พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 37 : นางมาร บทที่ 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 578 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

บทที่ 36


          “ใจเย็นก่อนหนี่ว์เอ๋อร์ เก็บปราณของเจ้าก่อนดีไหม” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น


          ใบหน้านิ่งเรียบไม่ปรากฏแววกดดันหรืออึดอัดเพียงสักนิด เจ้าตัวน้อยข่มขู่ผู้คนได้น่ากลัวยิ่ง ชินอ๋องคิดในใจเมื่อเห็นใบหน้าเรียบนิ่งของนางทั้งพลังที่นางส่งออกมากดดันเขา ที่เขาไม่ได้รับผลกระทบก็เพราะธาตุมิติที่ตนถือครองนั้นสามารถซึมซับปราณและแรงกดดันจากผู้อื่นได้

          คนตรงหน้าที่ปล่อยปราณมากดดันเขาจึงทำให้ไม่มีผลกระทบอะไร เมื่อเห็นร่างบางเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึม เขาจึงมือปัดไปในอากาศ พลังกดดันจากคนตรงหน้าก็จากหายไปในทันที ซูหนี่ว์ที่เห็นว่าตนทำอะไรไม่ได้จึงหยุดปล่อยพลังให้ตนเองเหนื่อยเปล่าๆ แต่ใบหน้างามก็ยังขมวดคิ้วพันกันยุ่ง ไม่คิดไว้ใจอีกฝ่ายโดยง่าย


          “ธาตุมิติของเปิ่นหวางสัมผัสพลังปราณของเจ้าได้”


          เขาเปิดปากพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าหยุดส่งพลังมากดดันเขาแล้ว ทั้งยังทำหน้าไม่ไว้ใจเขาอีก จึงทำให้หัวใจเขารู้สึกวูบโหวงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หากเขาไม่อธิบายให้กระจ่างเห็นทีการจะเข้าใกล้คนตรงหน้าคงไม่ง่ายอีกแล้ว


          “จึงทำให้รู้ว่าเจ้าถือครองปราณไร้ลักษณ์ที่หายสาบสูญ ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า กองกำลังลับ หอบุปผา เจ้าจะเล่นสนุกอันใดเปิ่นหวางไม่คิดห้ามหรือขัดขวาง หนี่ว์เอ๋อร์วางใจได้” ชินอ๋องเอ่ยด้วยใบหน้าและน้ำเสียงจริงจัง


          ซูหนี่ว์ที่ได้ฟังก็คลายความระแวงลงเล็กน้อยแต่ยังไม่คลายความกังวล เพราะแผนในหัวนางไม่ใช่การเล่นสนุกแต่เป็นการเด็ดหัวฮ่องเต้แห่งแคว้นหยาง 


          “ไม่ขัดขวางหรือ แล้วถ้าหากข้าต้องการชีวิตของผู้ปกครองแคว้นหยางละ” ซูหนี่ว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างต้องการลองใจคนตรงหน้า

          หากนางเห็นว่าเขามีความลังเลแม้เพียงนิด นางก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไปเพราะหากนางลงมือทำจริงๆ คนผู้นั้นเป็นพี่ชายเขาอย่างไรเราก็คงไม่พ้นการเป็นศัตรูของกันและกัน


          “หากหนี่ว์เอ๋อร์ของเปิ่นหวางอยากเป็นฮองเฮาเปิ่นหวางก็ยินดีจะหันคมดาบใส่คนผู้นั้นอย่างไม่ลังเล” ชินอ๋องเองก็เอ่ยเสียงหนักแน่นเช่นกัน


          พี่ชายผู้นั้นแม้ภายนอกจะแสดงออกว่าเอ็นดูเขาหนักหนาแต่ความจริงแล้วก็ยังระแวงและหวาดกลัวเขาไม่ต่างจากพี่น้องคนอื่น ที่ยังไม่ส่งเขาออกนอกเมืองก็คงเพราะต้องการจับตาดูความเคลื่อนไหวเขาอย่างใกล้ชิดเสียมากกว่า ความสัมผัสในราชวงศ์นี้เปราะบางเสียยิ่งกว่าอะไร จับจ้องเพียงหากผลประโยชน์พอหมดประโยชน์ก็เตรียมกำจัด ที่สำคัญบุคคลที่ประทานตำแหน่งชินอ๋องให้เขาคือเสด็จพ่อหาใช่พระเชษฐาผู้นี้อย่างที่เป็นข่าวลือไม่ราชโองการก่อนสิ้นพระชนม์ถูกระบุไว้ชัดเจนถึงตำแหน่งของเขา 


          หากหนี่ว์เอ๋อร์ของเขาต้องการเขาก็ยินดีเป็นกบฏเพื่อนาง ใครจะว่าเขาหลงใหลสตรีก็ช่างในเมื่อเขาหลงไหลนางจริงๆ 


          ซูหนี่ว์ที่ได้ฟังดังนั้นจึงจ้องมองไปที่ดวงตาคมเข้มอย่างหาคำตอบว่าคนร่างสูงตรงหน้าแสดงความจริงใจมากน้อยแค่ไหน เมื่อไม่เห็นความลังเลใดๆ นางจึงเอ่ยอีกประโยคเพื่อดูการตอบสนองกลับมา


          “ข้าไม่ได้อยากเป็นฮองเฮา ทั้งไม่ได้อยากครองบัลลังก์”


          ไม่มีการถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่มีแววตาที่คลายความกังวลใดๆ มีเพียงดวงตาที่มั่นคงจ้องมองกลับมาก หากคนผู้นี้โกหกก็คงจะเป็นคนโกหกได้แนบเนียนยิ่งกว่าผู้ใด ซูหนี่ว์ที่เห็นดังนั้นจึงลดความระแวงลงได้ทั้งหมด เรื่องหัวของฮ่องเต้นางก็จะเป็นผู้ไปตัดมาด้วยตัวเองอยู่แล้วไม่คิดยืมมือใคร หรือทำให้ใครต้องมาเสี่ยงไปกับนาง ขอแค่เขาไม่ขัดขวางสิ่งที่นางจะทำนางก็พร้อมจะเดินเคียงข้างไปกับเขา


          “หากเมื่อไหร่ที่หนี่ว์เอ๋อร์ต้องการ ก็ให้รีบมาแจ้ง” เขายังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับสิ่งที่นางต้องการเป็นเพียงแค่เครื่องประดับชิ้นหนึ่งเท่านั้น 


          “เหตุใดท่านจึงตามใจข้านักเจ้าคะ” ซูหนี่ว์เอ่ยถามอย่างสับสน ยอมหันคมดาบใส่พี่ชายตัวเองเพื่อนางได้โดยไม่ลังเล หรือความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ไม่ดีอยู่แล้ว?


          “ไว้มาเป็นหวางเฟยก่อนแล้วเปิ่นหวางจะบอก” เขาเอ่ยด้วยแววตากรุ้มกริ่มจนซูหนี่ว์กลับมารู้สึกหนาวๆร้อนๆ อีกครั้ง


          “ข้าไม่อยากรู้แล้วก็ได้” นางเอ่ยตอบพลางลุกขึ้นเดินสำรวจพื้นที่ในมิติไปรอบๆ อย่างให้ความสนใจพลังปราณในนี้บริสุทธิ์ยิ่งนัก เมื่อสำรวจโดยรอบแล้วนางจึงเดินกลับมาหาชินอ๋องที่ยังคงนั่งจิบชาอยู่อย่างเงียบๆ


          “ท่านมาเป็นอาจารย์ที่นี่แน่เลยใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ยถามคนร่างสูงอย่างซุกซน เมื่อสังเกตเห็นชุดที่เขาใส่เป็นสีน้ำเงินเข้มดังเช่นทุกคราแต่กลับปักลวดลายอสรพิษแทนที่จะเป็นพยัคฆ์


          “อืม”


          “แล้วสอนวิชาอะไรหรือข้าจะได้เรียนกับท่านไหม” 


          “เปิ่นหวางไม่ค่อยได้สอนเท่าไหร่นัก เพียงมาตรวจดูความเรียบร้อย” เขาเอ่ยบอกอย่างไม่คิดปิดบังแต่ก็ไม่ได้บอกไปทั้งหมดว่าตนนั้นเป็นเจ้าสำนักศึกษาหย่งฟูแห่งนี้ 

          สำนักที่เขารับช่วงดูแลต่อจากท่านตาอย่างลับๆ แต่คาดว่าคนช่างสังเกตตรงหน้าน่าจะดูออกได้ไม่ยาก ตามปกติพระองค์จะเสด็จมาตอนเปิดสำนัก กับตอนมีงานแข่งขันเท่านั้น แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่พระองค์มาอยู่นานถึงเพียงนี้ เหล่าอาจารย์ถึงกับร้อนๆหนาวๆ ที่เจ้าสำนักมาอยู่นานเกรงว่าจะทำอะไรให้เป็นที่ขัดใจ เพราะเจ้าสำนักหย่งฟูขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดมาก


          “อ้อ..แล้วที่ท่านบอกว่าธาตุมิติของท่านสัมผัสพลังปราณของข้าได้ หมายความว่าผู้ที่ถือครองธาตุมิติก็จะรู้ได้ว่าข้าถือครองปราณไร้ลักษณ์ที่หายสาบสูญ ใช่ไหมเจ้าคะ”


          “ใช่ แต่ไม่ต้องกังวล หยกที่เปิ่นหวางให้เจ้าไว้จะช่วยปกปิดพลังของเจ้าจากผผู้ถือครองธาตุมิติได้”


          “หืม หยกนี่วิเศษถือเพียงนี้” ซูหนี่ว์เอ่ยพลางหยิบหยกขึ้นมาพิจารณาเงียบๆ


          “อย่าทำหายเสียเล่า มันยังทำได้มากกว่านั้น ไว้แต่งให้เปิ่นหวางเมื่อไหร่จะเอ่ยบอกอีก” ชินอ๋องเอ่ยเสียงเรียบแต่แววตาที่จ้อมมองมานั้นแสนเจ้าเล่ห์


          “จะรักษาไว้อย่างสุดความสามารถเลยเจ้าคะ” นางเอ่ยตอบพลางยกยิ้มเล็กๆ ของดีแบบนี้จะทำหายง่ายๆได้อย่างไรเล่า


          ทั้งคู่อยู่พูดคุยกันอีกเพียงเล็กน้อย แล้วต่างก็แยกย้ายกันไปเพราะเวลาจวนจะค่ำแล้วและวันพรุ่งนี้นางก็มีเรียนแต่เช้าเสียด้วย



          ซูหนี่ว์ใช้ชีวิตดั่งเช่นปกติตลอดสามเดือนที่ผ่านมาแต่ที่ไม่ปกติที่ทุกวันนางจะแอบหนีสหายมานั่งฝึกพลังปราณในถ้ำทุกๆ ยามห้าย (21.00-23.00) ถึง ยามจื่อ (23.00-1.00) จะเป็นช่วงเวลาที่สหายทั้งสามนั้นหลับไปแล้ว ตลอดสามเดือนนางไม่เคยเจอชินอ๋องในสำนักศึกษาเลยสักครั้ง แต่ทุกวันที่เข้ามาฝึกนางก็มักจะเจอเขาที่เข้ามานั่งรออยู่ทุกครั้งไป 


          ทั้งคู่จะใช้เวลาหนึ่งชั่วยามในการฝึกพลังด้วยกันทั้งนั่งสมาธิซึมซับพลังปราณ บ้างก็แลกฝีมือฝึกกระบวนท่าการต่อสู้และทุกครั้งนางก็มักจะพ่ายแพ้แก่ชินอ๋องเสมอและถูกหลอกกินเต้าหู้อยู่ร่ำไปจากเขินอายสุดๆตอนแรกจนเริ่มจะชินชาบ้างแล้วในตอนนี้


          “จะกอดหม่อมฉันอีกนานหรือไม่เพคะ” ซูหนี่ว์เอ่ยถามอย่างประชดประชัน ใบหน้างามก็ซับสีแดงเล็กน้อยจากอาการเขินอายเล็กๆ และความเหนื่อยเล็กน้อยทั้งยังมีเหงื่อผุดเต็มใบหน้านวลใส ชินอ๋องที่หลอกกินเต้าหู้คนร่างบางอยู่ก็คลายอ้อมแขนออกอย่างเสียไม่ได้


          สาวร่างบางยื่นผ้าซับเหงื่อไปให้ชินอ๋อง เขาก็รับไว้แต่กลับไม่เช็ดใบหน้าตนเองเพราะตัวเขาไม่มีเหงื่อแม้แต่น้อย ร่างสูงเดินเข้ามาหาพลางยกผ้าในมือซับเหงื่อให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความแผ่วเบา 


          “พลังปราณเจ้าดูแข็งแกร่งขึ้นแล้ว อีกไม่นานก็น่าจะเลื่อนขั้นได้” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงนุ่มทุ้มดังปกติ มือข้างซ้ายก็จับยึดคางเล็กไว้แน่น มือข้างขวาก็คอยซับเหงื่อให้อย่างไม่รังเกียจ


          “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เอ่ยซูหนี่ว์เอ่ยขอบคุณเมื่อชินอ๋องซับหน้าให้เสร็จเรียบร้อย


          “รางวัลข้าเล่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจเล็กๆ อย่างทุกวัน


          ช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี้ซูหนี่ว์ได้เห็นชินอ๋องในหลายมุมเสียเหลือเกิน ยามเป็นคู่ฝึกซ้อมให้นางก็ดูเคร่งขรึมจริงจัง บางคราก็ดูเอาแต่ใจเสียเหลือเกิน


          “รางวัลของเปิ่นหวางละ” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้านิ่งไป


          ซูหนี่ว์จึงเงยหน้าให้เขาพร้อมหลับตาลงให้คนร่างสูงมาเอารางวัล รางวัลในช่วงสองเดือนแรกคือการหอมแก้ม แต่รางวัลในช่วงเดือนที่สามนี้นั้นเขาช่างละโมบเสียจริง แต่ก็เป็นความละโมบที่ซูหนี่ว์เต็มใจมอบให้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าทำให้นางเกร็งตัวขึ้นมานิดหน่อยเมื่อรู้สึกได้ว่าใบหน้าเขาอยู่ใกล้นางขนาดไหน ยืนหลับตาจนอยู่สักพักก็ไม่เห็นมีอะไรเกินขึ้น คิ้วน้อยๆก็ขมวดนิดหน่อยก่อนจะลืมตาขึ้น ใบหน้าชินอ๋องอยู่ห่างจากนางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น


          “รอบนี้เปิ่นหวางละโมบอีกแล้วอยากให้เจ้าเป็นผู้มอบให้เอง” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มกว้าง 


          ซูหนี่ว์ที่ได้เห็นก็ถึงกับดวงตาพร่าลายอีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหูยังดีที่ตอนนี้ไม่มีเลือดกำเดาไหลออกมาให้ขายหน้าเหมือนเมื่อก่อน นับว่าภูมิคุ้มกันนางมีมากขึ้นเมื่อชินอ๋องมาหลอกกินเต้าหู้นางอยู่บ่อยครั้ง และความกล้าก็มีมากขึ้นด้วย


          นางสบตามองเขาราวกับต้องมนต์ ใบหน้าหวานก็เลื่อนเข้าไปใกล้อย่างไร้ความเขินอาย เมื่อริมฝีปากของทั้งคู่ชนกัน ซูหนี่ว์ก็ชะงักไปเล็กน้อยราวกับเพื่อรู้ตัวว่าตนเป็นผู้ริเริ่มก่อนในคราวนี้ ใบหน้าของเขานั้นช่างล่อลวงผู้คนให้ตกหลุมได้อย่างง่ายดายเสียจริง


          ริมฝีปากบางสั่นระริกและเตรียมจะถอนออกเหมือนอย่างทุกครั้งที่ชินอ๋องทำเพียงแต่แตะริมฝีปากนางเบาๆ เท่านั้น แต่รอบนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อมือข้างหนึ่งของชินอ๋องกดรั้งท้ายทอยนางไว้ไม่ให้ถอยหนี ปลายลิ้นร้อนล่วงล้ำเข้ามาอย่างอุกอาจ ซอกซอนไปทั่ว อย่างเพลิดเพลิน ไม่ยอมปล่อยให้นางเป็นอิสระโดยง่าย ปลายลิ้นร้อนไล่ลิ้มชิมรสหวานจากริมฝีปากของนางจนริมฝีปากบางบวมเป่งนิดๆ จึงยอมถอดถอนริมฝีปากตัวเองออกมา 


          “วันนี้เปิ่นหวางละโมบยิ่งนัก” 

          ซูหนี่ว์ตาปรือมองดวงตาที่ลุกโชนแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างปิดไม่มิด หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งซ้ำร้ายใบหน้าและลำตัวนางแดงก่ำและร้อนผ่าวอย่างน่ากลัว หากท่านอ๋องละโมบนางก็คงละโมบเสียยิ่งกว่าเมื่อภายในใจยังตะโกนร้องกู่ว่าอีกรอบได้หรือไม่! ซูหนี่ว์เอามือประกอบแก้มทั้งสองข้างหวังให้มือเย็นเยียบของนางช่วยคลายร้อนที่ใบหน้าบ้าง ทั้งยังแอบตบหน้าตัวเองเบาๆ เรียกสติว่าไม่ควรคิดอะไรแบบนั้นอีก!!


          “ขะ..ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ข้าง่วงแล้ว” เอ่ยจบคำก็ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วร่างบางก็วิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงยืนยิ้มอยู่เพียงผู้เดียว


          “ข้ารุกหนักไปหรือไม่นะ” เขาเอ่ยพึมพำกับตนเองก่อนจะเดินเข้าไปพักในเรือนของตนอย่างอารมณ์ดีกว่าทุกวัน







___________________________

เป็นความสัมพันธ์ที่เนิบๆ แต่เฮียจะรุกน้องหนักนิดๆ

พอใจไหมเจ้าคะ คุ้มค่าตัวแล้วเนอะ


___________________________


บทสัมภาษณ์ 1

นักเขียน: ทำไมสปอยน้องขนาดนี้ละเพคะ

ชินอ๋อง: แล้วมันธุระอะไรของเจ้า!

นักเขียน: แหม่นู๋ปี้อยากรู้นิเพคะ แถมนักอ่านก็น่าจะอยากรู้

ชินอ๋อง: ทหาร! ลากนางออกไปทำงาน!! ไม่เสร็จอย่าได้ปล่อยตัวออกมา!

นักเขียน: ม่ายยยยยยยยยย


___________________________

บทสัมภาษณ์ 2

นักเขียน: พอใจไหมเจ้าคะ

ชินอ๋อง: ทำดี ทหาร ตบรางวัล! ทองหนึ่งหีบ

นักเขียน: ขอบพระทัยเพคะ 

ชินอ๋อง: ไปทำงานของเจ้าต่อได้แล้ว เปิ่นหวางจะรอ ให้เวลาสองชั่วยาม!

นักเขียน: น้อยไปไหมเจ้าคะ หม่อมฉันอยากพักบ้าง อยากเอาทองหนึ่งหีบไปช้อปปิ้ง!

ชินอ๋อง: ใช่เวลาพักของเจ้ารึ! ทหาร! ลากนางออกไปโบย!! แล้วเฝ้าไว้ให้นางทำงานให้เสร็จ!

นักเขียน: ม่ายยยยย เหตุใดจบแบบนี้ทุกทีละเพคะชินอ๋องงงงงงงงงง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 578 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #1044 Super小农宝 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:47
    ไม่หนักเลยท่านอ๋อง น้องชอบแหละ😂
    #1,044
    0
  2. #938 kimurakung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 22:06
    ท่านอ๋องร้ายยยยยย
    #938
    0
  3. #775 Pawarisa_hong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 14:21

    ไม่หนักเลยค่ะจริงจริ๊ง
    #775
    0
  4. #699 metung18 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 20:24
    ขออีกรอบได้ไหม
    #699
    0
  5. #588 เงาสายลม (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:28
    ........
    #588
    0
  6. #574 hurts (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:00

    ยิ้มแก้มจะแตกแงงงง น่ารักๆๆๆๆ
    #574
    0
  7. #544 por4312525 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:03
    เขิน พอใจมาก
    #544
    0
  8. #505 cristral (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:29





    เขินนนน
    #505
    0
  9. #504 cristral (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:29





    เขินนนน
    #504
    0
  10. #503 Minipink_farky (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 19:04
    ค่าตัวแพงดีนักต้องให้คุ้มนะท่านพี่
    #503
    0
  11. #502 tigerdog (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 07:24
    ต้องให้ดีกว่านี้นะเจ้าคะ
    #502
    0
  12. #501 211225282 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:02
    ฟินไปอีก
    #501
    0
  13. #500 Aiwapw (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 14:41
    น้องพึ่งสิบห้าาาาาา เบาาาาา
    #500
    0
  14. #499 TuntitaJ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:47
    น่ารักจังคู่นี้
    #499
    0
  15. #498 B-a3 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 11:11
    ไม่ได้รุกหนักเลยจริงจริ๊ง
    #498
    0
  16. #497 Miss-kongkham (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 10:59
    ไรท์ลงจบไม่ค่ะ?
    #497
    0
  17. #496 supakornseanla (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 10:52
    ปั่นงานๆๆ ไรท์555
    #496
    0
  18. #495 aern242539 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 10:23
    โอ้ยยยย รอออออ ฮืออออ
    #495
    0
  19. #472 schulzKanchana (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 04:09
    คุมไรท์ ให้ดี จนเรื่องจบ ห้าม 🚫เท
    #472
    0
  20. #471 PuLuksame (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:05
    รอให้จบก่อนนะ ท่านอ๋องค่อยเอาไรท์ไปประหาร โทษถานไม่ค่อยอยากจ่ายค่าตัว5555
    #471
    0
  21. #470 AorAlis (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 20:46
    เจิมมมมมมม
    #470
    0
  22. #469 Preen772 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 20:19
    ชอบช่วงทอล์ก
    #469
    0
  23. #468 AzodeAnn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 19:49
    ห้ามประหารไรท์เด็ดขาดนางยังมีประโยชน์ต่อข้า5555
    #468
    0
  24. #467 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:57

    นี่แค่เจิมนะคะ ท่านอ๋องยังน่ารัก สายเปย์สุดๆ รอคะ
    #467
    0
  25. #466 meechan2 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:47

    อวู้ๆๆ..สายเปย์ที่แท้ทรู..
    #466
    0