พ่ายรักนางมารหมื่นพิษ

ตอนที่ 17 : นางมาร บทที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 552 ครั้ง
    12 พ.ค. 63

บทที่ 16

 

“ท่านหมายถึงอะไร”


“ปีนั้นที่เจ้าจมน้ำ ข้าต้องถ่ายลมปราณเพื่อช่วยเจ้า ข้าจำต้องแนบริมฝีปากของข้าเข้ากับริมฝีปากของเจ้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อช่วยชีวิตเจ้า” อ๋องหนุ่มอธิบายด้วยความใจเย็นท่าทางสบายๆ แต่หญิงสาวร่างบางตรงหน้ายิ่งได้ฟังใบหน้าก็ยิ่งเห่อร้อน หมายความว่าเขาจูบนางตั้งแต่นางอายุเพียงไม่กี่หนาวนะหรือ!! แล้วยังคิดเป็นจริงเป็นจังถึงขั้นจะมารับผิดชอบนางเพราะเรื่องนี้นะหรือ


“งั้นก็เป็นท่านใช่หรือไม่ที่ส่งเงามาตามดูข้า” 


“ถูกต้องแล้วเด็กน้อย” ซูหนี่ว์ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยเรียกนางแบบนั้นก็เกิดอาการไม่พอใจเล็กน้อย นางไม่ใช่เด็กตัวกะเปี๊ยกแล้วนะ 


“ข้าซื่อซูหนี่ว์ ไม่ใช้เด็กแล้ว รบกวนท่านเรียกชื่อข้าด้วย” 


“ก็ได้หนี่ว์เอ๋อร์”


“จริงๆ แล้วเรื่องนั้นท่านไม่ต้องมารับผิดชอบข้าก็ได้นะ เรื่องมันก็ผ่านมานานและข้ายังเด็ก จำความอันใดไม่ได้หรอกข้าไม่ถือสา” ซูหนี่ว์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ว่าที่สามีนางนอกจากต้องหล่อและรวยแล้วยังต้องเกิดมาจากความรักด้วย ไม่ใช่แค่เพียงความรับผิดชอบหรือแต่งเพียงเพราะความเหมาะสม


“แม้ว่าข้าจะจูบเจ้าไปหลายต่อหลายครั้งแบบนี้นะหรือ” กล่าวจบคำ เส้นด้ายบางๆ ที่พระองค์พยายามยามดึงไว้ก็ขาดออกจากกันทันที เพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของนางทำให้พระองค์ขาดสติ 


“อื๊อออ” ชินอ๋องเอามือยึดท้ายทอยร่างบางตรงหน้าไว้แน่นทั้งริมฝีปากของเขาก็จู่โจมมาอย่างรวดเร็วและค่อยๆ บดเคล้าคลึงความอ่อนนุ่มของเรียวปากเล็ก 

          สัมผัสที่ได้รับทำให้อ๋องหนุ่มเกือบจะขาดสติอีกรอบ เขาจึงรีบถอนริมฝีปากตนออกก่อนที่จะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ล่วงเกินนางไปมากกว่านี้ อดทนรอมาได้ตั้งนาน ทนอีกหน่อยจะเป็นอะไรไป


“หากยังดื้อดึง เปิ่นหวางจะทำยิ่งกว่านี้อีก” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างข่มอารมณ์ ก่อนจะจูบหนักๆ เรียกสติของสาวงามตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง ซูหนี่ว์ถึงกับนั่งหน้าแดงซ่านสติหลุดเหม่อลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว


“ชินอ๋อง! ท่านมันโรคจิตยิ่ง!!” เมื่อสติกลับมานางก็ต่อว่าชินอ๋องไปหนึ่งคำ 

          ไม่กล้าเอ่ยมากกว่านี้เพราะกลัวศีรษะจะหลุดออกจากบ่าน้อยๆ เอ่ยจบก็ยิ่งก้มหน้าหลับตาแน่นไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนตรงหน้า อันตรายยิ่ง ชินอ๋องอันตรายยิ่ง!! ได้แต่เอ่ยร่ำร้องภายในใจ ถ้ำเสือชัดๆ ข้าเชื่อแล้ว นี่มันถ้ำเสือ!! 


“ขึ้นจากน้ำได้แล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ชินอ๋องเอ่ยจบคำก็อุ้มร่างบางขึ้นจากน้ำพร้อมพระองค์      

          ทำให้ซูหนี่ว์ได้แต่เบิกตากว้างเมื่อคิดได้ว่าเขาไม่ได้สวมอาภรณ์ ความคิดของนางเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ เมื่อสมองนางทำงานเลือดกำเดาจึงไหลออกมาอีกครั้งทั้งยังสลบไปในอ้อมแขนแข็งแกร่ง หยางชินอ๋องที่หันมาเห็นร่างน้อยสลบไปทั้งยังมีเลือดไหลออกมาที่จมูกจึงได้แต่ส่ายหน้าระอาให้กับเด็กในอ้อมแขน


“นางยังเด็กจริงๆ ด้วย ข้าเกือบไปแล้วหนี่ว์เอ๋อร์ รอเจ้าปักปิ่นเมื่อไหร่อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ ข้าเฝ้ามองเจ้าเติบโตมาหลายปีแล้วเจ้าเด็กน้อย”


          หยางชินอ๋องอุ้มร่างน้อยมาวางไว้บนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะสวมอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อยแล้วจึงเรียกสาวใช้มาช่วยนางเปลี่ยนอาภรณ์ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเขาจึงอุ้มร่างนางอย่างทะนุถนอม ใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไป 

          เขาวางร่างน้อยในมือลงบนเตียงนอนนุ่มของนางเบาๆ เงาของนางช่างบกพร่องในหน้าที่เสียจริง เจ้านายหายไปแทนที่จะออกตามหากลับหายหัวไปที่ใดกันหมดปล่อยให้เรือนร้าง แม้แต่เทียนก็ยังไม่ยอมจุดให้เรือนสว่าง นี่ก็ยามห้าย (21.00-23.00) เข้าไปแล้วเจ้าตัวน้อยคงไม่ตื่นง่ายๆ แน่คิดได้ดังนั้น ชินอ๋องจึงบรรจงหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างซูหนี่ว์ไว้และจัดท่าให้นานนอนได้สบายที่สุด


“เฝ้าให้ดีจนกว่าเงานางจะกลับมา” เอ่ยสั่งการกับเงาของตนก่อนจะออกจากห้องนางไปแล้วบุรุษหนุ่มก็หายไปกับความมืดในยามราตรี


“พ่ะย่ะค่ะ” 

 

อีกด้านของเรือนมู่ตาน


“โอ๊ยยย พี่ซื่อซื่อ เบามือหน่อยสิขอรับ” เสียงร้องโอดโอยของสองหนุ่มดังไปทั่วห้องปรุงยา ในเรือนมู่ตาน โดยมีสองหนุ่มที่สภาพดูไม่ได้กับอีกหนึ่งสตรีคอยนั่งทำแผลให้ด้วยใบหน้าสงสารทั้งคู่


“โอ๊ยย ซี้ดดด เจ้าไป๋ปิงกับเจ้าไป๋ซานเล่นแรงชะมัดเลย” 


“พี่รองแผลด้านหลังยาวมากเลยเจ้าค่ะ สงสัยคงต้องขอให้หนี่ว์เอ๋อร์ช่วยแล้ว” ซื่อซื่อเอ่ยบอกกับพี่รอง

          เมื่อเห็นแผลด้านหลังของเขาเลือดยังคงไหลไม่หยุดทั้งที่โปะสมุนไพรห้ามเลือดไว้แล้วและให้ทานโอสถไว้แล้ว เล็บของเจ้าหมาน้อยดูถูกไม่ได้จริงๆ สังเกตได้จากแผลที่หลังของพี่รอง รอยเล็บสามแผลลากยาวและลึกพอสมควร ส่วนเจ้าสามนั้นแม้จะไม่มีแผลลึกเหมือนพี่รองแล้วรอยแผลก็มีให้เห็นเต็มตัว ข้าจะไม่ทำให้พี่ใหญ่โกรธเด็ดขาด  ซื่อซื่อคิดในใจ มือก็ยังคงจัดการใส่ยาให้กับน้องสามไปด้วย


“พี่รองไหวหรือไม่ขอรับ” 


“อื้อ ปวดไปทั้งหลังเลย” เสียงแหบแห้งของพี่รองเอ่ยตอบน้องชายของตนที่มีสภาพดีกว่าตนอยู่มาก


“ข้าว่าพวกเจ้าพักอยู่นี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งคุณหนูเอง ป่านนี้คุณหนูน่าจะกลับมาแล้วละ” 


“ขอบคุณพี่ซื่อซื่อ”

          
          ซื่อซื่อพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินออกจากห้องไปหาคุณหนูของตน ส่วนสองหนุ่มก็ได้แต่นอนร้องโอดโอย กับความทรมานของบาดแผลของตน ไม่เอาอีกแล้ว ข้าจะไม่ทำให้พี่ใหญ่ต้องขุ่นข้องหมองใจอีกแล้ว 

          ซื่อซื่อเดินเข้ามาในห้องนอนเมื่อเห็นคุณหนูของตนพักผ่อนอยู่จึงเลือกที่จะไม่ปลุกให้นางตื่นขึ้น พลางขอโทษสองหนุ่มในใจ พวกท่านทนเจ็บไปสักคืนก็แล้วกันนะ พรุ่งนี้ข้าจะแจ้งคุณหนูให้ นางไม่อยากปลุกให้คุณหนูตื่นมากลางดึกจริงๆ

 

ยามเฉิน (7.00-9.00)

          แสงแดดในยามเช้าส่องสว่างเข้าลอดหน้าต่างพร้อมกับสายลมเย็นๆ ปลุกให้หญิงงามบนเตียงนอนขาวสะอาดลืมตาตื่นขึ้นมา ซูหนี่ว์กะพริบตาถี่ๆ มองไปรอบๆ เมื่อพบว่าตนเองนอนอยู่ให้ห้องนอนของตนแล้ว และเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน สาวร่างบานบนเตียงหน้าก็ถึงกับใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งยังกรีดร้องภายในใจเสียงดังลั่น จนเจ้าไป๋หูต้องเอ่ยทัก


น่าขายหน้า!! น่าขายหน้าที่สุดเลย!!! กรี๊ดดดดด!!!


'นายหญิงข้าหนวกหู'


'ข้ากรีดร้องในความคิดข้า เจ้าจะมาหนวกหูอันใด' ซูหนี่ว์สวนกลับทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ กรีดร้องออกมาจริงๆ ก็ไม่ได้ กรีดร้องในใจยังไม่ได้อีกหรือ!!


'ก็ข้าได้ยิน'


'ทั้งหมดเพราะเจ้านั่นแหละที่ไม่เอ่ยเตือนข้า'


'เตือนแล้วท่านเคยฟังหรือ'


'ไป๋หู!! หุบปากหมาๆ ของเจ้าไปเลยนะ!' 


          ซูหนี่ว์เอาหมอนใบใหญ่มาปิดหน้าไว้ทั้งยังคงกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนใหญ่ยิ่งนางนึกก็ยิ่งขายหน้า แค่บุกไปถึงจวนเขาแล้วโดนจับได้ก็ขายหน้ามากพอแล้ว 

          นี้ยังถึงขั้นเป็นลมคาอกเขาอีก!! ซูหนี่ว์เจ้าไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ! ซูหนี่ว์คิดฟุ้งซ่านไปได้สักพักซื่อซื่อก็ยกอ่านล้างหน้าเขามาทำให้นางต้องกลับมาทำตัวเป็นปกติ ไม่ให้มีพิรุธ จนซื่อซื่อสังเกตได้


'สตรีเปลี่ยนอารมณ์ได้ไวเสียจริง' ไป๋หูเอ่ยออกมา เมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไป เปลี่ยนมาของเจ้านายตน


'หากเจ้ายังไม่เลิกกวนอารมณ์ข้า ข้าจะจับเจ้าถอนขนมาทำผ้าปูเตียงเสีย!' นางเอ่ยขู่ทันทีที่ได้ยินเสียงกวนๆ ของไป๋หู แม้มันจะอยู่ในมิติ แต่มันเป็นสัตว์ในพันธสัญญาจึงทำให้มันได้ยินในสิ่งที่นางคิดและเห็นในสิ่งที่เจ้านายทำตลอดเวลา


“หนี่ว์เอ๋อร์คนดี ทานอาหารเช้าแล้วตามพี่มาหน่อยนะ พี่มีเรื่องรบกวน” ซื่อซื่อเอ่ยพูดเมื่อจัดการซูหนี่ว์เรียบร้อยแล้ว


“มีเรื่องอะไรหรือไปซื่อซื่อ”


“พี่ว่าน้องคงต้องไปเห็นด้วยตาตนเองแล้วละ” 


          ซื่อซื่อไม่พูดอะไรต่อเดินนำซูหนี่ว์ไปที่ห้องปรุงยาทันที นางก็เดินตามไปด้วยความสงสัยเช่นกัน เมื่อเปิดประตูเข้าเข้าไปนางจึงเห็นสิ่งที่ซื่อซื่อเอ่ยว่าจะรบกวน เป็นร่างของบุรุษหนุ่มทั้งสองหนึ่งนอนคว้าหน้า มีผ้าพันแผลไว้ที่หลัง อีกหนึ่งนอนหงายหน้ามีผ้าพันแผลไว้เต็มทั้งสองแขน สภาพดูไม่ได้ทั้งคู่


“พี่รอง! พี่สาม! เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” ซูหนี่ว์เอ่ยด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน


“น้องเล็ก เอ่อออ..คือว่า”


“อย่าบอกนะว่าฝีมือของ ไป๋ปิงกับไป๋ซาน” ทั้งคู่พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับทำให้ซูหนี่ว์โกรธจนหน้าแดง เจ้าสองแสบ!! เล่นแรงขนาดนี้ไม่สั่งสอนไม่ได้แล้ว! นางคิดอย่างหมายหัวจนไป๋หูผู้เป็นบิดาของเด็กๆ ถึงกับสะดุ้ง 


          ซูหนี่ว์พาทั้งคู่เขาไปรักษาตัวในมิติ ทั้งยังเปลี่ยนตัวสมุนไพรและตัวยาให้เป็นสมุนไพรระดับสูงและยาสมานแผลระดับสิบ ไม่กี่อึดใจต่อมาแผลฉกรรจ์ที่หลังของพี่รองก็เริ่มสมานกันอย่างรวดเร็วสมกับเป็นยาสมานแผลระดับสิบ ทิ้งไว้เพียงรอยแผลนิดหน่อย รักษาอีกสองสามวันก็หาย ทั้งคู่จ้องมองคุณหนูของตนอย่างเทิดทูน เป็นบุญพวกเขานักที่ได้เจ้านายที่ดีและเก่งกาจขนาดนี้


“พวกพี่พักในนี้ไปก่อน ข้าจะไปจัดการกับเจ้าสองแสบ”


“ขอบคุณขอรับ”

          

          หลี่ ซูหนี่ว์ทะยานตัวออกไปทางหน้าต่างมุ่งหน้าไปที่ค่ายของตนทันที เพราะเจ้าเด็กๆ ทั้งสองตัวเล่นอยู่ที่ค่าย เมื่อวานนางไม่ได้พากลับเข้ามาในมิติด้วย ระหว่างทางก็พลางคิดไปเรื่อยว่าจะลงโทษเจ้าพวกนั้นยังไงดีให้หลาบจำ 

 

 

 

 


อย่ารังแกน้องงงงง

น้องทำตามคำสั่งของพี่ใหญ่น้าา

sds

ปล. สมมุติว่าน้องคือหมาจิ้งจอกนะคะ



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 552 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,046 ความคิดเห็น

  1. #923 kimurakung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:13
    รูปน่ารักมากเลย
    #923
    0
  2. #575 CocoAmm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:01
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆ
    #575
    0
  3. #477 aern242539 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 07:59
    น้องงงงงงงง ไม่รู้จะพูดยังไง
    #477
    0
  4. #90 usaonly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:16

    หนี่วเอ๋อพาลรึเปล่าโกรธท่านอ๋อง เลยจะไปจัดการน้องหมา 55 แซวเล่น ท่านอ๋องเอาเสื้อผ้าผู้หญิงที่ไหนให้น้องเปลี่ยนหรือเสื้อของเขาเอง สงสัยจริง ขอบคุณค่ะ

    #90
    1
    • #90-1 To night(จากตอนที่ 17)
      25 เมษายน 2563 / 23:41
      บอกตามตรงจริงๆไรท์ก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลยค่ะว่าเอาเสื้อผ้าที่ไหน 555555 ไว้ตอนรีไรท์อาจจะมีปรับแต่งเนื้อหานะคะ ขอบคุณที่เตือนค้าา
      #90-1
  5. #89 JBenz0605 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 07:45

    รอๆๆๆๆๆๆ
    #89
    0
  6. #87 schulzKanchana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 03:12
    เอาอีกค่ะ
    #87
    0
  7. #86 211225282 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 02:10

    😍😍😍😍😍😍
    #86
    0
  8. #85 Flukyphawinee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 00:30

    รอเจ้าค่ะ
    #85
    0
  9. #84 Saipan82 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:19

    สู้ๆค่า ฝันดีน้า
    #84
    0
  10. #83 Roongthip2704 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:44

    รออยู่จ้า
    #83
    0
  11. #82 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:39

    อยากอ่านค่ะ

    #82
    0
  12. #81 PP_ac (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 20:48
    รอค่า อยากอ่านแร้วว(~ ̄³ ̄)
    #81
    0