พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 19 : นางมาร บทที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 520 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

บทที่ 18

“เล่นอะไรกันอยู่หรือ ข้าอยากเล่นด้วย”


“โฮกก!” เสียงใสกังวานของซูหนี่ว์ดังไปทั่วทั้งป่าพร้อมทั้งเสียงคำรามของไป๋หูก็ดังสมทบทันที บ่งบอกว่ามันเองก็อยากเล่นด้วย 

          ทั้งซูหนี่ว์และไป๋หูหันหน้าไปทางชายชุดดำทั้งหลาย จึงทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคลายใจว่าทั้งสองคงไม่ใช่ศัตรูของตน


“เด็กน้อยนี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ไสหัวออกไปเสีย” หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ พวกเขาไม่ได้กลัวเด็กสาวตรงหน้า แต่พวกเขาเกรงกลัวสัตว์อสูรที่นางกำลังขี่มันอยู่


“งั้นข้าไม่เล่นกับพวกเจ้าก็ได้ ให้พี่ชายข้าเล่นแทน” นางเอ่ยจบก็กระโดดลงจากหลังไป๋หูทันที ปล่อยให้ไป๋หูไปสนุกกับเหยื่ออันโอชะตรงหน้า 

          เสียดายที่มันไม่กินเนื้อมนุษย์ไม่เช่นนั้นมันคงอิ่มไปอีกหลายวันไม่ต้องเปลืองสมุนไพรขั้นสูงในมิติของนาง

          เมื่อเห็นว่านายหญิงของมันลงจากหลังแล้วไป๋หูก็กระโจนเข้าใส่หนึ่งในผู้โชคร้ายทันที เพียงแค่ตวัดกรงเล็บหนึ่งครั้งร่างของชายชุดดำก็ขาดออกจากกันเป็นสองท่อน ไป๋หูวิ่งไล่จัดการชายชุดดำไปเรื่อยๆ อย่างสนุกสนาน 

          ซูหนี่ว์จึงหันมาสำรวจทางชายหนุ่มทั้งสามที่นางช่วยชีวิตไว้ นางไม่สามารถพิจารณาใบหน้าของทั้งสามได้เพราะใบหน้าพวกเขานั้นเต็มไปด้วยคราบเลือด จึงไม่สามารถรู้ได้ว่าบุคคลที่ตนช่วยไว้นั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร


“แม่นางน้อยขอบคุณเจ้าที่ยื่นมือเข้าที่ช่วยเหลือ” หนึ่งในนั้นเอ่ยออกมาด้วยความโล่งใจ 


“พี่ชายทานยานี้แล้วรีบโคจรลมปราณเสีย ข้าได้กลิ่นพิษจากบาดแผลของพวกท่าน” ซูหนี่ว์ยื่นยารักษาพิษไปให้พวกเขา 

          เพียงแค่ได้กลิ่นเลือดนางก็รับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาโดนพิษร้ายระดับห้า พิษแค่ระดับนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากที่นางจำต้องปรุงยาใหม่เพื่อรักษาอาการตามพิษที่ได้รับ เพียงแค่ใช้ยาสลายพิษที่นางปรุงขึ้นจากน้ำแร่ทิพย์ก็เป็นอันใช้ได้แล้ว ซูหนี่ว์ยื่นยาไปให้พวกเขาคนละสองเม็ด เม็ดหนึ่งคือยาสลายพิษระดับห้า อีกเม็ดหนึ่งคือยาสมานแผลระดับเจ็ด 

          ทั้งสามรับยาไปก็ไม่ได้เอ่ยอันใดอีกให้มากความเพราะพวกเขารับรู้ได้ถึงสรรพคุณของตัวยาทั้งสองว่าเป็นยาดี ทั้งสามรีบกลืนยาเข้าปากแล้วนั่งโคจรลมปราณต่อทันที ซูหนี่ว์จึงยืนคุ้มกันให้พวกเขา


“ไป๋หูที่เหลือเดี๋ยวข้าจัดการเอง เจ้าไปช่วยคนตรงนู้นเถอะ” เมื่อเห็นว่าไป๋หูจัดการชายชุดดำเหลือเพียงไม่กี่คนแล้วนางจึงใช้มันให้ไปช่วยชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นคนของคุณชายทั้งสามตรงนี้ 

          เมื่อเห็นว่าจอมอสูรหายไปแล้วชายชุดดำอีกห้าคนก็รีบตรงมาจัดการดรุณีน้อยตรงหน้าทันที


“แส่ไม่เข้าเรื่อง ตายเสียเถอะ!!” หนึ่งในนั้นเอ่ยพูดกับซูหนี่ว์ด้วยความแค้นที่มันต้องเสียพี่น้องไปมากมายเพราะคนตรงหน้า


ฉวัะ!! 


          ไม่ต้องเอ่ยอันใดให้มากความซูหนี่ว์ใช้พลังคุมรากไม้ตวัดตัดร่างของคนตรงหน้าขาดออกจากกันเป็นสองท่อนเลือดสีแดงเข้มข้นสาดกระเซ็นเป็นสายไปทั่วบริเวณ เลือดส่วนหนึ่งกระเด็นมาทางซูหนี่ว์แต่ก็ไม่สามารถทะลุเกราะป้องกันมาโดนนางได้ ชายชุดดำอีกสี่คนที่เหลือได้แต่ยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูกเพราะพวกตนก็จับพลังปราณของสาวน้องร่างเล็กตรงหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำไป 

          นางฆ่าผู้มีพลังปราณขั้นหกได้ในพริบตาเดียวนับว่าเหนือความคาดหมายอยู่มาก รากไม้สองเส้นตวัดไปมาอย่างด้วยเร็วทำให้ทั้งสี่คนใช้กระบี่มาปัดป้องตนเอง มือของซูหนี่ว์ตวัดไปมากลางอากาศด้วยใบหน้าเรียบเฉย รากไม้เหล่านั้นก็สะบัดตามอย่างรวดเร็ว สร้างบาดแผลเล็กใหญ่ตามร่างกายให้คนทั้งสี่ไม่น้อย


“อ๊ากกก” รากไม้ปลายแหลมพุงทะลุผ่านร่างของชายฉกรรจ์อีกหนึ่งคนที่ไม่ทันระวังตน จนสิ้นใจคาที่ ซูหนี่ว์ดึงรากไม้ออกจากร่างนั้น และหันไปจัดการกับอีกสามคนที่เหลืออย่างรวดเร็ว กิ่งไม้และใบไม้ทั้งหลายที่ร่วงหล่นตามพื้นดินลอยขึ้นมากลางอากาศและพุ่งตรงเข้าปักไปตามร่างทั้งสามคนอย่างว่องไว 

          พริบตาต่อมาชายหนุ่มทั้งสามที่นางช่วยไว้ก็ลืมตาขึ้นหลังจากโคจรลมปราณเสร็จพอดี ทั้งสามหันมองหน้ากันไปมาเมื่อพบว่าพลังของพวกเขากลับมาเต็มสิบส่วนเช่นเดิม ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่ก็ดีขึ้นตามลำดับ


“แม่นางน้อย พวกข้าต้องขอบคุณเจ้าอีกครั้งเข้าช่วยเหลืออีกครั้งขอทราบนามเจ้าได้หรือไม่พวกข้าจะตอบแทนอย่างดี” 


“นามของข้าเป็นความลับ แต่ถ้าจะตอบแทนละก็...” ซูหนี่ว์เงียบไปพลางทำหน้าครุ่นคิดว่าจะให้พวกเขาตอบแทนอันใดดี เสียยาไปหกเม็ด เสียแรงไปอีกนิดหน่อย


“รับหยกนี้ไว้ หากเจ้ามีปัญญาให้ชูหยกนี้กระทบแสงอาทิตย์หรือแสงจันทร์ คนของข้าจะพาเจ้ามาพบข้าเอง” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นป้ายหยกสีเขียวมรกตสลักลวดลายดอกหลันฮวา* ยื่นให้หญิงสาวร่างบางตรงหน้า 

          ซูหนี่ว์จึงรับไว้ด้วยความเต็มใจไม่ปล่อยให้โอกาสอันดีงามนี้หลุดมือ


“หยกนี้ข้าถือสะว่าตอบแทนเรื่องที่ข้าช่วยชีวิต ส่วนเรื่องยาที่พวกท่านกินก็เป็นอีกเรื่องนะพี่ชาย ยาสลายพิษระดับห้า ยาสมานแผลระดับเจ็ด รวมทั้งหมดหกเม็ด ทั้งหมดคนละหนึ่งหมื่นห้าพันเหรียญทองเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพร้อมทั้งแบมือเรียวเล็กยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่มทั้งสาม พร้อมทั้งยักคิ้วส่งไปให้อีกครั้งหนึ่ง 


“พี่ใหญ่พวกเราหนีรอดจากถ้ำเสือไปเข้ารังหมาป่า** เสียแล้ว” ชายพูดหนึ่งเอ่ยอย่างยิ้มๆ เข้าได้แต่ส่ายหัวให้กับชะตาชีวิต หนีนักฆ่ารอดมาได้มาเจอโจรน้อยตบทรัพย์เสียนี่


“พี่ชาย ท่านก็แต่งตัวดูดีเนื้อผ้าดูแพงขนาดนี้ น่าจะมีเงินมาจ่ายข้าอยู่หนา”


“แม่นางน้อย งั้นรับสิ่งนี้ไปนำไปเบิกเงินที่โรงประมูลชิวเทียน ข้าจะแจ้งคนเตรียมเงินไว้ให้” 


“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ชายทั้งหลาย ไว้วันหลังมาใช้บริการใหม่นะเจ้าคะ ไป๋หูกลับ!”

          เอ่ยจบคำร่างบางก็กระโดดขึ้นขี่หลังไป๋หูที่นั่งรอนางตบทรัพย์คนได้สักพักแล้ว ก่อนจะจากไปทิ้งทั้งสามไว้ด้านหลังพร้อมกับศพอันน่าสยดสยองทั้งหลาย


“เสร็จพี่ ยาพวกนั้นแพงไปหรือไม่” 


“เอาน่าฉิงกวาง รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว เจ้าอย่างงกนักเลย ยาระดับห้า กับระดับเจ็ด ราคาปกติก็แพงมากอยู่แล้ว” 


“ให้กระหม่อมสืบให้ดีไหมว่านางเป็นใคร” ชายร่างสูงใหญ่อีกคนเอ่ยขึ้น พลางหยิบผ้าขึ้นมาเช็กคราบเลือดบนใบหน้า เผยโฉมหน้าหล่อเหลาคมเข้ม แม้จะมีคราบเลือดติดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจบดบังความหล่อเหลานั้นไว้ได้


“ปล่องนางไปเถอะ ฝีมือขนาดนั้นน่าจะหาตัวจับยากอยู่ไม่น้อยทั้งยังจับพลังปราณจากตัวนางไม่ได้แม้แต่นิด เจ้าให้ทหารมาเก็บกวาดซากศพพวกนี้เถอะ” ชายร่างสูงเอ่ยกับสหายและน้องของตนแล้วก็รีบออกไปจากตรงนั้นทันที ทำให้ทั้งสองต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้ หากชักช้ากว่านี้กลิ่นเลือดพวกนี้อาจจะเรียกพวกสัตว์อสูรมาอีกก็ได้

          ทางด้านซูหนี่ว์เมื่อกลับมาถึงที่พักแล้วนางก็ให้ไป๋หูกลับเข้ามิติไปพร้อมทั้งดึงเอาพี่รองกับพี่สามที่พักรักษาตัวอยู่ออกมา ทั้งคู่ออกมาจากมิติด้วยหน้าตาแจ่มใสอาการบาดเจ็บหายไปจนหมดแล้ว


“พี่รองกับพี่สามท่านหายดีแล้วแน่นะ”


“หายแล้วขอรับ น้องเล็กอย่าได้กังวล” เป็นพี่สามที่เอ่ยตอบด้วยใบหน้าแจ่มใสอยู่ในนั้นได้พักนานถึงสามวัน


“คราวหลังพี่รองกับพี่สามไม่ต้องไปบอกพี่ใหญ่อีกนะ หากทำผิดข้าจะเป็นผู้ลงโทษเองเข้าใจหรือไม่”


“พี่เข็ดแล้วน้องเล็กอย่าได้กังวล” พี่รองเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียวเมื่อนึกไปถึงตอนที่พี่ใหญ่จับทั้งคู่มัดไว้ด้วยกันแล้วให้เจ้าสองแสบรุมขย้ำพวกเขา 

          หากรู้แบบนี้ตนจะไม่เอ่ยขอรับโทษเด็ดขาด ไปโขกศีรษะขอให้น้องเล็กเอ่ยปากลงโทษคงจะปราณีกว่านี้นัก


“ฮ่าๆๆๆ พี่รองบทลงโทษข้าอาจจะโหดกว่าพี่ใหญ่ก็ได้นะ เพราะฉะนั้นพวกท่านต้องเฝ้าข้าไว้ดีๆ อย่าให้ใครล่วงล้ำเข้ามาในห้องนี้อีก” โดยเฉพาะชินอ๋องผู้นั้น นางยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ 

          เมื่อคิดไปถึงเรื่องวันนั้นใบหน้านวลขาวภายใต้ผ้าปิดปากสีดำก็เห่อร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น


“พวกท่านไปพักเถอะข้าเหนื่อยแล้ว”


“ขอรับ”


          เมื่อทั้งคู่จากไปภายในห้องกว้างก็เหลือแต่เพียงซูหนี่ว์เพียงผู้เดียวนางจึงหยิบป้ายหยกขึ้นมาพิจารณาป้ายหยกสลักลวดลายไว้อย่างประณีตนางพลิกป้ายหยกไปมาก่อนจะโยนมันเข้าไปเก็บไว้ในมิติอย่างไม่ใส่ใจ 

          พลางคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยไปหาคำตอบ ทั้งสามคนนั้นถูกนักฆ่าตามเยอะขนาดนั้นคงไม่ใช่บุคคลธรรมดาการจะตามหาตัวพวกเขาก็คงจะไม่ยากเย็นเท่าไหร่ คิดได้ดังนั้นจึงเดินไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันทีด้วยความอ่อนเพลีย


ยามเฉิน (7.00-9.00) ร่างบางที่นอนหลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส ตามเวลาปกติที่นางตื่นอยู่เป็นประจำ เมื่อทำกิจวัตรประจำวันเสร็จแล้วนางจึงเดินไปที่ห้องหนังสือของตน พร้อมทั้งเรียกให้พี่รองกับพี่สามเข้ามาด้วย


“พี่รอง ช่วยไปคัดเลือกหน่วยข่าวของเราให้ข้าสักหนึ่งคนได้ไหมเจ้าคะ ข้ามีภารกิจแรกจะลองใช้พวกเขาดู”


“อืมได้ เดี๋ยวพี่ไปแจ้งพี่สี่ให้พาตัวมาให้ งานยากหรือไม่พี่จะได้คัดคนที่มีฝีมือหน่อย”


“ไม่ยากเจ้าค่ะ แล้วก็วันนี้พี่รองกับพี่สามไปตรวจตราดูค่ายแทนข้าทีนะ วันนี้ข้าคงไม่ออกไปไหน มีเรื่องสนุกๆ ที่จวนให้ข้าต้องไปจัดการ”


“งั้นพี่ไปละ อย่าไปซนที่ไหนนะน้องเล็ก” เอ่ยคำจบทั้งสองของหายไปทันที


“พวกพี่ๆ เห็นข้าซุกซนขนาดนั้นกันเลยหรือไงนะ”


          ซูหนี่ว์คิดพลางเปิดหนังสืออ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งยามอู่ (11.00-13.00) เรื่องสนุกๆ ที่นางว่าไว้ก็วิ่งตรงมาพร้อมกับร่างของพี่สาวคนสนิทประจำเรือนมู่ตานแห่งนี้


“หนี่ว์เอ๋อร์ ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” เสียงซื่อซื่อดังลอยมาแต่ไกลก่อนจะมายืนหอบตัวโยกตรงหน้าสาวน้อยที่ทำหน้าใสซื่อนอนอ่านหนังสือในมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน


“ฝีมือข้าทำไมหรือ” นางหันไปถามซื่อซื่อพลางลดหนังสือในมือลงเอามือเท้าคางแล้วอ้าปากหาวใส่คนตรงหน้า อย่างไม่รักษากิริยาของคุณหนูใดๆ ทั้งสิ้น หากนายใหญ่ของจวนเห็นคงได้ล้มหงายท้องกับท่าทางของนางแน่ๆ



* ดอกหลันฮวา / ดอกกล้วยไม้

**หนีรอดจากถ้ำเสือไปเข้ารังหมาป่า / หนีเสือปะจระเข้



ตบทรัพย์เหล่าคุณชายไปอย่างเนียนๆ น้องกลายเป็นจอมโจรน้อยเต็มตัวแล้ววว

ตัวละครใหม่ออกมาอีกสามตั้งสามตัวจะเป็นใครบ้างก็รอติดตามนะคะ

ไรท์กำลังจะสร้างเรือให้น้องอิ้อิ้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 520 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #983 Pinya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 21:05

    ก่อนอัพเนื้อเรื่องตอนใหม่ ไรท์ค่อยๆ ตรวจหาคำผิดก่อนก็ได้....เพราะ ผิดตัวเดียว ผิดตำแหน่ง ความหมายจะเปลี่ยนทันที

    #983
    0
  2. #924 kimurakung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:23
    เปิดร้านขายยาท่าจะรวยแหะ
    #924
    0
  3. #479 aern242539 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 08:16
    น้องงง 555 มันคือการปล้นชัดๆแบบนี้ คริคริ
    #479
    0
  4. #433 เมมฟิส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:35
    เป็นท่านอ๋องรึเปล่า
    #433
    0
  5. #408 เจ้าแมว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    นี่มัน นี่มัน อายุน้อยร้อยล้านรึป่าววววว ของดีๆจากน้องไม่ฟรีนะจ้ะ 5555
    #408
    0
  6. #112 Pannita6701 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:46
    รู้สึกสั้นกว่าตอนที่แล้ว.. รึเราคิสไปเอง
    #112
    1
  7. #111 Pannita6701 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:56
    รออยู่ค่าาา
    #111
    0
  8. #108 ปุกปิก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:48

    เจิมจ้าาา

    #108
    0
  9. #107 Reader (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 09:48

    รออยู่น้าาา

    #107
    0