Since; The last November [TEENTOP]

ตอนที่ 6 : Since; {Once"Period V}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.พ. 57

{Once”Period V}

 

เมื่อผมเดินเข้าไปที่โต๊ะก็ได้พบกับเสี้ยวหน้าหวานที่ตราตรึงอยู่ในใจผมเสมอ เป็นอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆด้วย เจ้าของแผ่นหลังและเรือนผมที่แสนจะคุ้นตานั้นคือแดเนียล

"ไง เจอกันอีกแล้วนะ"
"คุณ!!!"
"อ้าว ไอ้บังมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แล้วนี่รู้จักกันหรอ"
"ก็มึงมัวก็นั่งส่งสายตาหวานเยิ้มอยู่ ขนาดกูมายังไม่รู้เรื่องเลย ว่าแต่มึงเถอะ ไปรู้จักกับคนน่ารักได้ไงวะ"
"นี่ชางฮยอน น้องชายของชานฮีไง ตัวเล็กครับนี่มินซูเพื่อนพี่เอง"
"สวัสดีฮะ เอ่อ...แล้วตกลงแดเนียลกับพี่มินซูรู้จักกันแล้วใช่มั้ยฮะ"
"ใช่ รู้จักดีเลยแหละ"
"เปล่าซะหน่อย คุณอย่ามามั่วนะ!"
"เรียกพี่ว่ามินซูฮยองสิครับเด็กดี"
"ชางฮยอนเรารีบๆทำงานต่อให้เสร็จเถอะฉันจะได้กลับบ้านเสียที"

ยิ่งเห็นร่างบางตรงหน้ากระฟัดกระเฟียด โมโหเป็นฟืนเป็นไฟผมก็ยิ่งสนุก ผมยอมปล่อยให้เขาได้ทำงานตรงหน้าต่อไปก่อนเพราะยังไงวันนี้ก็ยังมีเวลาอีกมากมายที่ผมจะได้อยู่กับแดเนียล

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ผมสะดุ้งตื่นด้วยแรงสะเทือนและเสียงของอะไรบางอย่างที่มีน้ำหนักกระทบกับโต๊ะ ผมค่อยๆลืมตาสู้แสงไฟสว่างจ้าของหอสมุดแล้วก็พบว่าเป็นแดเนียลนั่นเอง ร่างบางปิดหนังสือเล่มหนาที่รายล้อมอยู่รอบตัวก่อนจะนำมาตั้งซ้อนกันเพื่อทยอยเอาไปเก็บที่ชั้นวางโดยมีคนตัวเล็กกับจงฮยอนคอยช่วย มีโอกาสทำคะแนนแบบนี้เรื่องอะไรผมจะยอมอยู่เฉย ผมรีบคว้าหนังสือกองโตก่อนจะนำไปเก็บที่ชั้นวางก่อนที่มือเรียวจะมาหยิบมันไป

"เดี๋ยวพี่ช่วย" ร่างบางก้มหัวให้ผมเล็กน้อย ให้ตายเถอะ เวลาที่เขาไม่ดื้อ ไม่โวยวายนี่น่ารักชะมัดเลย

"เย็นนี้ไปกินข้าวกันพี่นะ"
"แต่ผมไม่..."
"ไปเถอะนะ แดเนียลอา~
 ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ"
"ใช่ครับ ถ้าไม่เห็นแก่ไอ้มินซูก็ถือซะว่าเห็นแก่ชางฮยอนละกัน นะครับน้องแดเนียล"
"ก็ได้ครับ แต่ผมคงอยู่ดึกไม่ได้นะ เฮ้~
 คุณจะเอากระเป๋าผมไปไหน" ใครจะไปสนหล่ะครับ แค่ร่างบางตอบตกลงผมก็คว้ากระเป๋าเป้ของแดเนียลมาสะพายเอาไว้เสียเองและเดินนำออกจากหอสมุดทันที

.
.
.

พวกเราสี่คนออกมาเดินเล่นที่ถนนคนเดินด้านหน้าของมหาวิทยาลัยระหว่างที่รอบยองฮอนกับชานฮีมาสมทบ จงฮยอนตัวติดกับชางฮยอนตลอดเวลาและไม่สนใจเพื่อนอย่างผมซักนิด ร่างบางที่เดินอยู่ข้างกายผมก็เงียบสนิทแถมยังดูเกร็งๆอีกต่างหาก ผมก็ชวนใครคุยไม่เก่งด้วยสิ บรรยากาศตอนนี้มันน่าอึดอักชะมัด

"แดเนียลอ่า..." ผมเอ่ยเรียกร่างบางอย่างแผ่วเบาเขาจึงหันมาเลิกคิ้วทำตาโตใส่ผม ท่าทางแบบของเขามันน่ารักมากเลย และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกรำคาญเจ้าแว่นกรอบหนาที่บดบังความสวยงามของใบหน้าหวานนี้เสียเหลือเกิน

"เอ่อ...ถึงเราจะเริ่มต้นกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พี่จะพยายามปรับปรุงและทำให้ดีขึ้นนะ เราเริ่มต้นกันใหม่ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปนะ"

"ก็แล้วแต่คุณสิ"
"โถ่ แดเนียลอ่า~
 เมื่อไหร่จะยอมเรียกมินซูฮยองซักทีอ่ะ" ร่างบางยักไหล่ให้ผมก่อนจะเดินเข้าไปยังร้านหนังสือ ผมจึงหยุดยืนรออยู่ด้านหน้าร้าน เมื่อไหร่นะ แดเนียลถึงจะยอมใจอ่อน ไม่เป็นไรยังไงผมก็จะสู้ต่อ น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน อันแดเนียลจะใจแข็งทนกับลูกหยอดลูกอ้อนของบังมินซูได้ก็ให้มันรู้ไปสิ

"ทำไมมาหยุดอยู่นี่วะ" จงฮยอนถามผม นี่มันมัวแต่เดินกระหนุงกระหนิงกับตัวเล็กของมันจนไม่สนใจความเป็นไปของสิ่งรอบกายเลยสินะ เคยสนใจเพื่อนบ้างมั้ย

"นั่นสิฮะ แล้วแดเนียลหายไปไหนฮะ" ผมอยากจะจับหัวสองคนนี้มาโขกกันเหลือเกิน อะไรจะโลกทั้งใบมีแค่เราสองคนขนาดนั้น ผมยอมรับเลยว่าผมอิจฉา

ผมถอนหายใจหนึ่งเฮือกใหญ่ก่อนจะบุ้ยปากไปทางร้านหนังสือ เมื่อชางฮยอนเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าร้านไปหาเพื่อนรักทันที ส่วนจงฮยอนก็ส่ายหัวเบาๆก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขตัวเล็กของมันก็น่ารักจริงแหละครับ แต่สไตล์ผมต้องแบบผอมบางกับริมฝีปากอิ่มอันทรงเสน่ห์เท่านั้น

"อินเลิฟแล้วยิ้มไม่หุบเลยนะมึง"
"ก็กูมีความสุขนี่หว่า มึงก็จีบเข้าดิวะจะได้แฮบปี้แบบกูไง"
"หน้ากูน้องเขายังไม่ค่อยอยากจะมองเลย" พูดจบผมก็ถอนหายใจอีกหนึ่งเฮือกใหญ่แล้วก็มีมือใครที่ไหนไม่รู้มาตบบ่าผม จะให้ถูกต้องบอกว่าฟาดมากกว่า หันไปมองถึงรู้ว่าเป็นบยองฮอน ก็มาเป็นคู่อีก ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ความหงุดหงิดของผมก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ผมไม่เคยจริงจังกับความรักหรืออยากมีคนรักเป็นตัวเป็นตนเลย เพราะผมคิดว่ายังไงผมก็มีเพื่อนซึ่งมิตรภาพและความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้ย่อมมั่นคงและยืนยาวกว่าอยู่แล้ว แต่ในวันนี้เหมือนผมจะคิดผิดในเมื่อเพื่อนมันหนีไปมีความรักกันหมดและคงจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนในไม่ช้านี้ ผมรู้สึกเหมือนโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวเลย

"ทำไมทำหน้าเบ้อย่างนั้นวะไอ้บัง"
"ใช่สิ ใครจะมีคนเดินควงแขนมาแบบมึงหล่ะ" ผมตั้งใจจะประชดบยองฮอนแต่อีกคนที่ถูกพาดพิงกลับเขินจนหน้าแดงแล้วรีบปล่อยมือจากแขนของเพื่อนผมทันที

"พอดีว่า...บยองฮอนไม่ค่อยสบายหน่ะ ก็เลยต้องช่วยประคอง... แล้วนี้ชางฮยอนไปไหน ทำไมไม่อยู่กับนายหล่ะจงฮยอน"
"อยู่กับคู่หูในร้านหนังสือโน่น"
"งั้นเดี๋ยวฉันไปตามนะ จะได้ไปกินข้าวกัน" เจ้าของใบหน้าหวานบอกเสียงใสก่อนจะเดินเข้าไปในร้านหนังสือ

.
.
.


เมื่อทั้งพวกเรามาถึงร้านประจำคุณป้าเจ้าของร้านก็เอ่ยทักทายอย่างแจ่มใสและต้อนรับพวกเราอย่างดี รวมถึงพนักงานในร้านก็ยิ้มแย้มและบริการพวกผมดีเป็นพิเศษ และเพียงไม่นานเนื้อหมูสามชั้นที่หมักซอสสามรูปแบบก็ถูกนำมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ ผม บยองฮอนและจงฮยอนมากินที่นี่บ่อยแล้วก็สั่งเหมือนเดิมแทบทุกครั้งไปจนคุณป้าเจ้าของร้านเกิดความคิดจัดเซตเมนูขึ้นมาแล้วตั้งชื่อว่าเซต สามทหารเสือ คนที่รูปจักพวกผมทุกคนก็คงคุ้นเคยกับฉายานี้ดี

 

ว้าว~ น่ากินจังเลยฮะ ทำไมมันถึงได้เยอะแยะขนาดนี้คนตัวเล็กข้างกายจงฮยอนเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจ ไอ้จงก็เลยลูบหัวชางฮยอนอย่างเอ็นดูและนั่นก็ทำให้ชานฮีส่งตาขวางๆไปให้

 

บรรยากาศมาคุเมื่อสักครู่ถูกทำลายลงเมื่อคุยป้าเจ้าของร้านนำขวดโซจูหกขวดพร้อมแก้วมาวางบนโต๊ะและบอกว่าถือเป็นของขวัญพิเศษที่ทางร้านจัดให้ลูกค้าพิเศษ แน่นอนว่าพวกผมก็ไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจของคุณป้าหรอกครับ ขนาดบยองฮอนที่ปกติมักจะสั่งเบียร์มานั่งจิบแกล้มกับหมูสามชั้นย่างก็ยังยอมดื่มโซจูแทน

 

ผมรินแอลกอลฮอลสีใสให้ตัวเองและร่างบางข้างกายที่เอาแต่นั่งเงียบ บยองฮอนก็รินให้ชานฮีเช่นกัน ในแต่ขณะที่จงฮยอนกำลังจะรินให้ตัวเล็กของมัน ชานฮีก็ขัดขึ้นมาทันที

 

หยุดเลยนะ ชางฮยอนนาอย่าดื่มเลย

ทำไมหล่ะฮะ ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ ฮยองอย่ากังวลเกินเหตุเลยคนตัวเล็กว่าก่อนจะคว้าขวดไปจากมือจงฮยอนและรินของเหลวลงแก้วเสียเองและนั่นก็ทำให้คนสวยของบยองฮอนมีค่อยพอใจเท่าไหร่

 

ชานฮีย่า~ อย่าทำหน้ามุ่ยแบบนั้นสิ เอางี้เรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่า Truth or Dare ดีมั้ย

ดีฮะๆ ผมอยากเล่น แดเนียลเล่นด้วยกันนะ

อ่า...ก็ได้

 

แรกเริ่มก็กินกันไปดื่มกันไป มีเหตุการณ์ให้ผมต้องคอยอิจฉาตาร้อนเป็นระยะ ทั้งคีบเครื่องเคียงให้กัน ห่อเนื้อเป็นคำป้อนกัน ส่วนแดเนียลเขาไม่ค่อยทานอะไรเลยครับ ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้เลยลองห่อเนื้อเป็นคำพอเหมาแล้วยื่นให้น้อง ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมาทำผมประหลาดใจมากครับแดเนียลยิ้มบางๆให้ผมก่อนจะเอ่ยขอบคุณเบาๆ

 

หลังจากเนื้อหมูสามชั้นบนเตาย่างหมดไป ก็มาถึงช่วงเวลาแห่งการเล่นเกมส์ ด้วยความที่ต่างคนต่างก็ดื่มไปไม่น้อยแล้ว ตอนนี้ทุกคนจึงอยู่ในสภาพมึนๆแต่ยังไม่ถึงขั้นเมาไม่รู้เรื่อง

 

เฮ้~ ชางฮยอนดื่มเลย ทรูออร์แดร์

เอิ้ก~ อย่างโผมม่ายป๊อดอยู่แล้ว แดร์~

งั้นหอมแก้มคนที่ชางฮยอนชอบ สองข้างเลยนะสิ้นคำสั่งของบยองฮอน คนตัวเล็กก็หันไปเอาสองมือจับหน้าของจงฮยอนทันทีก่อนจะหอมแก้มซ้ายทีแก้มขวาที แถมจุ๊บเบาที่ปากไอ้จงมันอีกหนึ่งที

 

ฮี่ๆ สุดท้าย โผมแถมห้าย~” การทำเกินคำสั่งของชางฮยอนทำให้ชานฮีฟาดบยองฮอนไปหลายทีเลยทีเดียว แต่เกมส์แบบนี้ยิ่งได้แกล้งคนเมายิ่งสนุกครับ จะว่าไปก็เหมือนจะมีแค่ชางฮยอนกับแดเนียลที่สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยส่วนพวกเราอีกสี่คนยังปกติดี คนสวยของบยองฮอนนี่คอแข็งใช่เล่น ผมเห็นมันรินเอารินเอาแต่ชานฮีก็ยังไม่เมาเลยดีไม่ดีผมว่าชานฮีขอแข็งกว่าไอ้บยองด้วยซ้ำ

 

ถึงตามึงแล้วไอ้บยอง ขอบคุณสำหรับความฟินที่จัดให้กูเมื่อกี้  เดี๋ยวกูจัดคืนให้ ทรูออร์แดร์ครับมึง เลือกดีๆนะเว้ยบยองฮอนมันเป็นคนเล่นเกมส์แท้ๆผมก็ไม่เข้าใจว่ามทำไมมันต้องหันไปมองสบตาชานฮีด้วย

 

ทรู

โหไรวะ ป๊อดหว่ะ งั้นกูขอถามมึงว่าตอนนี้พวกเราก็ปีสามแล้วมึงคิดจะจริงจังกลับใครสักคนบ้างมั้ยไอ้จงนี่ก็ถามอะไรไม่รู้ ผมว่าบยองฮอนจะตอบอะไรมันไม่สำคัญหรอกแต่ไอ้จงมันคงจะตบท้ายว่ามันพร้อมจะจริงจังและเริ่มต้นกับตัวเล็กของมันแน่ๆ ระหว่างที่ทุกคนรอฟังคำตอบไม่รู้ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าแต่ผมเห็นไอ้บยองมันหันไปสบตากับชานฮีอยู่พักใหญ่ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงก่อนจะตอบคำถามของจงฮยอน

 

ที่ผ่านมาชีวิตในมหาลัยกูแล้วก็พวกมึงเรื่อยเปื่อยขนาดไหนก็คงจะรู้กันดี แต่ตอนนี้กูว่ากูเจอแล้วหว่ะ คนที่กูคิดจริงจังและอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มีคนๆนั้นอยู่เคียงข้าง แล้วมึงก็หยุดเลยนะไอ้จง กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไรกับชางฮยอนบยองฮอนชี้หน้าจงฮยอนอย่างรู้ทัน ไอ้จงก็ได้แต่ยิ้มขำๆบยองฮอนจึงหันไปพูดกับชานฮีต่อ

 

ชานฮียา~ ยังไงก็ลองเปิดใจรับไอ้จงไว้พิจารณาหน่อยนะ มันคงตกหลุมรักชางฮยอนเข้าจริงๆแล้วหล่ะ

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับพี่ชานฮีจงฮยอนเอ่ยพร้อมกับก้มหัวจนชนเข้ากับขอบโต๊ะเลยทำให้ชานฮีหลุดขำออกมา ไอ้จงมันคงผ่านด่านพี่ชายสุดหวงน้องชายอย่างชานฮีได้ในเร็วๆนี้แน่นอน

 

บยองฮอนกำลังจะหมุนขวดต่อเพื่อหาคนต่อไปที่จะเล่นเกมส์อยู่ดีๆผมก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่กดลงมาบนบ่าผมเมื่อหันไปดูจึงพบว่าเป็นแดเนียลที่คอพับมาซบไหล่ผมซะแล้วผมค่อยๆถอดแว่นสาบตายของร่างบางออกก่อนจะกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ

 

ฮื่อ...ปวดหัว...

แดเนียลครับ ไหวมั้ย

ปวดหัว...กลับบ้าน...ปวดหัว...ผมตกใจมากที่อยู่น้ำตาก็ไหลรินออกมาตั้งที่ดวงตาเรียวยังปิดอยู่

ร้องไห้ทำไมครับ

ฮึ่ก...ปวด...ปวดมาก...กลับบ้านตอนแรกผมคิดว่าน้องน่าจะปวดหัวเพราะฤทธิ์ของแอลกอลฮอล หรือไม่ก็เป็นประเภทที่เมาแล้วร้องไห้ แต่แดเนียลเองก็ดื่มไปไม่เยอะ ตอนนี้มือของแดเนียลที่กำแขนเสื้อของผมแน่นและดึงมันบิดไปบิดมาทำให้ผมมั่นใจว่าน้องต้องปวดหัวมากจริงๆและไม่ได้เป็นเพราะฤทธิ์ของโซจูแน่นอน

 

เฮ้ยพวกมึง กูขอพอแดเนียลกลับบ้านก่อนนะเว้ย น้องบ่นปวดหัว ท่าทางจะปวดมากด้วย

แล้วนายจะไปยังไง ดื่มแบบนี้จะขับรถงั้นหรอ

มาวม่ายขับนะฮะ มินชูฮยอง~” ผมหน่ะไม่เมาหรอกแต่ตัวเล็กของจงฮยอนน่าจะใกล้น็อคแล้ว

แต่ชั้นไม่ได้เมานะชานฮี

บ้านแดเนียลอยู่อันยางมึงก็ขึ้นใต้ดินไปดิวะสี่สิบกว่านาทีก็ถึง แบบนี้ดีกว่าเนอะชานฮี

แหม ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมึง เข้ากันเป็นปีเป็นขลุ่ยกับชานฮีเลยนะ

แต่ชั้นว่าจงฮยอนพูดถูกนะ ถ้านายเป็นห่วงแดเนียลจริงก็อย่าเอาชีวิตน้องไปเสี่ยงอยู่บนความไม่แน่นอนของตัวนายเองเลยที่ชานฮีพูดมันก็ถูก ผมจึงพยักหน้ารับคำแล้วรีบพาแดเนียลออกจากร้านและประคองร่างบางไปที่สถานีรถไฟใต้ดินอย่างรวดเร็ว

 

.

.

.

 

อาจเป็นเพราะยังไม่ดึกมากพูดคนยังเดินขวั่กไขว่ทันทีที่ปรัตูรถไฟใต้ดินเปิดผมรีบพาแดเนียลไปหาที่นั่งทันทีโดยไม่สนใสสายตาแปลกๆที่มองมา ก็สภาพของเราสองคนตอนนี้มันคงยากที่จะอธิบาย หัวเล็กพิงอยู่กับบ่าของผม น้ำตาของแดเนียลยังคงไหลริน ผมสอดมือของผมไว้กับมือของน้องแทน ร่างบางบีบมือผมแน่นมาก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ น้องเป็นอะไรกันแน่ ผมลูบผมน้องเป็นการปลอบประโลม อยากจะแบ่งปันความเจ็บปวดมาจากคนข้างกายได้บ้างจัง

 

เมื่อมาถึงสถานีอันยางแดเนียลจึงค่อยๆลืมตาขึ้น ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบผละตัวออกห่างจากผมแล้วก็ต้องนิ่วหน้าอีกครั้งคงเพราะอาจจะยังปวดหัวอยู่รวมถึงสายตาที่ปรับโฟกัสไม่ได้ ผมจึงหยิบแว่นสายตาออกมาจากกระเป๋าและสวมให้ช้า

โอเคขึ้นมั้ย

ขอบคุณนะครับ คุณส่งผมแค่นี้ก็ได้เดี๋ยวผมเดินต่อไปเอง

ให้พี่เดินไปเป็นเพื่อนเถอะ เกิดปวดหัวล้มพับไปอีกจะทำยังไง

แต่ว่า...ผมไม่ฟังข้ออ้างอะไรทั้งนั้น รีบคว้ามือเรียวแล้วก้าวเดินออกไปทันที แดเนียลนิ่งเงียบตลอดทางเขาจะพูดกับผมก็แค่เวลาบอกทางเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะพาเขาไปผิดทาง แดเนียลยอมให้ผมกุมมือเขามาตลอดทางจนมาถึงหน้าประตูบ้าน เขาดึงมืออกช้าก่อนจะโค้งให้ผม

 

ถึงแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะครับ

ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า พี่เต็มใจ อย่าลืมทานยาแล้วก็รับพักผ่อนซะนะ แล้วเจอกันผมยืนรอร่างบางไขประตูและเดินเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะหันหลังเดินกลับมา

 

.

.

.

 

หลังจากที่ไอ้บังมันรีบร้อนพาแดเนียลออกไป ก็เหลือแค่ผม ไอ้บยอง ชานฮี แล้วก็ตัวเล็กที่หลับฟุบโต๊ะไปเสียแล้ว สุดท้ายปาร์ตี้ในวันนี้ก็ปิกฉากลงด้วยการดวลโซจูของผมกับชานฮีแบบคนละช็อตต่อช็อตแต่ยังไม่ทันจะรู้ผลแพ้ชนะโซจูก็หมดเสียก่อนผมกะว่าจะต่ออีกซะหน่อยถ้าบยองฮอนมันไม่ปรามชานฮี

 

เราไปเดินรับลมกันดีกว่า ชานฮีดื่มไปตั้งเยอะเดี๋ยวมึนหัวแย่

ก็ดีมึนกัน ถึงจะยังไม่เมาแต่ไปสูดอากาศสักหน่อยคงดี เอ้อ...แล้วจะทำยังไงกับชางฮยอนเนี่ยเจ้าของใบหน้าหวานยีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าน้องชายสุดที่รักเมาคอพับไปแล้ว

 

เดี๋ยวชั้นดูแลเอง นายไปเดินเล่นกับไอ้บยองมันเถอะ

แต่ว่า...

ไม่เป็นไร ถ้าชานฮีไม่สบายใจไว้เราค่อยไปวันหลังก็ได้นะผมอ้าปากค้างทันทีที่บยองฮอนพูดจบ ตอนแรกเหมือนจะช่วยเปิดทางให้ผมได้อยู่กับตัวเล็กแล้วไหงเป็นงั้นอ่ะ

 

ไปก็ไปสิ จงฮยอนยังไงก็ฝากนายดูแลน้องชั้นด้วยนะ เดี๋ยวชั้นจะรีบไปรับกลับนะ

ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบก็ได้ ตามสบายเลย

งั้นเราไปกันเถอะบยองฮอนพอชานฮีเดินออกไปแต่ผมเห็นนะว่ามันแอบหันมายักคิ้วให้ผมแถมยังยกนิ้วโป้งให้อีก ผมก็คงต้องขอบคุณมันจริงๆนั่นแหละ ผมยกแขนเรียวพาดบ่าและใช้แขนอีกข้างกอดเอวคนตัวเล็กเอาไว้ ก่อนจะอย่างแผ่วเบาที่ข้างหูของชางฮยอน

 

ไปครับตัวเล็ก เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่ที่สบายกว่านี้นะ

.
.
.

To be Continue

 

 

CRY .q

164 ความคิดเห็น

  1. #78 FariMiZo (@fari) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 16:56
    คำพูดของชางโจทำเราคิด.. -.,-
    #78
    0
  2. #53 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 22:07
    น้องนีร้องไห้ทำไมอ่ะ พี่แคปดูแลน้องเค้าดีๆนะ
    ส่วนคู่ที่เหลือก็หวานกันไกลๆพี่แคปเค้าหน่อยนะ พี่เค้าอิจฉา
    #53
    0
  3. #52 rainbow sky (@rainbowrung1407) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 14:29
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่ที่สบายกว่านี้ คู่มักเน่ไลน์มาที่หลังดังกว่า 5555 รวดเร็วทันใจ ริคกี้ก็อ้อยแบบมึน ๆ มาเลย อิ



    ดราม่าคู่แนปเริ่มมาแล้วอ่ะ เนียลเป็นอะไรถึงขั้นปวดหัวแล้วร้องไห้เลย พี่บังต้องตื้อน้องบ่อย ๆ ให้ใจอ่อนนะ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก



    ส่วนบยองชานนี่ บยองช้าาาาาาาา อ่ะ คิดไรเยอะแยะ ขัดใจพี่ ไรเตอร์ให้คนสวยรุกก่อนเลยดีมั๊ยคะ 555555
    #52
    0
  4. #51 Fpc Man U (@fpcmanu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 01:24
    แหนะชางพาหมูริกไปาะอ่ะ -3-
    #51
    0
  5. #50 JUCIESSS (@juciesss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 00:35
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ ..... 
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....
    เดี๋ยวพี่พาไปนอนที่สบายกว่านี้ .....

     ฮว๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงง พาไปนอนหนายยยยยยยยยย >/////< #ตามไปดู  ................
    แล้วหอมซ้ายหอมขวาจุ้บปากอีก โอ้ยยย จงฮยอนนนนนน เป็นพี่พี่ไทม่ทนแล้ว จับกดกลางร้าน (เฮ่ย!)


    คุณมินซูนี่ก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายนะคะ.. แต่คิดว่าเริ่มดีแล้วละเนอะ^^ พิชิตใจน้องร่างบางริมฝีปากอิ่มทรงสเน่ห์คนนี้ได้น๊า~~~


    ... แล้วชานฮีหนะ.... คาแร๊คเตอร์ตัวจริงมาเลยมั้ย? ไม่รู้สึกอะไรกับโชจูสักเท่าไหร่ คอทองแดงแบบนี้เหนื่อยบยองต้องมอมนานหน่อยนะ (หือออ?) ... แต่สำหรับคนนี้บยองฮอนตั้งมั่นไว้แล้วใช่มั้ยว่าจะหยุดตรงนี้ที่ชานฮี~ > <


    รอตอนต่อไปค๊าบบบบบ ^^
    #50
    0
  6. #49 KNz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 00:04
    ริกคะ... ให้หอมแก้ม ไหงมานอกคำสั่งจุ๊บปากน้องชางหละ!! โธ่วๆๆๆๆ ><

    น้องชางก็ใจดี๊ ใจดี... จะพาไปนอนในที่ที่สบายกว่านี้ ว่าแต่มันคือที่ไหนกันนะ? *ทำหน้าใสซื่อ*



    #49
    0
  7. #48 aaofaaff (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 00:01
    โอ่ยยยยยยยยยย จะพาตัวเล็กไปไหนนนนนน



    ซบไหล่ คือฟินมาก แง้ ตอนต่อไปอยู่หนายยยยย 55555 รอจ้า
    #48
    0
  8. #46 ThingByung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 23:34
    โอ้ย อีพี่บัง ชั้นอยากจะตีแกจริงๆนะคะ ทำไมคะ เริ่มไม่ดี

    แต่เดี๋ยวจะดีขึ้นแล้ว แหม่ไม่ค่อยเลยนะ มีแรงฮึดสู้ด้วยนะ

    ทำไมอ่านไปหมั่นใส้อิพี่บังไปนะ ฮาา



    ตอนบยองหันไปมองชานฮีนั้นคือลุ้นมากว่านางจะพูดอะไร

    แต่ก็ถือว่าเป็นคู่ที่ลุ้นอีกคู่นึงนะ คู่จงกับตัวเล็กเนี่ยมาแนวน่ารัก

    แบบชางฮยอนน่าบรี้มากชริงๆ ;_; แต่ให้ชางฮยอนได้น่าบรี้สุดๆ

    แบบรู้สึกว่าจงฮยอนเป้นผู้ชายที่โชคดีไปเลย



    ตอนนี้ปมเริ่มออกมาแล้ว น้องเนียลนางเป็นอะไรทำไมปวดหัวละร้องไห้แบบนี้

    นางต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ เลยใช่ไหม อีพี่บังตั้งใจจะดูแลแล้วแท้ๆ

    รู้สึกสงสารอีพี่บังนิดๆ นางต้องเจ็บปวดมากเน่ๆเลยอะ



    เรื่องมันดำเนินไปแบบชีวิตดีนะ ชีวิตมหาลัย ชีวิตที่เรานึกถึงและสัมผัสได้ง่ายๆ

    ไม่ไกลตัว ทำให้เห็นภาพชัด มโนตามได้อย่างรวดเร็ว

    ต่อไวๆนะ
    #46
    0
  9. #45 Piggie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 23:05
    กรี๊ดดดดดด พี่จงฮยอนจะพาตัวเล็กไปหนายยยย ที่สบายกว่านี้?? โอ้ววว ห้ามทำอะไรตัวเล็กน้า >_<

    แอบคาใจเล็กๆ ทำไมแดเนียลถึงปวดหัวได้มากขนาดนั้น น้องจะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย T_T

    บยองชานไปเดินเล่น >_< จะมีอะไรสวีทๆมั้ยน้อ ...
    #45
    0
  10. #44 Himsentoey (@kang_oil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 22:59
    ชางริคคู่นี้นี่ไวไฟกันจริงๆ
    ชอบตอนที่จงฮยอนฝากเนื้อฝากตัวกับคุณพี่ชานฮี
    55555555`
    ว่าแต่จงจะพาตัวเล็กไปนอนไหนนน??? -.,-

    #44
    0