Dear moon, sir ขอให้นาย(หลง)รักฉัน ♡

ตอนที่ 4 : ( Dear moon ) : Chapter'๓ XOXO ผับ กับผู้ชายผมช็อคโกแลต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ส.ค. 56

3

XOXO ผับ กับผู้ชายผมช็อคโกแลต

 

                “เธอแน่ใจเหรอว่าจะไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าคืนน่ะ

                “พอเหอะ นี่นายถามฉันสามรอบแล้วนะ (-O-);”

                “งั้นฉันกลับล่ะแอนโทนี่พูดแล้วทำท่าลุกขึ้นเดินออกจากหลังป้ายโฆษณา ฉันจึงรีบดึงแขนเขากลับมานั่งอยู่หลังป้ายโฆษณาอีกครั้งทันที

                กลับไม่ได้นะ! นายขึ้นชื่อเป็นสามีฉันแล้วนายต้องช่วยฉันสิ TOT” ฉันทำหน้าจะร้องไห้แล้วเขย่าแขนเขาเพื่อเรียกสติ

                ตอนนี้เราสองคนหลบอยู่หลังป้ายโฆษณาแผ่นใหญ่ยักษ์ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับผับ ‘XOXO’ ที่ฉันเคยมาขอยัยป้าหน้าขาวอาศัยอยู่ด้วยแต่กลับถูกจับมาเป็นสาวนั่งดริ้งซะงั้น... (-_-) ฉันเลยหนีจนมาพบกับแอนโทนี่และตอนนี้ ฉันก็ชวนเขามาเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่ฉันทิ้งไว้ในร้านตั้งแต่เมื่อวานกลับไปเพราะอะไรน่ะเหรอ...

...เหตุผลส่วนตัวย่ะ

 นายไม่สงสารฉันเหรอ L

                “(-_-*) เธอนี่มัน...แอนโทนี่กลับมานั่งหลบหลังป้ายโฆษณากับฉันอีกครั้ง ทำหน้าอย่างนั้นไม่ทำให้ฉันสงสารเธอมากขึ้นหรอกนะ...จัน...

 จันมันต้องไม่ใช่ชื่อฉันแหง (-_-)+

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไม่มีทางเลือกหรอกนะฉันจึงต้องทำตามคำสั่งของยัยอสรพิษนั่น T_T คิดแล้วเจ็บปวด

 

ฉันไม่กระแดะแล้วฉันสำนึกผิดแล้วคุณเอสเธล~ ได้โปรด~”

ถ้างั้นเธอต้องทำตามที่ฉันบอกฉันเงยหน้าขึ้นฟังเธออย่างตั้งใจ ถ้าเธอไม่ทำหรือคิดหนีฉันจะโทรหาพ่อของเธอทันที!(-_-)”

ตกลง

เธอต้องเชื่อฟังทุกอย่างเหมือนกับปรสิตที่อยู่ในกำมือ

ปรสิตเลยเหรอ โอ้พระเจ้ามันคืออะไร T_T “ได้

ดี! งั้น... เอสเธลใช้นิ้วชี้ของเธอจิ้มลงมาที่หน้าผากฉัน พรุ่งนี้...พาแอนโทนี่ไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอมาซะสิ

“…”

“…”

เธอหมายความว่า?..เธอ...จะให้ฉันอยู่บ้านนี้งั้นเหรอ(*O*)

เหอะ...ฉันแค่จะให้เธอพามันออกจากบ้านไปก็เท่านั้น

แต่...พรุ่งนี้เธอจะกลับกรุงเทพฯกัน? ฉันจะเอาเวลาตอนไหนไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ากับโทนี่ละ

โอ้ย! นี่เธอโง่จริงๆใช่มั๊ย ฉันแค่ให้เธอพาโทนี่ออกไปตอนพวกฉันกลับกรุงเทพฯยังไงล่ะ...แล้วฉันจะไม่ตามราวีเธออีกเลย J แฟร์ๆเธอผลักหน้าผากฉันด้วยนิ้วชี้ของเธอออกไปอย่างแรง

 

อ๊ากกก!คิดแล้วกลุ้ม T_T กว่าฉันจะลากหมอนี่ออกมาจากบ้านตัวเปล่าได้ก็เหนื่อยแล้ว ยังจะต้องกักไว้ไม่ให้เขากลับบ้านอีก ถ้าเขาจับได้ขึ้นมาฉันไม่ตายแหงมเขียดเลยงั้นเหรอ ฮือ

จัน...จันทร์เจ้า!”

หือออออ?”

เหม่ออะไรของเธออยู่น่ะยัยบ๊อง เราจะเข้าไปกันได้รึยัง?”

เอาสิ! นายนำเลย

ตลก...(-_-);;”

แหมเป็นผู้ชายแท้แท้ ทำมาเป็นปอด

ฉันไม่ได้ปอด! แค่มันไม่ใช่ธุระของฉันเท่านั้นเองและอีกอย่างนะ...

บลาๆๆๆ แก้ตัวไปก็เท่านั้นฉันจงใจกวนประสาทเขา โดยเอามือทั้งสองข้างปิดหูของตัวเองไว้ แล้วลุกขึ้นยืนเพื่อให้หมอนี่รู้ว่าฉันพร้อมจะเข้าไปเอาสมบัติล้ำค่าของตัวเองแล้ว เย้ (T^T)/

ชิส์ ยัยบ้าเอ๊ย..

ฉันได้ยินนะ!”

อ้อเหรอ...แอนโทนี่ลุกขึ้นแล้วเดินหลบออกมากจากหลังป้ายโฆษณา แต่เมื่อเขารู้ว่าฉันไม่เดินตามไปเขาเลยเดินกลับมาดึงแขนขวาฉันไป ไหนบอกจะไปเอากระเป๋าไง ไปได้แล้ว

เดี๋ยว เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่พร้อมอะ TOT ขอซ้อมบทผัวเมียก่อนได้มั๊ย นะ นะ น๊า~”

ไปซักทีฉันต้องรีบกลับกรุงเทพฯก่อนรถจะออกเขาดึงแขนฉันแรงกว่าเดิมจนทำให้ตัวฉันปลิวไปตามแรงดึงของเขา

แอนโทนี่พาฉันเดินมาถึงหน้าผับ XOXO เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วมองมาที่ฉัน ไง นี่ผับเจ้ากรรมนายเวรเธอใช่มั๊ย (-*-)

            ฉันว่า...เรา...กลับดีกว่าฉันพูดพร้อมกับเดินออกไปจากหน้าร้าน

                “เห้ย! เดี๋ยวไหนไหนก็มาแล้วนะเขาพูดแล้วดึงแขนฉันมาอยู่หน้าร้านอีกครั้ง ตอนนี้ยังเช้าอยู่ผับยังไม่เปิดไม่มีใครอยู่หรอกน่า

                “นายคิดงั้นเหรอ T_T ?”

                “หยุดทำหน้าจะร้องไห้เดี๋ยวนี้

                “ฉันเปล่าร้องไห้ TOT”

                “จันทร์!...”

                “…”

                “…”

                “ฮือ ฉันอยากกลับบ้านไม่เอาแล้ว แม่จ๋า TOT!!”

                “จันทร์เจ้า! ควบคุมสติหน่อยสิเธอทำให้ฉันสติแตกอีกแล้วนะ!” แอนโทนี่จับหน้าฉันด้วยมือทั้งสองข้างของเขาแล้วเขย่าหัวฉันไปมา แต่...ณ จุดนี้ สติฉันไม่อยู่กับตัวอีกต่อไป เหตุการณ์ต่างๆในอดีตมันย้อนกลับมาอีก ฮึก จันทร์ฟังฉันสิ ฉันจะช่วยเธอเอง เธอไม่ได้อยู่คนเดียว ตกลงมั๊ย?”

                “T_T…ฮือ

                “ตอบสิยัยบ้า!!!”

                “ตกลง ฮือ ทำไมนายต้องขึ้นเสียงใส่ฉันด้วยTOT!”

                “เมื่อไหร่เธอจะหยุดทำหน้าจะร้องไห้สักทีนะ (-_-)

                “T^T”

                “...

                “TOT!”

                “หยุดสักที!!”

                “นายตะคอกใส่ฉันอีกแล้ว T_T” แอนโทนี่เลิกสนใจหน้าฉันแล้วจับมือของฉันข้างนึงไว้แน่น แล้วเดินไปบิดลูกบิดประตูผับ XOXO เพื่อที่จะเปิดมันออก

                แอ๊ดดด...ดด.ด

                ปรากฏว่าประตูผับไม่ได้ถูกล็อคไว้อย่างที่คิดไว้ แอนโทนี่เดินเข้าไปแต่มืออีกข้างนึงของเขายังคงจับมือฉันไว้แน่นฉันจึงต้องเดินตามเขาไปโดยปริยาย นี่...

                “ชู่ว...เธอทิ้งกระเป๋าไว้ที่ไหน

                ครั้งสุดท้ายที่ฉันอยู่ในผับก่อนจะวิ่งหนี...คือ...ฉันพยายามคิดอย่างไตร่ตรอง หลังที่ฉันขอความช่วยเหลือจากแม่เล้าฉันจึงฝากกระเป๋าไว้แล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน แต่พอออกมาฉันก็ได้ยินเสียงแม่เล้าคนเดิมคุยกับผู้ชายร่างสูงอยู่สองคนเกี่ยวกับฉัน ใช่สิ! ห้องน้ำ ครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะวิ่งออกจากผับคือหน้าห้องน้ำ!”

                “Damn! ห้องน้ำมันอยู่ตรงไหนวะเนี่ย(-_-)แอนโทนี่พูดคำว่า เดม ออกมานี่เขาเรียกเพื่อนเขางั้นเหรอ =_=? ไม่ยักรู้ว่าเขามีเพื่อนอยู่ในนี้แหะ ห้องน้ำอยู่ตรงไหนเธอจำได้มั๊ย

                “ได้สิ อยู่ทางขวาถ้ามองจากตรงนี้แต่เดินเข้าไปอีกหน่อยฉันบอกทางเขาไป แอนโทนี่เดินไปตามทางที่ฉันบอก แต่มือของเขาก็ยังจับมือของฉัน -////- อ่า นี่มือเขานิ่มมากเลยนะ

                กระเป๋าของเธอใบนี้รึเปล่า?” เขาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องน้ำชายตรงนี้มีกระเป๋าเสื้อผ้าวางเรียงกันอยู่สี่ห้าใบ แต่ใบที่เขาถามนั่นไม่ใช่กระเป๋าของฉัน ทั้งหมดนี่ไม่มีกระเป๋าของฉันเลย

                หาใบนี้อยู่งั้นเหรอ?”

                เสียงของผู้ชายคนนึงดังออกมาจากห้องน้ำ สิ่งที่เห็นก็คือผู้ชายผมสีช็อกโกแลตเดินออกมาพร้อมกระเป๋าเป้พอลแฟรงค์หน้าลิงสีน้ำตาลของฉัน

                “Damn!”

                เฮ้ นี่เพื่อนนายเองเหรอ ฉันกระซิบถามแอนโทนี่ แต่เขากลับมองฉันอย่างงงๆ

                เธอบ้ารึเปล่า

                “อ้าว เห็นนายเรียกชื่อตั้งสองครั้ง! -^-” ฉันดึงมือตัวเองออกจากมือของแอนโทนี่ทันที แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าจากผู้ชายผมช็อกโกแลตแต่เขากลับไม่ยอมปล่อย ขอคืนได้มั๊ย?”

                “นี่ คิดว่าเธอจะเอาไปดื้อๆแบบนี้เลยเหรอ มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง (-*-)

                แอนโทนี่ยังงงๆ กับคำว่า Damn ของเขาเดินมาอยู่ข้างๆฉัน เขาสบตากับผู้ชายอีกคนที่อยู่ในผับแล้ว...

ผัวะ!!!

เห้ย! นายทำอะไรน่ะฉันถามออกไปทันที เมื่อจู่ๆเขาก็เข้าไปชกหน้าผู้ชายตรงหน้าฉันจนล้มลงไป

ไม่ต้องถามมากน่าแอนโทนี่คว้ากระเป๋าฉันจากผู้ชายตรงหน้ามาสะพายหลังแล้วคว้าข้อมือของฉันไว้ ดึงแขนให้ฉันวิ่งตามเขา

                เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!!” เสียงตะโกนด่าตามหลัง แต่แอนโทนี่ก็ยังไม่หยุดวิ่งและยังคงไม่ปล่อยมือหยุดนะโว้ย! ไอเวรมาต่อยแล้ววิ่งไปแบบนี้งั้นเหรอ!!!”

                เสียงตะโกนด่าของผู้ชายผมสีช็อกโกแลตยังคงดังต่อเนื่อง นี่เขาทำอะไรเนี่ย จู่ๆก็ไปชกหน้าเพื่อนตัวเอง!

ฉันหันหน้ากลับไปดูปรากฏว่าเขาลุกขึ้นวิ่งตามเรามาออกจากผับ แฮก...แฮก โท..!”

                ร่างสูงยังคงวิ่งอย่างไม่รู้จักเหนื่อยแต่เขากลับไม่รู้ว่าฉันเหนื่อยเต็มที่แล้ว! เขาพาฉันวิ่งผ่านผู้คนมากมาย ชนคนนู้นคนนี้ แล้วพาฉันเข้าไปในตรอกแคบๆ ดันตัวฉันให้เข้าไปอยู่ในมุมที่ลึกกว่าเขา

                แฮกๆโทนี่หอบหายใจอย่างรู้สึกเหนื่อยสุดตัวเหมือนกัน

                นะ...นาย...นายต่อยเพื่อนตัวเองทำไม!”

                “เพื่อน!? นี่เธอบอกว่ามันเป็นเพื่อนฉันเนี่ยนะ? ฉันไปรู้จักมันตอนไหน

                “อ่าว...ก็เห็นนายพูดอยู่นั่นแหละ เดมเดมเดม ก็นึกว่ารู้จักกัน (-_-);” ฉันพูดผิดตรงไหนกัน!

                “คิกแอนโทนี่หลุดขำออกมา แล้วใช้มือข้างนึงผลักหัวฉัน “Damn! มันคือคำสบถน่ะยัยโง่เอ๊ย

                ฉึก! แทงใจดำ (-_-); ฉันว่าตัวเองควรตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษจริงๆจังๆแล้วสินะเดี๋ยวจะโง่กว่าเดิม

                อะ ของครบรึเปล่าโทนี่โยนกระเป๋าเป้พอลแฟรงค์สีน้ำตาลมาให้ฉัน ฉันเปิดซิบมันออกตรวจดูว่าของยังครบอยู่มั๊ย แต่มันก็ครบอยู่ทุกอย่างเหมือนกับไม่เคยถูกเปิดออกมา ฉันล้วงลึกลงไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนไว้ในถุงพลาสติกออกมา กลับพบว่า

            [ทอง : 97 Miss Call]

เหอะ! หมอนี่อีกแล้ว พี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของฉันลูกชายสุดที่รักของแม่เลี้ยง (-_-) นี่เขาคงรู้แล้วสินะว่าฉันแอบหนีออกจากบ้านมา

ครบรึเปล่า ขาดอะไรมั๊ย?”

ไม่ ครบทุกอย่าง ขอบคุณนะที่เอากระเป๋าฉันมาคืนให้ฉันเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าเหมือนเดิมอย่างหงุดหงิด แล้วปิดซิบสะพายกระเป๋าพร้อมออกเดินทางต่อ ต่อจากนี้ไปฉันคงต้องหาที่อยู่ใหม่อีกแล้วสินะ...

เธอโอเคมั๊ย? หรือจะไปอยู่บ้านฉันต่อก่อนแอนโทนี่ถามฉันอย่างเป็นห่วงแต่จู่ๆ เขาก็อุทานขึ้นมาจนฉันตกใจ เห้ย!!!!!”

...?”

เขาก้มมองนาฬิกาออกตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน รถของฉัน...กำลังจะออก!”

 

ทางด้านบ้านพักตากอากาศ

เมื่อไหร่หมอนั่นจะมานะ อีกห้านาทีรถก็ออกแล้วราฟาเอลบ่นอย่างไม่สบายใจ

วิเวียนกำลังโทรหาแอนโทนี่อยู่เป็นระยะๆ แต่เขากลับไม่รับ แล้วตัดสายทิ้งอยู่ตลอดเวลา ไม่มีใครรู้เลยว่าโทรศัพท์มือถือของแอนโทนี่อยู่กับ เอสเธล! เธอนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างสบายใจแล้วทำท่าเหมือนมีคนโทรศัพท์เข้ามา เอ๊ะ โทนี่โทรมา

ไหน!? ขอฉันคุยด้วยหน่อย!” วิเวียนเข้าไปจะคว้าโทรศัพท์จากเอสเธล แต่เธอเบี่ยงหลบแล้วคุยกับมือถือของตัวเองต่อ

ว่าไงนะ! ยังไม่อยากกลับ อ๋อ...อยากอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนจันทร์เจ้าต่อน่ะเหรอ ได้สิ ตามสบายเดี๋ยวฉันบอกเวียนให้แล้วกัน

โทนี่จะไม่กลับกรุงเทพฯพร้อมเราเหรอ? อีกสองวันโรงเรียนจะเปิดเทอมแล้วนะ (-*-)วิเวียนถามเอสเธลอย่างเป็นห่วง

ถ้างั้นเรารีบไปที่รถกันเถอะ ก่อนที่เราจะไม่ได้กลับกรุงเทพฯเหมือนโทนี่

ราฟาเอลลากกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองไปที่รถทันที รถคันนี้เป็นรถทัวร์ส่วนตัวของบริษัทแม่เขาซึ่งพนักงานขับรถทุกคนต้องเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอจะกลับวันไหนเวลาไหนบอกแล้วห้ามเปลี่ยนแปลง ด้วยเหตุนี้เองทำให้พวกเขาไม่สามารถรอแอนโทนี่ต่อไปได้อีก ไม่อย่างนั้นคนขับรถอาจจะออกรถโดยที่พวกเขาไม่รู้ก็เป็นได้

เอสเธลเดินขึ้นรถไปอย่างอารมณ์ดีผิดปกติ เธอฮัมเพลงจนขึ้นรถแต่วิเวียนนั้นยังคงมองออกนอกหน้าต่างหาแอนโทนี่อยู่เสมอแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงาของเขาเลย...

จันทร์เจ้า : แอนโทนี่จับหน้าฉันด้วยมือทั้งสองข้างของเขา             
 

_________________________________________________________

แถม กระเป๋าพอลแฟรงค์ของจันทร์เจ้า (ไรเตอร์อยากได้เอง T_T)
 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #22 Jackqueline (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 19:40
    วรั้ยยยยยย แอนโทนี่น่าสงสารง่ะ #กระโดดกัดคอเอสเธล โฮะๆๆๆๆ .โดนเอสเธลตบ(?) นึกว่าแอนโทนี่จะนึกคึกอยู่หน้าผับ xoxo แล้วจะนึกถึงจันดารา หุๆ (เช็ดกำเดาที =.,=) แบบ "จัน... เอาน้ำแข็งมาถูหลังฉันซิ..." (ออกไปนอกโลกแล้วเจ้าค่ะ) ชอบๆๆๆ
    #22
    0
  2. #19 eye1008 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 20:25
    อัพต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    อยากอ่านแล้ว สนุกโฮก
    #19
    0
  3. #16 Borbegin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 17:52
    อยากเห็นรูปผู้ชายผมช็อคโกแลต >< มาต่อไวๆนะ อยากอ่านต่อแล่ว :)
    #16
    0
  4. #15 Jackqueline (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 22:35
    รอวววววววววววววววววววววววววววววว รอ รอ รอ
    #15
    0