คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,577 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    9,577

ตอนที่ 30 : บทสัมภาษณ์ตัวละคร (ระวัง! มีการสปอยล์เนื้อหาสำคัญ ใครยังไม่อ่าน อย่าเข้ามา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ม.ค. 58

สวัสดีครับ พันชั่ง นะครับ ผู้แต่งเรื่อง คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน วันนี้เราจะมาสัมภาษณ์ตัวละคร และเบื้องลึกเบื้องหลังการเขียนนิยายเรื่องนี้กันครับ

 

คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน เป็นงานที่ตั้งใจจะเขียนเป็นเรื่องที่สอง แต่ดันแต่งจบเสียก่อนก็เลยเป็นนิยายเรื่องแรกของชีวิต ไม่สิ เป็นเรื่องที่สามล่ะมั้งที่ตั้งใจแต่งจริง แต่เรื่องเก่าๆไม่ได้เอาลงเน็ต อืม พล็อตคิดได้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่เพิ่งมาแต่งตอนเรียนจบแล้ว แล้วก็ดีใจนะที่แต่งได้จนจบ เพราะหลายเรื่องที่เคยแต่งไม่เคยจบสักที ฮ่ะๆ  

 

ก็เรื่องนี้ได้รับแรงบันดานใจ (แบบรุนแรง) จากคดีฆาตกรรมยกเกาะ ของ อากธา คริสตี้ โดยส่วนตัวผู้เขียนชอบแนวนี้อยู่แล้ว ฆ่าเรียงตัว ตายทีละคน อะไรแบบนี้ แต่อย่างว่าล่ะเนอะ พล็อตแบบนี้ก็เหมือนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คือมันอร่อยอยู่แล้ว แต่ขาดสารอาหาร ถ้าเราอยากให้มีคุณค่า เราก็ต้องใส่ผักใส่เนื้อใช่มั้ยล่า? นิยายเรื่องนี้ก็เช่นกัน เป็นแนวตลาดมากๆ เพราะงั้นถ้าจะให้ถูกใจคนอ่าน ก็ต้องเพิ่มเติมอะไรนิดหน่อย ครับ นั่นแหละ

 

ผู้เขียนก็หวังว่า ผู้อ่านที่จะมาได้อ่านจะได้รับความสนุกสนาน เอาล่ะ บอกรายละเอียดตัวเองมาเยอะแล้ว เรามาพบกับบรรดาตัวละครเรื่องนี้กันดีกว่า สวัสดีครับ!

 

นักแสดงทุกคน: สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ

 

พันชั่ง: ให้ทุกคนแนะนำตัวกันก่อนดีไหม? เรามีกันสิบเจ็ดคนเนาะ แต่ในเรื่องมีคนที่ 18 รึเปล่า?

 

พรหมพร: คนที่สิบแปดคือหมาของคุณเอกชัยนี่คะ

 

มนัญญา: คุณพรหมพรอย่าสปอยล์สิคะ เดี๋ยวคนอ่านก็หมดสนุกหรอก

 

พรหมพร: ขอโทษค่ะ ฉันปากไวไปหน่อย (หัวเราะ)

 

พันชั่ง: เอาล่ะ เรามาเริ่มจากพระเอกดีไหมครับ บอกชื่อตัวเองและบอกนิสัย พร้อมทั้งบทบาทด้วย

 

กันต์: สวัสดีครับ ผมกันต์ครับ ก็เป็นคนดีครับ (หัวเราะ) เงียบๆ ไม่ค่อยพูด เป็นเด็กเชียงใหม่แต่เผอิญสอบติดมหาลัยในกรุงเทพ ก็เลยต้องย้ายมาอยู่บ้านป้าเพื่อประหยัดค่าหอพักครับ ก็ไม่ค่อยถูกกับป้าเท่าไหร่ครับ ประมาณนี้

 

วราลี: สวัสดีค่ะ วราลีค่ะ เป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกันต์ค่ะ และบังเอิญจริงๆ ที่เรียนที่เดียวกันกับกันต์ บ้านก็อยู่ใกล้กัน แล้วก็มาค้างบ้านที่บ้านอา และที่เหมือนกันอีกคือไม่ชอบพวกอาเหมือนกันกับกันต์ แต่ของหนูมีเหตุผลลึกๆ นะคะ

 

เอกชัย: ครับผม เอกชัยครับ เป็นคนใต้ครับ และเป็นคนรักครอบครัวมากๆ ทำทุกอย่างได้เพื่อครอบครัว แม้จะทำผิดก็ตาม แล้วก็เป็นคนหุนหันพลันแล่น เพราะผมครับ เรื่องมันถึงได้ยุ่งเหยิงและเลวร้ายจนในที่สุดก็ต้องจบชีวิตตัวเอง

 

พรหมพร: ค่ะ สวัสดีค่ะ พรหมพรค่ะ เป็นเจ้าของร้านเสริมสวยในซอย ลูกค้าเยอะค่ะ สวยและเริ่ดมากๆ แยกทางกับสามี มีลูกชายที่รักอยู่คนเดียว เป็นคนปากร้าย ขี้นินทา และชอบทำให้คนทะเลาะกันเพราะคำนินทาของตัวเอง

 

พันชั่ง: และเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเองต้องจบชีวิตด้วย?

 

พรหมพร: ใช่เลยค่ะ (หัวเราะ) ก็สอนให้รู้กันนะคะว่า นินทากันน่ะมันไม่ดี

 

มนัญญา: ค่ะ มนัญญาค่ะ เป็นแม่ของดารานักร้องดังที่กำลังมีปัญหาเรื่องยาเสพติด เป็นแม่ที่ใจดีค่ะ เข้าใจลูกชาย.... แล้วก็ให้อภัยเสมอ ค่ะ ประมาณนั้น

 

จงรัก: สวัสดีค่ะ จงรักค่ะ เป็นป้าแท้ๆ ของกันต์ค่ะ นิสัยก็ดูเหมือนเย็นชา แต่จริงๆ รักหลานมาก แต่ไม่เคยบอกค่ะ ก็เลยเข้าใจผิดกัน จนมาตอนตายนั่นแหละค่ะ ถึงเข้าใจกัน

 

การิณ: สวัสดีค่ะ แฮะๆ การิณนะคะ สาวใช้ของคุณเอกชัย นอกจากบทตอนเฉลยก็ไม่มีบทอะไรเลย (หัวเราะ) เป็นศพถูกยัดในกระเป๋าอย่างเดียว ไม่ค่อยมีบทบาท นิสัยก็เหมือนเด็กต่างจังหวัดน่ะค่ะ ใสๆ ซื่อๆ และสนิทกับคุณวสันต์ เห็นเป็นพ่อน่ะค่ะ แต่ถูกคุณวลัยลักษณ์เข้าใจผิด จนถูกฆ่าตายอย่างที่เห็นในเรื่องน่ะค่ะ

 

วสันต์: ครับ ผมวสันต์ครับ เป็นสามีของวลัยลักษณ์ หน้าที่การงานสูง ร่ำรวย (หัวเราะ) เป็นสามีที่ดี ซื่อสัตย์ รักภรรยามาก ถึงแม้ภรรยาจะให้บุตรไม่ได้ จนต้องไปเอาคนอื่นมาเป็นลูก และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกดโศกนาฎกรรมครับ

 

วลัยลักษณ์: สวัสดีค่ะ วลัยลักษณ์ค่ะ คนร้ายตัวจริงที่เรียกเป็นคนที่ 18 คงจะไม่สปอยล์นะคะ ถ้าใครมาอ่านเจอก็ต้องขอโทษด้วย สิ่งที่ทำให้ฉันต้องฆ่าคนก็เพราะความเข้าใจผิดที่คุณพรหมพรบอก กับที่สามีทำ และเข้าใจผิดไปเอง ค่ะ

 

เกรียงไกร: สวัสดีครับ เกรียงไกรครับ เป็นลูกชายคนเดียวของแม่พรหมพร ครับ ก็ มีหน้าที่การงานดีครับ แต่ทำตัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ (หัวเราะ) ก็ภาคภูมิใจคือเป็นคนแรกที่ถูกคุณเอกชัยปลิดชีพน่ะครับ

 

ตริณภพ:  ครับ สวัสดีครับ ผมเป็นประธานบริษัทที่จัดการทุกอย่างเป็นระบบ แต่กับครอบครับกลับทำอะไรไม่ได้ กำลังจะแยกทางกับภรรยาครับ แต่จริงๆ ไม่อยากทำ เป็นพ่อที่ใจดีครับ

 

เกศินี: ค่ะ ดิฉันเกศินี เป็นภรรยาของตริณภพค่ะ ก็เป็นคน.... เรียกว่าอะไรล่ะ ก็รักลูกนะคะ แต่มีปัญหากับสามี จนบางครั้งไม่รู้ว่าทำร้ายลูกทางอ้อมน่ะค่ะ

 

อิศรา: สวัสดีครับ ผมอิศรา อายุ 11 ปี เป็นลูกของพ่อตริณภพกับแม่เกศินีครับ ก็เป็นเด็กดีครับ กำลังลำบากใจเพราะพ่อกับแม่กำลังจะแยกทางกัน ครับ

 

ศรัณย์: ครับ ผมศรัณย์นะครับ เป็นนักร้องดัง แต่มีปัญหาเรื่องยาเสพติด ไม่ค่อยได้กลับมาหาแม่ พอมีเรื่องถึงจะนึกถึงแม่ ก็กลับมา และเผอิญเป็นวันที่เกิดเรื่องพอดี

 

ธนพล: สวัสดีครับ ธนพลครับ เป็นอาแท้ๆ ของวราลี และเป็นคนทำให้พ่อวราลีต้องตาย ทำให้วราลีไม่ชอบ และพอเธอมีโอกาสก็เล่นงานผมเลย (หัวเราะ)

 

รสสุคนธ์: ค่ะ เป็นภรรยาของธนพลค่ะ นิสัยก็.... กับครอบครัวก็ดีนะคะ แต่สำหรับวราลีก็ถือว่าร้ายเหมือนกัน ร้ายถึงขนาดจะฆ่าทิ้งเลยทีเดียว แต่ดันทำให้ลูกตัวเองตายแทน แล้วสุดท้ายก็สติแตก ฆ่าตัวตาย

 

ณวัตน์: ครับ สวัสดีครับ ผมเป็นลูกของพ่อธนพลกับแม่รสสุคนธ์ครับ ไม่ค่อยมีบทบาทอะไร (หัวเราะ) แต่ใจรักความยุติธรรมนะครับ เห็นพ่อทำผิดก็คิดจะแจ้งตำรวจ แต่แม่ห้ามเอาไว้

 

พันชั่ง: เราหมดกันแล้วใช่ไหมครับ? สิบเจ็ดคน ทุกคนแนะนำตัวหมดแล้ว เอาล่ะ เรามาคุยกันเรื่องอะไรดี? เอางี้ดีกว่า ใครชอบฉากอะไรมากที่สุด? และไม่ชอบฉากอะไรมากที่สุด?

 

กันต์: ผมเป็นพระเอกนะ ขอก่อนนะครับ ฉากที่ชอบหรือครับ น่าจะเป็นฉากที่เจอพี่วราลีที่ร้านสะดวกซื้อมั้ง (หัวเราะ) ก็มันแบบเปิดตัวกันเลย ทำให้คนรู้จักผมกับพี่วราลี และในเรื่องผมก็แอบชอบพี่เขา ก็เลยคิดว่า น่าจะเป็นฉากที่ชอบมากที่สุด ส่วนฉากที่ไม่ชอบ ก็คงเป็นฉากที่คุณพรหมพรบังคับให้ผมเปิดกระเป๋าที่ใส่ศพการิณน่ะครับ เป็นฉากที่ผมไม่ชอบมากที่สุด ครับ

 

วราลี: หนูเหรอคะ? อืม ฉากที่ชอบใจก็... มันจะมีไหมนะ เพราะว่าไม่กี่ตอนก็เข้าเรื่องสยองแล้ว (หัวเราะ) ถ้าบอกว่าชอบจริงๆ ล่ะก็ คงเป็นฉากคุณพรหมพรตัดสินคุณเอกชัยนะคะ ทำไมถึงชอบเหรอ? มันดูเหมือนคนโต้กันน่ะค่ะ หนูชอบอะไรแบบนี้ ส่วนฉากที่ไม่ชอบเลยก็คือ ฉากฆ่ากันทั้งหมดน่ะค่ะ คือหนูไม่ชอบอะไรรุนแรงแบบนี้ ประมาณนั้นค่ะ

 

พันชั่ง: แล้วคนอื่นๆ ล่ะครับ?

 

มนัญญา: ฉากที่ฉันชอบ คงเป็นตอนลูกกลับมาบ้านน่ะค่ะ ส่วนฉากที่ไม่ชอบเลย ก็คือฉากคุณเอกชัยพาฉันไปหาศพเกรียงไกร ค่ะ น่าจะใช่

 

พรหมพร: ฉากที่ฉันชอบคือตอนที่ฉันคุยกับคุณมนัญญาตอนที่เดินมาด้วยกันค่ะ ส่วนฉากที่เกลียด แน่นอนอยู่แล้ว คือฉากตอนที่รู้ว่าลูกชายถูกคุณเอกชัยสังหารไปแล้วค่ะ

 

เอกชัย: ฉากที่ชอบ... ไม่มีครับ (หัวเราะ) เพราะผมทำร้ายคนอื่นตลอดตั้งแต่ต้นยันจบ  แต่ถ้าฉากที่เกลียด หลายฉากมาก นั่นคือฉากที่ผมฆ่าคนครับ

 

การิณ: หนูหรือคะ? ฉากที่ชอบไม่มีเลย (หัวเราะ) เพราะหนูตายตั้งแต่เริ่มเลย ฉากที่เกลียดก็คงจะเป็นตอนถูกคุณวลัยลักษณ์ฆ่าน่ะค่ะ

 

จงรัก: ฉากที่ดิฉันชอบคือฉากที่บอกรักหลานน่ะค่ะ คือ เราเข้าใจกันผิดมาตลอด แล้วเพิ่งจะมาเข้าใจ แต่ก็สายไปแล้ว ฉากที่เกลียดก็คือฉากตอนตัวเองโดนยิงค่ะ

 

ตริณภพ: ผมเหรอ ฉากที่ชอบ คงเป็นฉากที่ตัวเองกล้าหาญในการจัดการคุณเอกชัย ร่วมมือกับทุกคน ถึงแม้ว่าจะไม่สำเร็จและทำคนตาย แต่ผมก็ยินดีนะ ที่ได้ปกป้องครอบครัว ส่วนฉากที่ไม่ชอบเลยก็คือ ฉากที่ภรรยากับลูกผมถูกฆ่าตายครับ

 

เกศินี: ฉากที่ชอบ.... ไม่ค่อยจะมีนะคะ แต่ฉากที่ไม่ชอบ.... โอ้โห เกือบทั้งเรื่องค่ะ (หัวเราะ) เพราะเราไม่ชอบอะไรที่มันรุนแรง ค่ะ ยิ่งตอนลูกถูกฆ่า โดยไม่มีใครช่วยนี่... โห เกลียดเลยค่ะ

 

อิศรา: ฉากที่ผมชอบคือฉากที่พ่อกับแม่ปกป้องผมจากคุณเอกชัยครับ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น ส่วนฉากที่ไม่ชอบก็คือ ฉากคุณรสสุคนธ์ฆ่าตัวตายน่ะครับ มันรุนแรงมาก.... น่ากลัวครับ

 

วสันต์: สำหรับผม ฉากที่ผมชอบมากที่สุดคือตอนนอนกอดภรรยาครับ (หัวเราะ) ส่วนฉากที่ไม่ชอบก็คือ อะไรดีล่ะ? ตอนที่โดนยิงมั้งครับ

 

วลัยลักษณ์: ฉากที่ชอบ... ไม่มีค่ะ บอกตรงๆ มันมีแต่เรื่องร้ายๆ ทั้งนั้น ฉากที่ไม่ชอบสิตอบง่ายกว่า ฉันเกลียดเกือบทุกฉากน่ะแหละ ฉากฆ่าคน ฉากโดนขู่

 

เกรียงไกร: ฉากที่ชอบก็คือฉากตอนต่อสู้กับคุณเอกชัย ถึงแม้ผมจะตายแต่ก็ทำให้ผมกล้าขึ้นนะ ส่วนฉากที่ไม่ชอบก็คือฉากผมถูกฆ่าน่ะแหละครับ เล่นโดนวางตรงที่รกขนาดนั้น อนาถครับ

 

ธนพล: ฉากที่ชอบก็คือตอนทุกคนสามัคคีกันจัดการคุณเอกชัยน่ะครับ ถึงจะไม่สำเร็จ ส่วนฉากที่ไม่ชอบ คงเป็นฉากตัวเองโดนฆ่าครับ ใครจะชอบล่ะ? ตัวเองตายน่ะ

 

รสสุคนธ์: ฉากที่ชอบไม่มีค่ะ (หัวเราะ) แต่ฉากที่เกลียดที่สุดคือ ฉากที่ผลักลูกตัวเองตกบันไดคอหักค่ะ

 

ณวัตน์: ฉากที่ชอบก็คือฉากตอนเข้าบ้านและเจอพี่วราลีครับ คือไม่ได้ชอบนะ เราจะไม่ชอบเขา เหยียดหยามดูหมิ่นเขา ส่วนฉากที่ไม่ชอบก็คือฉากแม่ตัวเองฆ่าตัวตายครับ ถึงผมจะตายก่อนก็เถอะนะ (หัวเราะ)

 

พันชั่ง: โอเค ก็จบไปแล้วสำหรับคำถามที่สอง เราเสียเวลาไปค่อนข้างเยอะแล้ว คำถามต่อไปจะถามเรียงคนล่ะนะ

 

นักแสดงทุกคน: ค่ะ/ครับ

 

พันชั่ง: ถามกันต์ดีกว่า รู้สึกยังไงกับบทพระเอก เป็นเรื่องแรกของผู้เขียนเลยนะ

 

กันต์: ก็เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับที่เลือกผม แต่ว่า ผมเป็นพระเอกที่ไม่มีโอกาสได้เข้ากับนางเอกเลยนะ (หัวเราะ) ก็ขาหักด้วย ทำให้หนีไปไหนไม่ได้ แต่ก็ยินดีครับที่ได้รับบทพระเอก

 

พันชั่ง: คำถามนี้อยากถามคุณเอกชัยเป็นพิเศษ รู้สึกไหมว่าถ้าแจ้งตำรวจแต่แรกแล้ว เรื่องจะไม่ลงเอยแบบนี้

 

เอกชัย: ครับ (ก้มหน้าลง) เป็นความเห็นแก่ตัว สันดานมนุษย์น่ะครับที่ต้องเห็นแก่ตัวไว้ก่อน แต่ผมเสียใจนะครับ ถ้าอ่านบทอวสาน จะรู้ว่าผมเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปอย่างมาก จนต้องปลิดชีพตัวเองเพื่อไถ่บาป

 

พันชั่ง: อือ ผมออกแบบให้คุณเป็นแบบนั้น

 

เอกชัย: ใจร้ายจังนะครับ (หัวเราะ)

 

พันชั่ง: มันเป็นไปตามบทน่ะครับ

 

พรหมพร: แต่ฉันชอบฉากที่เราโต้กันเนาะ คุณเอกชัย

 

เอกชัย: ครับ คุณเล่นเอาผมอ่วมเลย แต่ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้เรื่องมันเลยเถิด

 

พรหมพร: ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งในการทำให้เรื่องเกิดขึ้นเหรอเนี่ย?

 

วลัยลักษณ์: ใช่ค่ะ เพราะคุณเป่าหูดิฉันเรื่องการิณ ทำให้ฉันเข้าใจผิดเลยพลั้งมือฆ่าคน

 

พรหมพร: ขอโทษด้วยนะคะ

 

พันชั่ง: แล้วคุณวลัยลักษณ์ รู้สึกอย่างไรกับการเป็นฆาตกรในเรื่อง?

 

วลัยลักษณ์: สำหรับฉันเหรอคะ? ฆากตรมันเป็นอะไรที่... ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตตัวเอง ตอนที่สังหารคนก็นึกแทบไม่ออกว่าทำอะไรลงไป ฉัน... ไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งจะเป็นได้ จริงๆ มันเหมือนถูกสิ่งรอบข้างผลักดันให้ทำ ไม่ใช่เกิดมาเพื่อเป็นฆาตกรค่ะ

 

พันชั่ง: คุณต้องฆ่าคนมากมาย?

 

วลัยลักษณ์: มันเป็นเรื่องลำบากมาก มันโหดร้ายมาก แต่ก็นั่นแหละคะ ความน่ากลัวของมนุษย์ ทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเอง ถึงแม้จะเลวร้ายแค่ไหนก็ยอม

 

พันชั่ง: ใช่ครับ ผมจะสื่อถึงเรื่องนี้ด้วย

 

รสสุคนธ์: แต่ฉากฆ่าตัวตายของฉันก็ถือเป็นฉากน่ากลัวที่สุดของเรื่องเลยนะคะ

 

พรหมพร: ฉากฉันตายน่าจะน่ากลัวมากกว่ามั้งคะ?

 

รสสุคนธ์: ของคุณเลือดสาดน้อยกว่าฉันนะ

 

พันชั่ง: ผมว่าไม่ว่าใครก็น่ากลัวทั้งนั้นน่ะครับ เรื่องฆ่ากันตายน่ะ

 

พรหมพร: อ้าว แต่คุณเขียนเองไม่ใช่เหรอ?

 

พันชั่ง: - -‘’ โดนย้อนซะแล้วเรา เอาๆๆๆ ต่อไป เอาคำถามอะไรดี? เอาเป็นว่า ถามคุณเอกชัยละกัน รู้สึกยังไงกับบทบาทของตัวเอง

 

เอกชัย: เป็นบทบาทที่สำคัญครับ ถ้าไม่มีเอกชัยก็เหมือนขาดส่วนประกอบหลักไปเลย เขาน่าสงสารแล้วก็น่ากลัวในคราวเดียวกัน บทบาทของผม... ผมรักบทนี้นะ มันดูมีมิติดี ที่เขาต้องร้ายกาจก็เพราะรักครอบครัว ไม่ใช่ฆาตกรโดยสันดาน แต่เพราะความจำเป็น ครับ

 

พันชั่ง: ใช่ บทของคุณเอกชัยสำคัญมาก บอกตรงๆ นะ ว่าตัวละครในเรื่องนี้ขาดใครไม่ได้จริงๆ ถ้าขาดไป ทุกอย่างจะพังหมดเลย

 

นักแสดงทุกคน: ใช่ค่ะ/ครับ เห็นด้วย

 

พันชั่ง: คุณตริณภพเองก็เก่งนะครับ

 

ตริณภพ: ครับ ผมสามารถกล่อมคุณเอกชัยได้ เอากุญแจคืนมา แต่ท้ายที่สุดก็ออกไปจากแยกไม่ได้อยู่ดี

 

เกศินี: เรายังมองไม่เห็นความดีของกันและกันจนกระทั่งเกิดวิกฤตค่ะ ฉันอยากจะเลิกกับสามี แต่พอเห็นเขาช่วยปกป้องเรา เราก็เริ่มเปลี่ยนใจ แต่สุดท้ายก็สายเกินไป

 

พันชั่ง: คิดยังไงกับคนเขียนเนี่ย?

 

พรหมพร: คือบอกตรงๆ นะคะ ไม่คิดว่าจะเขียนได้จนจบ (หัวเราะ)

 

ตริณภพ: โหดร้ายเกินไปหน่อยนะ ตายยกแยกเลย น่าจะเหลือรอดบ้าง

 

พันชั่ง: - -‘’ ขอบคุณมากนะครับ ถ้าเรื่องนี้ได้ทำหนังเมื่อไหร่ จะเหลือคนรอดสักสองคนละกัน เอาล่ะ มาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว มีอะไรอยากจะฝากฝังกับคนอ่านไหมครับ ให้ใครก่อนดี กันต์ละกัน

 

กันต์: ครับ ก็อยากจะฝากเรื่องคดีฆาตกรรมเพื่อนบ้านไว้ด้วยนะครับ อ่านเสร็จแล้ว อย่าเพิ่งบอกตอนจบให้ใครฟัง ครับ แค่นี้ครับ

 

พันชั่ง: ดูเรียบง่ายดีนะครับ

 

กันต์: ไม่รู้จะพูดอะไร

 

มนัญญา: ขอเป็นตัวแทนทุกคนละกันนะคะ อ่านให้สนุก แต่ขณะเดียวกันก็ขอให้อ่านอย่างรอบคอบ นิยายเรื่องนี้มีอะไรมากกว่าที่คิด อยากให้ดูถึงแก่นแท้ เรื่องนี้จะสอนคุณถึงความเป็น มนุษย์อย่างเข้มข้น เราดูแล้ว เราจะกลับมาคิดว่า ถ้าเป็นเรา ในสถานการณ์นั้นจะทำยังไง จะช่วยให้เราตัดสินใจได้ดีขึ้น ฉลาดมากขึ้น โดยเรียนรู้จากตัวละครทั้งหมดค่ะ

 

พันชั่ง: ครับ และนี่คือบทสัมภาษณ์ทั้งหมดของนักแสดง คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน ก็ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ ไว้เจอกันโอกาสหน้าครับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #129 KiriSakiYuri (@kirisakiyuri) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:02
    สนุกมากๆเลย ขอบคุณค่ะ
    #129
    0
  2. #123 ลูกแมวตัวน้อยๆ (@noramonj) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 08:42
    บางช่วงต้องอ่านวนไปวนมา2-3รอบแหนะ กว่าจะเก็ด
    #123
    0