พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 2 : นางมาร บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 659 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

ตอนที่ 1

          สาวใช้ตัวน้อยอายุเพียงสิบห้าหนาว ผิวขาวเหลืองโอบอุ้มประคองร่างเล็กในวัยหนึ่งหนาวเดินตามหลังบุรุษผู้หนึ่งเข้ามาที่บริเวณเรือนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท้ายจวนใหญ่ของเสนาบดีกรมกลาโหม นาม หลี่ อี้หมิง 

          บุรุษผู้เดินนำสาวใช้และบุตรีมาพร้อมกับบ่าวชายอีกสองคน หลี่ อี้หมิง หนุ่มรุ่นใหญ่ในวัยสี่สิบห้าหนาว รูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาแม้จะมีริ้วรอยตามวัยไปบ้างแต่หน้าตาและตำแหน่งในหน้าที่การงานก็ยังคงเป็นที่ต้องตาของสาวแรกรุ่นอยู่พอสมควร จวนเสนาบดีกรมกลาโหมมีภรรยาเอกและภรรยารองอยู่เพียงสองคนส่วนอนุที่รับเข้ามาใหม่อยู่ด้วยกันได้เพียงสี่ปี ก็มีอันต้องจากไปหลังคลอดบุตรสาวหน้าตาน่ารักน่าชังทิ้งไว้ให้เขาดูต่างหน้า


“พวกเจ้าทำความสะอาดเรือนนี้สะ เอาต้นไม้มาปลูกรอบเรือนจัดการให้เรียบร้อยก่อน แล้วพรุ่งนี้ยามซื่อเจ้าและนางย้ายมาอยู่ที่นี่”


“ขอรับ/เจ้าค่ะ” หลังบ่าวชายหญิงรับคำ ชายร่างสูงเจ้าของเรือนก็ปรายตาไปมองเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของบ่าวพี่เลี้ยง ดวงตาเผยแววเศร้ามองปนเอ็นดูบุตรีตัวน้อยของตนไม่น้อย หากแต่ก็ต้องตัดใจเดินหันหลังมุ่งหน้ากลับจวนของตน


“หลี่ ซูหนี่ว์ หากข้าไม่ให้เจ้าอยู่ที่นี่เห็นที่มีกี่ชีวิตคงไม่พอให้รักษา”

          

          เมื่อสี่ปีก่อน...หลี่ อี้หมิง พบเข้ากับมารดาของซูหนี่ว์ นางชื่อ ซูฮวา เขาพบนางอยู่กลางป่าร่างกายนางเต็มไปด้วยบาดแผล จึงรับนางขึ้นรถม้าและพาไปรักษาที่จวนต่างเมืองจนหายดี นางงดงามดังดรุณีน้อย ใบหน้าหวานล้ำ กิริยามารยาก็อ่อนหวาน แม้นางจะอายุสามสิบหนาวเข้าไปแล้วก็ตาม 

          อี้หมิงที่อยู่ต่างที่ต่างเมืองได้หกเดือนเขาก็ถามความสมัครใจและรับนางเข้าเป็นอนุโดยที่ฮูหยินเอกและฮูหยินรองไม่รู้เพราะทั้งสองนางอยู่ที่จวนใหญ่ในเมืองหลวง ส่วนตัวเขาแค่มาธุระที่ต่างเมืองก็เท่านั้นไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้อนุ มาโดยไม่ตั้งตัวแต่ก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขารับมาด้วยความรัก ต่างจากฮูหยินใหญ่ที่เป็นบุตรีของแม่ทัพใหญ่ทิศประจิมที่ได้รับราชโองการสมรสจากฮ่องเต้ ทำให้มิอาจเลี่ยงได้รับนางเข้าเป็นฮูหยินใหญ่

          ส่วนฮูหยินรองนั้นก็รับนางเข้ามาเพราะมีบุญคุณกับบิดาของนาง แต่เขาก็เลี้ยงดูนางทั้งสองอย่างดีแม้ไม่ได้รักแต่ก็มีความผูกพันกันไม่น้อย ฮูหยินใหญ่เองก็มีบุตรและบุตรีให้เขาถึงสามคนส่วนฮูหยินรองเพิ่งรับเข้ามาได้ไม่นานเขาก็ต้องมาต่างเมืองเสียก่อนจนได้มาเจอกับซูฮวา 

          นายท่านหลี่ตัดสินใจให้ซูฮวาอยู่ที่จวนต่างเมืองและเขาก็ไปๆ มาๆ หานางเดือนละครั้งเพราะนางมีศักดิ์เป็นเพียงอนุหากพากลับไปไม่แคล้วคงโดนฮูหยินใหญ่กลั่นแกล้ง

     

          สามปีผ่านไป จวบจนกระทั่งนางตั้งครรภ์ให้เขา เขากลับไปไม่ทันได้พบหน้านางก็สิ้นใจเสียก่อนทิ้งไว้เพียงบุตรีไว้ให้เขาดูต่างหน้า เขาเสียใจจนมิอาจทนมองหน้าบุตรีตัวน้อยได้แต่หากก็มิได้ใจร้ายจนเกินไป 

          เมื่อมีสติเขาก็ตัดสินใจพาบุตรีตัวน้อยกลับเข้ามาในเมืองหลวง ตัดสินใจอยู่นานว่าจะเอาอย่างไรกับบุตรีตัวน้อยดี ยกให้ฮูหยินใหญ่ดูแลคงไม่แคล้วถูกฆ่าตายเสียก่อน เขารู้นิสัยนางดีนางอารมณ์ร้อนมิน้อยทำอะไรตามอำเภอใจ แต่ก็มิอาจทำอะไรได้ด้วยเป็นสตรีจากสมรสราชทานและนางเป็นถึงบุตรีของแม่ทัพใหญ่เขาจำต้องไว้หน้านางอยู่ถึงสามส่วน 

          เวลานางกลั่นแกล้งฮูหยินรองหรือสั่งลงมือกับบ่าวรับใช้จึงได้แต่ปิดตาข้าง ขอเพียงนางไม่ลงมือหนักจนเกินไปเขาคงยังพอรับไหวแต่หากจะให้นางเลี้ยงดูบุตรีตัวน้อยให้ เขาขอไม่เสี่ยงจะดีกว่า จึงตัดสินใจเปิดเรือนเล็กท้ายจวนให้นางอยู่ แม้จะเป็นเรือนหลังเล็กแต่ก็ร่มรื่นสงบไม่หน่อยเต็มไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด และห่างใกล้กับเรือนของฮูหยินใหญ่มากพอสมควร 

          บ่าวรับใช้ก็คัดสรรให้อย่างดี มีปราณระดับสี่ คงสามารถดูแลนางได้ ข้าวของเครื่องใช้เงินทอง อาหารการกินเขาก็สั่งให้บ่าวคนนี้มารับกับเขาได้โดยตรงไม่ต้องขึ้นตรงกับฮูหยินใหญ่ หวังเพียงเจ้าจะเติบโตเป็นบุตรที่ดีได้ลูกข้า


“ท่านพี่ ข้าเห็นเด็กนั่งรถม้ามาพร้อมท่าน เด็กที่ใดกันหรือเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่แห่งจวนเสนาบดีย่างเท้าเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้างดงามฉีกยิ้มกว้างให้สามีผู้เป็นที่รัก


“วันนี้เรียกทานอาหารกันให้พร้อมหน้าข้าจะได้พูดทีเดียว”


“เจ้าค่ะท่านพี่ รับชาร้อนๆ สักถ้วยก่อนไหมเจ้าคะ ท่านพี่เดินทางมาเหนื่อยๆ”


“อืม..ยกมาสิ”

     

          ยามโหย่ว (17.00-19.00) มาถึง นายท่านหลี่เจ้าของจวน ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรอง พร้อมทั้งบุตรและบุตรี บุตรชายคนโตและบุตรีทั้งสองคน ที่กำเนิดจากฮูหยินใหญ่ก็มากันพร้อมหน้านั่งรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน เมื่อพ้นมื้อเย็นได้ไม่นานเจ้าของจวนถึงเริ่มต้นบทสนทนา


“ลี่เซียน ครรภ์ของเจ้ากี่เดือนแล้วละ..ท้องใหญ่ขนาดนี้หรือเจ้าจะให้ลูกแฝดแก่ข้า” หลี่ อี้หมิง หันไปถามภรรยารองที่อุ้มครรภ์ของเขาอยู่ ท้องของลี่เซียนใหญ่เกินปกตินัก ไม่แปลกหากใครจะคิดว่าอาจเป็นเด็กแฝด

     

“แปดเดือนแล้วเจ้าค่ะ อีกไม่นานท่านพี่คงจะได้ทราบว่าเป็นแฝดหรือไม่” ฮูหยินรองเอ่ยเสียงหวาน


“น้องหญิงครรภ์แปดเดือนเหตุใดจึงไม่พักอยู่ที่เรือนเล่า จะเดินมาให้ลำบากทำไม” ฮูหยินใหญ่เอ่ยเสียงหวานแต่ก็แฝงไปด้วยแววตาจิกกัด คำเอ่ยหวานดังน้ำผึ้ง แต่คนฟังอย่างลี่เซียนมีหรือจะไม่รู้ว่านางกำลังเอ่ยจิกกัดหาว่าเสนอหน้ามาทำไม


“นั้นสิ เจ้าเดินมาคงลำบากไม่น้อย ข้าจะรีบพูดธุระให้จบแล้วกันพวกเจ้าจะได้แยกย้ายไปพักผ่อน” อี้หมิง เอ่ยจบคำก็หันไปพยักหน้าให้บ่าวรับใช้อุ้มบุตรีตัวน้อยเข้ามาส่งมอบให้เขาอุ้มต่อ เด็กตัวน้อยกำลังนอนหลับฝันหวาน 

          เมื่อเปลี่ยนมือคนอุ้มคิ้วเล็กๆ ก็ขมวดนิดหน่อยแต่ก็ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ขี้เซาเหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด สายตาที่ปกติจะเย็นชาอยู่เสมออ่อนลงอยู่หลายส่วนจนฮูหยินข้างกายสังเกตเห็น นางได้แต่กำมือแน่น เด็กที่ใดกันทำให้ท่านพี่มีสายตาอ่อนโยนแบบนี้ได้


“นางชื่อ หลี่ ซูหนี่ว์ นางจะเข้ามาเป็นบุตรบุญธรรมของข้า ข้าให้นางอยู่เรือนมู่ตาน* เรือนเล็กท้ายจวน” คำเอ่ยที่ฮูหยินใหญ่ได้ยินทำให้นางไม่พอใจเล็กน้อยแต่พอเห็นว่าท่านพี่ให้เด็กน่ารังเกียจ อยู่เรือนท้ายจวนนางจึงแอบยิ้มอยู่ในที หึ นึกว่าจะเป็นลูกกับหญิงอื่น ก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง


“ให้เด็กตัวแค่นี้อยู่เสียห่างไกลจะดีหรือเจ้าคะท่านพี่ ให้นางมาอาศัยอยู่ในเรือนข้าดีไหมเจ้าคะ” ฮูหยินรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงปนเอ็นดูอยู่ในที อย่างไรเสียเด็กหญิงตัวน้อยก็ยังคงไม่ประสา ได้มาเป็นเพื่อนเล่นกับลูกของนางในท้องก็ยังดี


“น้องหญิงเจ้าท้องใกล้จะคลอดแล้วห่วงตัวเองและลูกก่อนดีไหม หากรับเด็กเพิ่มจะมาเป็นภาระเจ้าเปล่าๆ” ฮูหยินใหญ่ของเรือนเอ่ยขัดฮูหยินรองด้วยความไม่พอใจ กล้าดีอย่างไรมาเอ่ยวาจาข้ามหน้าข้ามตาข้ากัน


“ให้เจ้าตัวน้อยมาอยู่กับข้าดีกว่าเจ้าค่ะท่านพี่” กล่าวต่อว่าฮูหยินรองจบคำนางก็รีบเอ่ยประโยคเอาใจเจ้าของจวนต่อทันที เลี้ยงเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ใครจะอยากเลี้ยงกัน แต่ถ้าจะให้นังลี่เซียน เอาไปเลี้ยงสู้ข้ายอมเลี้ยงเอง เรียกความสนใจจากท่านพี่ดีกว่า


“ไม่ต้องลำบากเจ้าทั้งสองหรอก ฮูหยินใหญ่เจ้าเองก็มีบุตรที่ต้องดูแลถึงสามคน ส่วนเจ้าก็ยังตั้งครรภ์ใกล้คลอด ข้าเพียงรับนางมาดูแลนางเป็นลูกของสหายสนิทข้าที่เพิ่งจะสิ้นใจเพียงเท่านั้น แค่หวังพวกเจ้าให้เป็นแม่ใหญ่และแม่รองที่ดีต่อนางก็พอ ส่วนการเลี้ยงดูข้ามีแม่นมและสาวรับใช้ให้นางแล้ว” อี้หมิง พูดดักคอทั้งสองคนว่าอย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้และให้ดีต่อเด็กก็เพียงพอหวังว่านางคงจะเข้าใจและไม่สร้างเรื่องวุ่นวายให้เขา


“เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าจะช่วยดูแลนางให้อย่างดีเต๋อหมิง ฟางเซียน ฟางซิน พวกเจ้ามาดูหน้าน้องบุตรธรรมใกล้ๆ สิลูก ต่อจากนี้พวกเจ้าต้องดีกับน้องหญิงสามให้มากรู้ไหม” ฟางเหนียง เรียกลูกๆ ทั้งสามให้เข้ามาใกล้ๆ น้องพร้อมทั้งเอ่ยคำสอนเอาใจเจ้าของเรือนอยู่ในที


“ขอรับ/เจ้าค่ะ”


“จบเรื่องแล้ววันนี้ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ...ลี่เซียนเดี๋ยวข้าเดินไปส่งเจ้าที่เรือนเอง ช่วงนี้เจ้าท้องแก่ ต้องระวังให้มากรู้ไหม”


“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่ อีกไม่กี่เดือนก็คงจะมีเด็กตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในจวนเพิ่มให้ท่านได้ปวดหัว” ท่านสองเดินจับจูงมือกันออกไปด้วยท่าทีประคบประงบจนฮูหยินใหญ่ได้แต่กำมือแน่นด้วยความอิจฉา


..................................................................

*มู่ตาน / ดอกโบตั๋น


__________________________

อ่านจบแล้วอย่าลืมนะคะ

เม้นให้ไรท์ด้วยน้าาาาาาาาาาา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 659 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #1040 Super小农宝 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:15
    ซูหนี่ว์จำอดีตไม่ได้หรอ????ถ้ามาแนวนี้จุดจบก็เหมือนเดิม!!!!
    #1,040
    0
  2. #973 Pinya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 19:07

    เศร้าหมอง....ไม่น้อย....ห่างไกล

    #973
    0
  3. #533 Kornfern Chayaboon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 15:20
    น่าสยุกค่ะ
    #533
    0
  4. #278 Gemel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:07
    ไรท์คะ ช่วยจัดบรรทัดหน่อนได้มั้ยคะ ตายลายมากเลยค่ะ หมดอารมณ์อ่านไปมากเลย
    #278
    1
  5. #198 Oiljang89 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 22:30
    น่าจะบอกว่าเป็นลูกสหายสนิทและผู้มีพระคุณด้วยอย่างน้อยจะได้ไม่โดนฮูหยินทั้งสองกลั่นแกล้ง
    #198
    0
  6. #180 nannaphattay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:44
    ก็ดีที่พ่อรับลูกกลับแล้วเลี้ยงที่จวน แต่โกหกว่าเป็นลูกสหาย รับมาเป็นลูกบุญธรรม ทำไมไม่บอกไปตรงๆ ว่าเป็นลูกของตัวเอง เหอะะะะ ขี้ขลาด
    #180
    0
  7. #127 bsss27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:05
    โห่ไรท์นี้ขนาดพ่อไม่รักฮูหญินใหญ่ยังมีลูกสามคนแล้วลูกอยู่ฮูหญิงอีกถ้าพ่อนางรักฮูหญิงคงมีลูกไปตั้งทีมฟุตบอล5555555
    #127
    1
    • #127-1 bsss27(จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2563 / 00:06
      ฮูหยินเขียนผิด
      #127-1
  8. #110 panids1966 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:54
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-07.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    ภาษาบรรยายดีมากเลยค่ะเข้าใจง่าย


    #110
    0
  9. #99 Nammm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 16:08

    พ่ออย่าทิ้งน้องน่ะ

    #99
    0
  10. #6 Panid (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 22:23

    ชอบแนวนี้มากๆเป็นกำลังใจให้นะคะ

    #6
    1
    • #6-1 To night(จากตอนที่ 2)
      12 ธันวาคม 2562 / 22:33
      ถ้าชอบก็ติดตามกันต่อยาวๆนะคะ
      #6-1
  11. #2 usaonly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:19

    ซูหนี่ว์เกิดมาก็ต้องพรากจากมารดา แต่ดีท่ีท่านพ่อไม่ทอดทิ้ง ไม่รู้ว่าถ้าเมียเอก เมียรองรู้ว่าเป็นลูกอนุ มีหวังตายก่อนโตแน่. ไม่รู้ว่าจะถูกรังแกจากคนรอบข้างไหมรออ่านต่อค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #2
    0