ตอนที่ 6 : น่าสงสัย (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 5 – น่าสงสัย

 

            ถึงขนาดใช้ปืนเลยหรือ? กันต์คิดแล้วก็ใจหายขณะนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เขารู้สึกหนาว อากาศจากภายนอกเย็นมาก แต่ใจเขาร้อนรุ่ม เขาแอบมองทางหน้าต่าง ถนนที่ไม่มีแสงสว่างเลย แต่เขาก็พอมองเห็นร่างของเอกชัยกำลังเดินวนไปวนมาหน้าบ้านเขา

                เขาแปลกใจ นานแล้วที่เอกชัยเฝ้าอยู่แต่หน้าบ้านเขา ไม่ได้ใส่ใจบ้านวราลีหรือบ้านมนัญญาเลย หรือว่าบ้านของเขาอยู่ใกล้ประตูและมีโอกาสที่จะหนีออกไปได้มากกว่า แต่เขาก็ขาเจ็บแบบนี้ วิ่งไม่ได้อยู่แล้ว พอคิดดูดีๆ ทั้งวราลีและมนัญญามีโอกาสที่จะหนีไปมากกว่าเขาอีก ทำไมเอกชัยถึงไม่ไปเฝ้าสองคนนั้นบ้าง?

                ยังเหลืออีกหลายบ้านที่ยังไม่กลับ เมื่อครู่เขาพลาดไป เขาจะบอกเพื่อนบ้านคนอื่นให้รู้ก็ได้ถ้ามีจังหวะเวลาพอ เขายังมีสิทธิ์อีกหลายครั้ง เมื่อสมาชิกในแยกกลับเข้ามา เขาก็จะใช้พวกนั้นเป็นโล่กำบัง เพราะเอาเข้าจริง กันต์ไม่คิดว่าเอกชัยจะกล้ายิงใครสุ่มสี่สุ่มห้า

                แต่เขาก็ไม่คิดกล้าพอ... เขาคิดนะว่าถ้าทำตามที่เอกชัยบอก เรื่องก็จะจบ แต่ในใจที่รักความยุติธรรมทำให้เขาคิดว่า เรื่องแบบนี้ไม่ควรผ่านเลยไปง่ายๆ

                แต่เขาจะทำเช่นไร?

               

                เกรียงไกร ลูกชายของพรหมพรกำลังเดินเข้ามาที่แยก เอกชัยเห็นดังนั้นก็เปิดประตูรับเขาเข้ามา เกรียงไกรมองดูเอกชัยแล้วก็มองเข้าไปในบ้านของตน เห็นประตูเปิดค้างอยู่

                “สวัสดีครับคุณเอกชัย” เกรียงไกรทักทายก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน “แม่ อยู่ไหน? ไม่อยู่เหรอ?”

                เอกชัยคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจจะปล่อยเกรียงไกรไปก่อน ถ้าเขาไม่ทำอะไรที่จะทำให้เกิดปัญหา

 

                เหลือเพียง 3 บ้านเท่านั้นที่จะกลับมา กันต์มีโอกาสสามครั้ง ในการจะบอกให้คนอื่นรู้ แต่อาจจะมีวิธีง่ายกว่านั้น ถ้าวราลีเป็นคนบอกคนในบ้านของเธอว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเอกชัยไม่ได้เข้าใกล้บ้านเธอเลย มันทำให้กันต์ยิ่งสงสัยมากขึ้นว่าทำไม ทำไมเอกชัยถึงไว้ใจวราลี?

                อย่างไรก็ตาม เอกชัยคงไม่กล้ายิงแน่... ถ้าเขาออกไปตอนนี้ และทำใจดีสู้เสือ ก็คงจะสำเร็จ.... ให้เขาเดินออกไป กดกริ่งบ้านใครก็ตาม จะลองดูดีหรือไม่?

 

                เอกชัยปิดประตูและล็อกกุญแจตามเดิม ประตูเหล็กนี้มีลักษณะคล้ายกับกรงขังสัตว์ ถึงปิดตายออกไม่ได้ แต่ก็พอมีช่องว่างที่พอจะให้คนสอดแขนออกไปได้ เอกชัยเดินมากลางถนน หยุดตรงหน้าบ้านกันต์

                ทันใดนั้นเอง เอกชัยก็หันขวับไปข้างหลัง เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผ่านตัดหลังไป แต่พอดูดีๆ ก็ไม่มีอะไร

                “เราคิดไปเองหรือ?” เอกชัยหันรีหันขวางแล้วรู้สึกขนลุก อากาศหนาว แต่ใจเขารุ่มร้อน เขาหันมองไปทางบ้านวราลี และเห็นเธออยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง

               

                “เอ แปลกจริง...” วสันต์ที่อยู่ในห้องรับแขกกำลังใช้โทรศัพท์โทรเข้าบ้านเอกชัย เอกชัยได้ยินเสียงก็เลยเดินเข้าไปรับ

                “สวัสดีครับ”

                “อ้าว คุณเอกชัย การิณไม่อยู่หรือครับ?”

                อีกแล้ว? เอกชัยเกาศีรษะ ทำไมทั้งสองคนสามีภรรยาถึงต้องถามหาการิณด้วย

                “การิณกลับบ้านเกิดไปแล้วครับ” เอกชัยตอบ

                “หรือครับ? เธอไม่เห็นบอกผมเลย”

                “กะทันหันน่ะครับ เหมือนแม่เธอจะป่วย”

                “อ๋อ ครับๆ ขอบคุณครับ” วสันต์ถอนใจพลางวางสายลง เขาหันไปด้านหลังก็เห็นวลัยลักษณ์ยืนอยู่

                “โทรหาใครหรือคะ? ที่รัก”

                “หาการิณน่ะสิ” วสันต์ยิ้ม “ยังไม่นอนอีกเหรอ?”

                “คุณชอบใจอะไรเธอนักหนาคะ?” วลัยลักษณ์ยิงคำถาม ทำเอาวสันต์พูดไม่ออก

                “ผมไม่ได้ชอบอะไรเธอมากนักหรอก แต่เมื่อกี้คุณเอกชัยบอกว่าการิณกลับบ้านนอกไปแล้ว”

                “อะไรนะ?” วลัยลักษณ์ดูสงสัย วสันต์เลยรีบแก้

                “ก็แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรหรอก” วสันต์โอบกอดตัวภรรยา “ไปนอนเถอะไป”

 

                รถของตริณภพแล่นเข้ามาตรงปากแยก เอกชัยทำหน้าที่เปิดประตูตามเดิม รถแล่นผ่านเข้าไปในแยก บนรถนั้นมีภรรยาของเขา เกศินี และลูกชายคนเดียวของทั้งคู่ อิศรา

                สองสามีภรรยามีสีหน้าอมทุกข์ ขณะที่อิศรานั้นนั่งนิ่งเงียบ เขามีอายุ 11 ปี และปัจจุบันอยู่กับพ่อและแม่ แต่ต่อจากนี้ในอนาคตอีกไม่นาน เขาก็จำต้องเลือกว่าจะอยู่ฝ่ายไหน ครอบครัวนักธุรกิจที่มีแต่งานกำลังจะถึงจุดแตกหัก เพราะความไม่ลงรอยกันและปัญหาอื่นๆ

พอรถจอดเข้าบ้าน เกศินีก็เดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดกับใคร ตริณภพลงจากรถและเดินมาเปิดประตูหลัง อิศราลุกจากเบาะที่นั่ง

“เมื่อไหร่พ่อกับแม่จะดีกันครับ?” อิศราถามแบบไร้เดียงสา ตริณภพถอนหายใจและลูบหัวลูกชาย

“แม่เขาอารมณ์เสียนิดหน่อยนะลูกนะ” เขาปลอบ “ไม่เป็นไรหรอก รีบไปอาบน้ำซะ”

“พ่อแม่จะแยกจากกันหรือเปล่าครับ” อิศราถามอีก ตริณภพตอบไม่ได้

“ลูกยังไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก” เขาตอบ “ไปลูก เข้าบ้าน ไปอาบน้ำซะ”

 

บ้านคุณตริณภพกลับมาแล้ว กันต์รู้สึกว่าโอกาสหายไปอีกครั้งแล้ว เหลืออีกแค่สองบ้านเท่านั้น เขาก็จะไม่มีทางช่วยเหลือได้อีกแล้ว ยังไงก็ต้องหาทางแจ้งตำรวจให้ได้

ลงมือเลยดีกว่า เขาคิดแล้วก็เดินกะเผลกๆ ออกจากห้อง ตรงไปยังประตูหน้าบ้าน เขาเปิดประตูและพบเอกชัยยืนอยู่ เอกชัยส่องปืนเล็งไปที่กันต์

“อย่า-คิด-หนี” เอกชัยยังส่องปืนไปยังกันต์ แต่กันต์ทำใจกล้า เดินกะเผลกๆ ไปจนถึงประตูหน้าบ้านตริณภพ

“ผมจะกดกริ่งและบอกให้ทุกคนรู้”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #141 รันดร์ Life (@19992542soul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:57
    กันต์ พยายามเข้าาา
    //ไม่มีคนเสียชีวิต(?)
    #141
    0
  2. #41 haruuta (@chatcharinaomsin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 14:24
    กันต์สู้ๆ
    #41
    0