คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,575 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    59

    Overall
    9,575

ตอนที่ 17 : คนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 มี.ค. 57

ตอนที่ 15 – คนที่ 18

 

                เอกชัยเดินลงมายังห้องรับแขกด้วยท่าทีที่ใกล้ประสาทเต็มที

                “คนที่ 18 คนที่ 18.....” เขาพึมพำคนเดียว

                ในแยกตอนนี้มีคนอยู่ 17 คนเท่านั้น

                คนที่ตายไปแล้วคือ การิณ เกรียงไกร จงรัก วสันต์ แล้วก็ศรัณย์ ก็จะเหลือเพียง 12 คน

                แต่จู่ๆ กลับมีคนปริศนาเพิ่มเข้ามา แต่พอจะหากลับหาไม่เจอ ราวกับคนที่ 18 นั้นเป็นวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นได้

                และคนที่ 18 คือคนที่พรหมพรเห็นตอนสี่โมงเย็น เป็นคนย้ายกระเป๋าที่ใส่ศพการิณ และเป็นคนที่พยายามขู่เขา จะเอาผลประโยชน์จากเขา

                “อยู่ไหน? ออกมาสิ ออกมา” เอกชัยถือปืนวนไปทั่วห้องพร้อมกับพึมพำไปด้วย

 

                “หาไม่เจอ?” กันต์ฉงนเมื่อตริณภพกลับเข้ามาในห้องและบอกกับทุกคน

                “ใช่” ตริณภพยืนเท้าเอว “ไม่มีใครอยู่เลย”

                “ถ้าไม่มีใคร แล้วใครกดกริ่ง?” กันต์ถามขึ้นมา “มันแปลกๆ อยู่นะ”

                “ความจริงประตูบางห้องก็ล็อกจากภายใน...” ตริณภพพูด “แต่ช่างเถอะ...”

                “จะไม่ไหวแล้ว...”

                ทั้งตริณภพและกันต์หันไปหาธนพลที่หน้าซีดลงมาก เพราะเขาเสียเลือดเยอะแล้ว

                “คุณธนพลเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” กันต์เดินเข้าไปถาม ฝ่ายธนพลเองก็ได้แต่ส่ายหน้า

                “ถ้าปล่อยยังงี้ต่อไปอีกชั่วโมง...” ธนพลว่า “ผมคงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้เช้าแน่ๆ”

                “พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิ” ณวัตน์กล่าวเหมือนจะร้องไห้ “ยังไงเราก็ต้องรอด”

                “ใช่ค่ะ” รสสุคนธ์เสริมอีกแรง “คุณอย่าพูดแบบนั้นอีกเลยนะคะ”

                “ยังไงเราก็ต้องออกไปจากบ้านนี้ ออกจากแยกนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะมีใครต้องตายอีก” กันต์ว่า “เลิกตามหาคนปริศนาได้แล้ว เราควรจะคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงถึงจะฝ่าด่านคุณเอกชัยไปได้”

                “คุณเอกชัยมีปืนที่มีกระสุนมากพอที่จะฆ่าเราทุกคนได้ และเขาก็ฆ่าได้ด้วย” ตริณภพบอก “เราถูกปิดตาย มืดแปดด้าน”

                “แล้วจะทำยังไงดี?” กันต์ครุ่นคิด เวลาเหลือน้อยลงทุกที

 

                ฆ่ามัน...

            ฆ่าทิ้งให้หมด...

            นายปล่อยไว้ไม่ได้ พวกมันจะต้องแจ้งตำรวจมาจับนาย...

                “พอทีได้มั้ย!! เอกชัยตะโกนเสียงดังเพื่อไล่เสียงในหัว เขาจับปืนแน่น

                “รู้แล้วล่ะ รู้แล้ว” เขาพูดคนเดียว “แต่ฉันทำไม่ได้....”

                จะยอมให้ตำรวจจับหรือไง? มีหนทางเดียวก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ? ก็แค่ฆ่ามันทุกคนเท่านั้นเอง นายฆ่าไปแล้วตั้งห้าคน จะฆ่าอีกสักกี่คนก็ไม่เห็นเป็นไรนี่

                “มันมากเกินไปแล้ว มันถลำลึกมากเกินไปแล้ว” เอกชัยพูดกับเสียงในหัว “ฉันจะ...”

                แล้วจะทำยังไง?

            เสียงในหัวถามเขาอีกครั้ง และความคิดเดิมก็วกกลับมา

                เราฆ่าทิ้งทุกคน แล้วก็โยนความผิดให้กับคนที่ 18 สิ...

            ให้ทำเป็นเหมือนเราคือผู้รอดชีวิตคนเดียว...

            ใช่แล้ว มีคนอื่นเข้ามาและสังหารหมู่ทุกๆ คน แล้วเราคือคนรอดชีวิต!

                “โอ๊ะ” จู่ๆ เขาก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ เขาไปยังห้องน้ำชั้นล่างที่เคยพาณวัตน์เข้าไป เขาทำธุระเสร็จจากนั้นก็กดถังชักโครก ในขณะที่กำลังจะออกจากห้องไป จะปิดไฟอยู่แล้ว สายตาก็ไปเห็นข้อความบนกระจกเหนืออ่างล้างมือ

                แกกับฉันต้องติดคุกไปพร้อมๆ กัน

                “หา?” เอกชัยอ้าปากค้าง “หมายความว่าไง? แกกับฉัน... คำว่าแก หมายถึง หมายถึงฉันน่ะเหรอ?”

                คำว่า ติดคุกมีรอยขีดเน้นอย่างชัดเจน ข้อความถูกเขียนด้วยสีเมจิคสีแดงสดราวกับเลือด

                “แกกับฉัน? ต้องติดคุกไปพร้อมๆ กัน?” เขาพูด เหงื่อไหลเต็มหน้า “ฉันน่ะคือใครกันล่ะ?”

                คนที่ 18?

                “ไม่ผิดแน่ นี่คือข้อความที่คนภายนอกเขียนถึงเรา” เอกชัยมองกระจก “คนที่สิบแปดและเราจะต้องติดคุก? เพราะฉันฆ่าคนงั้นหรือ? เลยต้องติดคุก ไม่ใช่สิ....”

                แต่ ฉันทำอะไรลงไปล่ะ? ถึงต้องติดคุก

                “หรือว่า...” เอกชัยยกมือกุมหัว “ไม่จริงน่า... สุนัขของเราไม่ได้ฆ่าการิณ”

                “คนที่ 18! คนที่ 18! คือคนสังหารการิณ”

                “ใช่แน่ๆ มีคนฆ่าการิณก่อน เท่านี้ก็อธิบายได้แล้ว คนตอนสี่โมงเย็นก็คือฆาตกรนั่นแหละ เพราะการิณน่าจะตายตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว”

                เขามือสั่น

                “มันฆ่าการิณแล้วคิดจะลากเราลงแหไปด้วย”

                แต่เราก็ลงมือสังหารคนไปแล้ว ด้วยความเข้าใจผิด คิดว่าเพื่อนบ้านของเราเป็นคนทำ แต่ความจริงไม่ใช่...

                คนที่ 18 คือคนก่อเรื่องทั้งหมด!

                “เวรเอ๊ย!!” เอกชัยต่อยกระจกจนเกิดรอยร้าว เขามองมือตัวเองที่มีเลือดออก

                “แก... นอกจากจะฆ่าการิณแล้ว ยังทำให้เราต้อง....” เขาพูด “ทำให้เราต้องฆ่าคนไปถึงห้าคน”

                “แกเป็นใครกันแน่?” เขามองไปยังชั้นสอง “ทำไมฉันถึงหาแกไม่พบ?”

 

                เอกชัยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของตริณภพ เขาถอนหายใจก่อนจะเคาะประตู

                “ผมเอง เอกชัย” เขาบอก ตริณภพเดินเข้ามาใกล้ประตู แต่ยังไม่เปิด

                “คุณไม่จำเป็นต้องเปิดก็ได้” เอกชัยว่าแล้วถอนหายใจอีก “ผม.... อยาก.... ขอโทษน่ะ”

                “อะไรนะครับ?” ตริณภพสงสัย

                “ผม....คิดว่าคนที่คิดหักหลังผมจะเป็นพวกคุณสักคน แต่ตอนนี้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว”

                “คนที่ 18 เป็นคนทำเรื่องทั้งหมด ไม่ใช่พวกคุณ ไม่ใช่เพื่อนบ้าน”

                ตริณภพยังคงสังเกตสถานการณ์

                “ผมขอโทษ....” เอกชัยพูดแล้วเอามือกุมหน้าผาก เขาเริ่มร้องไห้ “ผม.... ควรจะทำยังไงดีครับ?”

                ตริณภพถามขึ้นแทน

                “คุณรู้ได้ยังไงว่ามีคนที่ 18 อยู่จริง?”

                “มีรอยเลือด มีเสียงประตู แล้วก็มีข้อความเขียนอยู่ในกระจกของห้องน้ำด้านล่าง”

                “ข้อความ?”

                “ใช่ครับ มันเขียนว่า แกกับฉันต้องติดคุกไปพร้อมๆ กันอ้อ เขาขีดเน้นคำว่าติดคุกด้วย ไม่รู้สำคัญหรือเปล่า”

                มนัญญาที่ฟังอยู่ก็รู้สึกติดใจในคำพูดของเอกชัย คำว่า ติดคุกนั้น เธอรู้สึกสะกิดใจบางอย่าง

                แล้วจู่ๆ เธอก็ทำตาโต

                “ไม่จริงน่า....”

                “อะไรหรือคะ? คุณมนัญญา” วราลีหันมาถาม

                “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” มนัญญารีบสงบท่าที “คือ... ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

                ว่าแล้วก็ลุกไปทันใด ทิ้งให้วราลีงุนงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #134 สุนัขผู้น่าสงสาร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 21:00
    คนฆ่ากับสุนัขฆ่าร่องรอยก็ไม่น่าจะเหมือนกันนะ?

    #134
    0
  2. #36 BaekAi (@dollyaiizz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 19:37
    อ๋อออออออออออออ เดาทางถูกแล้วล่ะ
    #36
    0
  3. #28 Hanhan Karanyasit (@hanhann) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 02:37
    มารอจ้า เร็วๆน้า
    #28
    0