คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,578 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    62

    Overall
    9,578

ตอนที่ 8 : ความจริง (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 7 – ความจริง

 

            “ที่รัก คุณโกรธอะไรน่ะ?” วสันต์ขยับร่างบนเตียงเข้ามาใกล้ภรรยามากขึ้น หลังจากที่เธอไม่พูดกับเขาเลยตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

                “คุณชอบการิณใช่ไหม? ฉันถามจริง” วลัยลักษณ์ถาม เสียงสั่นนิดหน่อย วสันต์อึ้งไป ไม่คิดว่าภรรยาจะเข้าใจอะไรผิดขนาดนี้

                “ชอบน่ะใช่” วสันต์พูดออกมา วลัยลักษณ์กำมือแน่น

                “แต่ชอบเป็นเหมือนลูกสาวเท่านั้นเอง”

                วลัยลักษณ์หันมา “คุณโกหก”

                “จริงๆ ผมชอบเขาเหมือนเป็นลูก” วสันต์บอก “คุณกำลังเข้าใจผิดนะ”

                “แต่คุณพรหมพรบอกว่าคุณชอบยัยเด็กนั่น” วลัยลักษณ์กล่าว ทำเอาวสันต์ส่ายหน้า

                “คุณโดนเป่าหูแล้วล่ะ คนอย่างนั้น มีปากก็ว่าไปเรื่อยๆ” วสันต์พูด “ที่ผมมีคนเดียวก็คือคุณเท่านั้น”

                “ที่ฉันมีลูกให้คุณไม่ได้ ก็เลยทำให้คุณเห็นเด็กนั่นเป็นลูกหรือคะ?” วลัยลักษณ์ถามอีก

                “มันก็....” วสันต์ยอมรับ “ใช่... ผมขอโทษนะ แต่ผมจะเลิกยุ่งแล้ว”

                วลัยลักษณ์ถูกสามีโอบกอด เธอไม่ได้ปฎิเสธ แต่ในใจเธอเริ่มโกรธพรหมพร ที่เป่าหูเธอเรื่องนี้

 

                “เราจะออกจากห้องนี้ยังไงดีล่ะ?” กันต์ถามพรหมพรกับจงรัก และทั้งสองก็ตอบไม่ได้

                “ฉันร้องจนคอแห้งไปหมด” พรหมพรว่า “รู้สึกว่าแถวนี้มีคนกลับบ้านนอกไปหมด ก็เลยไม่มีใคร”

                “เราก็เลยเหมือนอยู่บนเกาะร้างปิดตายสินะ” จงรักพูดบ้าง “เกาะร้างที่ไม่สามารถหาทางออกได้”

                “ฉันรู้สึกจะหายใจไม่ออกแล้ว” พรหมพรว่า “ถ้าอยู่นานต่อไป เราอาจจะตายก็ได้”

                “ตาย!” กันต์ตบมือตัวเองดังฉาด “ผมรู้แล้วว่าจะทำยังไง”

                แล้วเขาก็บอกแผนกับจงรักและพรหมพร

 

                และในที่สุด สมาชิกคนสุดท้ายในซอยก็มาถึง เอกชัยเปิดประตูให้ศรัณย์เข้ามา ศรัณย์เป็นลูกของมนัญญา เขากลับมาหาแม่ตามคำสัญญา ก่อนที่จะต้องขึ้นศาลอีกรอบ

                เขากดกริ่งหน้าบ้าน พอมนัญญาออกมา เขาก็ยิ้ม

                “ลูกแม่” มนัญญาเปิดประตู ศรัณย์โผเข้ากอดทันที และร้องไห้

                “ผมขอโทษครับแม่ ผมขอโทษ”

                “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เข้าบ้านกันเถอะ” มนัญญาดึงมือลูกชายคนรักให้เข้าไปในบ้าน

 

                “เท่านี้ก็ครบหมดแล้ว” เอกชัยว่ากับตัวเอง เขาเอาปืนออกจากเอว มองไปยังบ้านของตัวเอง...

                อย่าถลำลึกมากเกินไป

                คำพูดของกันต์ทำให้เอกชัยรู้สึกกังวล เขาทั้งทำร้าย ข่มขู่ แล้วก็ไม่อาจขังคนพวกนั้นได้ตลอดไป พอเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ต้องปล่อยพวกเขาออกมา และพวกเขาก็จะบอกตำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น โดยเฉพาะพรหมพร ต้องบอกแน่ๆ

                เอกชัยจับปืน จะทำยังไงดี? มันไร้ทางออก

                หรือเราต้องฆ่าทิ้งทุกคนที่รู้?

                “จะบ้าหรือ?” เอกชัยว่าตัวเอง “เรา... จะฆ่าคนเหรอ?”

                เรามีทางเลือกหรือเปล่าล่ะ?

            “เรา เราควรจะทำยังไง?” เอกชัยกลัดกลุ้ม “เราจะทำไงดี?”

               

                “เราจะแกล้งทำเป็นตายกัน” กันต์บอกทั้งสองคนขณะอยู่ในห้องเล็กๆ “เราจะไม่ส่งเสียงเวลาคุณเอกชัยมาเคาะประตู และพอเขาสงสัยและเปิดประตู ตอนนั้นแหละ...”          

                “ความคิดดีเยี่ยม” พรหมพรชื่นชม “แต่เธอต้องระวังตัวนะ”

                “เมื่อไหร่เขาจะมาเปิดล่ะ” จงรักถาม

                “คงอีกไม่นานหรอกครับ” กันต์พูด ตอนนั้นเองจงรักก็พูดขึ้น

                “ถ้าเราพากันหนีไป และคุณเอกชัยเกิดคลั่งยิงใครขึ้นมาล่ะ?”

                ทั้งหมดตอบไม่ได้

                “ให้ป้าเป็นคนหนีออกไปเถอะ คุณเอกชัยจะได้เล็งเป้าหมายมาที่ป้าคนเดียว และสองคนนี้ก็ออกไปแจ้งตำรวจ”

                “ไม่ได้นะครับ ผมไม่ยอมให้ป้าออกไปแน่” กันต์กล่าวหนักแน่น

                “กันต์” ป้าจงรักพูด “ถึงป้าจะจู้จี้จุกจิกบ้าง ควบคุมหลานบ้าง หรือกระทั่งดุด่า แต่ขอให้รู้ไว้นะว่าป้ารักหลานมากที่สุด”

                กันต์ได้ยินก็เริ่มน้ำตาคลอ เขายกมือไหว้ป้า

                “ผมก็ขอโทษครับที่คิดถึงป้าในแง่ไม่ดีมาตลอด” กันต์ว่า “ขอโทษจริงๆ ครับ”

                “งั้น หลังจากเราเรียกตำรวจแล้ว เราค่อยไปหาอะไรอร่อยๆ กินด้วยกันนะ” ป้าบอก กันต์ยิ้มออกมา พรหมพรเห็นภาพนั้นก็รู้สึกรำคาญนิดหน่อย

                “ป่านนี้ลูกชายฉันจะรู้ไหมเนี่ยว่าฉันอยู่ที่นี่”

 

                ฝ่ายเกรียงไกร เขามองนาฬิกาบนห้องรับแขก ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว แต่แม่เขาไปไหนก็ไม่รู้ เขาเดินออกมาหน้าบ้าน หวังจะออกไปตามหาแถวนี้ดู พอเห็นประตูล็อกและเห็นเอกชัยยืนอยู่ เขาก็สอบถาม

                “คุณเอกชัยเห็นแม่ผมหรือเปล่าครับ?”

                “ไม่เห็นครับ” เอกชัยบอก ทำให้เกรียงไกรเริ่มร้อนรน

                “ไปไหนน้า? ไม่บอกกันซะด้วย” เขาพูด และเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อจะโทรศัพท์ แต่ก็พบว่าสายขาด

                “เฮ้ย อะไรกันเนี่ย? ทำไมสายถูกตัด” เขาวางโทรศัพท์ลงด้วยความงุนงง และออกไปข้างนอกบ้านอีกครั้ง

                “ผมจะไปแจ้งตำรวจ” เกรียงไกรบอกกับเอกชัย ทำเอาเอกชัยร้อนรน

                “เอ่อ อาจจะไปธุระก็ได้มั้งครับ” เอกชัยบอก

                “ห้าทุ่มเนี่ยนะครับ?” เกรียงไกรว่า “แล้วใครมาล็อกประตูเนี่ย? ผมจะต้องไปหาตำรวจ”

                เอกชัยไม่ยอมให้ตำรวจเข้ามาแน่ เขาเล็งปืนไปยังเกรียงไกร

                “อะไรของคุณน่ะ? คุณเอกชัย?”

                เกรียงไกรถามพลางจ้องมองปืนที่อยู่ในมือของเอกชัย เอกชัยทำสีหน้าเข้ม

                “กลับเข้าบ้านไปซะ”

                “นี่มันอะไรกันน่ะ? ทำไมต้องเอาปืนมาขู่ด้วย?”

                “กลับ-บ้าน-ไป-ซะ!!!เอกชัยตะคอก เกรียงไกรยกมือยอมแพ้

                “ก็ได้ ก็ได้ครับ แต่อย่าทำอะไรวู่วามเลยครับ”

                เอกชัยหายใจเข้าออกรุนแรง อีกแล้ว เขาทำอีกแล้ว แล้วเขาจะทำยังไงดี? เขาเดินเข้าไปในบ้าน หยิบไฟฉายออกมา เพราะรอบข้างมืดจนมองอะไรไม่เห็นแล้ว

                “อะไรน่ะ?”

                เขาฉายไฟส่องไปกลางถนน แล้วก็แทบหยุดหายใจ

                กระเป๋าใส่ศพเจ้าปัญหาดันมาอยู่กลางถนนเสียแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #143 รันดร์ Life (@19992542soul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:59
    ....กลางถนน สยองจนขนลึกเลยครับ <<นึกภาพออกอย่างชัดเจน
    #143
    0
  2. #68 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 13:37
    งะ กระเป๋าเดินเองได้ป้ะเนี่ย 0---0
    #68
    0
  3. #42 haruuta (@chatcharinaomsin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 14:33
    สงสัยการิณยังไม่ตายยยยย
    #42
    0
  4. #10 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 19:01
    ความจริงทั้งหมู่บ้านช่วยกันรุมเอกชัยคนเดียวก็เสร็จโก๋ล่ะ
    #10
    0