พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 20 : นางมาร บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 451 ครั้ง
    19 พ.ค. 63


บทที่ 19


“ก็เรื่องหลี่ฮูหยินใหญ่กับสาวใช้ทั้งสองอย่างไรละ หื้มม ตอนนี้ท่านหมอเข้าออกเรือนใหญ่ของฮูหยินเป็นว่าเล่น หมอแต่ละคนได้แต่ส่ายหน้าจนปัญญา ตรวจพบแต่เพียงร่างกายแข็งแรงแล้วให้ยาแก้คันไว้เท่านั้น” ซื่อซื่อเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะเกิดเรื่องแบบนี้นางก็เดาได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร


“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้าแล้ว อยากมากลั่นแกล้งข้าก่อนดีนัก ยังมีพี่รองอีกคนที่ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีด้วย” ซูหนี่ว์เอ่ยด้วยความอารมณ์ดี 

          ต่อให้ไปตามหมอหลวง หมอเทวดามาก็รักษาไม่ได้หรอก ตรวจไม่เจอด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร เพราะชีพจรจะปกติเหมือนคนธรรมดา แต่ตามตัวจะมีตุ่มหนองขึ้นเต็มไปหมดทั้งยังคันสุดๆ หากเกาละก็รับรองได้ว่าสนุกยิ่ง!! แผลจะแตกน้ำหนองจะไหลออกมาจากแผลและแน่นอนว่าทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่นอน


“ซนจริงๆ เลย”


“เดี๋ยวพวกเขาก็หายน่าข้าแค่หยอกเล่นสนุกๆ” ส่วนพี่รองข้าจะหยอกเล่นแบบจริงจังเสียหน่อย ทบต้นทบดอก พิษตัวใหม่ข้าสร้างขึ้นเพื่อนางโดยเฉพาะ 


“พี่ซื่อซื่อ วันนี้ข้าให้พี่รองไปตามหน่วยข่าวกรองมาหนึ่งคน ข้าฝากพี่ซื่อซื่อช่วยดูแลหน่อยนะเจ้าคะ”


“ได้สิ จะมายามใดหรือ พี่จะได้เตรียมตัว”


“อีกครู่เดียวก็คงถึงแล้วเจ้าค่ะ...ข้าอยากให้ช่วยสืบหาให้หน่อยว่าหยกนี้เป็นของผู้ใด” นางเอ่ยพร้อมทั้งหยิบป้ายหยกขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าของซื่อซื่อ


ซื่อซื่อรับหยกจากมือซูหนี่ว์ก่อนจะนำหยกมาพิจารณา “ให้พี่จัดการเองไม่ง่ายกว่าหรือเจ้าคะ” 


“ข้าอยากลองดูฝีมือหน่วยข่าวของเราบ้าง พี่ซื่อซื่อแค่ช่วยดูแลไม่ให้เกิดปัญหาใดก็พอเจ้าค่ะ...แล้วก็อย่าให้หยกกระทบโดนแสงอาทิตย์หรือแสงจันทร์เด็ดขาดนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นเกิดปัญหาแน่” ซูหนี่ว์เอ่ยเตือน

          หลังจากนั้นซูหนี่ว์จึงกลับมาที่ห้องนอนใช้แป้งผัดหน้าให้ขาวซีด ดูเหมือนคนป่วยที่เพิ่งถูกสั่งโบยหนักมาก่อนจะเดินออกไปจากเรือน ตรงไปที่เรือนของหลี่ ฟางซินคุณหนูรองแห่งจวนตระกูลหลี่ 

          นางใช้วิชาตัวเบาแอบมาเรื่อยๆ จนมาถึงห้องพักของฟางซิน พร้อมทั้งล้วงหยิบเอาขวดยา มาโรยใส่ไปที่หมอนของนางก่อนจะหายออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ต่อจากนั้นร่างบางจึงตรงไปที่เรือนใหญ่ที่ฮูหยินพักอาศัยอยู่ นางแอบดูหลี่ฮูหยินผ่านทางช่องหน้าต่าง พบใบหน้าและตามลำตัวของนางนั้นเต็มไปด้วยตุ่มหนองน่าเกลียด 

          ภายในห้องก็กระจายกระจายไปด้วยเศษกระเบื้องและข้าวของเครื่องใช้ที่คาดว่านางน่าอาละวาดหนักน่าดู


“ไม่ได้เรื่อง! พวกเจ้าเป็นหมออะไรไม่ได้เรื่อง! ไสหัวออกไป!! กรี๊ดดดดดดด”


“ฮูหยินเดี๋ยวบ่าวจะไปตามหมอท่านอื่นมาให้นะเจ้าคะ” หลิ่งฟาง หนึ่งในสาวใช้ที่มีตุ่มหนองขึ้นเหมือนกันเอ่ยออกมากอย่างหวาดกลัว


“หรือจะไปตามนายท่านดีเจ้าคะ” หลิ่งหลิ่ง สาวใช้อีกคนเอ่ยขึ้น มือบางก็เริ่มจะเกาไปที่ตุ่มหนองของตน ทั้งคู่คิดว่าอาจจะติดโรคนี้มาจากฮูหยินใหญ่เป็นแน่ เพราะฮูหยินใหญ่เป็นโรคนี้ก่อนจากนั้นวันต่อมาพวกตนก็เป็นตาม


“เรียกท่านพี่ให้มาดูความน่าเกลียดของข้าหรือเจ้าพวกโง่! ไม่ได้เรื่อง! ไสหัวออกไปให้หมดเลยนะ แล้วห้ามให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านพี่เด็ดขาดเข้าใจไหม!!”


“จะ เจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งสองรีบรับคำด้วยน้ำเสียงขลาดกลัวก่อนจะออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


          ซูหนี่ว์ที่แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ถึงกลับหลุดยิ้มขำออกมา เป็นเพราะพวกท่านเสนอข้าจึงสนองให้ หากยังไม่หยุดรังควานข้าก็อย่าหาว่าข้าไร้ไมตรีก็แล้วกัน ซูหนี่ว์คิดพร้อมทั้งจากไปอย่างเงียบๆ นางไปนั่งเล่นตรงศาลาที่ประจำของนาง เพียงไม่นานฮูหยินรองของจวนก็เดินมาเข้ามาทักซูหนี่ว์ที่นั่งเหม่ออยู่ผู้เดียวในศาลา


“หนี่ว์เอ๋อร์ แม่ได้ข่าวว่าเจ้าถูกโบยหายดีแล้วหรือ” ฮูหยินรองของจวนเอ่ยทัก ซูหนี่ว์จึงหันมาทำความเคารพนางด้วยใบหน้าซีดเซียวท่าทางอ่อนแรงที่นางจงใจปัดแป้งไว้ เผื่อจะบังเอิญเจอใครเข้าและก็เจอจริงๆ ดังที่นางคิดไว้


“คารวะแม่รองเจ้าค่ะ”

“นั่งก่อนเถอะ หน้าตาซีดเซียวขนาดนี้เจ้ายังออกมานั่งรับลมอีก” นางเอ่ยด้วยใบหน้าเป็นห่วงเด็กสาวตรงหน้าพร้อมทั้งเข้าไปพยุงให้ซูหนี่ว์นั่งลงตามเดิม


“ข้าไม่เจ็บมากแล้วเจ้าค่ะแม่รอง ว่าแต่เสี่ยวหลินกับเสี่ยวหมิงไม่มาด้วยหรือเจ้าคะ” นางหันไปถามถึงน้องฝาแฝดจอมซนที่มักจะแอบมาเล่นกันนางอยู่บ่อยๆ


“แม่จับให้สองคนนั้นนั่งเรียนคัดอักษรกับซือฝู* ที่จ้างมา ซนเหลือเกินจนต้องหาอะไรให้น้องๆ ทำเสีย เจ้าละ หากหายดีแล้วก็มาเรียนด้วยกันกับน้องๆ เจ้าดีไหม”


“ขอบคุณแม่รองเจ้าค่ะ แต่ข้าพอเขียนอักษรได้บ้างแล้วไม่รบกวนแม่รองดีกว่าเจ้าค่ะ” ซูหนี่ว์เอ่ยตอบปฏิเสธด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจแต่ความจริงคือนางไม่อยากไปเสียเวลานั่งเรียนในสิ่งที่ตนชำนาญอยู่แล้ว


“ตามใจเจ้าเถอะแต่หากขาดเหลืออะไรก็ให้คนมาแจ้งอย่าได้เกรงใจเข้าใจไหม” ฮูหยินรองเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่คิดบังคับลูกบุญธรรมตรงหน้าแต่อย่างใด


“เจ้าค่ะแม่รอง”


“เฟิงมี่เจ้าไปยกน้ำชาที่เรือนกับขนมมาให้ข้าหน่อย” 


“เจ้าค่ะ”


“อยู่ทานชากับขนมก่อนนะหนี่ว์เอ๋อร์ แม่ได้ชามาใหม่กลิ่นหอมยิ่งนัก”


“เจ้าค่ะ” ซูหนี่ว์รับคำพร้อมทั้งเอ่ยชวนแม่รองคุยต่ออีกสองสามคำ จนเฟิงมี่สาวใช้ประจำตัวของฮูหยินรองยกปานน้ำชาเข้ามาพร้อมกับขนมเทียนเอ๋อต้าน** 

          กลิ่นหอมกรุ่นของขนมยังไม่สามารถกลบกลิ่นหอมของชาได้ เมื่อเฟิ่งมี่นำชาและขนมมาวางบนโต๊ะ ซูหนี่ว์จึงขยับเข้าไปรินชายื่นให้แม่รองของนางอย่างเอาใส่ใจ แต่กลิ่นชาทำให้นางชะงักไปนิดหนึ่งดวงตากลมโตไหววูบ 

          ชานี่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวแต่กลิ่นหอมของมันดันมีกลิ่นแปลกปลอมของดอกไม้พิษชนิดหนึ่งที่นางรู้จักดีดอกหอมหวน กลิ่นของมันจะหอมมากเป็นพิเศษ รับประทานน้อยจะช่วยให้หลับสบายหากรับประทานติดต่อกันจะทำให้ร่างกายอ่อนแออยากนอนเพียงอย่างเดียว หากสะสมพิษในร่างนี้ไว้นานๆ สุดท้ายก็จะนอนไม่ตื่นอีกเลย 

          เหมาะกับใช้ทำเครื่องหอมมากกว่านำมารับประทาน จะช่วยผ่อนคลายได้ดีกว่าทานเข้าไปโดยตรงตัวพิษก็จะไม่เข้าไปสะสมในร่างเหมือนกับดื่มเข้าไปโดยตรง


“แม่รองชานี้หอมนัก ท่านได้มาจากที่ใดหรือ” ซูหนี่ว์เอ่ยถามเพราะนางไม่แน่ใจนักว่าแม่รองถูกวางยาหรือซื้อชา มาทานเองด้วยความไม่รู้กันแน่


“ที่เรือนใหญ่ส่งมาให้ หากเจ้าชอบก็มาแบ่งเอาไป ข้ายังมีอีกหลายห่อ” นางเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มละมุนไปให้สาวน้อยตรงหน้าอีกครั้ง


“แม่รองทานมานานแล้วหรือเจ้าคะ” 


“ประมาณเดือนหนึ่งเห็นจะได้ มีอะไรหรือเปล่าซูหนี่ว์” ฮูหยินรองเอ่ยพร้อมกับจิบชาไปด้วยทำให้ซูหนี่ว์มั่นใจแล้วว่า 

          แม่รองคนงามของนางกำลังโดนพวกเรือนใหญ่วางยา และคนนั้นจะเป็นใครไม่ได้หากไม่ใช่ฮูหยินใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเซียวของนางกระตุกยิ้มเล็กน้อย สงสัยต้องทำความสะอาดเรือนใหญ่อีกรอบเสียแล้ว


“ข้าได้กลิ่นดอกหอมหวนในชานี้ แม่รองรู้จักดอกไม้ชนิดนี้หรือไม่เจ้าคะ”


“ดอกหอมหวนหรือ” นางเอ่ยทวนคำพลางทำหน้าสงสัย


“เจ้าคะถือเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งกลิ่นมันหอมเช่นชานี้ สรรพคุณจะช่วยให้นอนหลับสบายเจ้าค่ะ แต่เหมาะกับเอาไปทำเครื่องหอมมากกว่านำมารับประทานโดยตรง” นางพยายามเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเหมือนชวนคุยเรื่องทั่วไป นางอยากให้แม่รองนึกสงสัยและเอะใจด้วยตนเอง

          

          หลังจากฟังสิ่งที่ลูกบุญธรรมตนเองเอ่ยเตือนนางจึงเบิกตากว้างเล็กน้อยเหมือนคิดอะไรได้ พลางเอ่ยออกมา


“ถึงว่าสิช่วงนี้ข้าถึงนอนหลับนาน ง่วงบ่อยเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจนิดๆ


“เจ้าค่ะอะไรที่ทานมากไม่ก็ไม่ดีต่อสุขภาพเสมอไปนะเจ้าคะ แม่รองรักษาสุขภาพด้วย” ซูหนี่ว์เอ่ยหวังว่าที่นางพูดไปจะทำให้แม่รองคิดได้และระวังตัวมากขึ้น


“ขอบใจเจ้า แม่ว่าจะให้ท่านหมอมาตรวจสุขภาพอยู่เหมือนกันช่วงนี้แม่รู้สึกเพลียๆ อย่างไรก็ไม่รู้”


“ดียิ่งเจ้าค่ะ จริงสิแม่รองที่เรือนข้ามีชาโมลี่ฮวา*** อยู่รับรองว่าหอมและรสชาดียิ่งเจ้าค่ะ พี่เฟิงมี่เดี๋ยวอีกครู่ตามข้าไปเอาชาที่เรือนด้วยนะเจ้าคะ”


“เจ้าค่ะคุณหนูสาม” เฟิ่งมี่รับคำด้วยความเสื่อมใสในตัวคุณหนูสามยิ่ง นางรอบรู้ยิ่งนักหากไม่ได้คุณหนูเอ่ยเตือน ฮูหยินรองของมันคงแย่แน่ๆ


“ขอบใจเจ้ามากหนี่ว์เอ๋อร์” ฮูหยินรองเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนหวานไปให้ แต่ภายในใจกลับเริ่มวิตกกังวลกับสิ่งที่ซูหนี่ว์เอ่ยเตือน หากมันเป็นอย่างที่ซูหนี่ว์เอ่ยบอกไม่ใช่ว่าที่นางรู้สึกอ่อนเพลียอย่างนอนเป็นเพราะนางโดนวางยาพิษที่มากับชานี่หรอกหรือ


“งั้นหนี่ว์เอ๋อร์ขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะแม่รอง” ซูหนี่ว์เอ่ยลาพร้อมทั้งเดินจากไปอย่างช้าๆ เหมือนคนเจ็บหลัง 


“เฟิ่งมี่ตามไปเอาชากับคุณหนูสามเถอะ แล้วก็ตามท่านหมอมาให้ข้าด้วยข้าจะไปรอที่เรือน” เอ่ยจบคำทั้งหมดก็แยกย้ายจากกันไปทันที 

          ซูหนี่ว์เดินกลับมาที่เรือนพร้อมทั้งบดยาสลายพิษระดับห้าผสมเข้าไปในใบชาด้วย ก่อนจะนำไปยื่นให้เฟิ่งมี่ที่มายืนรอตนอยู่หน้าเรือน


“พี่เฟิ่งมี่นี่ชาของแม่รองเจ้าค่ะ”


“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนูสาม หากไม่มีอะไรแล้วบ่าวขอตัวนะเจ้าคะ” 


“อืม”

          ลับจากร่างสาวใช้ซูหนี่ว์จึงลักลอบเข้าไปในจวนของแม่รองแอบไปสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ เมื่อเห็นว่ามีหมอมาตรวจและนางก็ได้ยาจากหมอมาแล้วซูหนี่ว์แอบสลับขวดยาเปลี่ยนจากยาระดับสี่เป็นยาระดับหกแทน ตัวยาระดับหนึ่งถึงสี่จะเป็นตัวยาระดับต่ำ ส่วนระดับห้าถึงแปดจะเป็นระดับกลาง ระดับเก้าและสิบจะเป็นตัวยาระดับสูงที่มีราคาแพงและหาได้ยากมาก คนส่วนมากจึงจะใช้ตัวยาระดับต่ำ 

          ส่วนเหล่าเชื้อพระวงศ์หรือผู้มีอันจะกินหน่อยจะใช้ยาระดับกลางถึงระดับสูงตามกำลังทรัพย์ ลี่เซียนนางเป็นถึงฮูหยินรองแห่งจวนเสนาบดีกรมกลาโหม จะมาให้ใช้ยาระดับต่ำแบบนี้ได้ยังไง เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วซูหนี่ว์จึงเข้ามาพักในเรือนรอฟังเรื่องสนุกจากเรือนใหญ่อีกเรื่องในวันพรุ่งนี้


เช้าวันต่อมาในช่วงยามซื่อ (9.00-11.00)


“เจ้าตัวแสบบบบบ” ซูหนี่ว์ที่นั่งเดินลมปราณอยู่ที่สวนถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินเสียงเรียกของซื่อซื่อที่ดังไปทั่วทั้งจวน แล้วร่างของซื่อซื่อก็โผล่พรวดมาปรากฏตรงหน้าซูหนี่ว์อย่างรวดเร็วทันใจ


“เสียงของพี่เกือบทำให้ข้าเดินลมปราณสะดุดแน่ะ” ซูหนี่ว์เอ่ยแซวพี่สาวตรงหน้าด้วยนางรู้ดีว่าซื่อซื่อวิ่งมาด้วยเรื่องอะไร


“ฝีมือเจ้าอีกแล้วใช่ไหมหื้อ คราวนี้เจ้าเล่นแรงไปหรือไม่ นี่แน่ะๆ” ซื่อซื่อพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาดึงแก้มยุ้ยๆ ของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ในความซนของซูหนี่ว์


“โอ๊ยยย ข้าเจ็บน้าาาา” ซูหนี่ว์เอ่ยพร้อมกับยกมือลูบแก้มที่สีขึ้นสีแดงน้อยของตัวเองไปด้วย 


“ทำไมไปแกล้งคุณหนูรองแรงแบบนั้นละเจ้าตัวแสบ หากนายท่านจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง” 


“ใครก็จับข้าไม่ได้หรอก พี่ซื่อซื่อคนงาม” นั่นเป็นพิษที่สร้างโดยนางมารหมื่นพิษอย่างข้าเชียวนะ ข้าไม่สร้างพิษง่อยๆ ให้คนจับได้หรอก เสียชื่อข้าหมด หึหึ ประโยคหลังซูหนี่ว์ได้แค่คิดในใจพร้อมทั้งกระตุกยิ้มมุมปากจนซื่อซื่อรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ กับรอยยิ้มของคุณหนูตนแต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยบ่นนางไปอีกคำ


“แล้วทำไมต้องไปกลั่นแกล้งผู้อื่นแบบนั้นเล่า” 




*ซือฝู / อาจารย์

**ขนมเทียนเอ๋อต้าน / ขนมไข่ห่านฟ้าทำจากแป้งข้าวเหนียวปั้นกลมทอดเคลือบน้ำตาลโรยงา

ที่มาของขนม: https://sites.google.com/a/samakkhi.ac.th/chinese-ancient-dessert-khnmcin-boran/theiyn-xe-x-tan

*** โมลี่ฮวา / ดอกมะลิ




Talk...

มาแล้วจ้าาาาา

เนื้อเรื่องจะเดินช้าหน่อยนะเจ้าค่ะให้น้องเล่นสนุกกับคนทางนี้สักหน่อย

แล้วเดี๋ยวค่อยไปผจญภัยกันต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 451 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #1025 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 18:59

    แม่รองเกือบไม่รอดแล้วนะเนี่ย แล้วสองแฝดจะโดนวางยาพิษไปด้วยมั้ยเนี่ย

    #1,025
    0
  2. #925 kimurakung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:29
    พี่ซือซือ จะไปใจอ่อนให้อสรพิษ2 แม่ลูกไม่ได้นะ
    #925
    0
  3. #409 เจ้าแมว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:22
    ช่วงนี้น้องว่าง เลยหาอะไรทำแก้เบื่อ พี่ซื่อซื่ออย่าดุน้องงงว
    #409
    0
  4. #124 นาน่านะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 19:24

    แม่นางซื่อซื่อ....จะใจดีไปถึงไหนฮึ หรือต้องให้นางตายไปก่อน ค่อยรู้จักเอาคืนคน.....จะบ้าตาย ....

    #124
    0
  5. #121 Flukyphawinee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 09:01

    รออ่านจร้า
    #121
    0
  6. #120 ~_~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 06:45

    ไรท์อยากอ่านแย้ววววว อย่าพึ่งมือหงิกนะคะ(◐∇◐*)

    #120
    0
  7. #119 usaonly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:00

    รออยู่นะจ๊ะ นอนหลับฝันดีนะคะ

    #119
    0
  8. #117 Pannita6701 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:56
    อัพเรื่องนี้จบ ค่อยมือหงิกนะคะะะะ
    #117
    0
  9. #116 Saipan82 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:37

    สนุกๆ รอจ้า
    #116
    0
  10. #115 YaiMooMam_ELF (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:16
    เจิมมมจร้า
    #115
    0
  11. #114 Preen772 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:04
    เจิมมมมมมม
    #114
    0
  12. #113 PuLuksame (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 19:59
    มาเจิมจ้าาา
    #113
    0