Since; The last November [TEENTOP]

ตอนที่ 7 : Since; {Touch"Period Vl}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.พ. 57

{Touch; Period VI}

 

ผมแตะนิ้วมือลงบนเครื่องสแกนเพื่อปลดล็อคประตูห้อง จากนั้นก็รีบพยุงร่างเล็กเข้าไปที่ห้องนอนของผมและวางคนน่ารักลงช้า ดวงหน้าหวานที่ขณะนี้แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอลฮอล คิ้วเรียวขมวดมุ่นราวกับกำลังคิดเรื่องสำคัญอะไรบางอย่าง

 

“พี่จงฮยอน...” เรียวปากเอ่ยเผยอออกเล็กน้อยเสียงหวานพึมพัมออกมาเป็นชื่อผม ทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ทำไมชางฮยอนถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ารักไปเสียหมด นี่ขนาดเมายังน่ารักเลย มือเล็กไขว่คว้าไปมากลางอากาศ ผมเลยต้องจับและเอามากุมไว้

 

“พี่อยู่นี่แล้วครัยตัวเล็ก” ชางฮยอนปรือตามองผมเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเสียงใส

“พี่...จงฮายอน...หล่อจางเยย...” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นก่อนจะโผเข้ามากอดผม ผมก็ได้แต่ตัวแข็งทื่อ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก วันนี้น้องจู่โจมผมแบบไม่ทันตั้งตัวหลายรอบเกินไปแล้วนะ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ อย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมาก็ตัวเล็กของผมเมาอยู่นี่นา

 

หลังจากที่สติกลับคืนมาผมจึงกอดตอบพร้อมกับลูบศรีษะเล็กไปมาเบาๆ แต่แล้วอยู่ๆชางฮยอนก็ดิ้นไปมาแถมยังพยายามผลักผมออกอีกครับ แต่ผมยังไม่อยากปล่อยนี่ครับ ตัวน้องนุ่มนิ่มขนาดนี้อยากกอดเอาไว้ถึงเช้าเลย

 

“อู...แหวะ...” เหมือนผมจะคิดผิดที่ไม่ยอมปล่อยชางฮยอนออกจากอ้อมกอด มาเต็มเลยครับ น้องอ้วกใส่ผมเสียเต็มรักเลยครับ กลางอกกลางตัวเลย เสื้อผมเปียกชุ่มไปด้วยสิ่งที่ถูกขับออกมาจากคนน่ารักตรงหน้าซึ่งตอนนี้ผล็อยหลับไปอีกแล้ว ผมจึงได้แต่ผละออก ค่อยๆจัดท่านอนให้ร่างเล็กได้นอนอย่างสบายและลุกไปจัดการกับตัวเอง

 

เสื้อผ้าที่เปื้อนคราบอาเจียนจากร่างเล็กถูกผมโยนลงไปในเครื่องซักผ้าทันทีทำให้ตอนนี้ผมต้องนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เอาไว้แทน เพราะหลังจากเช็ดตัวให้ชางฮยอนเสร็จผมก็คงต้องอาบน้ำเหมือนกันทั้งรมควันทั้งเลอะอ้วก ผมหยิบชามแก้วขนาดพอเหมาะออกมารองน้ำเย็นจากอ่างล้างหน้าและนำผ้าขนหนูผืนเล็กชุบลงไป บิดพอหมาดและนำไปเช็ดตัวให้คนตัวเล็ก หวังจะให้ชางฮยอนได้ผ่อนคลายและรู้สึกสดชื่นนขึ้นบ้าง

 

ผมค่อยๆซับผ้าขนหนูไปบนหน้าผากมน ความเย็นจากน้ำทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความผ่อนคลาย ผมซับลงมาที่สองแก้มเนียนใสและไล้ลงมาที่ซอกคอขาว ทำไม่คนน่ารักถึงกลายเป็นเซ็กซี่ไปได้นะ ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงมากเลยครับ มือไม้สั่นไปหมด ก็แค่เช็ดตัว

 

“จะทำไมตื่นเต้นทำไมวะชเวจงฮยอน ฮู่ว” ผมเตือนสติตัวเองเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อน้องออกทีละเม็ด ทีละเม็ดจนหมดแล้วค่อยๆแบะเสื้อออกช้าเผยให้เห็นแผงอกขาวดวลดุจน้ำนมและยอดอกสีหวานลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ถึงหน้าท้องจะไม่ได้แบนราบแต่หุ่นแบบนี้มันน่าฟัดสุดๆไปเลยครับ

 

ระหว่างที่ความคิดฟุ้งซ่านและจิตใจที่เตลิดเปิดเปิงกำลังคิดอกุศลกับร่างเล็กไปต่างๆนานามือของผมก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป ผมค่อยๆไล้ผ้าขนหนูชื่นน้ำลงมาตามลาดไหล่ ก่อนจะบรรจงเช็ดที่เม็ดพลอยสีหวาน

 

“ฮื่อ...” เมื่อถูกความเย็นกระตุ้นให้รู้สึกวาบหวามเสียงหวานจึงครางออกมาเบาๆ เสียงครางของน้องมันเพราะมากเลย ผมจะอดใจไม่ไหวแล้ว ทำยังไงดีครับ ท่าทางจะต้องรีบเช็ดตัวให้เสร็จแล้วพาเบบี้จงฮยอนไปปลดปล่อยในห้องน้ำเสียแล้ว ผมพยายามไม่มองภาพตรงหน้าและเช็ดตัวให้คนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ถอดเสื้อและกางเกงของน้องที่เปื้อนเอาไปซักและห่มผ้าให้ร่างเล็กก่อนจะลุกหนีออกมา

 

“ฮู่ว...มีสติสิ จงฮยอน ทำใจเย็นๆไว้” ดีนะที่ไม่มีใครอยู่ ถ้าไอ้บยองกับไอ้มาบังเห็นผมในสภาพนี้ต้องโดนล้อไปอีกนานแน่ๆเสียภาพลักษณ์หนุ่มนักกีฬาสุดเท่ห์หมด

 

.

.

.

 

ก๊อก...ก๊อก..ก๊อก

 

ผมเพิ่งจัดการกับตัวเองเสร็จก็มีคนมาเคาะประตูห้องนอน สงสัยจะเป็นไอ้บยองกับชานฮีแน่ๆ ผมจึงได้แต่คว้าผ้าขนนี้มาพันเอวไว้อย่างลวกๆก่อนจะตรงไปเปิดประตูโดยที่คนตัวเล็กยังคนนอนหลับไม่รู้เรื่องต่อไป

 

“มาแล้วหรอ...”

“จงฮยอน!!! นี่นายทำอะไรน้องฉัน!” ชานฮีที่ผลักประตูเข้ามาเห็นผมในสภาพนี้ก็อาละวาดใส่ผมทันที เป็นใครมาเห็นสภาพผมกับน้องตอนนี้ก็คงเข้าใจผิดทั้งนั้นแหละครับ

 

“เปล่า...ฉันแค่...”

“ยังจะบอกว่าเปล่าอีกหรอ ก็เห็นๆกันอยู่ว่า...”

“ชานฮียา...ฟังไอ้จงมันอธิบายก่อนสิ เราว่ามันคงไม่มีอะไรหรอก...มั้ง” ไอ้เพื่อนบ้า สาบาญว่านี่ปาก เจ้าของใบหน้าหวานที่ทำทีท่าว่าจะอ่อนลงกลับส่งสายตาขวางๆมาให้ผมอีกครั้งหลังจากที่บยองฮอนพูดจบ

 

“มีอะไรจะแก้ตัวก็พูดมา!!!

“ไม่มีอะไรทั้งนั่นแหละ ฉันเป็นคนถอดเสื้อผ้าชางฮยอนออกทั้งหมดเอง”

“เฮ้ย!” เห็นหน้าเหวอๆของเพื่อนผมแล้วก็อดขำออกมาไม่ได้ ตกลงบยองฮอนมันซื่อหรือโง่เนี่ย ผมกับน้องเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแล้วกับคนที่ผมคิดจะจริงจังด้วยอย่างชางฮยอนผมไม่มีทางทำกับน้องตอนที่เมาไม่ได้สติแบบนี้แน่นอน

 

“นายคงไม่ได้...ทำอะไรน้องฉันจริงๆหรอก...ใช่ไหม” เสียงหวานถามออกมาเบาหวิวแสดงถือความกังวลบางอย่าง นี่ชานฮีเห็นผมเป็นคนยังไงนะ

 

“ถ้าฉันบอกความจริงให้ฟังนายจะเชื่อฉันรึเปล่าล่ะ”

“ก็...บอกมาสิ”

“ชางฮยอนอ้วกใส่ฉัน เลอะเสื้อผ้าทั้งของฉันแล้วก็ของน้องเองด้วยฉํนก็เลยถอดไปซัก แล้วฉันก็เช็ดตัวให้น้องก็แค่นั้น”

“แล้วทำไมนายไม่หาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้เรียบร้อยเล่า”

“ก็ฉันกำลังจะอาบน้ำ นายก็มาเคาะประตูซะก่อน”

“อ่อ...ขอบใจนะ” ร่างบางมีท่าทีอ่อนลงมากหลังจากที่ฟังความจริงจากปากผม ก็ผมไม่ได้ล่วงเกินทางกายน้องจริงๆนี่ครับ ถึงแม้ใจผมจะไปไกลแล้วก็เถอะ

 

“งั้นฉันพาชางฮยอนกลับบ้านเลยนะ” ชานฮีทำท่าจะตรงเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนหลับอยู่จนผมต้องบอกว่าปล่อยให้น้องนอนไปก่อนแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะเป็นคนพ้าองไปมหาวิทยาลัยเอง แต่พี่ชายขี้หวงอย่างชานฮีมีหรือจะยอม ผมเลยส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือจากบยองฮอนเพราะอย่างน้อยเจ้าของใบหน้าว่าก็น่าจะยอมฟังเพื่อนผมบ้าง

 

“ชานฮียา...ปลุกชางฮยอนตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย น้องก็ยังไม่สร่างแล้วจะพากลับยังไง คืนนี้พักที่นี่ก่อนนะส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวเราซักแล้วปั่นแห้งให้ พรุ่งนี้ก็ไปมหาลัยพร้อมกัน”

“แต่ว่า...”

“ถ้านายไม่สบายใจ นายนอนห้องฉันกับชางฮยอนก็ได้เดี๋ยวฉันไปนอนโซฟาห้องนั่งเล่นเอง” นี่ผมเสียสละสุดเลยๆนะยอมออกไปนอนโซฟาเนี่ย พระเอกมาก

 

“แน่สิ ใครจะให้นายนอนกับน้องฉันเล่า! อ่า...บยองฮอน เราฝากด้วยนะขอโทษที่รบกวน

“งั้นเดี๋ยวเราหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นมาให้ใส่นอนนะ ชานฮีก็อาบน้ำแล้วพักผ่อนซะนะ” ร่างบางทำตามที่ไอ้บยองบอกอย่างว่าง่าย ห้องนี้มันของพวกผมสามคนนะไม่ใช่ของไอ้บยองคนเดียวสักหน่อย ความยุติธรรมอยู่ที่ ไหนครับ กับผมเนี่ยแทบจะกินหัวอยู่แล้ว ทีกับบยองฮอนนี่เสียงหวานพูดเพราะสุดๆแต่จะทำอะไรได้ในเมื่อชานฮีเป็นพี่ชายของชางฮยอน ผมต้องพิชิตใจพี่ชายขี้หวงคนนี้ให้ได้

 

.

.

.

 

หลังจากที่ปล่อยให้สองพี่น้องยืดครองห้องผมไปเป็นที่เรียบร้อยผมก็เนรเทศตัวเองออกมานั่งคุยกับบยองฮอนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นระหว่างรอปั่นแห้งเสื้อผ้าของชานฮีและชางฮยอน

 

“มึงมานอนห้องกูก็ได้นี่ เตียงกูออกจะใหญ่ จะนอนโซฟาให้ลำบากทำไมวะ”

“กูอยากดูน่าสงสารในสายตาชานฮีบ้างนี่หว่า แสดงให้เห็นว่ากูเสียสละและยอมทำทุกอย่างเพื่อนชางฮยอน”

“หือ ตอแหลมากอ่ะ” บยองฮนจบพูดพร้อมตบหัวผมแรงๆหนึ่งที นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปีมันโดนผมตบกลับคอหันไปแล้ว ยังไม่ทันที่ผมกับบยองฮอนจะได้คุยอะไรกันไปมากกว่านั้น มินซูก็เปิดประตูเข้าห้องมาด้วยสีหน้าค่อนข้างเครียด

 

“เป็นไรไปวะ หน้าเครียดเชียว”

“ไม่รู้ว่ะ คิดเยอะ ปวดหัว กูไปนอนก่อนนะ” มินซูขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงแล้วเดินเข้าห้องนอนไป ผมกับเพื่อนตัวเล็กจึงได้แต่มองหน้ากันไปมาอยากงงๆ รีบเข้าห้องไปนอนเนี่ยไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่แต่คิดเยอะจนปวดหัวเนี่ยผมว่ามันผิดวิสัย โดยปกติแล้วบังมินซูไม่ใช่คนคิดมาก ผมนึกว่ามันจะกลับมาด้วยหน้าตาชื่นมื่นที่ได้ไปส่งน้องแดเนียลของมันถึงหน้าบ้าน แต่ไหงกลับกลายมาเป็นสภาพนี้ไปได้

 

“อะไรของมันวะ”

“ช่างแม่งเหอะ แล้วตกลงมึงจะนอนโซฟาจริงๆอ่ะ”

“เออ ก็บอกเขาไว้แบบนั้นนี่หว่า ตอนเช้าตื่นมาเผื่อกูจะได้ความเห็นใจบ้าง”

“ฮ่าๆๆ สู้ๆนะเว้ย งั้นกูฝากดูเสื้อผ้าให้ชานฮีด้วยนะ กูง่วงละไปนอนก่อนนะ” พูดจบคุณเพื่อนก็ทิ้งผมไว้ที่ห้องนั่งเล่นคนเดียวทันที ผมอยู่รอจนเสื้อผ้าทั้งหมดปั่นแห้งเป็นที่เรียบร้อย จัดการแขวนทุกชุดด้วยไม้แขวนและนำไปแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าภายในห้องอย่างเงียบๆและภาพที่ผมเห็นบนเตียงก็ทำให้ร้อยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า ชานฮีนอนหลับตาพริ้มกอดคนตัวเล็กของผมเอาไว้หลวมๆ พี่น้องคู่นี้ท่าทางจะรักันมากจริงๆ

 

.

.

.

 

เช้านี้ผมสะดุ้งตื่นด้วยเสียงของบางอย่างที่หล่นกระทบพื้นและเมื่อลืมตาขึ้นผมก็พบว่าเป็นมินซูที่หอบของพะรุงพะรังด้วยท่าทางรีบร้อนผมจึงลุกจากโซฟาและไปช่วยมันหยิบของ

 

“จะรีบไปไหนแต่เช้าวะ วันนี้เรียนบ่ายไม่ใช่หรอ”

“อืม ไว้เจอกันที่มหาลัยนะ” แบบนี้เรียกว่าตอบไม่ตรงคำถามชัดๆ ท่าทางมันจะรีบจริงๆ ผมจึงล้มตัวลงนอนต่อ

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนตอนนี้ผมได้ยินเสียงหวานใสสองเสียงกับลังพูดคุยกันและเจ้าของเสียงนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆผมจึงแกล้งทำเป็นหลับต่อ ก็ผมอยากรู้นี่ครับว่าสองพี่น้องจะพูดถึงผมว่ายังไงบ้าง

 

“ดูสิ พี่จงฮยอนเลยต้องลำบากเพราะผมเลยอ่ะ”

“มันก็เป็นสิ่งที่ควรทำแล้วนี่”

“โถ่ฮยอง นี่มันห้องพี่เขานะครับ แต่เขาก็ยอทเสียสละเผื่อผม แถมเมื่อคืนยังเช็ดตัวให้ผมด้วย...” ชางฮยอนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ถ้าผมเดาไม่ผิดเขาต้องกำลังเขินอยู่แน่ๆผมอย่างจะลุกไปกอดแล้วหอมแก้มนิ่มนั่นสักฟอดสองฟอดเหลือเกิน

 

“ถ้าฮยองอยู่ ฮยองก็เช็ดให้เหมือนกันนั่นแหละ”

“แต่ฮยองก็ไม่อยู่ แถมยังทิ้งผมไว้กับพี่จงฮยอนอีก”

“ไม่ต้องมาย้อนเลยนะ!” ผมได้แต่แอบขำ ท่าทางจะต้องรีบตื่นแล้วล่ะ ขืนหลุดขำออกมาตอนนี้ต้องโดนจับได้แน่ๆว่าผมไม่ได้หลับอยู่จริงๆ

 

“ฮ้าว...อ้าว ชานฮี ชางฮยอน ตื่นนานแล้วหรอ” จังหวะเดียวที่ผมทักทายสองพี่น้องอยู่นั้น บยองฮอนก็เดินออกมากจากห้องด้วยสภาพงัวเงียผมเผ้ายุ่งเหยิง นี่มัยคงลืมไปสินะว่ามีแขกมาพักด้วย

 

“หวัดดีทุกคน”

“หวัดดีบยองฮอน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ เดี๋ยวฉํนกับชางฮยอนจะออกไปมหาลัยแล้ว”

“ดะ...เดี๋ยวสิ!” ผมตกใจไปหน่อยเลยเผลอขึ้นเสียงออกไปจึงทำให้ชานฮีหันขวับมามองหน้าผม ผมจึงได้แต่ยิ้มแห้งและหันไปมองหน้าไอ้บยอง

 

“เดี๋ยวออกไปด้วยกันนะ ขอเรากับจงฮยอนอาบน้ำแต่งตัวแป๊บนึง”

“นั่นสิฮยอง...” ชางฮยอนเอ่ยสมทบขึ้นแต่งก็ต้องเงียบลงทันทีเมื่อชานฮีส่งสายตาดุๆไปให้

“เมื่อคืนพวกเราทำให้ชานฮีกับน้องไม่ได้กลับบ้าน ให้พวกเราไปส่งเถอะนะ” เยี่ยมจริงๆลูกหยอกลูกอ้อนของเพื่อนผมเนี่ย ชานฮียอมใจอ่อนและพยักหน้าเป็นการตอบรับผมเลยรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องทันที ส่วนบยองฮอนก็หันมาฉีกยิ้มกว้างพร้อมกระดกนมแก้วใหญ่ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเช่นกัน

 

กว่าจะได้ออกไปมหาลัยก็ยืนเถียงกันที่ลานจอดรถเสียนานเลยครับ พอจะพาชางฮยอนนั่งรถไปกับผมชานฮีก็ไม่ยอม พอชานฮีจะไปกับผมด้วยไอ้บยองก็โวยวายอีก มันจะอะไรกันนักหนาครับ ท้ายทีสุดชานฮีก็บอกว่าจะไปกับบยองฮอนโดยจะพาตัวเล็กของผมไปด้วย ผมก็เลยต้องยอมจอดรถตัวเองไว้แล้วไปกับไอ้บยอง เรื่องอะไรผมจะยอมให้ไปกันสามคนแล้วผมขับรถไปคนเดียวล่ะครับ ไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเล็กของผมมีดีอะไรทำไมร่างบางถึงไว้ใจและยอมมันตลอดด้วยนะ

 

ชานฮีและชางฮยอนขึ้นไปนั่งที่เบาะด้านหลังทำให้ผมต้องไปนั่งข้างขนขับอย่างเซ็งๆ ผมอยากจะพูดกับเจ้าของใบหน้าหวานเหลือเกินว่าหวงจังนะน้องชายเนี่ย แต่ขืนพูดไปไม่ต้องหวังจะได้สานสัมพันธ์ต่อเลยครับ ผมก็เลยได้แต่เงียบแล้วลอบมองใบหน้าน่ารักของคนตัวเล็กผ่านกระจกมองหลัง

 

มาถึงมหาลัยชานฮีก็ขอแยกไปกับชางฮยอนบอกว่าจะไปส่งน้องที่ห้องเรียนก่อนแล้วจะตามไปสมทบที่ห้องเรียน ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนั้น ชางฮยอนอยู่ปี 1 แล้วนะครับไม่ใช่เด็กประถมสักหน่อย ผมเลยได้แต่เดินไปกับไอ้บยองที่เอาแต่ก้มหน้าจิ้มโทรศัพท์แถมยังหัวเราะคิกคักออกมาอีก ท่าจะบ้าแล้ว

 

.

.

.

 

เราส่งรูปมาให้ ทำไมถึงอยากได้นักล่ะ -ชานฮี-

 

แค่อ่านตัวหนังสือที่ถูกส่งมาพร้อมรูปก็ทำให้ผมยิ้มออกมาก็เมื่อวานผมเป็นคนเอาโทรศัทพ์มือถือของชานฮีมาถ่ายรูปเขากับวิวสวยๆไว้เองแหละครับก็โทรศัพท์ผมแบตหมดนี่ครับ ถ่ายไปถ่ายมาจนสุดท้ายชานฮีก็เรียกให้ไปถ่ายด้วยกัน ผมย้ำชานฮีหลายรอบมากว่าให้ส่งมาให้ด้วยก็แค่อยากเก็บไว้ดูนี่ครับ ถึงเจ้าของใบหน้าหวานจะสงสัยอยู่บ้างว่าจะเอารูปเดี่ยวของเขาไปทำไมแต่ก็ยอมส่งมาให้ น่ารักจริงๆ

 

อีกรูปนึง คึคึคึ -ชานฮี-

 

รูปคู่ที่ชานฮีถ่ายไว้ตอนที่ผมไม่ได้ตั้งตัวหน้าเหวอสุดๆเลยครับ แต่มันก็ถือเป็นรูปคู่รูปแรกของเราล่ะนะ

 

คึ

 

ผมตอบกลับไปแค่นั้นแล้วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาเจอกับสายตาแปลกๆของจงฮยอนผมเลยรีบเก็บโทรศัทพ์ลงไปในกระเป๋ากางเกงทันทีแล้วหันไปยิ้มเจื่อนๆให้มัน งานนี้โดยซักจนซีดแน่ๆเลยบยองฮอนเอ้ย

 

.

.

.

To be Continue

 

Talk:;
มาต่อครบแล้วนะคะ ดอกรักเริ่มผลิบานแล้ว 2 คู่
โมเม้นบยองชานที่เอามาจากทวิตสดๆร้อนๆเลยค่า มามโนต้องมาค่ะ 5555
มารอลุ้นให้ดอกรักของคุณมินซูกับน้องแดเนียลผลิบานด้วยนะคะ
เพิ่งต้นเรื่องก็ ใสๆ หวานๆ เบาๆ ฟินๆกันไปก่อนเนอะ
พูดคุยติชมอย่าลืมติด #SinceNov ด้วยนะคะ



CRY .q

164 ความคิดเห็น

  1. #64 thingbyung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:44
    มาหยุดตอนบยองโดนบอกว่า ซื่อหรือโง่วะเนี่ย ขุ่นพระ

    ไก่น้อยลูกแม่ อะไรจงฮยอนจะใจร้ายกันลูกขนาดนี้ ๕๕๕

    แต่เวลานางหัวเราะนางก็ดูซื่อจริงๆน่ะแหละ กร๊าก

    ตอนอ่านไปก็กำเดาจะไหลไป ปกติแล้วไม่ค่อยชอบฉากแบบนี้เพราะเป็นคนมีมโนมาก

    ขวยเขินอยู่คนเดียวหน้าคอมมันเป็นภาพป้าที่ไม่น่ามองเท่าไหร่ กร๊าก

    แต่เขินนะแหม่ อะไรนะ เม็ดพลอย จงฮยอนบ้าๆๆๆๆๆๆ (ไม่ชอบยังอ่าน อะไรจะซึนขนาดนี้)

    บยองฮอนกับชานฮีนี่พวกนางรักกันแล้วสินะมามุ้งมิ้งเชียว

    ชอบคู่นี้เลยอยากให้มีอีกเยอะๆ ๕๕๕

    ปิดให้สงสัยด้วยความคิดที่ว่ามินซูเป็นอะไร รอตอนหน้านะจ๊ะ
    #64
    0
  2. #62 Fpc Man U (@fpcmanu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:15
    สดมากค่ะไรท์ ฟินเลย 5555
    #62
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #59 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:59
    พี่ชานฮีหวงน้องจังเลย ปล่อยน้องบ้างก็ได้นะ
    #59
    0
  5. #58 Himsentoey (@kang_oil) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:49
    พี่จงฮยอนของน้องตัวเล็กสู้ๆนะฮ้าฟฟฟฟ
    รู้สึกว่าจะผ่านด้านคุณพี่สุดสวยนี่ยากลำบากเหลือเกิ๊นน!

    #58
    0
  6. #57 Piggie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:31
    งานหนักนะจงฮยอน ท่าทางคนหวงน้องจะไม่ไฟเขียวให้ง่ายๆซะแล้ว 555

    บยองฮอนคะ หุบยิ้มหน่อยค่ะ ปากจะฉีกแล้วค่ะ >___<
    #57
    0
  7. #56 jenchunji (@angelchunji) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:07
    55555ฮ่าจงฮยอนอ่ะ ริคกี้ไม่ค่อยจะอ่อยเลยน้าา คู่บยองชานน่ารักก><
    #56
    0
  8. #55 rainbow sky (@rainbowrung1407) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:02
    หมูริคเมาแล้วอ้อยพี่เค้ามากไปแล้วลูก 5555 ระวังพี่เค้าทนไม่ไหวนะ >.<
    #55
    0
  9. #54 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:23
    พี่จงฮยอนเย็นไว้ค่ะพี่ น้องยังเด็กเอาไว้รอโตก่อนนะ
    #54
    0