่ได้….

    ไม่เอานะ อยากกลับไป อยากกลับไปตอนนั้น

 

    “อยากกลับไปไหมคะพี่สาว” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง เป็นตุ๊กตาเด็กผู้หญิง ที่ใส่ชุดสีฟ้า ผมสีดำ ทำไมตุ๊กตาตัวนี้ดูคุ้นจังเลยนะ

     “เธอ เป็นใคร?” ฉันกลั้นใจถามไป มันคงแปลกๆแฮะที่ฉันมาคุยกับตุ๊กตาเนี่ย

     “ว่าไงล่ะคะพี่สาว อยากกลับไปไหมคะ?” กลับไป ที่นั่นงั้นหรอ ที่ๆมีพี่คนนั้นอยู่งั้นหรอ

     “ฉัน ฉัน….

    “พี่คนนั้นต้องรอพี่สาวแน่ๆเลย มากับหนูนะคะ” ตุ๊กตาตัวนั้นค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย ราวกับว่าถูกตรึงไว้กับอากาศ

    

    “พี่สาวคะ พี่สาวอยากกลับไปใช่ไหมล่ะคะ? เพียงแค่พี่สาวพูดคำนั้น พี่ก็จะได้กลับไปนะคะ” ตุ๊กตาตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

     นั่นสินะ ถ้ากลับไป ฉันก็จะได้เจอกับพี่เขา

     “ฉัน อย ไม่รู้อะไรด้วยแล้ว ราวกับต้องมนต์สกด

    “เดี๋ยวก่อนอาโช!” เสียงหนึ่งแทรกข้นมา เป็นเสียงของผู้ชาย ผู้ชายที่มีผมสีทอง สีทองที่คล้ายกับดวงตาของพี่เขารีบวิ่งเข้ามากันฉันกับตุ๊กตาตัวนั้น นั่นคือโยแน่ๆ

     “ชิส์ อย่ามาขัดนะคะ! ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงกลายเป็นเงาสีดำ ซึ่งไม่สามารถระบุรูปร่างได้

     ฉันทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้น กับความสับสนของตัวเอง ทำไมกัน มันคืออะไร ความรู้สึกคนึงหาและคิดถึง

     “อาโช มาทางนีสิ อย่าไปถูกตุ๊กตางี่เง่านี้หลอกนะ!” เสียงของโยดังขึ้นอีกครั้ง ถูกหลอกงั้นหรอ

     “พี่สาวคะ พี่ไม่อยากเจอพี่ชายอีกงั้นหรอคะ!” เงานั้นกลายเป็นลูกศร และพุ่งตรงไปที่โย เฉียดใบหน้าไป ทำให้มีเลือดไหลออกมา เลือด สีแดง

 

     อาโชชอบสีแดงไหม?เสียงของพี่คนนั้นดังขึ้นในหัวของฉัน

     ไม่ชอบค่ะ มันเป็นสีของเลือด ของความโศกเศร้า ฉันตอบและมองไปทางพี่ชาย พี่เขายิ้มและยกมือมาลูบหัวฉัน รู้สกดีจัง

     งั้นหรอ งั้นสีดำล่ะ?

     ก็ชอบอยู่มั้งคะ?

    หืม?พี่ชายทำหน้าประมาณว่าแน่ใจหรอ นั่นสินะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่สีแดงนี่นา

    นิดๆล่ะนะคะคราวนี้ฉันยิ้มออกมา

     อาโช พี่ต้องไปแล้วล่ะพี่ชายพูดพร้อมยืนขึ้น และบิดขี้เกียจ

     ไปที่ไหนคะ พี่จะไปที่ไหน? แล้วจะได้เจอโชอีกไหมคะ?ฉันลุกขึ้นตาม และมองหน้าพี่***

     พี่ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้รึเปล่านะ

    ‘…’

    ไม่ต้องห่วงนะอาโช พี่จะไปทำงานที่สำคัญมากๆ ซึ่งพี่ไม่แน่ใจว่าจะทำมันได้ไหม

    พี่*** พี่***เป็นพี่ชายของโชต้องทำได้อยู่แล้วค่ะ!’

    ขอบใจมากนะอาโชพี่ชายยิ้มให้ฉัน

    ค่ะ!’

     พี่ตัดสินใจแล้ว ว่าจะเข้าในองค์กร!’

    องค์กรอะไรหรอคะ?

    องค์กรของ HKครับ ได้เวลาที่พี่ต้องไปแล้ว ไปล่ะนะอาโช

      ไปดีมาดีนะคะฉันยิ้มให้พี่*** และรีบวิ่งกลับไปที่บ้าน องค์กรของHKหรอ งั้นโตขึ้นฉันจะไปเข้าบ้าง!

     นี่สินะ เหตุผลที่ฉันอยากเข้าองค์กร

 

     “อาโช ได้สติหน่อยสิ!”โยตะโกนมาอีกครั้ง

     “พี่สาวคะ แค่พี่สาวพูดออกมา พี่สาวจะได้ไปเจอพี่คนนั้นนะคะ! เงานั้นเริ่มค่อยๆเข้ามาหาฉัน แต่โยขัดขวางไว้ก่อน

     “ฉัน ฉัน” ตกลงสิ่งที่ฉันต้องการคืออะไรกันแน่….

    “พี่สาวคะ เลือกสิคะ พี่สาวต้องการเจอพี่คนนั้นไม่ใช่งั้นหรอคะ เลือกสิคะ พี่สาวเลือกสิ!

     “โว้ย ไอ้เงาบ้า แกมาตื้อทำไมเนี่ย!

     “แกก็อย่ามายุ่ง พี่สาวต้องไปกับเรา! เงานั้นเริ่มขยายตัวมากยิ่งขึ้น

     “อย่าได้หวังเลย ไอ้เงาบ้า!”โยฟันเงานั้นด้วยแสงสว่าง จนเงานั้นค่อยๆจางหายไป

     ทุกอย่างในตอนนี้ก็กลับสู่ความสงบ

     มีเพียงฉัน นั่งสับสน ตอนนี้ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวและ นัยน์ตาเริ่มนองไปด้วยน้ำตาที่พยายามจะเอ่อล้นออกมา

     โยโยนผ้าคลุมมาคลุมฉัน และกอดฉันอย่างอ่อนโยน น้ำตาที่นองนั้น เอ่อล้นออกมา

     ความอบอุ่นของโย นั่นสินะถึงบางเวลาจะดูปวกเปียก แต่ก็พึ่งพาได้สินะ

     “ขะ ฮึก ขอบใจนะโย” ฉันพยายามที่จะกลั้นเสียงร้องไห้

     “อืมยินดีต้อนรับกลับนะอาโช!”โยยิ้มให้กับฉัน เป็นรอยยิ้มที่สว่างจ้า ราวกับพี่ชายคนนั้น

     “ค่ะ กลับมาแล้วค่ะ!”ฉันยิ้มกลับให้โย เราจึงเดินต่อไปข้างหน้า ฉันก็พยายามที่จะหยุดร้องไห้ไปด้วย

     เวลาผ่านไปสักพักจนฉันหยุดร้องไห้

     โยเดินไปดูรอบๆ แต่พบกับความว่างเปล่า เราจึงเดินกันต่อไปข้างหน้า ซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร ฉันได้แต่ภาวนาในใจ และรู้สึกขอบคุณโยมาก

     แต่ตอนนี้ ต้องตั้งหน้าตั้งตาเพื่อเข้า องค์กรให้ได้

   เราเดินกันต่อมาเรื่อยๆแต่ก็ไม่เจออะไรเลยน่าแปลกที่เส้นทางนี้มีมีแค่ทางเดียวและไม่มีทางแยกเลย แน่นอนว่าไม่มีอะไรที่ผิดปกติ จนกระทั่ง

   เราเดินมาถึงห้องโถงที่ค่อนข้างจะใหญ่ และมีทางเข้าสามทาง

     เราทั้งสองคนเห็นแสงไฟที่วูบวาบกำลังมาทางนี้ โยจึงส่งซิกให้กับฉัน ให้หลบกัน

     “เฮ้รองครับ” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น มันดูคุ้นๆนะ! เดี๋ยวก่อนรองหรอ?

     “อะไรเล่าฮิเอ”เสียงของรองดังขึ้น เราทั้งสองคนจึงเดินออกไปหารองและฮิเอ

     “ฮิเอ? รอง? เกิดอะไรขึ้น” โยที่เดินเข้าไปหาทั้งสองคน เริ่มบทสนทนา

     “ยะ โยกับโชหรอ พวกนายมาจากทางไหนกัน!”ฉิเอถามอย่างงๆ

     “ทางเราสิที่ต้องงง ทำไมฮิเอกับรองถึงมาอยู่ที่นี่ได้!?” ฉันมองฮิเออย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะทางเดินที่เรามาเป็นเส้นตรงทางเดียว

     “ฉันกับรองก็เดินมาเจอกันเหมือนกัน และก็เดินตรงมาเลย”

     “เดี๋ยวนะ ห้องโถงนี้มีสามทางเข้า แล้วอีกทางคือใครกัน!?”

     มีแสงไฟวูบไหว ทำให้เห็นเงาของบุคคลที่ห้าที่กำลังเดินเข้ามา

 

     To be continue!!!

 

-------------------------------------------------------------------

ริน :: What the!?

ซิส ::เจ๊ชักช้าอะ ผมเลยต้องทวงเนี่ย

อิคุ :: ระ รินดองไว้ ครึ่งปีเลยหรอ!

ริน :: แหมๆ เรื่องเล็กน้อยแหละ ความจริงว่าจะแต่งต่ออยู่อะนะ แต่โดนคนๆนึงบอก ดองไปเลย แน่จริง ดองข้ามปีเลยสิ ฟังแล้วมันฉุนอะ

โย :: ผม ออกเยอะล่ะ

ริน :: แหม่ =3= อิจฉา

อาโช :: ใครคือพี่ชายโชหรอคะ?

ริน ::ก็ใบ้ว่าตาสีทองแล้วนี่นา =3=

ฮิเอ :: อะจะอะ ทำไมผมถึงเดินมากับรองได้กันเนี่ย !?

โช ::ใช่ๆ อยากให้จิ้นหรอเจ๊

โย ::แล้วใครกันที่เดินมาหลังที่สุด

อิคุ ::ก็คงต้องจินตนาการสินะ

แป้ง ::เดี๋ยวก่อน ทุกคนลืมฉันไปแล้วช่ม้ายย

อาสึ  :: ใช่ๆ ทุกคนใจร้ายจังเลยเนอะแป้ง T^T

แป้ง&สึ ::งอนแล้ว!

มล :: นั่งในมุมมืด

ริน //จิบชา

โช :: เจ๊มันจะดีหรอ เรื่องโชกับโยอะ?

ริน ::ก็รินวางพล็อตไว้แล้วนี่นา 555 รัก3เศร้าเหาสามตัวเลยดีไหมเนี่ย!

มล :: สึอย่ามาพูดเลย ตอนที่แล้วออกเต็มๆกับรันโฮเลยนี่!

รันโฮ :: ผมก็ได้ข่าวว่าคุณก็ออกนี่นา

มล :: ไอ้อาร์!แก๊!//ชี้หน้ารันโฮ

ซิส ::โอเค ก่อนที่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้ อะแฮ่ม!

ทุกคน ::อ่านแล้วคอมเม็นต์เป็นกำลังใจให้นิดนึงทีสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

121 ความคิดเห็น

  1. #115 อ่านไม่เลือก (@zazax213) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 19:21
    เยี่ยมมมมมมมมมมมมม
    #115
    0
  2. #114 อาสึกิ (@varpalita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 00:40
    สนุกมากงับเจ้สู้ๆนะสึเป็นกำลังใจให้> ว่าแต่อยากรู้จังว่าใครเดินมาหลังสุดอ่ะ
    จะรอติดตามต่อไปงับ>~<
    #114
    0
  3. #113 Kuro (@artifacthhunter1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 21:59
    กว่าจะอัพนะเจ๊
    #113
    0
  4. #108 Ikuto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 19:02
    สนุกคร้าบบบ จะรอต่อไป ฮ่าๆๆ
    #108
    0
  5. #107 อาสึกิ (@varpalita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 12:25
    สนุกมากฮับเจ๊ ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆหล่ะฮับ
    ว่าแต่  -- พี่*** เขาคือใครกันหนอ?
    #107
    0
  6. #106 เซนเซย์ (@sosadsay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 22:53
    พี่*** นัตซังรึ เป็นกำลังใจให้เจ๊ริน สู้ๆ ฮับ =w=V
    #106
    0
  7. #105 Aso (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 22:42
    เขาคือใครคะ่ Oh god ~! ดูท่าทางโชจะชอบเขาด้วยสินะ สินะ สินะ (เอคโค่)
    #105
    0
  8. #102 ท่านรอง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 01:11
    รออยู่นะฮะ สนุกมากเลย *-*
    #102
    0
  9. วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 16:44
    มาเเล้วๅ
    #100
    0
  10. #99 Ikuto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 15:44
    จะรอต่อนะครับ สู้ๆ :)
    #99
    0