ตอนที่ 3 : กระเป๋า (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 2 – กระเป๋า

 

            เวลา 20.00 น.

 

            มนัญญาถือถุงใส่ขยะออกจากบ้านเพื่อจะไปยังลานรกว่างๆ ที่อยู่ในแยกนี้ด้วย

                นอกจากบ้านทั้งหมดเจ็ดหลัง ยังมีพื้นที่ว่างๆ ที่เต็มไปด้วยขยะอยู่ด้วย ที่นี่มักจะใช้เป็นที่วางขยะ มนัญญาเดินมาถึงและเอาถุงขยะวาง แต่แล้วก็เห็นอะไรบางอย่างกลางกองขยะ เธอรีบเดินกลับไปยังบ้านของวราลี และเรียกเธอออกมา

                “ระเบิดหรือคะ?” วราลีถาม “อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้”

                “คราวก่อนมีกระเป๋าวางอยู่หน้าห้างยังเป็นระเบิดเลย” มนัญญาว่า

                “แต่หนูไม่คิดว่าจะมีใครเอาระเบิดมาวางหรอกค่ะ” วราลีพูด “แต่เอาเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูไปเช็คให้”

                สองสาวต่างวัยเดินไปยังลานรกๆ และวราลีก็เห็นกระเป๋าใบใหญ่สีเทาเจ้าปัญหาวางอยู่ เธอค่อยๆ ก้าวผ่านหญ้าที่ขึ้นรกและเดินไปยังกระเป๋านั้น

                และพอเธอเปิดกระเป๋านั้น เธอก็กรีดร้องออกมา

 

                เสียงร้องของวราลีปลุกมนัสให้ตื่น เขาเดินผ่านห้องป้าออกไป ดูเหมือนป้าเขาจะหลับไปแล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้นและดังซ้ำๆ กัน เหมือนกับคนกดจะรีบเร่งมาก เขาเดินไปยังหน้าบ้าน ยังไม่เห็นว่าเป็นใครเพราะมันมืดมาก

                “กันต์!” เสียงวราลีทำให้เขาจำได้ กันต์ถามออกไป

                “มีอะไรหรือครับ? พี่วราลี”

                “มี” วราลีตอบทันควัน “มีศพคนอยู่ในกระเป๋าข้างๆ บ้านเธอ”

 

                กันต์เดินออกจากบ้านมาไปยังลานรก ที่ตรงนั้นมีวราลี มนัญญา พรหมพรและเอกชัยยืนอยู่ และดูเหมือนเอกชัยจะมีสีหน้าวิตกกว่าใครๆ

                “บอกว่าศพหรือ?” กันต์ถามแบบไม่แน่ใจ เขาเห็นกระเป๋าแล้วแต่ไม่เห็นศพ

                “ฮื่อ ถูกยัดเอาไว้ เลือดเต็มเลย” วราลีบอก “ฉันจะไม่เปิดมันอีกแน่”

                “เป็นใครกันล่ะ?” พรหมพรเอ่ยบ้าง เธอมาที่นี่ได้เพราะได้ยินเสียงวราลีเหมือนกัน และคำถามของเธอก็ไม่มีใครตอบได้

                “กันต์ เธอลองเปิดดูสิ” พรหมพรสั่ง กันต์หันไป

                “ทำไมต้องเป็นผมล่ะครับ?”

                “อ้าว ก็เธอเป็นผู้ชายนะ”

                “คุณเอกชัยก็เป็นผู้ชาย...”

                “เธอไม่กล้าเหรอ?”

                กันต์รู้สึกไม่พอใจนิดหน่อยที่พรหมพรว่าแบบนั้น

                “โอเค ผมจะเปิดเองก็ได้” เขาว่าแล้วสูดลมหายใจเข้า “เอาล่ะ”

                กันต์เดินไปยังกระเป๋าที่ซิปถูกรูดเปิดไม่หมด ตอนนี้เป็นหน้าที่ของเขาแล้ว กันต์ได้กลิ่นคาวเลือด และเขาก็ค่อยๆ ลากซิปให้เลื่อนลง เลื่อนลง

                จู่ๆ กระเป๋าก็เปิดออกราวกับถูกกระชาก และแขนท่อนหนึ่งที่เปื้อนเลือดก็โผล่พรวดออกมา กันต์ร้องเสียงหลง เลือดกระเซ็นใส่ใบหน้าเขา

                “ศพ! ศพ!” เขารีบถอย “มีศพจริงๆ ด้วย”

                พรหมพรเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจ้องมันพักหนึ่งก่อนจะเอามือกุมปาก

                “ศพนี่มัน!” เธอตาโต “นี่มันการิณ สาวใช้บ้านคุณเอกชัยไม่ใช่เหรอ?”

                สิ้นคำพูดพรหมพร ทุกคนก็หันไปมองเอกชัยอย่างพร้อมเพรียงกัน ฝ่ายเอกชัยหน้าถอดสี

                “อะ อะไรนะครับ?”

                “การิณแน่ๆ ฉันจำเสื้อได้ ฉันเห็นการิณใส่มันวันนี้” พรหมพรยังว่าต่อ “ทำไม? ใครทำแบบนี้กับเธอ คุณเอกชัย พอจะรู้ไหมคะ?”

                “คือว่า....” เอกชัยจับแว่นตัวเอง “คือวันนี้ การิณขออนุญาตผมว่าจะกลับบ้านช่วงปีใหม่เมื่อเช้า และผมก็ทำงานทั้งวัน ก็ไม่รู้อะไร...”

                “อะไรนะคะ? การิณขออนุญาตว่าจะกลับบ้านเมื่อเช้า แต่วันนี้ฉันยังเห็นเธอซื้อกับข้าวตอนกลางวันเลยนะคะ” พรหมพรพูด ทำเอาเอกชัยเหงื่อแตก

                “อ๋อ... คงจะซื้อเผื่อน่ะครับ”

                “มันขัดแย้งกันแปลกๆ นะคะ” พรหมพรตั้งข้อสังเกต ทุกคนรอดูว่าเธอจะว่าอะไรต่อ

                “การิณบอกคุณว่าจะกลับบ้านเมื่อเช้า แต่ฉันยังเห็นเธอตอนเที่ยง แล้วก็ตอนบ่ายสี่โมงเย็นอีก” เธอว่า “เป็นไปไม่ได้ค่ะ ที่เธอจะกลับ”

                “บางทีอาจจะตกรถก็ได้มั้งครับ....” เอกชัยพูดเสียงค่อย พรหมพรนึกอะไรขึ้นมาได้

                “ฉันพอจะเข้าใจละ” เธอเชิดหน้าขึ้น “คุณนั่นแหละที่ฆ่าการิณ!

                ทุกคนได้ฟังก็ตกใจ เอกชัยเองก็เช่นกัน

                “ไม่จริง ผมไม่ได้ทำ”

                “ไม่ได้ทำแล้วโกหกทำไมคะ?” พรหมพรพูด “ทำไมต้องโกหก?”

                “ผมไม่ได้โกหก การิณบอกว่าจะกลับ...”

                “เอางี้ดีกว่า ฉันมีหลักฐาน และการิณก็น่าจะเก็บเอาไว้” พรหมพรว่า “ฉันจำได้ว่าฉันให้ใบคิวการิณไป เพราะคิวที่ร้านฉันแน่นมาก ฉันก็เลยให้การิณเลือกว่าจะมาใช้บริการวันไหน นี่ กันต์ ช่วยอีกทีเถอะ หยิบบัตรจากกระเป๋าการิณที”

                กูอีกแล้วเหรอ? กันต์ถอนใจ แล้วก็ค่อยๆ เดินไปยังกระเป๋าใส่ศพ เขารู้สึกขยะแขยง ศพมีแต่เลือดเต็มไปหมด แล้วเขาก็เจอใบกระดาษในกระเป๋ากางเกงของศพ

                “เอามานี่” พรหมพรยึดบัตรไปแล้วก็แสดงให้ทุกคนเห็น

                “วันที่การิณจะมาใช้บริการร้านฉันก็คือ” เธอประกาศ “วันพรุ่งนี้ค่ะ”

                นั่นเหมือนคำตัดสินของศาล เอกชัยทรุดตัวลงนั่งเหมือนคนแพ้กีฬา พรหมพรมองเขาอย่างเหยียดหยาม

                “ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้โหดร้ายขนาดนี้ เขาเป็นเด็กสาวแท้ๆ กลับต้องมาถูกฆ่าหมกศพแบบนี้”

                “ไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำ!!” เขาร่ำร้อง แต่พรหมพรไม่เชื่อ

                “อย่ามาแก้ตัว ถ้าไม่ใช่คุณทำ แล้วใครจะทำ!?

                “คนที่ทำ.... คนที่ทำ....” เอกชัยรวบรวมพลังออกมา “คือสุนัขของผมเอง!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #138 รันดร์ Life (@19992542soul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:54
    ว่าแล้ว เจอศพ ถถถถ
    #138
    0
  2. #103 Zea heer (เบส) (@farsai-best-pds) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 17:07
    คุณพรหมพรหารื่องคนอื่นไปทั่วแถมใช้งานกันต์อีก-3-ถ้าอยากรู้เปิดเองก่อนสิ
    นายเอาแถได้โล่ไปเลยเอกชัย 555 ถ้าหมากัดแล้วใครจะจับยัดกระเป๋านายฆ่าการิณแน่ๆ 
    #103
    0
  3. #65 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 11:15
    อ่าว 555555 ลุงโทษหมาป้ะเนี่ย
    #65
    0
  4. #39 haruuta (@chatcharinaomsin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 14:10
    น่ากลัว  สงสารกันต์ที่ต้องไปยุ่งกับศพ ถ้าเป็นเราช็อกตั้งแต่ได้ยินคำว่าศพแล้ว55 เว่อร์
    #39
    0
  5. #6 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:41
    นึกถึงลัดดาแลนด์ขึ้นมานิดๆ  แต่ทำไมชาวบ้านไม่โทรหาตำรวจกันละเนี่ยยยยยย
    ไปยุ่งกับศพมากๆ เดี๋ยวร่องรอยหลักฐานก็หายหมดหรอก
    #6
    0