คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,579 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    63

    Overall
    9,579

ตอนที่ 4 : พลิกผัน (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 3 – พลิกผัน

 

            “อะไรนะ?” พรหมพรแทบจะไม่อยากเชื่อ “สุนัขของคุณเนี่ยนะ?”

                “ใช่ครับ” เอกชัยยอมรับทั้งน้ำตา “สุนัขผมกัดการิณจนตาย”

                “ตายแล้ว ตัวเองทำแท้ๆ แต่มาโทษหมา” พรหมพรว่าไม่หยุด “จะโหดร้ายไปถึงไหนกัน?”

                “มันคือความจริงครับ” เอกชัยวิงวอน “พอผมกลับมาบ้านตอนห้าโมงก็เจอศพเธอนองเลือดไปแล้ว”

                “แล้วถ้าไม่ใช่คนผิด ทำไมไม่แจ้งความ เอาศพเธอซ่อนทำไม?” พรหมพรถาม และคำถามนี้ก็ทำให้เอกชัยนิ่งไป

                “เพราะเงิน...”

                “หา?”

                “ผมกลัวที่จะต้องเสียเงินให้ค่าทำขวัญกับครอบครัวการิณ ก็เลย....” เอกชัยว่า “ผม.... จำเป็นจริงๆ สำนักพิมพ์ผมกำลังจะเจ๊ง คุณเข้าใจไหมครับ? ผมไม่มีทางเลือก”

                “โหดร้ายที่สุด” พรหมพรว่าเขา “คุณไม่นึกถึงครอบครัวของการิณเลยเหรอ? จู่ๆ ลูกเขามาตายสภาพแบบนี้”

                “ผมรู้ครับ ผมรู้” เอกชัยแทบจะก้มกราบพื้น “แต่ผมก็ลำบาก เพราะฉะนั้น...”

                “เรียกตำรวจเลยดีกว่า” พรหมพรตัดสินใจ “อย่าปล่อยให้คนพรรค์นี้มีที่ยืนอยู่เลย”

                “โธ่ สงสารผมเถอะครับ” เอกชัยยกมือไหว้ “ได้โปรดเถอะครับ ผมขอร้อง จะให้ทำอะไรก็ได้ อย่าบอกตำรวจ ผมไม่อยากให้ลูกเมียผมแปดเปื้อน ผมขอล่ะครับ”

                “กันต์ ไปโทรศัพท์เรียกตำรวจเลย” พรหมพรสั่งเขา กันต์ดูลำบากใจ เอกชัยตอนนี้ดูน่าสงสารเหลือเกิน

                “ขอร้องเถอะครับ อย่าเลยครับ”

                “ไปเรียกตำรวจ!” พรหมพรสั่งกันต์อีกครั้ง กันต์เลยค่อยๆ ขยับขาเดินออกจากลานรกไป

                “เนี่ยแหละ คนไม่ดีแบบนี้ไม่ควรอยู่ในสังคมหรอก” พรหมพรเบ้ปากใส่ กันต์จะเดินออกไปอยู่แล้ว แต่เขาเห็นเอกชัยยืนขึ้นมา สีหน้าที่เมื่อสักครู่ร้องไห้ เปลี่ยนเป็นความโกรธ

                “คนแบบผมอยู่ในสังคมไม่ได้?” เขาพูดเสียงเข้ม “แล้วคนอย่างลูกชายคุณก็ควรอยู่ในสังคมได้หรือ?”

                พรหมพรหันมาหาเอกชัยและอ้าปากค้าง

 

                “จะให้ผมบอกอะไรให้ฟังไหม?” เอกชัยเริ่มกล่าว “เรื่องลูกชายที่คุณภาคภูมิใจนักหนานะ”

                “แก อย่านะ!” พรหมพรกรีดเสียง เอกชัยเริ่มพูดต่อไป

                “ลูกชายของคุณน่ะ....” เอกชัยเว้นวรรค “เป็นอาจารย์ที่น่านับถือมากในมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้เขาคงลำบากหน่อยเพราะมีนักศึกษามาฟ้องว่าถูกลูกชายของคุณข่มขืน”

                “ไอ้บ้า! แกพูดอะไรน่ะ?” พรหมพรว่าใส่ “แกโกหก!

                “สำนักพิมพ์ที่ผมทำงานอยู่น่ะ ผลิตนิตยสารเกี่ยวกับข่าวอื่นๆ เพราะฉะนั้นเรื่องแค่นี้ผมก็ต้องรู้อยู่แล้ว”

                “แต่แกโกหก!” พรหมพรตวาดใส่

                “งั้น!” เอกชัยชี้ไปยังมนัญญา “เรื่องที่ลูกชายของคุณติดยาน่ะ เรื่องจริงหรือเปล่า?”

                มนัญญาดูอิดออดแต่ก็ตอบไปว่า “จริงค่ะ...”

                “เห็นมั้ย เรื่องที่ผมพูดเป็นเรื่องจริง”

                “ข่าวดังแบบนี้ใครก็รู้!” พรหมพรชี้หน้าเอกชัย “อย่ามาโกหกเลย”

                “ถ้ายังงั้น” เอกชัยชี้ไปยังวราลีบ้าง “พวกอาของเธอทุจริตโครงการของรัฐบาล จริงหรือไม่จริง?”

                วราลีอึ้งไป แต่เธอก็ตอบ “จริงค่ะ”

                “งั้นที่ผมพูดมาก็เป็นเรื่องจริงหมด”

                “ทุกคนอย่าไปเชื่อมันนะ มันโกหก! พรหมพรแทบจะแผดเสียงใส่ เอกชัยจึงชี้มาที่กันต์เป็นคนสุดท้าย

                “ป้าของเธอน่ะ หลายปีก่อน เคยให้ยาคนไข้ผิดจนตาย แต่ผอ. ก็ช่วยปิดข่าวเอาไว้”

                “อะไรนะครับ?” กันต์ได้ยินก็อึ้งไป “เรื่องจริงหรือ?”

                “ใช่” เอกชัยหัวเราะออกมา “เห็นมั้ยครับ? ทุกคนต่างก็มีเรื่องเลวๆ ปิดบังกันทั้งนั้น แล้วจะมาหาว่าผมเลวอยู่คนเดียว มันใช่หรือครับ? ฮะ? พวกคุณที่แบกขยะอยู่บนหลังและแสร้งทำเป็นไม่ได้กลิ่นมัน มากล่าวหาผม หาว่าผมผิด ทั้งที่จริงๆ แล้ว พวกคุณก็ไม่ต่างอะไรจากผม พวกคุณที่ใส่หน้ากากเสแสร้งเป็นคนดี พวกคุณมันก็...”

“พวกคุณมันก็เลวเหมือนกันนั่นแหละ!!!

               

สิ้นเสียงก็เกิดความเงียบ พรหมพรดูโกรธมาก เธอสาวเท้าเข้าไปหมายจะตบเอกชัย แต่เอกชัยกลับตบเธอจนล้มคว่ำไปท่ามกลางกองขยะ

“แก!” พรหมพรชี้หน้า “ฉันจะฟ้องตำรวจ จะรีดเงินจากแกเยอะๆ เลย”

“เออ ฟ้องไปเลย” เอกชัยหัวเราะลั่น “แต่คงไม่มีโอกาสหรอกนะ”

“หยุดเถอะค่ะ คุณเอกชัย ทำแบบนี้ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกค่ะ” มนัญญาว่า

“แน่นอนสิ ผมทำแบบนี้ไม่มีอะไรดีขึ้น ถ้าพวกคุณไม่บีบบังคับผมให้ทำ! เอางี้ดีมั้ย? คุณก็แค่ปิดตาปิดปาก ไม่บอกเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ให้พ้นคืนนี้ไป และเมียผมกลับมา แค่นั้นก็จบ ผมจะไม่ทำอะไรพวกคุณ”

“ใครจะยอม!” พรหมพรแผดเสียง “ฉันจะเอาแกติดคุก ไอ้สวะ ไอ้ขยะ!

เอกชัยตบเธอด้วยหลังมืออีกที พรหมพรร้องโวยวาย เขาเลยจัดการลากเธอขึ้นยืนและจับเธอเอาไว้

“ใครก็ตามที่คิดจะแจ้งตำรวจเหมือนนังนี่ละก็ จะต้องถูกขัง” เอกชัยว่า “ฉันจะจับนังตัวแสบนี่ขังไว้ ถ้าใครกล้าขยับเขยื้อนหรือบอกตำรวจ ฉันเอายัยนี่ตายแน่ๆ”

ว่าแล้ว เอกชัยก็ลากตัวพรหมพรเข้าไปในบ้านของตน จัดการโยนร่างเข้าไปในห้องเก็บของที่ไม่มีหน้าต่างและล็อกประตู พรหมพรกรีดร้องอย่างน่ากลัว เอกชัยเดินไปยังโต๊ะที่วางโทรศัพท์ หยิบกรรไกรออกมา เมื่อออกมาหน้าบ้าน พอทุกคนเห็นกรรไกรก็รู้สึกกลัว

“คุณจะทำอะไรน่ะ? คุณเอกชัย” มนัญญาถามอย่างกลัวๆ

“ผมไม่เชื่อใจใครสักคน” เอกชัยว่า “ผมต้องตัดสายโทรศัพท์ของทุกคนทิ้ง”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #139 รันดร์ Life (@19992542soul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:55
    หืมมมม มาโหดดด
    #139
    0
  2. #108 sakuralolipop (@sakuraariko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:14
    หมันใส้เจ๊พรหมพร
    #108
    0
  3. #104 Zea heer (เบส) (@farsai-best-pds) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 17:11
    กะแล้วว่าคุณพรหมพรโดนคนแรก555
    ตอนนี้ที่คาใจคือเอกชัยรู้ทุกอย่างทำไมไม่เเฉไปเลยง่ะ(")เอาอย่างนี้ก็ไม่เข้าใจว่าทำไปทำไม มันดูไม่ใเหตุผลเลยTOT
    #104
    0
  4. #66 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 12:07
    หมั่นไส้พรหมพรหว่ะเห่ยย
    #66
    0
  5. #40 haruuta (@chatcharinaomsin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 14:14
    มันส์ๆๆๆๆ
    #40
    0
  6. #7 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:45
    นั่นไง งานเข้าแล้ว แถมมีแต่ผู้หญิงอีก กันต์ก็ยังนับว่าเป็นเด็กด้วย จะสู้พวกไม้แก่อย่างเอกชัยได้ไหมนี่
    #7
    0