คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,577 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    9,577

ตอนที่ 21 : อีกหนึ่งศพ (เปลี่ยนแปลงมาก ควรอ่านซ้ำ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ก.ค. 57

ตอนที่ 18 – อีกหนึ่งศพ

 

                “เอาสิ” ตริณภพพูดแล้วเอื้อมมือไปจับแม่กุญแจ เตรียมที่จะไขมันออก “ผมไม่เชื่อหรอกนะว่ามีคนที่สิบแปดหรืออะไรจริงๆ แต่เรารวมกลุ่มกันครบทุกคนแล้วทีนี้ ไม่มีทางที่จะมีใครมาทำร้ายพวกเราได้อีกแล้ว”

                “นั่นสินะ” กันต์พูดค่อยๆ “เราจับกลุ่มอยู่ ไม่มีทางที่จะมีใครมาฆ่าเราอีก”

                ทุกคนต่างมองหน้ากัน แล้วตริณภพก็ไขกุญแจเปิดออกจนได้ เขาเปิดประตูลูกกรงออกกว้าง

                “ในที่สุด เราก็เป็นอิสระแล้ว”

                และในตอนนั้นเอง ตริณภพก็รู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่านเขาไปวูบหนึ่ง แล้วก็ไม่ใช่แค่ตริณภพ ทุกคนก็รู้สึกเหมือนกัน รู้สึกได้เลยว่ามีอะไรบางอย่างผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็วทันทีที่ประตูเปิด

                “อะไรน่ะ?” วราลีหันไปมองด้านหลัง “เมื่อกี้....”

                “เหมือนมีคนวิ่งไปเลย” รสสุคนธ์ที่ประคองธนพลอยู่พูดขึ้น “คนแน่ๆ”

                “ใช่ๆ คนวิ่งผ่าน” วลัยลักษณ์พูดบ้าง ทุกคนหันมามองหน้ากัน แล้วทันใดนั้น

                “ปิดประตู! กันต์ตะโกนออกมา “มันเข้ามาแล้ว! ปิดประตูซะ ขังเอาไว้”

                “อะไร? จะปิดทำไม?” ตริณภพสงสัย

                “มันอาจจะเป็นพวกเดียวกับคนที่สิบแปดก็ได้! มันถึงได้คอยให้เราเปิดประตูน่ะ” กันต์บอก “ปิดเร็วเข้า คุณตริณภพ!

                “คนที่สิบแปดไม่มีจริง ถ้ามีก็คือคุณศรัณย์” ตริณภพยืนกราน

                “ยังไงก็ตามก็มีคนแปลกปลอมเข้ามาแล้ว” กันต์ว่า “เขาอาจจะเป็นคนที่สิบเก้าก็ได้!

                “กันต์ คนที่สิบแปดหรือคนที่สิบเก้าก็ไม่มีทั้งนั้น....” ตริณภพเอ่ย “ผมไม่เชื่อ มันต้องมีคนแอบอ้างแน่ๆ”

                “แต่เราควรจะให้คุณศรัณย์กับคุณธนพลไปโรงพยาบาลโดยเร็วดีกว่านะ” เกศินีบอก

                “ผมไม่ไป” ศรัณย์ยืนกราน ถึงแม้หน้าเขาจะซีดลงมากก็ตาม “ผมจะจับตัวการที่ฆ่าแม่ผมให้ได้ด้วยมือของผมเอง”

                “คุณธนพลล่ะ?” กันต์ถามบ้าง

                “คนที่สิบแปดห้ามไม่ให้เราออกไปไหนไม่ใช่เหรอ?” ธนพลกล่าว “ผมเกรงว่าจะมีใครต้องตายอีก และผมก็ไม่อยากให้คนตายเพราะผม”

                “คุณธนพล คนที่สิบแปดไม่มีจริงหรอก” ตริณภพยังยืนยัน “ไปเถอะ ผมว่า... ก่อนจะสายเกินไป”

                “ไม่ค่ะ คนที่สิบแปดมีจริง”

                ทุกคนหันไป เป็นวลัยลักษณ์ที่พูดขึ้นมา

                “คนที่สิบแปดคือศรัณย์!

                “ไม่ใช่ค่ะ เขามีตัวตนจริง เพราะว่า...” เธอว่า “เพราะฉันเคยเจอเขามาแล้ว”

                “หา?”

                “ตอนไหนครับ?” ตริณภพถาม

                “นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพรหมพรกับการิณตายก็ได้.... ฉันคิดว่า” วลัยลักษณ์พูดแล้วทำท่าครุ่นคิด “เขาต้องการแก้แค้นค่ะ”

                “แก้แค้นอะไรคะ?” วราลีถาม “ทำไมคุณพรหมพรกับคุณการิณถึงต้องตาย?”

                “คือว่า ฉันเคยเห็นเขามาด้อมๆ มองๆ อยู่แถวปากแยกหลายต่อหลายครั้ง” เธอว่า “แล้วฉันก็เคยได้ยินการิณเล่าให้ฟังว่า ตัวเธอมีแฟนอยู่ แต่เลิกคบไปแล้ว เพราะหลังจากคุณพรหมพรบอกกับการิณว่า แฟนของเธอไม่เหมาะสมกับเธอ แล้วการิณก็เชื่อคุณพรหมพร เธอตัดสินใจเลิกกับแฟนของเธอ.... เธอเลิกไปแล้ว แต่ฝ่ายผู้ชายยังตามตื๊อ และคอยมาเฝ้าแถวๆ นี้บ่อยๆ”

                “งั้นข่าวลือที่ว่ามีคนน่าสงสัยมาด้อมๆ มองๆ อยู่ในแยกนี้” วราลีพูด “ก็คือแฟนคุณการิณนี่เอง”

                “ฉันเคยคุยกับเขานะ เขาบอกเขาจะไม่ยอม.... เขาดูน่ากลัว” วลัยลักษณ์ว่า “นี่เองเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเคียดแค้นทั้งสองจนต้องฆ่า”

                “งั้นฆาตกรก็ทำสำเร็จแล้วน่ะสิ” กันต์พูด “เราไม่เกี่ยวอะไรด้วย แล้วทำไมต้องฆ่ากันด้วย”

                “ก็เราจะแจ้งตำรวจไง” รสสุคนธ์พูดบ้าง “เขาเลยทำให้เห็นไปเลยว่า... เขาเอาจริง เขาจะฆ่าพวกเรา ถ้าพวกเราไม่ยอมเชื่อฟังเขา”

                “ถ้าคนที่สิบแปดมีจริงอย่างที่คุณวลัยลักษณ์ว่า ก็แสดงว่าเขาอยู่ในแยกนี้ เราต้องทำตามเขา คือไม่แจ้งตำรวจ จะได้ไม่ต้องมีคนตายอีก”

                “แต่ถ้าเราจับกลุ่มกันออกไปตอนนี้ เราก็จะเรียกตำรวจมาจับพวกเขาได้!” ตริณภพพูด “เราจะออกไป แล้วก็เรียกตำรวจให้ไปตามจับคนที่สิบแปด... ไม่ก็สิบเก้าได้”

                “แต่เขาอาจจะหาโอกาสหนีไปได้นะคะ” เกศินีว่า “จริงอยู่ว่าประตูปิดตาย แต่ด้านหลังก็เป็นกำแพงไม่สูงมากนัก เขาอาจจะหนีไป แล้วก็วกกลับมาฆ่าพวกเราใหม่ก็ได้”

                “เพราะงั้นเราต้องปิดประตูเหมือนเดิมสินะ” ธนพลพูด “เรื่องมันจะจบอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมนะ?”

“ผมจะจับมันด้วยตัวเอง”

                ศรัณย์พูดขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันมามอง

                “ผมจะจัดการมันด้วยมือของผมเอง ไม่พึ่งตำรวจหรอก” เขาบอกอย่างเด็ดเดี่ยว ทำเอาทุกคนมองหน้ากัน

                “แต่คุณศรัณย์ คุณดูไม่ค่อยสบายเลยนะ” ธนพลพูด “ผมเองก็เริ่มแย่แล้วเหมือนกัน...”

                “ตายจริง” วราลีนึกขึ้นได้ “เราลืมคุณเอกชัยไว้ในบ้านนี่... ถ้าคนที่สิบแปดมีจริง เขาตกอยู่ในอันตราย!

                “ตายแล้ว ผมลืมไปได้ไงนะ?” ตริณภพบอก “เพื่อความปลอดภัย เราเกาะกลุ่มกันไปดีกว่า”

                ทั้งหมดเดินเข้าไปในบ้านตริณภพอีกครั้ง ตริณภพเดินไปเปิดกุญแจห้องที่ขังเอกชัยไว้ แล้วก็บอกสถานการณ์ให้เอกชัยรับรู้

                “มีคนที่สิบแปด?” เอกชัยได้ยินก็สงสัย “คุณว่าอะไรนะ?”

                “คือว่า มีคนที่สิบแปดขึ้นมาจริงๆ” ตริณภพว่า “คุณวลัยลักษณ์ยืนยันเพราะเคยเจอ แต่ผมไม่เชื่อ ผมว่าต้องมีคนแอบอ้าง”

                “แต่คุณวลัยลักษณ์ก็เล่าให้ฟังแล้วนี่ ตกลงมีคนกี่คนกันแน่ในแยกนี้?” เอกชัยว่า

                ทั้งหมดพากันออกมาข้างนอกบ้าน และในตอนนั้นเอง

                “พ่อไปไหนน่ะ?” ณวัตน์ถามขึ้น รสสุคนธ์เองก็ประหลาดใจ

                “เมื่อกี้พ่อบอกจะเข้าห้องน้ำนี่” ณวัตน์พูด “ทำไมไม่ออกมา?”

                “หรือว่า....” รสสุคนธ์หน้าตาตื่นตระหนก “คุณคะ!

                “เกิดอะไรขึ้น?” ตริณภพสงสัยและเดินตามเข้าไปดูในบ้านพร้อมกับรสสุคนธ์และณวัตน์ ในตอนนั้นเอง เสียงของณวัตน์ก็ดังขึ้น

                “พ่อ!!

                “อะไรน่ะ?” ตริณภพเดินเข้าไป แล้วก็เห็นรสสุคนธ์ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

                “คุณคะ!” เธอร้องไห้ “ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหม?”

                “เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ?” ตริณภพถาม และเขาก็เห็น ธนพลนอนอยู่บนพื้นห้องครัว มีเลือดไหลเต็มศีรษะ เขาถูกทุบศีรษะด้วยของแข็ง นอนหมดลมหายใจไปแล้ว....

                “เอาอีกแล้วเหรอ?” ตริณภพพูดแล้วตัวสั่นด้วยความกลัว “มีคนตายอีกแล้ว”

                “มีอะไรกันน่ะ?” คนอื่นๆ พากันเข้ามาแล้วก็ร้องอย่างตกใจ ตริณภพจึงรีบพาคนอื่นให้ออกไปก่อน

 

                “คุณธนพลตายแล้ว....” กันต์นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น “แค่คลาดสายตาไปเพียงนิดเดียว ฆาตกรก็เล่นงานซะแล้ว”

                “ทำไมเขาต้องฆ่าคุณธนพลด้วยล่ะ?” วราลีถาม หันไปมองณวัตน์และรสสุคนธ์ที่กำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจ

                “คงเพราะคุณธนพลต้องออกไปจากแยกเพราะต้องไปโรงพยาบาล” ตริณภพตั้งข้อสังเกต “คนที่สิบแปดไม่ยอมให้เขาออกไป ก็เลย... ฆ่าเขา ตัดปัญหา แต่คนที่สิบแปด...ไม่มีจริง เพราะฉะนั้น คนที่ฆ่าคุณพรหมพร คุณการิณ คุณธนพลก็คือ....”

                “แสดงว่าในหมู่พวกเราเป็นคนฆ่าคุณธนพลเหรอ?” วราลีถาม

                “เดี๋ยวก่อน” กันต์นึกขึ้นได้ “ถ้าคุณธนพลถูกฆ่าในบ้าน ก็แสดงว่าคนที่สิบแปดอยู่ในบ้านคุณตริณภพน่ะสิ”

                “ทำไมเราไม่ลองสำรวจบ้านทุกบ้านในแยกนี้ดูล่ะ?” วลัยลักษณ์เอ่ยขึ้น “บางทีอาจจะเจอก็ได้ ทั้งคนที่สิบแปด หรือคนทิ่สิบเก้า”

                “แต่เราต้องแจ้งตำรวจแล้วล่ะ” กันต์พูดขึ้นอย่างร้อนรน “จริงอย่างที่คุณตริณภพว่า เกาะกลุ่มกันออกไปทางประตู นี่คือหนทางเดียว พอเราออกไป เราก็ล็อกกุญแจเสีย จะได้ขังเขาไว้ในแยกเสียเลย”

                “ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ผลหรอก เราไม่อาจขังเขาไว้ได้” เกศินีพูดขึ้นบ้าง “ถึงจะเหมือนซอยปิดตายก็จริง แต่ด้านหลังก็พอมีกำแพงจะปีนหลบหนีขึ้นไปได้”

                ทุกคนมองหน้ากัน

                “ถ้าหากคนที่สิบแปดมีจริง เขาเองก็เพิ่งจะฆ่าคนไปหยกๆ ก็แสดงว่า เขาเฝ้ารอดูเราอยู่ว่าเราคิดทำอะไรตุกติกหรือไม่ ก็แสดงว่า เขายังอยู่ในแยกนี้กับเรา...” กันต์สันนิษฐาน “เขายังไม่ไปไหน”

                “ให้ตายเถอะ เขาฆ่าคนที่เขาอยากฆ่าไปแล้ว ทำไมต้องมาฆ่าคนอื่นตามด้วย?” ตริณภพพูดขึ้น

                “เขาอาจจะเริ่มสนุกกับการฆ่าแล้วมั้งคะ” วราลีตอบ

                “ถ้าเราออกไป เขาจะฆ่าคน” เกศินีว่า “เพราะงั้น เราควรอยู่ตรงนี้จริงๆ หรือ?”

                “ผมจะจัดการเอง” ศรัณย์พูดขึ้นมา

                “แต่คุณบาดเจ็บมาก”

                “ผมไหว” ศรัณย์ยืนกราน  “ผมจะ... จะ จับคนร้ายที่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมนี้ให้ได้ คอยดูสิ”

                “จริงสินะ เรามีปืนนี่” ตริณภพพูดแล้วมองปืนที่เหน็บกางเกงตัวเองไว้ “เราอาจใช้เจ้านี่ขู่เขาก็ได้”

                “สรุปแล้ว เราจะหาคนร้ายกันเอง ไม่เรียกตำรวจงั้นหรือ?” วราลีถาม “มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ?”

                “เราไม่อาจจะทำให้เขาหนีไปได้ อย่างที่บอกเมื่อกี้ เขาสามารถปีนกำแพงด้านหลังออกไปได้ ถึงแม้เราจะรอดก็จริง แต่ถ้าคนร้ายเกิดหนีไปได้ สักวันหนึ่ง เขาก็ต้องย้อนกลับมาฆ่าเราอีก ถ้าเราคิดจะแจ้งตำรวจ”

                ทุกคนฟังความคิดเห็นของเกศินีก็เข้าใจ

                “เราไม่อาจปล่อยให้ฆาตกรต่อเนื่องหลุดรอดออกไปได้หรอก เราจะตามหาเขาเอง” กันต์ยืนกราน “ทำตามที่คุณวลัยลักษณ์ว่า เกาะกลุ่มกันไว้ แล้วไปค้นบ้านทุกๆ คนกันเถอะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #148 pinnythesong (@pinnythesong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 14:27
    นิยายที่ตามหาเลย
    #148
    0
  2. #102 Yimkwang Kwang (@yimkwangkwang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 21:38
    สุดยอดอ่ะบอกเลย
    #102
    0
  3. #76 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 14:45
    โอ่ย =______= ตกลงมีจริงหรือไม่มีแน่เนี่ย
    #76
    0
  4. #53 pprindiee (@iism) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 14:26
    อยากรู้คนฆ่าแล้วววว จะพลิกคดีรึเปล่านะ ลุ้นๆๆ
    #53
    0
  5. #47 haruuta (@chatcharinaomsin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 22:58
    ไรเตอรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร์
    ตอนนี้ฉันคงได้แต่ รอ ร้อ รอ (อ่านเป็นทำนองเพลง)
    ค้างคามากกกก
    จะรอต่อไป สู้ๆๆๆๆ
    #47
    0