พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 48 : นางมาร บทที่ 47

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 462 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

**ไรท์ลงผิดนะคะแนะนำให้กลับไปอ่านตอน 46 ใหม่น้า มีเพิ่มเนื้อหา**


บทที่ 47


          เห็นดังนั้นซูหนี่ว์จึงพยักหน้าให้สหายเอ่ยบอกให้เฉินคุนไปทำพันธสัญญากับมัน เฉินคุนจึงกรีดเลือดตัวเองแล้วยื่นไปให้มันราชสีห์ตัวผู้จึงเลียเลือดเข้าไปอย่างว่าง่ายฉับพลันก็เกิดแสงสว่างสีทองเปล่งประกายขึ้น พุ่งตรงไปที่หน้าผากของทั้งคู่เป็นการผูกพันธะกันเรียบร้อย จากนั้นราชสีห์ตัวเมียตัวเมียก็เดินมาหาอันฉีพร้อมกับหมอบลงตรงหน้านาง อันฉีตื่นตะลึงนิดๆ ที่ราชสีห์ตัวเมียยอมทำพันธะโดยง่ายเช่นนี้ แต่นางก็รีบรับมีดมาจากพี่ชายกรีดเลือดตัวเองและยื่นไปให้มันอย่างรวดเร็วกลัวมันจะเปลี่ยนใจ


          “บทจะง่ายก็ง่ายเสียจริง” อันฉีเอ่ยเมื่อทำพันธะกับสัตว์อสูรเรียบร้อยแล้ว พลางหันไปยิ้มให้กับสหายและพี่ชายที่กำลังมองมาอย่างงุนงงเช่นกัน


          “ดีแล้วละไม่เปลืองแรง” จินเฟิ่งเอ่ยบอกพร้อมกับสีหน้าเหนื่อยอ่อน เพราะวันนี้ใช้พลังไปเยอะเหลือเกิน


          “วันนี้ก็กลับไปพักกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยออกล่าสัตว์อสูรให้จินเฟิ่งกับข้า” ซูหนี่ว์เอ่ยบอก ทุกคนจึงพยักหน้าเห็นด้วยเพราะอยากที่จะไปพักผ่อนเสียแล้ว


          เฉินคุนกับอันฉีจึงเก็บราชสีห์เข้าไปในพันธะเพื่อให้มันได้พักผ่อน แล้วจึงเดินตามซูหนี่ว์กลับที่พักที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมากนัก เมื่อถึงที่พักต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนนัดมาเจอกันอีกทียามโหย่ว (17.00-19.00) เพื่อทานมื้อเย็น 

          ซูหนี่ว์ยื่นยาฟื้นฟูพลังปราณขั้นห้าให้พวกเขาทั้งสาม ทั้งสามจึงกลับเข้าไปในกระโจมเพื่อเดินพลังปราณและพักเอาแรงที่หายไปในวันนี้ การต่อสู้วันนี้ง่ายดายขึ้นมากเพราะมีซูหนี่ว์ หากไม่มีนางพวกเขาก็คงไม่อาจเอาชนะได้ทั้งอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย ทั้งสามต่างของขอบคุณซูหนี่ว์ในใจ ต่างก็แทบจะยกนางให้เป็นมารดาประจำเรือนที่ดูแลพวกเขาอย่างดี หากทำอาหารเป็นอีกนิดก็นับว่าครบครัน


          เมื่อกลับมาถึงที่พักซูหนี่ว์นางนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอกพลางดื่มน้ำแร่มรกตฟื้นฟูปราณของตนที่เสียไปเล็กน้อย จากนั้นก็กางม่านพลังครอบพื้นที่ไว้อีกครั้งและกำลังจะให้ไป๋หูกางม่านมายา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยสั่งก็ได้ยินเสียงเอะอะเสียก่อนนางจึงเดินออกไปดู พร้อมให้ไป๋หูกางม่านมายาซ่อนที่พักไว้ 


          ซูหนี่ว์ ทะยานตัวออกไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียงดัง เสียงการต่อสู้ดังแว่วมาแต่ไกล เมื่อเขาใกล้พื้นที่ที่จะมองเห็นก็เห็นบุรุษสี่คนที่มาขอพักด้วยเมื่อวาน กำลังถูกโจมตีด้วยลิงลมฝูงหนึ่งที่มีความเร็วมาก ทั้งยังอยู่ในระดับสูง สภาพแต่ละคนย่ำแย่ไม่น้อย ซูหนี่ว์จึงกลอกตาไปมาอีกครั้ง เจอพวกเขาแต่ละครั้งนั้นน่าปวดหัวยิ่งนัก!!


          แต่จะไม่ช่วยก็ดูจะแล้งน้ำใจมากไปเสียหน่อย ซูหนี่ว์จึงหยิบผงยานอนหลับชนิดแรงโปรยออกไปพลางใช้พลังพัดกลิ่นยาให้กระจายไปทั่ว เพียงชั่วจิบชาทั้งคนทั้งลิงจึงสลบลงไปนอนกองกับพื้น ซูหนี่ว์จึงทะยานตัวเข้าไปดูใกล้ๆ ทั้งรอยเล็บรอยแผลเต็มตัวแต่ละคนไปหมด นางจึงโยนร่างแม่ทัพฉิง องค์รัชทายาทและรุ่นพี่ปีสามที่นางจำชื่อไม่ได้เข้าไปในมิติ จากนางจึงเดินไปหาองค์ชายสามที่สลบอยู่ห่างจากคนอื่นเล็กน้อย


          ร่างบางย่อกายนั่งลงไปใกล้ๆ มือบางก็จับคางบุรุษหนุ่มผู้มีสถานะเป็นถือองค์ชายสามไว้แน่นพลางจับพลิกไปมาอย่างแรง เพื่อพิจารณา มุมปากบางก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน สวรรค์ช่างปั้นใบหน้านี้ออกมาได้เหมือนกับคนทรยศผู้นั้นยิ่งนัก! องค์รัชทายาทกับองค์ชายสี่ยังมีเลือดชั่วของฮ่องเต้เพียงครึ่งเดียวนางยังคงพอทำใจได้บ้างไม่ให้เกลียดชังและแยกแยะความรู้สึกผิดชอบ แต่คนผู้นี้มีทั้งเลือดชั่วของฮ่องเต้และหลันเหมย ศิษย์สารเลวผู้นั้นความเกลียดนั้นจึงส่งมาถึงองค์ชายผู้นี้ด้วยอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ และยิ่งรู้ว่ามันกำลังจะทำเรื่องชั่วช้านางก็ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าองค์ชายผู้นี้เป็นอย่างมาก


          เรื่องชั่วที่พระองค์คิดจะทำหากเป็นดังที่หม่อมฉันคิด หม่อมฉันจะช่วยให้เร็วขึ้นเอง หึหึ


          ซูหนี่ว์คิดอย่างหมายมั่นเพียงรอคำยืนยันจากพี่ซื่อซื่อเท่านั้น นางก็จะแน่ใจทุกสิ่ง และพร้อมลงเล่นกับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน ด้วยความหมั่นไส้และเกลียดขี้หน้านางจึงใช้พลังลากองค์ชายผู้นี้กลับแทนที่จะโยนเข้าไปในมิติดังเช่นผู้อื่น หนึ่งร่างเดินอย่างอ้อยอิ่งชมนกชมไม้อีกหนึ่งร่างกลับนอนไม่ได้สติถูกลากถูไปตามพื้นดิน ทั้งเศษกิ่งไม้ใบหญ้าก็บาด ไปตามตัวพระองค์แต่ซูหนี่ว์ก็หาได้สนใจไม่ แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่พ่อแม่เจ้าทำ


          แน่นอนว่านางไม่ควรเอาความแค้นมาลงกับบุตรที่ไม่รู้เรื่อง แต่เพราะเกลียดขี้หน้านางจึงหาได้สนใจไม่ว่ามันถูกต้องหรือไม่กับสิ่งที่ตนเองทำที่บิดามารดามันทำกับศิษย์ในสำนักที่ไม่รู้เรื่องเล่า! นางเพียงเอาคืนที่บุตรชายมันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่ลากองค์รัชทายาทด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว 

          โชคดีของพระองค์ที่ไม่ได้เกิดจากมารดานามหลันเหมย หากไม่แล้วก็ไม่แคล้วต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับองค์ชายสามเป็นแน่ เมื่อใกล้ถึงที่พักนางจึงโยนทั้งสี่ลงไปในลำธารที่ไม่ลึกมาก ยกเว้นองค์ชายสามผู้โชคร้ายที่โดนโยนไปลึกพอสมควรแต่ก็ยังอยู่ในระดับที่หายใจได้ พลางโปรยยาแก้ ปลุกให้พวกเขาตื่น จากนั้นตัวนางจึงทะยานตัวกลับที่พักไปก่อนพวกเขาจะตื่น


          เพียงครึ่งก้านธูป ร่างของบุรุษทั้งสี่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น อย่างงุนงงว่าเกินอันใดกับพวกเขา ก่อนจะค่อยๆ พากันขึ้นมาจากลำธาร แล้วนั่งช่วยกันทบทวนเหตุการณ์แต่ก็ไม่มีใครนึกออกนอกจากกำลังสู้กับลิงลมแล้วภาพก็ตัดไป มาตื่นเอาที่ลำธาร สภาพของแต่คนแทบจะดูไม่ได้โดยเฉพาะองค์ชายสามที่เขารู้สึกว่าบาดแผลตามตัวนั้นดูจะมากกว่าก่อนที่เขาสลบเสียอีก


          “เกินอันใดขึ้นกันแน่” องค์ชายสามเอ่ยถามหลังจากที่เห็นแผลที่ดูจะมากกว่าผู้อื่น แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบได้


          “เอาเถอะแค่ไม่ตายก็นับว่าดีมากแล้วน้องสาม” องค์รัชทายาทเอ่ยพร้อมกับเดินไปล้างหน้าล้างตา 


          จากนั้นทั้งสี่จึงเดินตามสัญญาลักษณ์ที่ทำไว้เพื่อกลับที่พักของศิษย์น้องตน ที่ได้เอ่ยถามไว้แล้วว่าจะมาพักกันที่เดิมหรือไม่จะได้กลับมาพักด้วยกันอีก สัญญาลักษณ์ที่ทำไว้สิ้นสุดลงที่ต้นไม้ใหญ่แต่กลับไม่พบที่พัก ที่เมื่อคืนที่พวกเขามาพัก พวกเขาเดินวนกันอยู่ถึงหนึ่งชั่วยามแต่ก็ยังไม่พบ จึงคิดว่าศิษย์น้องตนอาจจะย้ายที่พักไปแล้ว แต่ความจริงคือซูหนี่ว์กำลังนั่งดูพวกเขาเดินวนเวียน อยู่แถวที่พักของนาง ม่านมายาบดบังไว้พวกเขาจึงไม่เห็นและคืนนี้นางก็ไม่คิดจะให้พวกเขาเข้ามาพักด้วย 


          เมื่อไม่เจอที่พักพวกเขาจึงเดินห่างออกไปและไปจัดตั้งที่พักตรงอื่นที่ห่างกับที่พักเดิมอยู่พอสมควร เมื่อเห็นพวกเขาจากไปซูหนี่ว์จึงกลับเข้ากระโจมเพื่อเรียกสหายเพราะตอนนี้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว 


          ยามเฉิน (7.00-9.00) ของเช้าวันที่สามของเทศกาลล่าสัตว์อสูร


          วันนี้ทั้งสี่ต่างช่วยกันเก็บของและที่พักเข้าแหวนมิติเพราะจำเป็นจะต้องไปเดินทางหาสัตว์อสูรตนอื่นที่อยู่ห่างออกไป จึงตั้งใจเอาของไปด้วยเพราะหาก เดินทางไปไกลจะได้ไม่เสียเวลากลับมาที่พักเดิม ตั้งที่พักใหม่น่าจะง่ายกว่า


          ทั้งสี่คนเดินทางไปเรื่อยๆ เจอสัตว์อสูรระดับสูงบ้างประปรายแต่พวกมันก็เลี่ยงหนีไปไม่เข้ามาโจมตี ส่วนตัวพวกเขาเองก็หลีกเลี่ยงการปะทะด้วยเช่นกันถ้าไม่ใช่สัตว์อสูรที่เป็นเป้าหมาย เดินทางมาครึ่งค่อนวันก็ยังไม่พบสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็ง หรือธาตุลมแม้แต่น้อย ทำให้จำเป็นต้องจัดหาที่พักกันเสียก่อน ที่พักถูกจัดตั้งขึ้นอีกครั้งแต่รอบนี้กลับไม่พบลำธาร หรือแม่น้ำแม้แต่น้อย ซูหนี่ว์ให้ไป๋หูช่วยจับสัมผัสสัตว์อสูรแถวนี้ เมื่อไม่พบสิ่งมีชีวิตนางจึงให้สหายเริ่มตั้งที่พักแถวนี้


          “สัตว์อสูรธาตุน้ำแข็งอาจจะหายากเสียหน่อย ช่วงนี้พวกมันน่าจะจำศีลกันอยู่” จินเฟิ่งเอ่ยขึ้นหลังจากช่วยกันจัดตั้งที่พักเสร็จแล้ว


          “งั้นเราคงต้องไปหาตามถ้ำ อาจจะเจอ ยิ่งมันจำศีลมันก็จะยิ่งอ่อนแอง่ายต่อการจับทำพันธสัญญา” ไป๋หูเอ่ยบอกซูหนี่ว์ในเรื่องนี้ นางจึงเอ่ยบอกกับสหายว่าควรมุ่งเป้าไปที่ถ้ำเพื่อหาสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็งให้กับจินเฟิ่ง


          “งั้นเราออกไปสำรวจแถวๆ นี้กันเผื่อว่าจะมีถ้ำ” เฉินคุนเอ่ย


          “อืม”


          ทั้งสี่เดินห่างออกจากที่พักมาแล้วราวๆ สามลี้แต่ก็ยังไม่พบถ้ำ โชคดีหน่อยที่เจอแหล่งน้ำ จึงแวะพักอีกครั้ง ระหว่างที่พักซูหนี่ว์จึงให้ไป๋หูออกจากมิติช่วยหาถ้ำ หรือสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็ง เพียงไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับข้อมูลสำคัญ ซูหนี่ว์จึงให้มันกลับเข้าพันธสัญญาเพื่อสื่อสารกันเพราะกลัวจะมีคนมาเห็น


          'ห่างออกไปอีกสองลี้ มีถ้ำของหมีขาวระดับสูงอยู่ มันเป็นธาตุน้ำแข็ง ข่าวดีคือถ้าเข้าไปในถ้ำได้ก็จะได้ทำพันธสัญญาได้โดยง่ายเพราะตอนนี้ข้าสัมผัสพลังได้ว่ามันอ่อนแอมาก'


          'แล้วข่าวร้ายละ' ซูหนี่ว์เอ่ยถามอย่างรู้ความว่ามีข่าวดีก็ต้องมีข่าวร้ายแน่นอน


          'ข่าวร้ายคือหน้าถ้ำผนึกปราณน้ำแข็งไว้แน่นหนา ยากแก่การทำลาย'


          'เจ้ากับข้าร่วมมือกันจะทำลายได้หรือไม่'


          'ได้ แต่สหายเจ้าก็จะต้องเห็นข้านะ'


          'ไม่มีวิธีอื่นหรือ'


          'ไม่อย่างนั้นเจ้ากับสหายก็ต้องร่วมแรงกันทำลายเอง แต่อาจต้องใช้ปราณมากหน่อยเพราะเพื่อนเจ้าเพียงขั้นห้าเท่านั้น ผนึกกำแพงนั้นแน่นหนายิ่งนัก นอกจากจะมีหมีขาวที่จำศีลอยู่แล้วภายในต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นขอรับ'


          'งั้นข้ากับสหายก็ต้องลองดู ถ้าทำลายไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากัน'




แวะมาอัพให้เจอกันอาทิตหน้านะคะ อย่าเพิ่งทิ้งเค้าไปไหนน้าาาาาาา 

ขอบคุณคอมเม้นและกำลังใจนะคะ

รักทุกคนนนน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 462 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #796 Phatcha Arang (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:15
    มีลูกมี3ตัวใช่มั้ย
    #796
    0
  2. #795 BallBoss1 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:51

    จะรอเธออยู่ตรงนี้แน่นอน

    #795
    0
  3. #794 Yoyeseara (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:27
    รอค่า...รีบมาน้าาาา
    #794
    0
  4. #793 เมมฟิส (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:43

    อยากให้ชายสามคิดกบฏจัง แบบนั้นกรรมตามทัน
    #793
    0
  5. #788 Peung9999 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:26

    กำลังสนุกเลย

    #788
    0
  6. #787 apollean (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 09:17
    สนุกจนลืมเม้นท์ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะชอบมากค่ะ
    #787
    0
  7. #786 por4312525 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:55

    รอค่ะไรท์ รอติดตาม
    #786
    0
  8. #784 usaonly (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:12

    มีอะไร surprise ในถ้ำนอกจากหมีขาวกันนะ แล้วสิ่งนี้ใครจะไดีครอบครองจินเฟิ่ง หรือน้องซู รอตอนต่อไป ขอบคุณค่ะ

    #784
    0
  9. #781 Zonongsa (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 21:01
    คิสล้าวแค้ร!!!
    #781
    0
  10. #780 SONE07 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:27
    น้องจะเจอสมบัติมั้ยนะๆๆ
    #780
    0
  11. #779 kikijajakiki (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:20
    555 สมน้ำหน้าองค์ชาย 3
    #779
    0
  12. #778 Aiwapw (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:10
    ปาดเหงื่อรอเลย
    #778
    0
  13. #777 Preen772 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:04
    มารออีกแล้วววววว
    #777
    1
    • #777-1 To night(จากตอนที่ 48)
      19 มิถุนายน 2563 / 20:04
      อย่าลืมกลับไปอ่านตอนที่แล้วใหม่น้าาา
      #777-1