ตอนที่ 2 : การพบเจออย่างไม่คาดฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 57

ตอนที่ 1 – การพบเจออย่างไม่คาดฝัน

 

            หลายปีผ่านไป....ลูกแพะน้อยได้เติบโตขึ้น

            วันนั้นมันได้สูญเสียแม่ของมันไป ทว่ามันก็รอดกลับเข้ามาในฝูงอย่างปลอดภัย จากนั้นมันก็อยู่ในความดูแลของหัวหน้าฝูงแพะซึ่งอาวุโสที่สุดในฝูง กับยายของมันเรื่อยมา

            วันหนึ่ง แพะน้อยออกไปเที่ยวเล่นกับพี่ชายและเพื่อนอีกสามตัวบนภูเขา พวกมันพากันเที่ยวเล่นจนเพลิน พอรู้สึกตัวอีกที... เมฆฝนก็เริ่มตั้งเค้า

            เฮ้ย! เมอิ เราจะไปกันแล้วนะ แท็บ พี่ชายของแพะน้อยตะโกนเรียกน้องชายขณะที่มันเหลือบตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า กลุ่มก้อนเมฆขมุกขมัวไหลลงมาจากยอดเขาราวกับหิมะละลาย

            สายลมเริ่มพัดเป็นการยืนยันว่าพายุกำลังจะมาแล้ว

            เหวอ! พายุจะมาแล้ว เรารีบไปกันเร็ว หนึ่งในฝูงแพะตะโกนขึ้น แท็บหันไปเรียกน้องชายเป็นครั้งที่สอง แต่น่าเสียดายที่ลมพัดเสียงกระจายไปหมด

            ขณะเดียวกัน เมอิ แพะตัวนั้นก็เพิ่งรู้ว่าตนเองอยู่โดดเดี่ยว พอมองไปตรงพื้นราบด้านล่างก็เห็นพี่ชายกับเพื่อนๆอยู่ไกลลิบ

            ว้า พวกพี่ รอด้วยสิ!” มันร้องและเริ่มขยับเท้า แต่ลมพัดมาปะทะมันอย่างแรงจนเกือบล้ม

            เม็ดฝนเริ่มหยดลงมา เร่งให้พวกที่อยู่ด้านล่างรีบวิ่งลงหุบเขาไป โดยไม่ได้สนใจเมอิเลย

            อ๊า พวกนั้นไม่รอเราเลย เมอิบ่นอุบแล้วค่อยๆกระโดดลงจากก้อนหิน แต่ทันใดนั้น

 

            เปรี้ยงงงงงงง!!! ตูม!! ตูม!!

 

        “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!” เมอิร้องลั่นเมื่อเมฆฝนส่งสายฟ้าฟาดลงมา ด้วยความตกใจมันจึงกระโดดกลับขึ้นไปซ่อนหลังก้อนหินใหม่

 

            ครืนนนนนน ครืนนนนนนนน เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี้ยงงงงงงง โครมมมมม!!!

 

            อ๊ากกกก อ๊ากกกกกกกก!!!” แพะน้อยร้องลั่นแล้วยกมือปิดหู มันเตลิดกลับเข้าไปในป่าอย่างขาดสติ วิ่งด้วยขาสี่เท้าล้มลุกคลุกคลานโดยไม่ได้สนใจทิศทาง

            สายฟ้าฟาดไล่ตามหลังมันราวกับแกล้ง เมอิวิ่งหลบสายฟ้าหัวซุกหัวซุน ขนสีขาวของมันเปียกชุ่มด้วยน้ำฝน มันยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ

            ฮะ? ตรงนั้น!”

            พลัน เมอิมองเห็นกระท่อมหลังเล็กๆ ไกลๆ ตอนแรกมันไม่คิดว่าบนหุบเขาแบบนี้จะมีกระท่อมมาสร้างได้ บางทีอาจจะเป็นกระท่อมที่ถูกสร้างไว้สำหรับนักเดินเขา แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

            มันวิ่งเข้าไปในกระท่อมนั้นและซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด มันมองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ทำให้เดินชนเสาตั้งสามครั้ง

            เฮ้อ... แค่มีหลังคาคลุมหัวก็ดีแล้ว... มันใช้เท้าแตะรอบเสาแล้วก็เลือกมุมหนึ่งในกระท่อมก่อนจะนั่งพัก

 

            เปรี้ยง!

 

            หวา!!” แพะน้อยสะดุ้งสุดตัวก่อนจะคู้ตัวหลบ ตัวสั่นราวกับลูกนก

            เฮ้อ เมื่อไหร่มันจะจบๆซะทีน้า...

           

            เมอิยังเอามืออุดหูเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฟ้าจะแกล้งมันอีก ถึงแม้ตอนนี้มันก็ยังมองไม่เห็นอะไรเหมือนเดิม แล้วก็เริ่มคัดจมูกขึ้นมา เป็นเพราะตากฝนจนเปียกโชกนั่นเอง

            ....เงียบจริง.... เมอิคิดแล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะนึกว่าฟ้าจะผ่าลงมาอีก ทว่าในตอนนี้กระท่อมก็มีเพียงแต่ตัวมันเท่านั้นเอง ด้านนอกก็ได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดอย่างรุนแรง

            ...เมื่อไหร่ฝนจะหยุดซะทีนะ....

            ....จะได้ออกไปซะที...

            ...อยู่ตัวเดียวแบบนี้เหงาจัง....

 

            แกร๊ก...

           

            หา...? เมอิกระดิกหู มันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ราวกับบานประตูที่น่าจะปิดอยู่มีใครเปิดเข้ามา...

            เสียงฝีเท้า... มีเสียงฝีเท้าหนึ่งคู่กำลังเดินเข้ามา เมอิคิดว่าได้ยินเสียงเหมือนกีบกระทบกับพื้นดัง ก๊อก ก๊อก

            ....บางทีอาจจะเป็นพวกเดียวกับเราก็ได้.... เมอิคิดอย่างใจชื้น ก่อนจะส่งเสียงทักออกไป

            พายุข้างนอกหนักเลยสินะฮะ

            อีกฝ่ายเหมือนกับหยุดชะงักไป เมอิเบิกตามองในความมืด แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของผู้มาเยือนอยู่ดี ที่มันรู้ก็คือตอนนี้ไม่ได้อยู่เพียงลำพังแล้ว

        แล้วก็มีเสียงแหบห้าวตอบกลับมา เป็นเสียงที่ได้ยินแล้วน่าเกรงขามไม่น้อย

            ฮะ? โอ้! ขอโทษทีนะที่เสียมารยาท พอดีไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ในนี้มันมืดสุดๆเลย ฉันเลยมองไม่เห็น

            เมอิหัวเราะ อือ ฉันก็เพิ่งจะเข้ามาที่นี่เมื่อตะกี้นี่เอง แล้วตัวก็เปียกแฉะไปหมดเลย... แล้วก็หัวโนอีก.... 

            เมอิยกมือคลำตรงหน้าผากที่เอาไปโขกเสาถึงสามครั้ง

            เออ ฉันก็เหมือนกัน ขอบคุณไอ้พายุบ้านี่ ทำให้ฉันหนีหัวซุกหัวซุนจนทำเอาข้อเท้าพลิก เลยต้องเอาไม้ยันเท้าเนี่ย

            อีกฝ่ายครางเบาๆ ก่อนจะวางไม้ที่ใช้พยุงตัวเองมาตั้งแต่เมื่อครู่ลง มันยกมือที่มีกรงเล็บแหลมฝังไว้อยู่แตะที่จมูกเบาๆ ก่อนจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด ตัวมันก็เปียกไม่แพ้กัน เพราะก่อนฝนจะตกลงมา มันก็กำลังออกล่าเหยื่อพอดี...

            หมาป่าตัวใหญ่ซุกตัวกับผนังไม้ มันจ้องมองไปในความมืด ซึ่งคู่สนทนาที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อครู่อาจจะหลบอยู่....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น