ตอนที่ 7 : ความลับแตก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 57

ตอนที่ 6 - ความลับแตก

            วันต่อมา ฝูงแพะที่รอดชีวิตจากหุบเขารอยแยกได้มารวมตัวกัน ขณะที่ฝูงแพะที่เหลือต่างก็กรูกันเข้ามาอย่างร้อนรน แต่ละตัวต่างพากันถามตัวที่รอดชีวิตว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            ฝูงหมาป่า... แพะแก่ที่ดูแล้วไม่น่าจะรอดมาได้พูดเสียงสั่น เราถูกโจมตีที่หุบเขา!”

            ฝูงแพะทั้งฝูงร้องฮือกันทันที เขาทลายหินรึ! ไม่น่าเชื่อ ฝูงหมาป่าไม่มีวันไปที่นั่นนี่นา

            ตอนที่เรากำลังกินหญ้าอยู่ แพะแก่ตัวเดิมเริ่มเล่าเหตุการณ์ จู่ๆหมาป่าก็ปรากฎตัวออกมา ไอ้ฉันก็ผละจากกองหญ้าเลย แล้วก็วิ่งลงเขามาอย่างไม่คิดชีวิตเลย

            อ้าว แล้วแพะตัวอื่นๆ ล่ะ แพะอีกตัวถาม แต่กลับถูกสวนกลับไป

            ฉันไม่ได้สนเรื่องพรรค์นั้นหรอก!”

            อย่างนี้นี่เอง แท็บ พี่ชายของเมอิที่ฟังอยู่ในกลุ่มด้วยเริ่มคาดคะเน พวกหมาป่ามันคาดถึงขั้นว่าเราจะไปในที่ที่พวกเราไม่คิดว่าหมาป่าจะออกมา มันกะไว้ถึงขั้นที่ว่าเราจะไม่ระวังตัวเอง และนึกไม่ถึงด้วยว่าจะเจอเหตุร้าย

            อ้ะ ใช่สิ นึกขึ้นได้แล้ว แพะแก่ตัวเดิมเริ่มตัวสั่นมากขึ้น มันแตะที่ตาของตัวเองเหมือนกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง....

            ฉันเห็น... เห็นบางสิ่ง มันไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่ออย่างที่สุด ในช่วงระหว่างที่ชุลมุนนั่น ฉันเห็นหมาป่าตัวหนึ่งจับมือแพะวิ่งหนีออกจากกลุ่ม ใช่ พวกมันจับมือกันราวกับว่ามันเป็นเพื่อนกันเลย!!”

            หา!!” ฝูงแพะร้องอย่างไม่อยากเชื่อ จับมือกันเหรอ?

            ฉันเองตอนแรกก็ไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน และที่น่ากลัวก็คือ... แพะที่ฉันเห็นนั่นน่ะ.... คือเมอิ

            สิ้นคำพูดของแพะแก่ตัวหนึ่ง ฝูงแพะต่างก็มองหน้ากันเลิกลั่ก โดยเฉพาะแท็บที่หน้าซีดเผือดลงอีกครั้ง

            เมอิงั้นหรือ!? งั้นที่ช่วงนี้มันหายออกไปจากฝูงบ่อยๆก็....

 

            ขณะเดียวกันทางหุบเขาบาคุบาคุก็เกิดเรื่องขึ้นเมื่อจิโร่โมโหมาก เมื่อเหยื่อที่ได้มาจากเมื่อวานนั้นน้อยเกินกว่าที่มันคาดไว้

            และไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น เมื่อมีการเรียกประชุมเฉพาะหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนอีกครั้ง จิโร่จึงได้ถามขึ้น

            พวกเจ้าในที่นี้มีใครเห็นตัวไอ้กาบุบ้าง? จิโร่เอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม แบร์รี่งอตัวเล็กน้อยแล้วถามขึ้น

            ทำไมหรือครับนายท่าน?

            มันโกหก... จิโร่กัดฟันกรอด มันจงใจไม่ให้ข้าจับแพะได้แล้วก็ยังช่วยมันไว้ด้วย มันหลอกข้าว่ามันเจอแพะตัวหนึ่ง แต่พอข้าไปกลับไม่เจออะไรสักอย่าง!”

            จิโร่กระทืบเท้า เรื่องนี้ทำให้มันโกรธกาบุมาก นอกจากจะจงใจขัดขวางการทำงานของกลุ่มแล้ว ที่สำคัญกว่านั้น กาบุคิดอะไร ถึงยอมลดตัวลงไปคบกับ อาหาร ของตัวเอง มันช่างเสียเกียรติของหมาป่าจริงๆ

            เอ่อ เป็นเพื่อนกับหมาป่า...เหรอ? แบร์รี่แอบลอบมองเพื่อนข้างๆ ต่างก็ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่จิโร่พูด แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดเช่นกัน

            ถึงจะไม่มีหลักฐาน แต่ว่า... จิโร่คิดอยู่พักเดียวก็หันไปสั่งลูกน้อง พวกแกไปตามหาตัวมันมา หมาป่าที่ทรยศจะต้องได้รับโทษ!”

           

            ขณะเดียวกันทางฝ่ายเมอิ เมื่อมันกลับมาจากการทำธุระแล้ว ก็พบว่าตัวเองถูกล้อมกรอบไปด้วยฝูงแพะ มันหันมองไปรอบๆก็เห็นแต่สายตาที่แสดงถึงความระแวงระวังสงสัย

            มันชักรู้สึกไม่ดี....

            เอ่อ เกิดอะไรขึ้นเหรอทุกคน? มีเรื่องอะไรที่ฉันต้องรู้หรือเปล่า? เมอิถามแบบลองเชิงแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา มันมองตรงไปก็เห็นผู้เฒ่ากำลังจ้องมันอยู่เหมือนกัน สายตาของผู้เฒ่าที่มองมาทำให้เมอิรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่มันก็ยังแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้เรื่อง

            ฮ่ะๆ นี่ฉันทำอะไรผิดเหรอ?

            เมอิ ผู้เฒ่ากระแอมไอครั้งหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น ข้าได้ยินว่า... เจ้าผูกมิตรกับหมาป่า

            เมอิตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่เขาปิดไว้ดีขนาดนี้แล้ว ทำไมทุกตัวถึงได้รู้ได้?

            มันคือเรื่องจริงหรือเปล่า เมื่อวานนี้ที่ฝูงแพะถูกฆ่าตายไปเป็นจำนวนมาก เจ้าได้ไปแอบนัดพบกับไอ้ปีศาจตัวนั้นที่นั่นใช่มั้ย?

            ตอบออกไปสิ เมอิ!” มีมี่เอ่ยขึ้นโดยหวังว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องจริง พูดความจริงออกมาว่าเธอไม่ได้ทำ!”

            เมอิยืนนิ่งอย่างครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วมันก็ตอบ....

            ขอโทษด้วยนะมีมี่... แต่มันคือเรื่องจริง

            โอ้ ตายละ ทั้งฝูงแพะร้องฮือกันอย่างไม่อยากเชื่อ บางตัวอ้าปากค้าง ขณะที่บางตัวจ้องมองไปที่เมอิด้วยสายตาเหยียดหยาม บรรยากาศพลันตึงเครียดโดยทันที แม้แต่เมอิก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกประณาม ทั้งที่เรื่องที่เขาทำไม่ใช่เรื่องเสียหาย

            ...แค่เป็น เพื่อน กับสิ่งมีชีวิตที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ศัตรู ของฝูง ไม่ได้หมายถึงว่าเขาจะเป็น ศัตรู กับฝูงตัวเองนี่

            โอ ฉันนึกออกแล้ว แท็บพูดขึ้น หมาป่าตัวนั้นนั่นเอง ที่ฉันเตะมันที่เนินนั่นไง นี่นายจะบอกเหรอว่า... ว่านั่นคือเพื่อนของนายน่ะ

            เมอิพยักหน้ายอมรับคำพูดของพี่ชาย ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้แก่ฝูงแพะอย่างมาก

            เมอิ อย่ามัวแต่ยืนเฉย พูดเหตุผลออกมาสิ ผู้เฒ่าสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย เมอิเหมือนถูกกระตุ้นให้รีบพูดออกมา

            คือ... ผมรู้ครับว่าเขาเป็นหมาป่า แต่ว่าเขา... เป็นหมาป่าที่ใจดีมากเลยนะครับ เมอิบอกเหตุผลของตน แต่ดูเหมือนว่าแพะตัวอื่นๆจะตกตะลึงกับเหตุผลของมัน

           

นี่แกล้อเล่นหรือเปล่า!?”

เมอิ! นี่แกคิดอะไรอยู่น่ะ!”

        พวกหมาป่ามันคือฆาตกรนะ!”

           

            พวกแพะที่โกรธแค้นพวกหมาป่าที่เพิ่งจะพรากเพื่อนของพวกมันจากไปหยกๆต่างรุมด่าเมอิ จนตัวเมอิเริ่มรู้สึกเหมือนถูกบีบจากคำพูดเหล่านั้นรอบด้าน กระทั่งผู้เฒ่าได้ส่งสัญญาณบอกให้ทุกตัวเงียบ

            เอาล่ะ ข้าไม่รู้นะว่า เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ว่าตอนนี้มันได้จบลงแล้ว ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น พวกหมาป่าอยู่รอดได้โดยการล่าพวกเราเป็นอาหาร นี่คือสิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แล้วเจ้าคิดหรือเมอิ... ว่าหมาป่าตัวนั้นจะไม่เคยคิดกับเจ้าในฐานะของอาหาร

            สิ้นคำพูด แท็บก็รีบเตือนสติน้องชายทันที ใช่แล้ว เมอิ ดูอย่างหญ้าพวกนี้สิ ถึงเราจะพยายามเป็นเพื่อนกับมันแค่ไหน แต่ยังไงมันก็คืออาหารของเราอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

            ถึงแม้แพะทุกตัวจะพยายามพูดแค่ไหน แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความคิดแง่ดีของเมอิที่มีต่อกาบุได้เลย แพะพวกนี้ไม่รู้จัก ไม่เคยเจอกาบุด้วยซ้ำ แต่กลับตัดสินไปว่ากาบุเป็นหมาป่าชั่วร้าย ถ้าหากกาบุคิดจะกินมันเป็นอาหารจริง...

            แล้วทำไมถึงช่วยมันจากเงื้อมมือของหมาป่าด้วยกัน? ทำไมถึงต้องแอบนัดเจอกันอยู่เป็นประจำ? ทำไมถึงได้ชวนมันให้มาชมจันทร์ด้วยกัน? ทำไม... ทั้งที่อยู่ใกล้กัน แต่กลับไม่คิดจะทำร้ายมันเลย?

            แต่ไม่ว่ายังไง... เมอิเอ่ยเสียงเศร้า เขาก็แตกต่างจากหมาป่าตัวอื่น เขาพิเศษกว่าพวกนั้น...

            ฮึ้ย! ตาสว่างซะที มันก็แค่หลอกนายเท่านั้นแหละ แท็บตะโกนใส่น้องชายอย่างเหลืออด ฝ่ายผู้เฒ่าก็ดูเหมือนจะเห็นด้วย

            ที่แท็บพูดอาจจะมีสิทธิ์ถูกก็ได้ ผู้เฒ่าเอ่ย ในสายตาของมัน เจ้าน่ะคืออาหารที่พร้อมเสิร์ฟให้มันกินอย่างสบายๆ แต่ถ้ามันเลวร้ายกว่านั้น มันก็อาจจะสืบเสาะเรื่องราวของเราจากเจ้าก็ได้... แหล่งอาหารเราอยู่ที่ไหน เราใช้ที่ไหนหลบซ่อนบ้าง มันจะแกะรอยจากสิ่งที่เจ้าอาจจะหลุดปากบอกมันไปก็ได้เช่นกัน

            แต่ว่า... เมอิอยากจะค้านว่าตลอดเวลาที่นัดเจอกับกาบุ เขาไม่เคยจะเอาเรื่องนี้มาพูดเลย ทางฝั่งกาบุเองก็ไม่ได้แพร่งพรายความลับเรื่องฝูงออกไปเช่นกัน แต่ดูเหมือนแพะทุกตัวจะไม่เข้าใจเสียแล้ว

 

            ฝ่ายกาบุก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเมอิ ที่จิโร่ จ่าฝูงเรียกตัวเขามาสอบสวน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนหมาป่าที่มาเป็นสักขีพยาน

            กาบุ แกรู้รึเปล่าว่าทำไมแกถึงมาอยู่ที่ลานสอบสวน จิโร่ถาม ฝ่ายกาบุพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอาการสั่นของหลังเอาไว้และก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

            เอ่อ... ไม่ ไม่ทราบครับ

            งี่เง่าน่า!” แบร์รี่เดินวนมาใกล้ตัวมันและพูดขึ้น แกรู้ดีอยู่แล้วว่าแกมาที่นี่ทำไม เพราะแกแอบช่วยเหลือแพะตัวหนึ่งให้หนีไปได้ ใช่มั้ย!!”

            แบร์รี่ทำตามที่จิโร่สั่ง ถึงแม้ว่าจิโร่จะจับไม่ได้คาหนังคาเขา แต่เขาใช้แผนกระตุ้นนี้ทำให้กาบุยอมรับออกมาเอง

            กาบุเหลือบตามองแบร์รี่ เหลือบตามองจิโร่ แล้วก็หัวเราะแห้งๆ

            ช่ะ... ใช่ครับ.... แพะตัวนั้นเป็นเพื่อนผมเอง

            ฝูงหมาป่าอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จิโร่แทบจะไม่อยากมองหน้ากาบุ สีหน้าของกาบุที่ขบขันราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา... ที่แพะกับหมาป่าจะเป็นเพื่อนกันได้...

            โธ่เอ๊ย! ไอ้โง่ แบร์รี่ส่งเสียงกรรโชกใส่กาบุจนอีกฝ่ายถึงกับผงะ แกลืมกฎสามัญของเราไปแล้วเรอะ! แพะน่ะ เอาไว้ กินโว้ย!

            ถูกแล้ว ทั้งกระต่าย วัว แกะแล้วก็แพะ มันเป็นอาหารของเราทั้งนั้น กาบุ หมาป่าอีกตัวเสริม ถ้าแกเกิดไปผูกมิตรกับสัตว์ป่าพวกนี้ แล้วเราจะเอาอะไรมากินเป็นอาหารล่ะ?

            แต่ว่าจิโร่ กาบุพยายามอ้างเหตุผล ผมเป็นเพื่อนกับแพะแค่ตัวเดียวเท่านั้นนา ไม่ได้เป็นเพื่อนกับทั้งฝูงซะหน่อย

            นี่แกยังไม่รู้อีกหรือ? แบร์รี่หันไปหากาบุ แค่แพะตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว มันอาจจะหลอกถามแกถึงเรื่องถิ่นที่เรามักจะออกล่า รวมถึงวิธีที่เราจะใช้ล่าด้วย ถ้ามันรู้ถึงขนาดนั้นละก็ เราจะไม่อดตายเหรอไงวะ!!?”

            ตะ ตะ ตะ แต่ว่า เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้...

            หุบปากซะ!” แบร์รี่ตวาดก่อนกาบุจะพูดจบ แกคิดเหรอว่ามันจะคิดว่าแกเป็นเพื่อนมันจริงๆ แกลองคิดดูสิกาบุ แกคิดว่ามันจะคบกับพวกที่ฆ่าเพื่อนหรือครอบครัวของมันได้เหรอ?

            กาบุนึกย้อนไปในวันที่เขารู้จักกับเมอิ... คำพูดของแบร์รี่ทำให้เขาหวั่นใจพอควร เขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเมอิถึงได้ถือเขาเป็นเพื่อน เขามักจะถามเสมอว่า เมอิอึดอัดใจหรือไม่ที่จะผูกมิตรกับเขา.... แต่ท่าทีของเมอิ ... กาบุพยายามนึกอย่างไม่เข้าข้างตัวเอง ....เมอิไม่เห็นจะแสดงท่าทีรังเกียจเขาเลยนี่นา ...ก็ถ้าเมอิเกลียดหรือกลัวเขาจริงๆละก็...

            ทำไมวันที่เจอกันครั้งแรกหน้ากระท่อม เมอิถึงไม่หนีเราไปล่ะ?

        ทำไมเมอิถึงกล้าหลับข้างๆเราล่ะ?

            ทำไมเมอิถึงยอมนัดเจอกับเราหลายต่อหลายครั้ง?

            ทำไมพอบอกว่าจะชวนให้ไปดูพระจันทร์ด้วยกัน ถึงได้ตอบสนองต่อคำชวนของเราล่ะ?

        ไม่หรอก... เมอิไม่ได้เกลียดเรา ไม่ใช่แน่ๆ....

            พอแล้ว!” จิโร่สั่งเด็ดขาด ทำเอาทุกเสียงเงียบลงทันที การลงโทษกาบุจะถูกตัดสินอีกครั้ง ตอนนี้ให้คุมขังมันไว้ก่อน

 

            ฝ่ายเมอิ มันก็ถูกทำโทษเหมือนกัน โดยการให้แยกจากฝูงไปนั่งสำนึกตนอยู่ตัวเดียว....

            การประชุมในวันนี้ทำให้เมอินึกเสียใจเหมือนกันที่เหมือนกับเป็นการทรยศต่อฝูง แต่มันก็ยังอดชั่งใจไม่ได้ว่าสิ่งที่แพะตัวอื่นพูด จะหมายถึงเรื่องโกหกทั้งหมด

            มันเอง... ก็พอจะรู้ว่าบางที กาบุก็อาจจะคิดกับมันเหมือนเป็นอาหาร ยังไงกาบุก็คือหมาป่า คงไม่มีวันทิ้งสัญชาตยานการล่าของตัวเองไปได้หมดจดหรอก

            ....จะเลิกผูกมิตรกันดีไหมนะ.... แพะหนุ่มคิด พอคิดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก... พลันภาพคืนวันในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาราวกับจะแกล้ง สิ่งที่มันไม่อยากนึกถึงกลับเด่นชัดในหัว

            ...รู้สึกดีใจ...ที่ได้กาบุเป็นเพื่อน ...รู้สึกสบายเวลาพูดคุย... รู้สึกอุ่นใจเวลาอยู่ใกล้ จนอยากเจออีกครั้ง อยากเจอ อยากเป็นเพื่อนกันตลอดไป....

        “เมอิ

            เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก คุณยายของเมอิค่อยๆเดินเข้ามานั่งลงใกล้กับหลาน เมอิสงสัยว่ายายมีเรื่องจะพูดอะไรกับตน....

            เป็นยังไงบ้างล่ะ?

            เมอิตอบไป ก็พออยู่ตัวเดียวแล้วก็คิดอะไรหลายๆอย่างน่ะครับ

            แม่ของเจ้า จู่ๆยายแพะก็พูดขึ้น เป็นแพะที่กล้าหาญมากนะ

            ครับ? เมอิตอบรับอย่างสงสัยในสิ่งที่อีกฝ่ายจะบอก

            ตอนเจ้ายังเล็กๆ... แม่ของเจ้า รักเจ้าที่สุดมากกว่าสิ่งใดอื่นในโลกนี้ ในตอนที่ฝูงหมาป่ากำลังรายล้อมเข้ามา แม่ของเจ้าได้ยอมสละชีวิตเพื่อให้เจ้ารอดมาได้จนถึงวันนี้...และเจ้า.... จะยอมให้ชีวิตที่แม่เจ้ายอมสละได้นี้ ต้องไปเสี่ยงอันตรายอีกอย่างนั้นหรือ?

            เมอิได้ฟังแล้วก็อึ้งไป ราวกับมีค้อนอันใหญ่ทุบลงมาบนความคิดที่กระจัดกระจายของมันจนแตกสลายไปหมด น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาเศร้าหมองของเมอิ

3 ความคิดเห็น