พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 51 : นางมาร บทที่ 50

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

บทที่ 50


          เมื่อนางกลับออกไปแล้วชินอ๋องจึงไปนั่งจิบชาอย่างอารมณ์ดีพลางคิดถึงความหลังเมื่อครั้งเจอกับเจ้าตัวน้อยครั้งแรกชินอ๋องในวัยสิบเจ็ดพรรษา พระองค์เสด็จมาหาเสนาบดีหลี่ ที่จวนเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญ อยู่คุยกันถึงสองชั่วยามจึงขอตัวกลับ แต่ในระหว่างทางเดินพระองค์สัมผัสได้ถึงพลังปราณไร้ลักษณ์ที่หายสาบสูญ จึงได้เร่งจับสัมผัสแล้วเร้นกายเดินเลี่ยงไปตามทาง ประจวบเหมาะกับที่เห็นร่างเด็กสาวตัวเล็กๆ กระเด็นตกน้ำพอดี เมื่อแน่ใจว่าพลังปราณไร้ลักษณ์ที่ตนสัมผัสได้นั้นมาจากเด็กสาวที่เพิ่งตกน้ำ พระองค์จึงไม่รอช้ารีบกระโดดตามลงไปทันที


          ตูม!!


          พระองค์ตัดสินใจกระโดดน้ำตามลงไปช่วยเด็กสาว ดำผุดดำว่ายเพียงชั่วครู่จึงพบกับร่างของสตรีตัวน้อยที่จมอยู่ใต้สระ ไม่รอช้ารีบพาร่างเล็กขึ้นจากสระแล้วช่วยเหลือทันที ร่างเล็กในอ้อมแขนเขาสลบไปแล้วทำให้พระองค์ตัดสินใจถ่ายลมปราณผ่านริมฝีปากเพื่อช่วยเหลือ เมื่อเห็นว่านางได้สติแล้วพร้อมทั้งมีสาวใช้มารับตัวไปพระองค์จึงส่งร่างเล็กในอ้อมแขนคืนไปพร้อมกับจากไปอย่างเงียบๆ


          นับตั้งแต่วันนั้น ชินอ๋องจึงเฝ้าจับตามองดูเจ้าตัวเล็กมาโดยตลอด ทั้งส่งเงามาคอยติดตาม นางเป็นเด็กที่พิเศษเพราะพลังปราณที่นางครอบครองนั้นดึงดูดความสนใจของเขาไม่น้อย จากที่เฝ้ามองด้วยความสนใจในพลังปราณก็เริ่มแปรเปลี่ยนความรู้สึกเป็นคนเอ็นดูในความน่ารักและความแสนซนของนาง พระองค์ตามเฝ้ามองนางอยู่บ่อยครั้งจนกระทั่งนางเริ่มโตขึ้นความงามของนางนั้นเริ่มมีมากขึ้น 

          จนเมื่อได้ใกล้ชินนางอีกครั้งความรู้สึกของพระองค์ก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ยามที่นางเข้าใกล้บุรุษผู้อื่นนั้นทำให้พระองค์อยากจะกำจัดผู้คนเหล่านั้นทิ้งอย่างไร้เหตุผลทั้งยังหึงหวงนางอย่างไร้สาเหตุ ยิ่งเฝ้ามองยิ่งชิดใกล้ก็ทำให้พระองค์เข้าใจตัวเองได้มากขึ้นว่าเด็กสาวตัวเล็กในวันวานนั้นได้ครอบครองหัวใจพยัคฆ์ดวงนี้ไว้หมดแล้ว วันนี้พระองค์จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อยยามที่นางเอ่ยชวนทำพันธะคู่ สิ่งนี้จะช่วยผูกมัดคนทั้งคู่ไว้แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะยกนางให้ใคร


          ยามเฉิน (7.00-9.00) ของเช้าวันที่สี่ของเทศกาลล่าสัตว์อสูร ซูหนี่ว์ที่นอนอย่างเต็มอิ่มในมิตินางจึงออกมานอนมิติทันเวลาก่อนที่สหายสาวของตนจะตื่น เช้าวันนี้ดูสหายทั้งสามของนางจะตื่นสายกว่าปกตินักคงเป็นเพราะฤทธิ์ผงนิทราด้วยที่ทำให้นอนนานกว่าปกติ เมื่อตื่นและจัดการตนเองกันเรียบร้อยแล้วทั้งสี่จึงนั่งล้อมวงสนทนาวางแผนเพื่อจะหาสัตว์อสูรในกับซูหนี่ว์


          “อยากได้ตัวอะไรเป็นพิเศษหรือไม่” จินเฟิ่งเอ่ยถามซูหนี่ว์ที่นั่งอยู่ตรงข้าม

          ตามจริงซูหนี่ว์ไม่อยากหาสัตว์อสูรแล้วเพราะนางก็ได้มาแล้ว ตอนนี้นั่งกำลังนั่งคิดอยู่ว่าจะตอบกับสหายอย่างไรดี เจ้าไข่วิหคฟ้าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟักออกมาเสียด้วย


          “เจ้าอยากได้ธาตุลม หรือธาตุไม้” อันฉีเอ่ยถามเพราะเห็นว่าซูหนี่ว์ถือครองสองธาตุ ซึ่งตามจริงนางไม่ได้ถึงครองทั้งสองธาตุตามที่เอ่ยบอกแต่อย่างใด


          “จริงๆ ข้ามีสัตว์ในพันธะอยู่แล้ว” ซูหนี่ว์เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม เพราะนางยังหาเหตุผลมาอ้างกับเหล่าสหายไม่ออก


          “หาว่าอะไรนะ” เฉินคุนเอ่ยถามอีกครั้งเพราะฟังไม่ถนัด


          “ข้ามีสัตว์ในพันธะอยู่แล้ว เพียงแต่มันยังไม่เกิดออกมา มันยังเป็นเพียงไข่อยู่” ซูหนี่ว์เอ่ยอีกครั้งด้วยเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม พลางนำไข่วิหคฟ้าออกจากมิติให้สหายทั้งสี่ได้ดู เพียงชั่วจิบชา นางก็เก็บมันกลับไป


          “ไข่ของตัวอะไรหรือ แล้วเจ้าได้มาได้อย่างไร” จินเฟิ่งเอ่ยถามอีกครั้ง

          ซูหนี่ว์จึงกลอกตาไปมาเล็กๆ ตบมือในใจว่าแล้วต้องมีคำถามแบบนี้ คำถามที่นางยังไม่มีคำตอบ


          “ไข่ของวิหค ข้ารอมันฟักมาหลายเดือนแล้ว ยังไม่ฟักเสียที แล้วข้าก็ยังไม่อยากทำพันธะเพิ่มด้วย พวกเจ้าคงไม่ว่าอะไรนะหากข้าจะเอาไข่วิหคมาแอบอ้างว่าเพิ่งทำพันธะได้” ซูหนี่ว์เอ่ยยาวแต่งเรื่องขึ้นสดๆ ร้อนๆ อย่างทึ่งๆ ในสามารถตนเองนิดๆ ที่เอ่ยได้เป็นตุเป็นตะ


          สหายทั้งสามที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้แย้งอะไรหากว่าซูหนี่ว์ไม่ต้องการสัตว์ในพันธะเพิ่ม


          “ถ้าเช่นนั้นวันนี้เราก็ควรจะออกไปตั้งที่พักที่ป่าชั้นกลางดีไหม ป่าชั้นในแม้เราจะไม่เจอสัตว์ร้ายแต่ก็ไม่ควรอยู่นานเพราะเราเองก็เสร็จธุระแล้ว” จินเฟิ่งเอ่ยเสนอความคิดเห็น


          เมื่อตกลงกันได้ซูหนี่ว์และคนอื่นๆ จึงช่วยกันเก็บของเพื่อเตรียมย้ายที่พักออกไปที่ป่าชั้นกลาง ป่าชั้นในที่ไม่เจอสัตว์อสูรเข้ามาทำร้ายส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะกลิ่นอายของจอมอสูรจากไป๋หู ต่างจากที่พักของผู้อื่นที่แทบจะไม่ได้พักผ่อน สภาพของศิษย์คนอื่นๆ ตอนนี้หากมาเห็นทั้งสี่คนคงได้แต่ร่ำร้องว่าสวรรค์ลำเอียงแล้ว


          เดินทางมาถึงสามชั่วสามทั้งสี่ก็ออกมาถึงป่าชั้นกลาง ใช้เวลาเดินทางนานพอสมควรเพราะมีแวะพักและเก็บสมุนไพรที่เจอโดยบังเอิญบ้าง สมุนไพรบ้างชนิดในมิตินางก็ไม่มีจึงเป็นโอกาสดีที่จะเก็บมันไปปลูกเพิ่ม


          จากนั้นทั้งสี่จึงตั้งกระโจมพักใกล้ๆ กับแห่งน้ำเช่นเคย บริเวณที่พักอยู่ใกล้กับเขตป่าชั้นในไม่น้อยเพราะเดินทางออกมาเพียงไม่นานพอเจอน้ำตกขนาดใหญ่จึงตัดสินใจตั้งที่พักแล้ว ทั้งสี่ตกลงกันว่าจะพักที่นี่จนกว่าจะครบเจ็ดวัน ระหว่างนี้ก็ให้หาอะไรทำเล่นไปพลางๆ แต่อย่าไปหาเรื่องปะทะกับสัตว์อสูร ถึงแม้บริเวณนี้จะมีแต่สัตว์อสูรระดับกลางแต่ถ้าเจอหลายตัวก็อาจจะรับมือยากอยู่พอสมควร


          หลังจัดตั้งกระโจมเสร็จซูหนี่ว์ก็กางม่านพลังป้องกันผู้บุกรุกเช่นเดิม แต่รอบนี้ไม่ได้ให้ไป๋หูกางม่านมายาเพราะว่า อยู่ในเขตป่าชั้นกลาง เป็นธรรมดาที่จะต้องเจอผู้คนแม้จะดูวุ่นวายแต่ก็ไม่อาจจะเลี่ยงได้ หากกางม่านมายาสหายนางอาจจะสงสัยเอาได้ 


          อยู่คุยเล่นจนทานอาหารมื้อเย็นเสร็จต่างก็แยกย้ายกันไปพักซูหนี่ว์เองก็ขอตัวจากสหายไปเดินเล่นแถวริมธารน้ำตกเพราะยังไม่ใช่เวลานอนของนาง เมื่อออกมาพ้นสายตาของสหายแล้ว ชินอ๋องที่อยู่ในมิตินางก็ปรากฏตัวออกมา 


          ซูหนี่ว์ผงะถอยหลังเล็กน้อยที่จู่ๆ คนร่างสูงก็มาปรากฏตัวตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นใครนางก็ยกมือลูบอกเบาๆ อย่างคนเสียขวัญ


          “หนี่ว์เอ๋อร์นึกว่าผี” เป็นเพราะเขาออกมาไม่ให้สุ้มให้เสียง แถมตรงที่นางยืนอยู่ก็มืดเอามากๆ มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาให้พอเห็นเป็นเงาเท่านั้น


          “ผีจะหล่อเหลาสู้พี่ได้หรือ” เขาเอ่ยพลางยกยิ้มเล็กน้อย


          “ฮ่าๆๆๆ ไม่คิดว่าพี่เทียนหลงจะพูดจาแบบนี้เป็น” ซูหนี่ว์หัวเราะเสียงดังทั้งยังเอ่ยแซวอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย 


          “เจ้าตัวแสบ หัวเราะเปิ่นหวางรู้ไหมมีโทษสถานใด” ใบหน้าเรียบนิ่งเอ่ยพร้อมกับดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอย่างหมายมั่นว่าต้องลงโทษคนตรงหน้าให้ได้ ส่วนซูหนี่ว์นั้นหยุดขำไปตั้งแต่คำแทนตัวที่เปลี่ยนไปแล้ว ยิ่งพอได้สบตาคนตรงหน้านางก็รู้ได้ทันทีว่าอยู่ไม่ได้แล้ว!


          “หม่อมฉันง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะเพคะ!” เอ่ยบอกอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างบางที่วิ่งหนีหายไป


          แต่อนิจจา! นางวิ่งไม่ได้ดูทาง ทางที่วิ่งนั้นไม่ใช่ทางกลับที่พัก แต่เป็นทางเข้าไปในตัวป่าชั้นใน ซูหนี่ว์ออกวิ่งทะยานตัวมาเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ทิศทาง สายตาก็หันกลับไปมองด้านหลังที่มีคนร่างสูงกำลังตามมาไม่ห่าง ใบหน้าชินอ๋องเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ ดวงตาก็ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิดราวกับพยัคฆ์กำลังไล่ล่าลูกกวางตัวน้อย อีกทั้งลูกกวางยังวิ่งได้รวดเร็วเสียด้วย


          “พี่เทียนหลง หนี่ว์เอ๋อร์จะเข้านอนแล้วเจ้าค่ะ ไม่ต้องตามมา!” ซูหนี่ว์หันกลับมาตะโกนใส่อีกฝ่าย


          ชั่วพริบตาเดียวที่ไม่ทันระวัง ร่างนางก็ถูกจับตัวได้ เอวบางถูกฝ่ามือหนาจับไว้แน่นแล้วดึงตัวกลับมาอย่างรวดเร็วทำให้ร่างบางชนเข้ากับอกแกร่งอย่างแรงแล้วล้มลงไปทั้งคู่โดยมีซูหนี่ว์นอนทับตัวชินอ๋องอยู่ด้านบน มือหนึ่งของเขาก็จับเอวหญิงสาวไว้แน่นอีกมือก็กุมหัวนางไว้กลัวจะไปกระแทกกับอะไรเข้า


          “ท่าน! แกล้งกันเกินไปแล้วนะเจ้าคะ” เมื่อตั้งตัวได้ใบหน้าน้อยๆ ที่ซุกอยู่ที่อกแกร่งก็เงยขึ้น แล้วเอ่ยต่อว่าอย่างไม่พอใจ จมูกนางแดงนิดๆ จากการโดนกระแทก


          หยาง เทียนหลงที่ทำให้เจ้าคนตัวเล็กไม่พอใจจึงส่งเสียงกลั้วหัวเราะน้อยๆ ในลำคอ พลางดันตัวลุกขึ้นนั่ง มือหนาก็ประคองกระชับเอวบางไว้แน่นทำให้กลายเป็นนางนั่งคร่อมตัวเขาไว้อย่างไม่รู้ตัว ท่วงท่าที่น่าหวาดเสียวทำให้ชินอ๋องต้องข่มอารมณ์ไว้แน่น มือหนาอีกข้างก็ยกขึ้นมาลูบจมูกนางเบาๆ อย่างปลอบโยน


          ซูหนี่ว์ขยับหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อโดนมือหนาสัมผัสที่ปลายจมูก พลางเอามือตนเองปิดจมูกไว้ไม่ให้อีกฝ่ายได้จับเพราะนางก็รู้เจ็บจี๊ดๆ จมูกข้าจะหักหรือไม่ ซูหนี่ว์คิดในใจพลางค่อยๆ ลูบจมูกตัวเองเบาๆ


          “เจ้าตัวแสบน้อย กำลังยั่วยวนพี่อยู่รู้ตัวหรือไม่” ชินอ๋องเอ่ยเสียงแหบพร่ากว่าทุกที เพราะพระองค์กำลังสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาไว้ ยิ่งอีกฝ่ายขยับตัวยุกยิกอยู่บนร่างเขาก็ยิ่งรู้สึกราวกับจะขาดใจ


          “ข้าไปยั่วยวนท่านตรงไหนกัน!” ซูหนี่ว์ที่ยังไม่รู้ตัว มือบางยังคงลูบจมูกตัวเองปรอยๆ หันมาเอ่ยกับอีกฝ่ายเสียงขุ่น นางยังแอบเคืองเขาเล็กๆที่ทำนางเจ็บตัว


          แต่เมื่อนางหันกลับมามองชินอ๋องทำให้ใบหน้าทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก ห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือที่นางกุมปิดจมูกตัวเองไว้เท่านั้น ซูหนี่ว์เบิกตา กว้าง เงยหน้าขึ้นลงมองท่านั่งตัวเองอยากตกใจพอรู้ตัวใบหน้าก็แดงซ่าน มือที่จับจมูกตนก็เลื่อนตกอย่างคนหมดแรงเสียดื้อๆ ไม่เข้าใจว่าลงมาอยู่ท่านี้ได้อย่างไร นางเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องขยับตัวไปทางไหน หัวใจดวงน้อยก็เริ่มเต้นกระหน่ำ


          “เจ็บมากเลยหรือ”




มาช้าแต่ยังมาน้าาาา

อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนน้าาาา

เสาร์นี้ไรท์ผ่าฟันคุดเสียด้วยงื้ออออ กลัวจังเลยยยยย






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #1001 พินยา (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:43

    ใกล้ชิด ไม่ใช่ ใกล้ชิน....สามชั่วยาม ไม่ใช่ สามชั่วสาม....บางชนิด ไม่ใช่ บ้างชนิด (ชนิดใดบ้าง อะไรบ้าง)

    #1,001
    0
  2. #951 kimurakung (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 23:20
    หมอนขาดดดดด
    #951
    0
  3. #882 Issabbell Wuflix (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 10:45
    แง่ววเลือดกำเดาไหลแบ้ววว
    #882
    0
  4. #881 metung18 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 09:30
    ไรท์รักษาสัขภาพด้วยนะคะผ่าฟันมาเจ็บมากต้องดูแลแผลดีๆ
    #881
    0
  5. #880 metung18 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 09:29
    ชอบมากๆน่ารักทั้งคู่ ไม่เอามาม่านะคะ อิอิ
    #880
    0
  6. #879 Aug465 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 17:22
    กรี๊ดกร๊าดๆ อยากสิงร่างน้อง
    #879
    0
  7. #873 tantiwot (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 09:14
    กลายเป็นนิยายโปรดอีก1เรื่องแล้ว...สนุกมากค่ะ

    เนื้อเรื่องไม่น่าเบื่อ

    ชอบพระเอกสายเปร์

    ขอให้ไรท์หายเร็วไวนะคะ
    #873
    0
  8. #872 por4312525 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 00:21
    รอติดตามจ้า
    #872
    0
  9. #869 เจ้าแมว (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 20:11
    ขอให้การผ่าตัดเป็นไปด้วยดีนะคะ ส่งกะละมังจุยให้ค่ะ
    #869
    0
  10. #867 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 18:32

    มาแอบหวานกันสองคนอ่ะ....รอตาอนะคะ
    #867
    0
  11. #866 Aiwapw (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 16:34
    กิ๊ดดดดดด
    #866
    0
  12. #865 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 13:41
    รอคร้า ชอบมม.ของท่านอ๋องกับหนี่เอ๋อจัง
    #865
    0
  13. #864 Taiti (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 12:12
    สู้ๆ รออยู่ค่ะ
    #864
    0
  14. #863 ching186470 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 11:44
    หวานนนนนน ไรท์สู้นะคะๆ
    #863
    0
  15. #862 usaonly (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 11:43

    สองคนแอบมาวิ่งไล่จับในป่าตอนมืดนะ ไม่กลัวอันตรายหรือใครมาเห็นซะด้วย อิ อิ ขอบคุณค่ะ

    #862
    0
  16. #861 Preen772 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 11:15
    งื้ออออ!!!มีความละมุนนีมาก
    #861
    0