[OF/SF] Article of love Holin

ตอนที่ 3 : [RE] Lost

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 เม.ย. 62







AU-THAI

DONGHO -แตงค์

KUANLIN - มีม 



.



.



.






“ออกไปจากชีวิตกู ไอ้เหี้ย มึงเป็นคนทำชีวิตกูพัง ออกไป!!!!

 

 

“เออ กูไปแน่!! กูก็ไม่อยากจมอยู่ในชีวิตเฮงซวยๆแบบนี้หรอก"

 

 

“แม่ง!!!"


 

.


 

.


 

.


 

 

 

 

 

เธอคนนั้นเอาแต่ไล่และปาข้าวของมาใส่ผม โดยที่เธอเองเอาแต่ร้องไห้ ด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่สะสมมาเป็นเวลานานตอนนี้มันได้ปะทุจนระเบิดออกมาในเวลาอันรวดเร็ว น้ำใสเอ่อล้นจากดวงตาคู่นั้นของคนตัวเล็กค่อยๆไหลอาบเต็มสองแก้มเธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างคนหมดเรี่ยวแรง ขาข้างนึงของผมก้าวเข้าไปหาตัวเธอและอยากจะคว้าคนตัวเล็กคนนี้มากอดไว้ให้จมอกแล้วคอยลูบหัวปลอบเธอเหมือนอย่างเช่นเคย แต่ผมกลับเลือกที่จะทำมันเพราะทิฐิและกำแพงที่ผมสร้างกั้นเอาไว้ทำให้วันนี้ผมเสียได้คนที่ผมรักสุดหัวใจไป

 


 

 

หลายปีผ่านมา เรื่องวันนั้นก็ไม่สามารถลบออกไปจากใจผมได้ ผมได้แต่นั่งมองรูปใบเก่าๆ วีดีโอที่เคยถ่ายไว้ด้วยกัน ผมอยากจะเป็นเจ้าของรอยยิ้มนี้อีกครั้ง พระเจ้าครับ! ช่วยรับคำอ้อนวอนจากผมอีกสักครั้งได้ไหม

 

 


 

แล้วกระทั่งวันนึงเสียงอ้อนวอนภายในใจของผมก็ส่งไปถึงพระเจ้า ผมได้เจอกับคนตัวเล็กคนเดิมที่ผมคุ้นเป็นอย่างดี คนๆเดิมที่ผมคุ้นเคย รอยยิ้มบางๆเกิดขึ้นภายใต้ใบหน้าอันเงียบขรึมของผม ใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะราวกับว่ามันจะทะลุออกมาจากหน้าอกข้างซ้าย หัวใจมันสั่งการเร็วกว่าที่จะสมองจะประมวลผลได้ผมเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเธอแบบไม่รอช้า ในใจอยากจะกอดเธอคนนั้นเอาไว้ให้นานแสนนานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

 


 

“มีม เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม“ ผมเอ่ยปากทักไปแบบไม่เต็มเสียงสักเท่าไหร่

 

 

 

"ครับ?

 

 

 

ตอนนี้ทำอะไร อยู่ที่ไหน

 

 

 

ผมไม่ใช่พี่มีม คำตอบของคนตรงหน้าทำเอาหัวใจด้านซ้ายกระตุกวูบ

 


 

“โกหก! นายคือมีม จะไม่มีทางเป็นมีมได้ยังไง”


 

 

“พี่คงเป็นพี่แตงค์แฟนพี่มีมใช่มั้ยครับ ผมน้องชายของพี่มีมครับ ชื่อมีน”


 

 

“แล้วมีมหล่ะ มีมไปไหน มีมสบายดีหรือเปล่า มีมเป็นยังไงบ้าง พี่อยากเจอเขา” 



 

“นี่พี่ไม่รู้จริงๆหรอครับ”


 

 

 

“รู้....รู้อะไร??”


 

 

 

“พี่แตงค์ตั้งสติแล้วฟังผมดีๆนะ พี่มีมเสียแล้วครับพี่แตงค์ วันเดียวกับที่พี่สองคนเลิกกันนั่นแหละครับ”


 

 

สีหน้าของคนเป็นน้องเศร้าลงไปถนัดตา คำเฉลยของมีนเป็นคำพูดที่บาดหัวใจของผมเหลือเกิน ผมอยากจะขอโทษเธอคนนั้นจริงๆ ผมอยากจะขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้นใหม่ แต่มันคงสายไปแล้วใช่ไหมบอกผมที่ว่าเรื่องที่ผมได้ยินมันไม่จริง มันคือเรื่องโกหก เด็กคนนี้แต่งเรื่องมาหลอกผม มีมคงยังโกรธผมอยู่ มีมยังไม่ให้อภัยที่ผมได้ทำไม่ดีกับเธอในวันนั้นแน่ๆ


 

 

 

“ไม่จริง


 

 

“ผมกำลังไปหาพี่มีมพอดี ถ้าพี่สะดวกไปด้วยกันมั้ยครับ” มีนเอ่ยปากชักชวนให้ผมไปหามีม ผมรีบตอบตกลงแบบไม่ลังเล มีนพาผมไปยังลาดจอดรถที่อยู่ไม่ไกล และขับรถออกไปจากตรงนั้นไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ผมไม่คุ้นเคย




***



พื้นที่โล่งกว้างสุดลูกหูลูกตาด้านหน้าเป็นหลุมฝังศพของผู้เสียชีวิตจำนวนมาก มีนพาผมตรงไปยังด้านในสุดของสถานที่แห่งนี้ จนมาหยุดที่หน้าป้ายหลุมศพลายหินอ่อนเขียนชาตะ มรณะไว้อย่างชัดเจน ผมเพ่งลงไปยังป้ายหินอ่อนสีขาวอันนั้น ใช่ วันเดียวกับที่ผมและมีมทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นเลิกรา

 


 

ดอกลิลลี่สีขาวถูกบรรจงวางลงบนหน้าหลุมศพของมีมชายผู้เป็นที่รักของคนทั้งคู่โดยมีนผู้เป็นน้องชายในสายเลือด มีนค้อมหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการไว้อาลัยกับผู้วายชนคนนี้ เขาหันมามองผมแวบนึงก่อนที่จะหันไปมองยังเบื้องหน้าต่อ



 

“พี่มีมครับ ผมมาหาพี่แล้วนะ พี่เหงาหรือเปล่า อยู่ในนั้นเย็นมั้ยครับ หนาวหรือเปล่า ผ้าห่มอุ่นพอมั้ย” มีนบังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นเครือ เสียงที่หายขาดเป็นช่วงๆน้ำตามากมายที่ไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่สวยคู่นั่น ทำให้ผมที่จ้องการกระทำของมีนตั้งแต่เริ่มรู้สึกเจ็บหน่วงๆที่หัวใจ


 

“ผมพาเขามาหาพี่ด้วยนะ พี่อยากจะคุยอะไรกับเขาหรือเปล่า ผมไม่โกรธเขาแล้วนะตามที่พี่มีมเคยขอผมเอาไว้ ต่อให้เขาทำเลวกับพี่แค่ไหนก็อย่าโกรธเขา เพราะพี่รักเขานี่เนอะ” มีนยิ้มกับป้ายหลุมศพของมีมทั้งน้ำตา ผมที่เป็นต้นเหตุที่ทำเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นถึงกับเข่าอ่อนแทบจะยืนไม่ไหว


 

“พี่อยากจะพูดอะไรกับพี่มีมมั้ยครับ เดี๋ยวผมจะออกไปรอข้างนอก” ผมพยักหน้าให้กับน้องชายของมีม ก่อนที่มีมจะเดินออกไปแล้วปล่อยให้ผมใช้เวลาอยู่ตรงนี้เงียบๆคนเดียว



 

“มีม”



ผมต้องเค้นเสียงออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบพล่าพลางยกมือลูบไปที่รูปหน้าหลุมศพของมีมผู้เป็นที่รัก ผมอยากจะกอดเธอเอาไว้ให้นานที่สุดแต่ผมทำไม่ได้ มันสายไปแล้ว ไม่มีมีมให้กอดเหมือนเดิม ถ้าวันนั้นผมรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ผมคงรั้งมีมไว้ไม่ให้เธอไปไหน


 

 

 

แตงค์คิดถึงมีม แตงค์ขอโทษ แตงค์ผิดไปแล้ว มีมให้อภัยแตงค์ได้มั้ย น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาเสียดื้อๆ ผมปล่อยโฮแบบไม่สนใจใคร ผมใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่จึงเดินออกมาจากตรงนั้นและเจอกับมีนที่รออยู่ก่อนแล้ว


 

 

 

เป็นไงบ้างครับ สบายใจขึ้นมั้ย


 

 

 

ก็...ไม่เลยสักนิด เพราะพี่เป็นต้นเหตุใช่มั้ย ถ้าวันนั้นพี่ไม่ทะเลาะกับมีม มีมก็คงไม่ตาย ผมไม่กล้าสู้หน้ากับน้องของมีมได้เลยจริงๆ


 

 

ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ คำพูดของมีนทิ่มแทงหัวใจผมอีกครั้งแววตาของมีนมองมาที่ผมมันช่างดูเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด


 

“ช่วยเล่าให้พี่ฟังได้มั้ย วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”


 

ผมอ้อนวอนปนของร้องกับมีนผู้ที่มีศักดิ์เป็นน้องของอดีตคนรัก มีนลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และมองหน้าผมนิ่งๆก่อนที่จะพยักหน้าเป็นเชิงตอบคำถามเมื่อสักครู่



 

“พี่แตงค์รู้มั้ยว่าที่ผ่านมาพี่นอกใจพี่มีมมาตลอด และใช่พี่มีมก็รับรู้มาตลอดเหมือนกัน” ผมช็อคและชาวูบไปทั่วร่างกาย มีมรับรู้ความเลวของผมมาตลอด แต่เธอไม่เคยแสดงออกเลยว่าเธอรู้



 

“พี่มีมก็เลือกที่จะให้อภัยพี่มาตลอด”



 

“จนวันนึ่งพี่มีมโทรมาหาผม พี่มีมร้องไห้และบอกว่าทนไม่ไหวแล้ว”



 

“ละ..แล้วยังไงต่อ เล่าให้พี่ฟังให้หมด”



 

“พี่มีมมาหาผมในสภาพที่สะบักสะบอม ผมถามอะไรพี่มีมก็ไม่ตอบ จนผมเค้นหนักเข้าพี่มีมถึงยอมบอก”



 

“พี่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน”



 

“พี่มีมรักพี่มากนะ แต่พี่ไม่เคยได้รับรู้เกี่ยวกับสิ่งที่พี่มีมเจอมาตลอดเวลาที่คบกับพี่ พี่มีมเฝ้าบอกผมตลอดว่าอย่าไปโกรธพี่แตงค์”



 

“....” ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง สายตาเริ่มที่จะพล่าเลือนผมมองหน้ามีนด้วยความรู้สึกผิดต่อเด็กผู้ชายคนนี้และมีมคนที่ผมรักและผมทำร้ายเธอมาตลอด



 

“วันที่พี่มีมตัดสินใจที่จะเลิกกับพี่เพราะอะไรรู้มั้ยพี่แตงค์” ผมส่ายหัวปฎิเสธมีนแสยะยิ้มมาให้ รอยยิ้มของมีนเป็นรอยยิ้มของคนที่สมเพสแคลนดูถูกและรังเกียจคนตรงหน้าตน



 

“เพราะว่า...พี่มีมกลับไปที่ห้องแล้วบังเอิญเข้าไปเห็นว่าพี่กำลังมีอะไรกับเพื่อนสนิทมันอยู่บนเตียงของพี่มันไง มึงทำแบบนี้กับพี่กูได้ยังไงไอ้เหี้ย ถ้ามึงไม่ทำเหี้ยๆแบบนั้นกับพี่กู พี่กูคงไม่ฆ่าตัวตาย!!



 

มีนพุ่งเข้ามากระชากตรงที่คอเสื้อของผมและเขย่ามันอย่างรุนแรง ผมไม่รู้เลยว่ามีมรู้เรื่องที่ผมทำระยำแบบนี้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่ทำมันทั้งหมดเป็นเพราะผมมันเหี้ยเอง ไม่รู้จักพอ ทำให้มีมต้องเสียใจไม่รู้กี่ครั้ง แต่มีมก็ยังเลือกที่จะให้อภัยจนผมเคยตัวและได้ใจ




มีนร้องไห้ออกมาและทรุดลงตรงหน้าผมอย่างคนหมดแรง มือทั้งสองกอบกุมอยู่ตรงกลางหน้าอก เสียงสะอื้นไห้ของมีนมันบาดลึกเข้าไปที่ขั้วหัวใจ ถ้าผมไม่ทำเรื่อยแย่ๆกับพี่ชายของมีน ป่านนี้เขาทั้งสองคนก็น่าจะใช้ชีวิตตามประสาพี่น้องอย่างมีความสุขไปแล้ว




 

“พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ พี่ผิดไปแล้ว สำนึกผิดแล้วจริงๆ”



 

“ผมขอตัวนะ ผมไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก พี่มีมอาจจะให้อภัยพี่ แต่ผมอาจจะไม่...”



 

มีนปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นมาปัดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นและประจันหน้ากับผมอีกครั้ง และเป็นฝ่ายผมที่หลบสายตาของมีนไป เด็กหนุ่มหันหลังกลับและเดินไปขึ้นรถยนต์คันสีดำที่จอดอยู่ตรงปากทางเข้า ผมยืนมองจนรถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา



 

ถ้าผมไม่ทำแบบนั้นมีมก็คงไม่จากไปเร็วแบบนี้ ถ้าผมไม่เห็นแก่ตัวผมกับมีมก็คงจะมีความสุขมากกว่านี 




#articleholin


*********************************************

แหะๆ กราบขอโทษทุกคนจริงๆ เฆี่ยนดิชุ้นได้เลยค่ะ ;-;  เรื่องนี้แรงบันดาลใจแรกมาจากเพลง Lost ของ Donghae Super Junior ค่ะ เรื่องนี้เคยเขียนมาครั้งนึงแล้วในคู่ชิปอื่นของอิชุ้นเอง แต่ปรับเปลี่ยนแก้ไขเนื้อหานิดหน่อยให้เหมาะสมกับวัย(หรือเปล่า)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #7 sai~tarn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:20

    มันแบบ เส้ามากค่ะ แต่ก็ขอบคุณสำหรับสายผลิตของเรือนี้นะคะ /กอด/

    #7
    0