A Pile of Love — Coupshan (omega-verse) #จริงใจไอศูรย์

ตอนที่ 16 : 15th Trace

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

     เช้าวันนี้ไอศูรย์ไม่ได้มาส่งจริงใจที่ตึกเหมือนเคย เห็นว่ามีงานแต่เช้า เขาไม่ได้ติดใจอะไร เพราะก็ดีเหมือนกัน จะได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง แต่ก็แย่หน่อย เพราะต้องตื่นเช้าขึ้นกว่าเดิม เขาเดินหาววอดๆ มือถือกาแฟเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่น สงสัยไอ้หมาจะมารับส่งเขาจนเสียนิสัยเสียแล้วละมั้ง

     ระหว่างเดินไปที่โต๊ะทำงานผ่านทางห้องครัวประจำออฟฟิส เขาก็เจออัลฟ่าตัวเล็กกำลังยืนชงกาแฟ ฮัมเพลงอารมณ์ดีอยู่พอดี

     “กาแฟปะ อ้าว มีแล้วเหรอ”
     “อืม ฮัมเพลงอารมณ์ดีเชียวนะ”
     “อารมณ์ดีดิ พี่ศูรย์บอกพี่ยัง”
     “เรื่อง?”
     “พรุ่งนี้เค้าจะแต่งตั้งพี่ศูรย์เป็น CEO แล้ว”
     “จริงดิ” จริงใจถามกลับนิ่งๆ แต่ข้างในดีใจเนื้อเต้น
     “อืม”
     “ดีแล้ว เค้าเคยมาปรึกษาแค่ว่าจะรับตำแหน่งดีมั้ย พี่ก็เลยบอกให้เค้ารับๆ ไป”
     “อ๋อ สรุปเป็นพี่เองเหรอที่เปลี่ยนใจพี่ศูรย์”

     จริงใจพยักหน้า ไม่ได้อยากโม้ว่าเป็นฝีมือตัวเองหรอก แต่ทำไงได้ ในเมื่อตอนนี้ความเป็นคู่ชีวิตก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาบังคับความคิดของไอศูรย์ได้ดั่งใจ

     “ขอบใจนะ พี่ศูรย์คู่ควรกับตำแหน่งนี้แล้ว ถ้าไม่มีพี่มาช่วยเปลี่ยนใจคงแย่” จิรัตน์ตบบ่าของอีกคน จริงใจยักไหล่ แล้วขอตัวแยกไปทำงาน





     ซองจดหมายสีขาววางอยู่บนโต๊ะทำงานเมื่อจริงใจเดินมาถึง เขาหยิบมันขึ้นมาพิจารณา และพอเปิดดูเขาได้แต่นิ่งงัน เพราะคิดอะไรไม่ออก

     หนังสือเลิกจ้างนายจริงใจ เทวารัณย์

     อะไรวะเนี่ย

     จริงใจพยายามรวบรวมสติ รีบเลื่อนตาลงมาดูชื่อคนเซ็นอนุมัติ

     ไอศูรย์ รากษส

     ไอ้หมา ไอ้เหี้ย ไล่เขาออกแบบนี้ได้ยังไงวะ

     จริงใจควักโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคู่ชีวิตโดยไม่ลังเล แต่รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับ ลองโทรอีกสองสามครั้งก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม

     มันเป็นบ้าอะไรขึ้นมาวะ อยู่ดีๆ มาไล่เค้าออก

     จริงใจคว้ากุญแจรถเพื่อลงไปชั้นล่าง วันนี้ต้องคุยกับไอ้หมาให้รู้เรื่อง






     หลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อตอนที่เดินมาถึงรถด้วยความรีบร้อน แต่ที่ร้อนกว่ากายคงจะเป็นใจเนี่ยแหละ เขาพยายามจะไขกุญแจเพื่อสตาร์ท แต่ก็ไขไม่เข้า เพราะความโมโหจนมือสั่น

     เขาพิงหลังลงกับเบาะเพื่อรวบรวมสติ มือปาดผมที่ปรกใบหน้า กัดฟันกรอดๆ มองเพดานรถอย่างใช้ความคิด แล้วเขาก็เห็นภาพสะท้อนจากกระจกมองหลัง

     ...มีคนนั่งอยู่ในรถเขา

     “สวัสดีครับคุณจริงใจ” ชายแปลกหน้าทักทาย ยกยิ้มร้ายกาจ

     แม้จริงใจจะมีสติ คิดจะเปิดประตูรถจะหนี แต่ก็ไม่ทันการ เพราะมีคนยืนดักประตูรถไว้ทั้งสี่บาน

     “ต้องการอะไร” เสียงสั่นถาม

     ไม่มีคำตอบ มีเพียงชายตัวโตอีกคนเปิดประตูข้างคนขับแล้วเข้ามานั่ง มือของมันถือมีดแหลมจี้เข้าที่เอว

     “ขับไปตามทางที่ผมบอก แล้วคุณจะไม่เจ็บตัว”

     “ผมมีธุระ ไม่ว่างมาเล่นด้วยหรอกนะ”

     “หึ” ชายหนุ่มข้างหลังเอื้อมมือมาบีบที่ไหล่เล็ก แรงที่มือของเขารุนแรงเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ แค่นี้จริงใจก็พอจะเดาได้แล้วว่าพวกมันเป็นใคร

     “ถ้าธุระของคุณเกี่ยวกับไอศูรย์ รากษส ผมก็แนะนำว่าให้คุณตามพวกเรามาจะดีกว่า”

     “พวกเรามาเพื่อช่วย” ชายที่นั่งข้างๆ พูดเสริม

     “คนมาช่วยเค้าไม่เอามีดจี้กันหรอก” จริงใจยังไม่ทิ้งนิสัยขี้เถียง แม้แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ปากเจ้ากรรมก็ยังพูดมาก

     แรงมือกดมีดเข้าไปเบาๆ ที่เอว จริงใจจิ๊ปาก เจ็บก็เจ็บแต่ไม่อาจแสดงความรู้สึกให้พวกมันรู้ได้

     “ขับๆ ไปเหอะ แล้วคุณจะได้เจอคู่ชีวิตของคุณเอง”

     แม้จะตกใจที่พวกมันรู้ว่าเขาสองคนเป็นคู่ชีวิตกัน แต่มือสั่นก็ค่อยๆ สตาร์ทรถอีกรอบ 
    รถสีดำคันหน้าที่ไม่รู้มาจอดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สตาร์ทเครื่องพร้อมกัน แล้วขับนำออกไป ไอ้คนแปลกหน้าพยักเพยิดหน้าให้ขับตาม จริงใจเหลือบมองกระจกหลัง มีรถสีดำขับตามตูดอีกคัน ดูท่าจะประกบหน้าหลังแบบไม่ให้หนีไปไหนได้เลย






     จริงใจขับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ เมื่อรถจอดลง แขนเล็กก็ถูกกึ่งลากกึ่งดึงเข้าไปในบ้าน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่เป็นบ้านของใคร จะเป็นบ้านของไอ้หมาก็ไม่ใช่ เพราะไม่มีกลิ่นของไอ้หมาที่นี่เลย

     เขาถูกลากลงมาชั้นใต้ดิน มันเป็นห้องเก็บไวน์ขนาดไม่ใหญ่มาก โอเมก้าไร้เรี่ยวแรงถูกเหวี่ยงลงกับพื้น เขาจึงล้มลงไปตามแรงจนแขนกระแทกกับโต๊ะไม้

     “รออยู่นี่ แล้วอย่าส่งเสียง” ชายแปลกหน้าสั่ง เขาเดินออกไปพร้อมปิดประตู

     จริงใจเริ่มกระวนกระวายเมื่อไม่มีโทรศัพท์อยู่กับตัว ภาวนาว่าใครสักคนคงเอะใจว่าเขาหายตัวไปจากที่ทำงาน

     แล้วไอ้หมา มันอยู่ไหนของมันวะ




     ประตูห้องไวน์เปิดออก พร้อมกับร่างที่เขาไม่คิดว่าจะเห็น หมาป่าขนสีดำทะมึน ดวงตาสีเหลืองอำพัน ตัวสูงเกือบถึงเอวเขาเดินอืดอาดมาตามทาง จริงใจถอยหลังจนชิดผนัง เขาไม่ชอบเลยเวลาเห็นหมาป่า เพราะทุกครั้งที่ใครสักคนใช้ร่างนี้ แปลว่าจะต้องมีการใช้กำลังเกิดขึ้น เพราะมันเป็นร่างที่มีพลังแก่กล้ามากที่สุด

     พ่อของเขาก็เหมือนกัน

     จริงใจไม่ได้กลัวหมาป่าตรงหน้ามากเท่าไหร่นัก มันดูแก่ และเชื่องช้า และเขาเคยเห็นหมาป่าที่น่ากลัวกว่านี้มาแล้ว

     ซึ่งก็คือพ่อของเขาอีกนั่นแหละ

     เขามองเข้าไปในตาหมาป่าตัวนั้น เพราะเป็นหมาป่าเหมือนกันจึงสามารถสื่อสารกันด้วยสายตาโดยไม่ต้องพูด แน่ล่ะ ถ้าเห็นหมาป่าขยับปากพูดก็คงตลกเกินไปแล้ว

     ‘นายเองน่ะเหรอคู่ชีวิตของหลานฉัน’

     “คะ... คุณตรีภพเหรอครับ”

     หมาป่าไม่ได้ตอบ แต่แววตาไม่ได้ปฏิเสธ

    ทุกคนในบริษัทต่างรู้คุณตรีภพกำลังป่วย แต่คงไม่มีใครคิดว่าอัลฟ่าชราจะเป็นสภาพนี้ ขึ้นชื่อว่าหมาป่าแล้ว แม้จะตัวใหญ่น่าเกรงขามเพียงใด แต่มันก็มีสิ่งที่เรียกว่าออร่าบอกอยู่ เช่น ขนที่สวยงามมันวาว และแววตาประกาย แต่หมาป่าตัวนี้ไม่มีเลย ตรีภพคงเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มที จริงใจถอนหายใจด้วยความเวทนา

     "ไอศูรย์อยู่ไหน" เขากล้าถามออกไป ภาวนาว่าเขาจะสามารถต่อกรกับอัลฟ่าแก่ๆ ได้บ้าง

     ไม่มีคำตอบออกมาจากดวงตาสีอำพัน แต่ความเคียดแค้นกลับแผ่ซ่านจนจริงใจขนลุก







     ไอศูรย์ลืมโทรศัพท์ไว้ในรถ เพราะรีบเข้ามาเซ็นเอกสารที่บริษัทตั้งแต่เช้า พรุ่งนี้เขาจะถูกแต่งตั้งให้เป็น CEO แล้วจึงต้องมีการทำเอกสารล่วงหน้าอะไรนิดหน่อย และนั่นก็ทำให้เขาลืมคู่ชีวิตไปชั่วขณะหนึ่ง

     เขาเปิดโทรศัพท์ กะจะแชทไปบอกจริงใจเรื่องที่เขารีบมารับตำแหน่งตามคำขอซักหน่อย แต่ดันเห็นสายที่ไม่ได้รับกว่าสิบสายซะก่อน ไอศูรย์แปลกใจเพราะจริงใจไม่เคยโทรหาเขามาก่อน อย่างน้อยก็ไม่ใช่รัวๆ แบบนี้แน่

     เขากดโทรกลับ แต่ไม่มีคนรับ เมื่อพยายามกดโทรอีกเป็นครั้งที่สิบ สายก็ถูกตัดไปดื้อๆ ไอศูรย์ร้อนใจจึงรีบโทรไปหาจิรัตน์เผื่อจะรู้อะไรบ้าง



     “ก็พี่ไล่เขาออกแล้วไม่ใช่เหรอ” เสียงปลายสายบอกแบบนั้น
     “หะ กูเนี่ยนะจะไล่เค้าออก”
     “ก็เนี่ย ใบไล่ออกอยู่บนโต๊ะพี่จริง ข้างล่างก็เซ็นชื่อพี่กำกับ ถ้าไม่ใช่พี่แล้วจะเป็—“

     จิรัตน์ยังไม่ทันจบประโยคก็เหมือนจะนึกอะไรได้ก่อน เช่นเดียวกับไอศูรย์ที่ยกมือกุมขมับ

     “กูไม่ได้เซ็น”
     “เชี่ย งั้น...” จิรัตน์หน้าตื่น “ลุงรู้แล้วเหรอพี่”
     “กูก็ไม่รู้”
     “แล้วทำไงดีวะ”
     “เดี๋ยวกูจัดการเอง ฝากถามคนอื่นๆ ด้วย เผื่อจริงจะแค่กลับบ้าน”
     “ไม่ใช่แค่กลับบ้านแล้วปะวะ โทรหาลุงเลยมั้ย”
     “เดี๋ยวกูจัดการเอง ฝากทางมึงด้วย”
     “โอเคๆ”


     มือหนากดตัดสาย แล้วโทรหาอีกคนที่พึ่งพาได้

    “มินทร์”
     “ว่าไงพี่” มินทร์คนน้องรับสาย
     “พ่อเราอยู่ไหน”
     “อยู่บ้าน มีไรป่าว”
     “ไม่ได้อยู่โรงบาลเหรอ”
     “เพิ่งออกมาเมื่อวานเย็น เห็นบอกมีธุระ มีไรป่าวพี่”
     “เจอกันที่บ้านมึง”
     “หะ อะไรนะ”

     ไอศูรย์ไม่ได้พูดซ้ำ เขาวางสายแล้วรีบสตาร์ทรถออกไปทันที ส่วนเขมินทร์ที่เพิ่งออกจากบ้านมาได้ไม่ไกลก็รีบวกรถกลับไปทางเดิม มีลางสังหรณ์ว่าจะมีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้น จากน้ำเสียงร้อนรนของปลายสาย



     “ฮัลโหลมินทร์ มึงอยู่ไหน”
     “เรียกกูพี่มินทร์ก่อน ฮ่าๆ”
     “ไม่เล่น จริงจัง อยู่ไหน”
     “อ่า มาห้างกับแม่”
     “แล้วปล่อยพ่ออยู่บ้านคนเดียวอะนะ”
     “พ่ออยู่กับลูกน้อง ทำไม จะเอาไร”
     “พี่ศูรย์จะไปบ้านเรา ไม่รู้เป็นอะไร น้ำเสียงดูรีบๆ เหมือนจะไปเจอพ่อให้ได้ ถามหาพ่อใหญ่”
     “คงเรื่องเอกสารรับตำแหน่งแหละมั้ง เมื่อเช้าเค้าแวะเข้าไปเซ็นหนิ”
     “มึง กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้แล้วค่อยว่ากัน”
     “อ้าว เอางั้นเหรอ เออๆ”
     “เออ”






     ไม่ถึงสิบนาทีเขมินทร์ก็มาถึงบ้านก่อนใคร เขาแปลกใจเพราะเห็นรถสีดำสองคันจอดขวางทางหน้าบ้าน จำได้ว่าตอนออกไปไม่เห็นมี เขาเดินเข้าไปในบ้าน เห็นรถยารีสสีดำจอดอยู่ หนำซ้ำยังได้กลิ่นคุ้นเคย

     กลิ่นโอเมก้าคนนั้น

     ไม่น่าล่ะ พี่ศูรย์ถึงได้ดูรีบร้อน

    ว่าแต่โอเมก้าคนนั้นมาบ้านเขาทำไม

     เขมินทร์ตัดสินใจไม่เข้าไปก่อน เพราะยังไม่มั่นใจสถานการณ์ เขารอจนกว่าโกมินทร์จะกลับมาพร้อมแม่




     “ว่าไงมึง ทำไมไม่เข้าบ้านอะ มายืนรอทำไม” โกมินทร์ร้องทักเมื่อขับมาถึง
     “มึง” เขมินทร์ดึงพี่ชายเข้าไปในบ้าน กลิ่นโอเมก้าเตะจมูกจนทั้งสองคนต้องมองหน้ากันเลิ่กลัก
     “เชี่ย โอเมก้าคนนั้น”
     “เออ”
     “มึงจะเข้าไปมั้ย หรือจะดูแม่”
     “เข้าไปด้วยกันเนี่ยแหละ แล้วพี่ศูรย์ล่ะ”
     “กำลังมา” เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือด้วยความร้อนใจ
     “เราเข้าไปรับหน้าก่อนมั้ย ไม่รู้พ่อจะทำอะไร”
     “เออ”
     “แม่ รอในรถได้มั้ย ขอคุยกับพ่อก่อน” โกมินทร์พยุงแม่ออกไปที่รถ
     “ไม่ๆ แม่อยากคุยด้วย ทำไมแม่ได้กลิ่นโอเมก้าที่นี่ จากรถคันนี้เหรอ ของใคร”

     ลูกชายทั้งสองมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบออกมาเพราะไม่มีเวลาแล้ว พวกเขาต้องคุยกับพ่อให้รู้เรื่องก่อนพี่ศูรย์จะมา





     “อะไรเนี่ยพ่อ” โกมินทร์ตะโกนถามเสียงหลงเมื่อเขาเห็นสภาพหมาป่าของพ่อ แม้จะเป็นลูกชายแท้ๆ แต่ก็ไม่บ่อยนักที่จะเห็นพ่อใช้ร่างนี้

     “ภพ ไหวมั้ย” ผู้เป็นภรรยารีบเข้าไปประคองร่างที่เดินเชื่องช้า
     “พ่อไม่ไหวแล้ว พาไปโรงบาลที” เธอหันมาสั่งแต่หมาป่าชรากลับทำเสียงฟึดฟัด

     ร่างที่มีขนสีดำทะมึนพยายามอย่างมากในการแปลงตัวกลับเป็นมนุษย์ ไม่ใช่สิ แปลงไปเป็นมนุษย์ เป็นความจริงที่ร่างดั้งเดิมของทุกคนคือหมาป่า และต้องใช้พลังอย่างมากในการปลอมร่างมนุษย์ แต่ตอนนี้อัลฟ่าชรามีพลังเหลืออีกไม่มาก

     “มาขัดจังหวะแผนพ่อหมดเลยนะ” เสียงแหบพูดยิ้มๆ เขาถูกประคองมานั่งที่โซฟา แต่ถึงจะอ่อนแออย่างไร อัลฟ่าก็มักจะมีเบต้าคอยตามตูดอยู่เสมอ พวกหมาป่าเบต้าจึงเดินเข้ามาห้อมล้อมจ่าฝูงของมันไว้ทันที

     “พ่อจะทำอะไร”

     “เดี๋ยวก็รู้” เขาตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะหลับตาลง รอเวลาให้อีกคนมาถึง





     จริงใจนั่งคุดคู้อยู่ใต้ดิน เขาไม่ชอบกลิ่นฉุนๆ แบบนี้เลย กลัวว่ากลิ่นถังไม้กับไวน์จะกลบกลิ่นฟีโรโมนของเขาไปซะก่อน ในใจแอบภาวนาอยู่ลึกๆ ว่ากลิ่นฟีโรโมนของเขาจะนำไอ้หมาให้มาช่วยได้ แต่นึกอีกทีก็ต้องหมดหวัง ในเมื่อไอ้หมามันไล่เค้าออกจากบริษัทเอง เรื่องอะไรมันจะมาช่วย

     “ไอ้หมาโง่” จริงใจบ่นกับพื้นไม้ มือเขี่ยนู่นนี่ไปเรื่อยอย่างไร้เรี่ยวแรง

     “มาไล่กันแบบนี้ได้ยังไงวะ...”

     “...ผมเป็นคู่ชีวิตคุณนะ”

     “ไอ้หมาห่วย”

     ปากของคนดื้อยังคงทำงาน มันขยับด่าอีกคนไปเรื่อยๆ น่าแปลกที่เวลาคับขันแบบนี้ แทนที่จะคิดถึงพ่อที่มีอำนาจใหญ่โตพอที่จะจัดการพวกหมาบ้านี่ได้ในพริบตา แต่เขากลับคิดถึงไอ้หมาที่ชอบทำหน้าหงอยๆ ใส่เขาเพียงคนเดียว

     ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาคงช่วยอะไรไม่ได้ แต่จริงใจกลับคิดถึงไอศูรย์อยู่ดี





     ตรีภพลืมตาตอนที่ได้ยินเสียงรถจอดลงที่หน้าบ้าน ร่างของหลานแท้ๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางอุกอาจ ผิดแผกจากคนเรียบร้อยหัวอ่อนที่เคยเป็น ก็คงจะเป็นเรื่องคู่ชีวิตเท่านั้นน่ะแหละที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

     “ข้างหน้านั่นรถจริง จริงอยู่ที่นี่ใช่มั้ยลุง”

     “กว่าจะมานะ”

     “ลุงเอาจริงไปไว้ไหน” เสียงตวาดทำเอาโกมินทร์กับเขมินทร์สะดุ้ง พวกเขาทำอะไรไม่ถูก ฝั่งนึงก็พ่อ ฝั่งนึงก็พี่ชายที่รักมากๆ แม้จะรู้ว่าสองฝั่งนี้ทำสงครามประสาทกันมาตลอด แต่พอมันปะทุขึ้นมาจริงๆ เขาก็ไม่รู้จะยืนฝั่งไหน

     “คืนตัวจริงใจมาให้ผม” ไอศูรย์เพิ่มเสียงตวาด และนั่นช่วยปลุกคนที่นอนหมดแรงอยู่ชั้นใต้ดินให้ลืมตา

     พลังของคู่ชีวิตกำลังทำงาน จริงใจได้ยินเสียงของไอศูรย์แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างไกลออกไป เสียงทุ้มของเขาดังเหมือนอยู่ข้างๆ หู เหมือนตอนที่อยู่ในห้องสมุดเปี๊ยบ

     ร่างเล็กรีบผุดลุกจากพื้นไปที่ประตู เสียงหวานตะโกนร้องเรียก มือทุบประตูเสียงปึงปัง

     “คุณไอศูรย์ ผมอยู่ข้างล่างนี่ ในห้องเก็บไวน์”

     ไอศูรย์รีบมองซ้ายขวา เหมือนเขาจะได้ยินเสียงจริงใจจากตรงนี้ หูของหมาป่ากระตุก มันกำลังตั้งใจฟัง

     “จริงอยู่ข้างล่างใช่มั้ย” เขาทำท่าจะพุ่งตัวลงไปตามทางเดิน แต่พวกเบต้ากระโดดมากั้นทางเดินลงเสียก่อน แค่เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าจริงใจอยู่ข้างล่างนี้จริงๆ

     หมาป่าตัวใหญ่ส่งเสียงคำรามในลำคอ แม้ไอศูรย์จะเป็นอัลฟ่า แต่เขาก็ไม่เคยสู้มาก่อน มิหนำซ้ำยังถูกพวกมันต้อนจนเดินถอยหลังกลับมาที่เดิม

     “ลุงทำอะไรจริงรึเปล่า”

     “ผมปลอดภัยดี” จริงใจตะโกนตอบ เขาไม่ได้ยินหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก แม้จะได้ยินแค่เสียงของไอศูรย์เท่านั้น แต่ก็มากพอแล้วให้เขาใจชื้น

     “คู่ชีวิตของแกสบายดี ลุงไม่ได้จะทำอะไร แค่อยากได้ตัวประกันไว้ต่อรองเฉยๆ” หมาป่าชราเผยแผนตัวเองออกมาทั้งหมด

     “ลุงต้องการอะไร”

     “หึ” เขายกยิ้มร้าย “ตำแหน่ง CEO ที่แกกำลังจะได้รับพรุ่งนี้”

     “เอาไปทำไม ลุงก็ป่วย บริหารไม่ไหวแล้ว จะต้องการไปทำไม”

     “ฉันไม่ได้ต้องการเอามาให้ตัวเอง” เขาพูดต่อ “พรุ่งนี้ ในการประชุมประกาศ CEO คนใหม่ แกต้องปฏิเสธตำแหน่ง แล้วยกมันให้กับลูกชายของฉัน

     “พ่อ” ลูกชายทั้งสองหันขวับ

     “ทำไม คุณไอศูรย์ เกิดอะไรขึ้น ลุงคุณต้องการอะไร” ร่างเล็กปีนป่ายประตูไม้บานใหญ่ พยายามจะออกไปให้ได้

     “ลุงอยากให้ผมปฏิเสธตำแหน่งเพื่อแลกกับตัวจริงใจเหรอ”

     “เข้าใจง่ายดีหนิ” ตรีภพยิ้มกว้าง

     “เฮ้ย งั้นคุณไม่ต้องสนใจผม ผมโอเค ตำแหน่งต้องมาก่อน” มือบางผ่อนแรงทุบที่ประตู ถ้าเพื่อให้ไอศูรย์ได้ไปถึงจุดสูงสุดของบริษัท เขายอมสละได้หมดทุกอย่าง

     “ตกลงมั้ย พรุ่งนี้ประชุมเสร็จ 10 โมง ลุงจะรอฟังข่าวดี”

     “ตกลง” ไอศูรย์เอ่ยเสียงค่อย แต่มันดังในโสตประสาทของจริงใจชัดเจน

     “เฮ้ย ไม่ต้อง คุณจะมาทิ้งตำแหน่งเพื่อผมทำไม”

     “ผมทำให้ลุงได้ทุกอย่าง ขอแค่อย่าทำอะไรเค้าก็พอ”

     “หึ”

     “ไอศูรย์” มือบางทุบประตู “ไม่ต้องสนใจผม เอาตำแหน่งไว้ก่อน”

     ถ้าไอศูรย์ไม่ได้เป็น CEO แล้ว แผนทำลายบริษัทพ่อของเขาคงพังไม่เป็นท่า

     “พรุ่งนี้ผมจะปฏิเสธ” แววตาหงอยๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อ เสียงร้องโวยวายและเสียงทุบประตูดังในหูของเขา จริงใจกำลังประท้วง และดูท่าจะไม่หยุด

     “ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อจริง” เสียงทุ้มเอ่ยยืนยันราวกับจะบอกครอบครัวตรงหน้า แต่เสียงกลับเบาพอให้แค่คนที่ใจสื่อถึงกันได้ยิน

     “ไม่ต้องเลยคุณ เป็นบ้าอะไรวะ จะมาเสียสละเพื่อผมทำไม” จริงใจโมโห แต่มือที่ทุบประตูอยู่กลับอ่อนแรงขึ้นมาดื้อๆ

     ไอ้หมาบ้า

     ไอ้หมาโง่

     “ผมขอเจอเขาก่อนได้มั้ย” แววตาตกๆ ส่งไปทางอัลฟ่าชรา แต่ดูเหมือนจะอ้อนไม่ได้ผล

     “หมดธุระแล้วก็กลับไป”

     หมาป่าเบต้ากว่าห้าตัวเดินอาดๆ มาทางเขา สีตาแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ พวกมันขู่ในลำคอ จนไอศูรย์ต้องล่าถอย

     “คุณไอศูรย์!”

     “พรุ่งนี้ผมจะมารับนะจริง” เขาพูดเสียงเบาตอนที่ถอยมาถึงประตูบ้าน

     “คุณไอศูรย์ หยุดเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องสนใจผม ห้ามทิ้งตำแหน่งเด็ดขาดนะ”

     “ผมรักคุณนะจริงใจ”

     “ไอศูรย์ อย่าเพิ่งไป สัญญากับผมมาก่อน”

     “จริง”

     “สัญญากับผมสิ” มือและขาของจริงใจถีบประตูระบายความโมโห

      แต่ไม่มีเสียงตอบกลับอีกแล้ว คู่ชีวิตของเขาทิ้งเขาไว้ พร้อมตำแหน่งที่สูงค่านั้นด้วย





     ไอ้หมาโง่

     เลิกรักเค้าได้แล้ว

     หัดรักตัวเองมั่งจะได้มั้ย


















#จริงใจไอศูรย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

766 ความคิดเห็น

  1. #726 theAce95 (@saizyne) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 02:51
    ถ้าจริงไม่รัก 0 เราขอได้มะ ดีๆแบบนี้จะหาจากไหนได้
    #726
    0
  2. #599 _nxtxs (@_nxtxs) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:18
    จริงพับโครงการนั่นเหอะ ศูรย์ทำขนาดนี้่ล่ะน้าา
    #599
    0
  3. #577 KJKNPY (@137129) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:00
    คุณไอศูรย์เค้ารักจริงๆนะ เลิกคิดเรื่องหลอกใช้นั้นได้แล้ว ฮือออออ
    #577
    0
  4. #538 BEDGASMBEDGASM (@natnaramoopin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 15:29

    จริงใจต้องรู้ก่อนเลยว่าพ่อไม่ไดไ้เลวร้ายอะไรจะได้เลิกแผนบ้าๆนี่ก้ไอศูรย์จะรู้ สงสารพี่เค้านะ

    #538
    0
  5. #360 เจ้าเหมียว~ (@Kuroko107) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:58
    บอกไม่ถูก เฮ้อ ถ้าแผนพลิกแล้วลุงเล่นตุกติกอยากให้ไอแปลงร่างสู้เลย สู้ได้อยู่แล้ว;-;
    #360
    0
  6. #355 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:34
    ก็พี่เค้ารักหนูไงจริงใจลูกกก โง้ยยยยย
    #355
    0
  7. #354 RodtunkMT (@RodtunkMT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:32
    จริงเอ้ยย คิดแต่จะแก้แค้นลูกเดียวเลยหรอลูกก
    #354
    0
  8. #353 JjjjjB (@JjjjjB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:11
    ยอมรับความรู้สึกของไอศูรย์บ้างได้มั้ย จริง
    #353
    0
  9. #352 Rabbit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:52

    ก็พี่เขารักหนู เดี้ยวตีเลย

    #352
    0
  10. #351 PanKunMuMiEiEi (@panmark) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 09:22

    โอ้ยยยย อินนนนมากๆๆๆ

    #351
    0
  11. #350 katannngg (@katannngg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 09:00

    จริงงงงง
    #350
    0
  12. #349 Special407 (@memorize13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 08:04
    ไอศูรย์รักจริงใจมากจริงๆ ล้มเลิกแผนนั้นได้แล้วนะจริง รับรู้ความรู้สึกของไอศูรย์ได้แล้ว แงงงงงงงง
    #349
    0
  13. #348 a.Prompiriya (@am0propiriya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:12
    ตอนนี้น้องจริงอยากให้ไอศูรย์รับตำแหน่งเพราะอะไรอะ ตอนแรกอยากให้รับเพราะแผนตัวเอง แต่ตอนนี้อยากให้รับเพื่อตัวไอศูรย์เองหรือเปล่า น้องจริงงงงงงง
    #348
    0
  14. #347 ^onewan^ (@tanawan_d) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:11
    แง ㅜㅜ นับถือใจคุณไอศูรย์เลย ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
    #347
    0