คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,577 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    9,577

ตอนที่ 18 : รหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

ตอนที่ 16 – รหัส

 

            มนัญญาจ้องมองตัวเองในกระจกห้องน้ำและพึมพำ

                “ใช่จริงๆ หรือ? ...ใช่จริงๆ หรือ?”

                เธอตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เธอรีบออกมาจากห้องน้ำ และเดินไปยังประตู ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

                “คุณมนัญญาจะไปไหนคะ?” เกศินีถาม

                “อ๋อ...” มนัญญาไม่ตอบ แต่เคาะประตู “คุณเอกชัย อยู่หรือเปล่าคะ?”

                “หืม?” เอกชัยที่กำลังจะเดินออกไปหันกลับมา มาอยู่หน้าประตูเช่นเดิม “มีอะไรครับ?”

                “คือว่า...” มนัญญารวบรวมความกล้า “คือว่า ห้องน้ำที่นี่มันตันน่ะคะ ฉันเลยอยากจะเข้าห้องน้ำชั้นล่างน่ะค่ะ....”

                มนัญญารีรอคำตอบ เอกชัยคิดอยู่นิดหนึ่งก่อนจะบอก

                “ก็ได้ครับ” เอกชัยพูด มนัญญาดีใจรีบปลดล็อกประตูและเปิดออกไป เอกชัยยังคอยคุมเชิงอยู่เพราะไม่ไว้ใจ มนัญญาเดินลงมายังห้องน้ำชั้นล่าง และเข้าไปในนั้นโดยที่เปิดไฟไว้ด้วย

                “ผมจะรอหน้าห้อง” เอกชัยกล่าวเมื่อมนัญญาปิดประตู ตัวมนัญญาเองจ้องมองกระจกที่มีข้อความเขียนเอาไว้ เธอมองมันอย่างพินิจพิจราณา

                “ใช่แน่ๆ ลายมือแบบนี้” เธอรู้สึกดีใจ “แสดงว่า แสดงว่า...”

                เธอเดินออกจากห้องน้ำและยิ้มแย้ม ทำให้เอกชัยแปลกใจ

                “ทำไมยิ้มล่ะครับ?”

                “ไม่มีอะไรค่ะ” เธอตอบและก็เดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้เอกชัยอยู่คนเดียว

                “อะไรของเขา?” เอกชัยพึมพำแล้วก็มองไปยังด้านนอก

                “ไอ้คนที่ 18 มันอยู่ไหนกัน?”

               

                “คุณจะบอกว่าคนที่ 18 หลบอยู่ในบ้านนี้?” เกศินีที่โอบกอดอิศราอยู่พูดขึ้น

                “เราสำรวจทั่วแล้วก็จริง แต่มีบางห้องที่เปิดเข้าไปไม่ได้” ตริณภพบอก “ไม่แน่ว่าคนที่ 18 อาจจะอยู่ในห้องเหล่านั้น”

                “มีกี่ห้องกัน?” เกศินีถาม

                “ราวๆ สามห้อง” เขาบอก “เป็นห้องที่ไม่ได้ใช้ทำอะไร ปล่อยไว้เปล่าๆ”

                มีเสียงเคาะประตูหน้าห้อง ตริณภพเดินออกไปดู

                “คุณเอกชัย?”

                “คุณตริณภพ คุณรู้จักบ้านคุณดีแค่ไหน?” เอกชัยถามอยู่หน้าประตู

                “อยู่มานานก็พอรู้ครับว่ามีกี่ห้อง”

                “แต่บางห้องเรายังไม่ได้สำรวจเลย ไม่แน่ว่า...” เอกชัยพูด “คนที่สิบแปดอาจจะยังอยู่ในห้องที่เปิดเข้าไม่ได้ก็เป็นได้”

                คิดเหมือนกันเลย ตริณภพคิด บังเอิญหรือเปล่านะ?”

            “คุณร่วมมือกับผมได้ไหม?” เอกชัยถามจากหน้าห้อง “แล้วผมจะปล่อยทุกๆ คนไป”

                “ร่วมมือทำอะไรครับ?”

                “หาคนที่สิบแปด หาคนที่ฆ่าการิณ หาคนที่พยายามจะใส่ร้ายผม และยุยงให้ผมฆ่าคน” เอกชัยว่ายาว “นะครับ”

                ตริณภพคิดอยู่นิดหนึ่งก่อนจะตอบ

                “ได้ครับ”

                “ให้ฉันไปด้วยเถอะค่ะ” มนัญญาพูดขึ้นมาบ้าง ทำให้ตริณภพและเอกชัยสงสัย

                “ทำไมหรือครับ?”

                “คือว่า...” มนัญญาเอ่ย “ฉันก็สงสัยเหมือนกันแหละค่ะว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดคิดอะไรอยู่ ก็เลย...”

                “ไม่ได้หรอกครับ อันตรายเกินไป” ตริณภพว่า

                “ให้ฉันไปเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ” มนัญญายกมือไหว้ ทำให้ตริณภพใจอ่อน

                “ก็ได้ครับ” เอกชัยว่าแล้วเดินไปหยิบกุญแจจากลิ้นชัก “เราไปด้วยกัน”

 

                เอกชัย ตริณภพ และมนัญญาเดินขึ้นไปยังชั้นสี่ ชั้นที่มีห้องที่ล็อกประตูปิดจากภายในถึงสามห้อง และห้องพวกนี้ก็ยังไม่ได้ถูกสำรวจ

                “เราเปิดห้องซ้ายมือก่อนดีกว่า” เอกชัยว่า “ห้องนี้คือห้องอะไรครับ?”

                “ห้องเก็บของ” ตริณภพตอบ “ผมไม่ได้เข้าห้องนี้มาหลายเดือนแล้ว”

                ตริณภพปลดล็อกกุญแจและเดินเข้าไป ทั้งสามเดินสำรวจไปทั่วห้องแต่ไม่พบอะไร

                “อีกห้องหนึ่ง” ตริณภพว่าและเปิดประตูเข้าไปในห้องที่สอง และในขณะที่กำลังสำรวจนั้นเอง มนัญญาก็เสนอตัวขึ้นมาว่าจะเปิดห้องสุดท้ายเอง

                “ฉันจะตรวจดูห้องสุดท้ายเองค่ะ”

                ทั้งเอกชัยและตริณภพต่างก็ไม่เข้าใจท่าทีของมนัญญาแต่ก็ปล่อยเลยไป มนัญญาใช้กุญแจเปิดเข้าไปในห้องสุดท้าย เป็นห้องว่างๆ

                “ห้องนี้ก็ไม่มี” ตริณภพและเอกชัยถอนหายใจ และขณะกำลังจะเข้าห้องที่สามซึ่งมนัญญาตรวจสอบอยู่ จู่ๆ ตัวมนัญญาเองก็ออกมาและปิดประตูดังปัง

                “เจอใครไหมครับ?” ตริณภพถาม มนัญญาส่ายหน้า

                “ไม่พบใครเลยค่ะ”

                เอกชัยและตริณภพมองหน้ากัน

                “มันหมายความว่าไง? มีรอยเลือด มีข้อความ มีสัญญาณบอกว่ามีคนอยู่ แต่พอหากลับหาไม่เจอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

                มนัญญามองทั้งสอง

                “เราสงบสติแล้วลองคิดดูดีไหมคะ?”

                “ถ้าคนที่ 18 ไม่มี ก็แสดงว่ามีเพื่อนบ้านของเราที่ทำ แต่ก็เป็นไปไม่ได้อีก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

                “นี่มันอะไรกัน? ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

                ตริณภพมองปืนในมือของเอกชัย

                “คุณสัญญาว่าจะปล่อยเราไป ใช่ไหมครับ?”

                เอกชัยนิ่งไปแล้วก็หัวเราะออกมา

                “ฮ่าๆๆๆ ตลกจริงๆ นี่มันอะไรกันแน่?” เอกชัยว่า “คนที่ 18 ไม่มี ไม่มีเพื่อนบ้านคนไหนทำ ตกลงคนที่เราตามหามันคือผีหรือวิญญาณใช่ไหมเนี่ย? ฮ่าๆๆๆ”

                “ต้องเป็นการิณแน่ๆ รู้แล้ว เพราะการิณนั่นแหละ ทั้งกระเป๋าขยับได้เอง ทั้งรอยเลือด ทั้งข้อความกับคนที่หาไม่เจอ ทั้งหมด การิณทำจริงๆ ด้วย เป็นวิญญาณการิณนั่นแหละ”

                เอกชัยหัวเราะลั่นแล้วจู่ๆ ก็หยุด

                “ปืนฆ่าวิญญาณไม่ได้ใช่ไหม?” เขาหันรีหันขวาง ท่าทางใกล้จะบ้าเต็มทน ตริณภพกุมมือมนัญญาไว้

                “แล้วจะทำไงดี? อีกฝ่ายเป็นผี แล้วจะทำยังไง?” เอกชัยกลอกตาไปมา “เป็นผี... เป็นผี...”

                “คุณเอกชัยใจเย็นก่อนครับ”

                “ไม่เย็นแล้วโว้ย!!” เอกชัยแผดเสียงและชักปืนออกมา “ฆ่า จะฆ่าให้หมดเลย ใครกัน? ใคร?”

                “หนีเร็ว คุณมนัญญา” ตริณภพรีบลากแขนมนัญญาออกไป ทิ้งให้เอกชัยหัวเราะอยู่คนเดียว

                “ฮ่าๆๆๆๆ การิณทำใช่ไหม? การิณเป็นคนทำ? วิญญาณมันมีจริงๆ ซะด้วย”

                แล้วเขาก็หยุดหัวเราะ

                “เราควรจะทำยังไง ขอขมาเหรอ? การิณไม่พอใจที่เราเอาศพเธอไปทิ้งแบบนั้น ไม่พอใจที่เราไม่ให้ความยุติธรรมแก่เธอ เธอก็เลย.... แก้แค้น”

                “แล้วคนที่พรหมพรเห็นตอนสี่โมงเย็นล่ะ? คนนั้นคือการิณสินะ ก็การิณตายตอนเที่ยงนี่นา...”

                เขาเดินวนไปวนมาระหว่างชั้นสี่ “ก็ได้ๆ งั้นเราจะไปย้ายศพเอง”

                เอกชัยเดินลงไปยังห้องรับแขก ปลดล็อกประตูออกไปข้างนอกก่อนจะหันกลับมาล็อกตามเดิม เขาเปิดประตูหน้าบ้านแล้วก็ล็อกอีกชั้นหนึ่ง เดินไปยังลานรกๆ ที่มีศพกับกระเป๋าใส่ศพการิณอยู่         

                “ถ้ามันขยับได้อีกก็แสดงว่า...” เอกชัยเดินเข้าไปท่ามกลางกองขยะ ศพทุกคนก็ยังอยู่ปกติ

                “กระเป๋า กระเป๋า...” เอกชัยเดินย่ำไป แล้วเขาก็เห็นกระเป๋า และน่าตกใจ มันขยับออกมาอยู่คนละที่อีกแล้ว!

                “อีกแล้ว เอาอีกแล้ว กระเป๋าขยับอีกแล้ว เพื่อนบ้านเราถูกขังอยู่ในบ้าน ไม่มีใครออกมา คนที่ 18 ไม่มี แต่กระเป๋าดันขยับได้อีกแล้ว!!

                “ใครก็ได้! ใครก็ได้บอกฉันที ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน?”

                เอกชัยเดินไปยกกระเป๋ากลับเข้าที่ แล้วก็เดินออกจากลานรกๆ ไป ก่อนจะนั่งลงตรงพื้นหน้าบ้านตริณภพ

                “ไม่มีใครทำ? แต่กระเป๋าขยับเอง หึๆ” เขาหัวเราะ แล้วก็นั่งตากลมหนาวอยู่ตรงนั้น เขามองดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาตีสามแล้ว รุ่งสางตอนหกโมงเช้า เหลืออีกสามชั่วโมงเท่านั้น ภรรยาและลูกเขาจะกลับมา เขามีเวลาสามชั่วโมงในการจบทุกอย่าง

                ยอมมอบตัวเสีย

            หรือว่าจะฆ่าปิดปากทุกคนทิ้ง?

            ไม่ว่าทางไหนก็ไม่อยากทำทั้งนั้น

            เอกชัยรู้สึกปวดหัว เขากุมขมับ ปืนยังถือในมือ

                “เราควรจะทำยังไง?” เขากลุ้มใจอย่างหนัก “เราควรจะทำยังไงดี?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #145 เดียร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:49
    ง.งู ล้านตัว
    #145
    0
  2. #74 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 14:28
    โอ่ยย ปวดหัวแทน อย่าบอกนะว่า คนที่18 เป็นแฟนมนัญญา *0* มนัญญาเลยช่วย ไรงี้ป่าว
    #74
    0