Since; The last November [TEENTOP]

ตอนที่ 2 : Since; {Precious"Period l}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 57

{Precious”Period l}


เผบอแป๊บเดียวพวกเราก็กลายเป็นเด็กปี 3 ที่มีรุ่นน้องมาโค้งทำความเคารพเยอะกว่ารุ่นพี่ที่ต้องไปโค้งให้ซะแล้ว การที่เห็นรุ่นพี่ที่รู้จักกันสนิทกันมาตั้งแต่ผมอยู่ปี 1 ค่อยๆประสบความสำเร็จและจบการศึกษาออกไปทีละรุ่น ทีละรุ่นมันก็อดใจหายไม่ได้

"ไงเมิง เปิดเทอมวันแรกทำแอ๊บใส่แว่นเป็นเด็กเนิร์ดไปได้" เจอหน้ากันคำแรกก็กัดกันเลยนะชเวจงฮยอน ถ้าเป็นคนอื่นทักผมแบบนี้โดนต่อยเลือดกบปากไปแล้ว

"มันเป็นแฟชั่นเว้ย ไอ้บังอ่ะ"
"ไม่รู้หว่ะสงสัยยังไม่ตื่น เฮ้ยนั่นไง เดินมาโน่นแล้ว"
"หวัดดีเพื่อน คุณชายบยองฮอนวันนี้คิดไงใส่แว่นวะครับ" มาอีกคนละ มันผิดปกติมากนักหรือไงกับการที่ผมจะใส่แว่นไม่มีเลนส์ มันก็แค่เครื่องประดับอีกชิ้นนึงป่ะ ไม่มีเซนส์ทางแฟชั่นเอาซะเลย

 

"เรื่องของกูน่า ว่าแต่มึงเหอะคิดไงตื่นเช้าวะวันนี้ แถมอารมณ์ดีดูสดชื่นกว่าปกติด้วย"
"เมื่อกี้กูเจอคนสวยกับคนน่ารักเดินมาด้วยกันหว่ะ สงสัยจะเป็นเฟรชชี่"
"วันแรกก็หาเหยื่อเลยนะ"
"เหยื่อพ่อง ผู้ชายเว้ย แต่เอวงี้โคดบางเลย หน้างี้หวานเจี๊ยบ สวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก"
"ถ้าเป็นแบบนั่นก็น่าลองนะเว้ย" เอิ่ม ดูคุณเพื่อนสองคนมันคุยกันสิครับ ในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่า ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ แต่ผมก็ยังพอมีเรื่องอื่นให้สนใจบ้าง พวกเรื่องดนตรี หรือการแต่งเพลงอะไรทำนองนั้น ก็ผมสนใจและเรียนด้านนี้นี่ครับ

 

"พอเลยมึงสองคนอ่ะ หมกมุ่นหว่ะ ไปหาไรกินเหอะแล้วจะได้ขึ้นห้องเรียน" หลังจากที่ผมพูดจบไอ้ยักษ์สองตัว(?) ก็พร้อมใจกันพาดแขนลงบ่นไหล่ผม ไม่ชอบเวลาเดินตรงกลางระหว่างมันสองคนก็เพราะแบบนี้ แขนแต่ละคนก็ไม่ใช่จะเบา ระดับมันคงวางได้พอดี สบายเลยนะ เวลาโดนขนาบข้างแบบนี้ ผมกลายเป็นหลุมทุกทีเลย

.
.
.

สุดท้ายผมก็ถูกทิ้งให้เข้าเรียนคนเดียว แล้วมันจะออกจากห้องมาทำไม ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ โดยคุณเพื่อนแสนประเสริฐทั้งสองให้เหตุผลว่าคาบแรกอาจารย์คงยังไม่สอน แต่ถึงไม่ใช่คาบแรกและอาจารย์สอนส่วนสำคัญพวกมันก็ไม่ค่อยจะเข้าเรียนอยู่ดี ยังมีหน้าจะมาย้ำให้ผมเชคชื่อให้อีก มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตนใช่มั้ยครับ

 

"วันนี้จารย์มีเพื่อนใหม่มาแนะนำให้รู้จัก" เพื่อนใหม่งั้นหรอ นี่ผมอยู่ปี 3 แล้วนะมีใครย้ายเข้ามาเรียนกลางคันแบบนี้ด้วยหรอ

"เขาโอนย้ายมาจากกวางจู เป็นเด็กเอกว้อยซ์ ยังไงก็ฝากทุกคนด้วยนะ ชานฮีเข้ามาสิ"

"สวัสดีครับ ผมอีชานฮีเอกว้อยซ์ หวังว่าจะเข้ากับทุกคนได้ ฝากตัวด้วยนะครับ" นี่ผมหลับในห้องเรียนหรอ ก็ไม่นะ หรือสายตาผมจะมีปัญหาอีกแล้ว ผู้ชายบ้าอะไรวะ สวยขนาดนี้ ยิ้มก็หวาน ผมนั่งขยี้ตาอยู่สองสามครั้งและนั้นก็ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปหรือตาฝาดอะไรทั้งนั้น

 

"เชรี่ย..." ทำไมเขาถึงเดินมาทางผมหล่ะ ตั้งสติดิวะบยองฮอน คงเพราะวันนี้เป็นชั่วโมงแรกคนเลยแน่นเป็นพิเศษเลยมีเพียงที่นั่งข้างๆผมที่ว่างอยู่เพราะจริงๆมันควรจะเป็นที่นั่งของมินซูกับจงฮยอน

"ขอนั่งด้วยคนนะ"
"เอ่อ...ครับ"
"เราชื่อชานฮีนะ อีชานฮี" โอย ยิ้มทีผมจะละลาย หัวใจเต้นแรงโครมครามแบบนี้คนข้างๆจะได้ยินมั้ยนะ

"ครับ...ผม...อีบยองฮอนครับ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะบยองฮอน พูดธรรมดาก็ได้เรารุ่นเดียวกันนี่นา อีกอย่างเราอยากมีเพื่อน อยากสนิทกับทุกคนเร็วๆ บยองฮอนเอกอะไรหรอ"

 

"อ่า...เปียโน..." เราทำความรู้จักกันสักพักผมก็พยายามจะหันไปสนใจกับเค้าโครงที่อาจารย์กำลังอธิบาย เพราะถ้าขืนนั่งมองหน้าหวานๆนั่นต่อผมต้องบ้าตายแน่ๆ โต๊ะเลคเชอร์เจ้ากรรมก็เล็กเหลือเกิน ร่างบางที่กำลังตั้งใจจดโน๊ตย่อลงในสมุดเขียนๆไปแขนเรียวก็มาชนแขนผม ทำให้ชานฮีต้องเกาหัวและยิ้มออกมาเก้อ น่ารักชะมัด

เวลาสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไอ้ที่ผมทำเป็นก้มหน้าก้มตาตั้งใจจดยิกมาเปิดดูเถอะครับ ไม่มีตัวหนังสือสักตัว แอคท่าไปงั้นเสียงอาจารย์ก็ผ่านเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ให้ตายเหอะ หนุ่มโสด โปรไฟล์หรูแบบผมเกิดและใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มา 21 ปีมีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตตั้งมากมายทำไมผมไม่เคยมีความรู้สึกอะไรแบบนี้เลย ให้ตายสิ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร ทำไมเวลาผมอยู่ต่อหน้าชานฮีความมั่นใจถึงหดหายไปหมดแบบนี้นะ

 

"เอ่อ...ชานฮีเลิกแล้วไปไหนต่อหรอ"
"เดี๋ยวเราไปรอน้องก่อนอ่ะ แล้วค่อยกลับพร้อมกัน"
"ชานฮีมีนัองด้วยหรอ ให้เราไปรอเป็นเพื่อนป่าว"
"เรามีน้องชานคนนึง เพิ่งเข้ามาเป็นเฟรชชี่ที่นี่เราเลยย้ายมาอยู่กับน้องอ่ะ บยองฮอนไปเถอะเราอยู่คนเดียวได้"

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราอยู่เป็นเพื่อน เราก็ต้องรอเพื่อนเหมือนกัน ไปกันเถอะ ไปหาที่นั่งรอตรงโถงกลางกัน" ผมต้องใช้เวลาว่างระหว่างรอคุณเพื่อนทั้งสองให้เกิดประโยชน์ ไหนๆชานฮีก็เลือกที่จะมานั่งข้างผมและทำความรู้จักกับผมแล้วก็ต้องสานต่อถูกมั้ยครับ

.
.
.

หลังจากที่ผมกับชานฮีนั่งรออยู่พักใหญ่ก็มีร่างเล็กสมส่วนหอบของพะรุงพรังวิ่งตรงมาทางโต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ถ้าผมเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นน้องชายของชานฮี หน้าตาน่ารักเหมือนกันแฮะ ผิวขาว ดวงตากลมโต กลีบปากเล็กเหมือนกันไม่มีผิด

 

"ย่า! บอกกี่รอบแล้วว่าอย่าวิ่งไงชางฮยอน เกิดหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง ทำไมไม่ระวังตัวเลย"
"อ่า...ขอโทษฮะ ผมเห็นว่ามันเลทมากแล้ว กลัวพี่จะรอนาน" ผมนั่งดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเงียบๆ อายุห่างกันแค่สองปีแต่ชานฮีดุน้องชายตัวเองอย่างกับเป็นเด็กน้อยตัวเล็กที่ต้องคอยระวังว่าจะหกล้มตอนวิ่งเล็กรึเปล่า ส่วนคนตัวเล็กนั่นก็ทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ตอนที่โดนพี่ชายขึ้นเสียงใส่

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ที่ดุก็เพราะเป็นห่วงนะ เออ นี่บยองฮอนเพื่อนพี่ แล้วนี่ก็ชางฮยอนน้องชายเราเอง"
"สวัสดีฮะ พี่บยองฮอน" พี่น้องคู่นี้นี่ยิ้มแล้วโลกสดใสพอกันเลยนะเนี่ย ผมก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

"เดี๋ยวเราขอตัวก่อน แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ"
"โอเค แล้วเจอกัน" ผมยืนโบกมือให้ชานฮีแล้วชางฮยอนอยู่ดีๆก็มีฝ่ามือใหญ่ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ตบพลั่กเข้าที่กลางหลัง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร

"สัด! กูเจ็บนะเว้ย มึงจะสะกิดกูดีๆบ้างไม่ได้หรอไงวะ" ถามไปก็ไม่ตอบแต่ได้รอยยิ้มกวนๆพลางยักคิ้วอย่างยียวนกลับมา เรื่องบ้าพลังนี่ไม่มีใครเกินชเวจงฮยอนคนนี้เลยจริงๆ

 

"นั่นมันคนสวยกับคนน่ารักที่กูเจอเมื่อเช้านี่หว่า กูจำได้ มึงรู้จักหรอว่าไอ้บยอง"
"อือ เขาเพิ่งย้ายมา"
"ไรว้า กูเลยอดเห็นอยู่คนเดียวเลย ทำไมมึงไม่โทรตามกูวะ"
"ไม่ต้องมาโอดควรญเลยไอ้จง ก็พวกมึงช้าเองอ่ะ มัวทำไรกันอยู่วะ"
"ก็ไปหอสมุดเป็นเพื่อนไอ้บังมา เพราะมึงเลยอ่ะ ไปมีเรื่องกับเด็กเนิร์ดหน้าเอ๋อนั่นทำไมไม่รู้"

"ไอ้บังเนี่ยนะไปหอสมุด ไปหลับอ่ะดิ"

"เออดิ ห่าน ก็กูอุตส่าห์ไปหลบมุมนอนอยู่ดีๆ เด็กนั่นดันไปค้นหนังสือจนเป็นเรื่อง นี่ไม่หล่นใส่หัวกูก็บุญละ เล่มอย่างกับสมุดหน้าเหลือง" ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าใครไปรบกวนการนอนของบังมินซูเนี่ยจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ เพราะสำหรับบังมินซูแล้วเรื่องนอนเป็นเรื่องใหญ่ ในขณะที่เพื่อนทั้งสองของผมกำลังอารมณ์ขุ่นมัวแต่วันนี้ผมกลับอารมณ์ดีและมีความสุขสุดๆ

 

"กลับกันเหอะ จะแวะหาไรกินด้วย กูรอจนหิวไส้จะขาดละเนี่ย"
"เออๆ ไปกินจะได้หายหงุดหงิดเว่ย บยองคราวหน้ามึงอย่าลืมแนะนำคนสวยให้กู้บ้างนะ อยากรู้ว่าจะสวยจริงอย่างที่ไอ้บังมันโม้รึเปล่า"

"สายตาระดับนี้แล้วไม่มีพลาด เงียบปากไปเลยจงไม่ต้องมาเหน็บ กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่"

.
.
.

คิดแล้วมันน่าหงุดหงิดจริงๆ เจ้าเด็กแว่นปากห้อยนั่นกล้าดียังไงมารบกวนการนอนของบังมินซู! ถ้าไม่เห็นว่าตัวบางอย่างกับผู้หญิงแถมยังแววตาตื่นกลัวใต้กรอบแว่นนั่นอีกละก็ ป่านนี้ผมซัดน่วมไปแล้ว คราวนี้รอดตัวไปแต่อย่าให้เจออีกนะ!!!
.
.
.


To be Continue

  

CRY .q

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #74 FariMiZo (@fari) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 16:28
    คนสวยกับคนน่ารัก -//- ฮิ้วว นีแอลใช่มั้ยทำเฮียบังไม่ได้นอน 5555
    #74
    0
  2. #28 JUCIESSS (@juciesss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 21:39
    อร้างงงงงงงงง มาทีละคู่ หุหุหุหุ >\< เขิลลลลล
    #28
    0
  3. #27 Himsentoeyy (@kang_oil) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 21:38
    55555555
    ชางโจช้าาาาา อดเห็นหมูเลย =/////=

    บยองก็ปิ๊งตั้งแต่ครั้งแรก
    ส่วนมินซู .. เด็กแว่น ปากห้อย
    ระวังจะรักไม่รู้ตัวน้าาา คึ
    #27
    0
  4. #16 ชจอจ. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 02:24
    บยองโหมดนี้แลเพ้อมาก 55555

    ชอบๆ สนุกดี 55555 คึคึ

    รีบมาต่อนะคะไรเตอร์ ~
    #16
    0
  5. #15 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 23:55
    อยากให้น้องชางเจอริคอ่ะ
    #15
    0
  6. #13 Choifai_L.joe (@choifine121) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 08:53
    บยองปิ้งชานฮีตั้งแต่แรกเจอ
    คู่แนปนิ้เจอกันครั้งแรกก็มีเรื่องกันเลย5555555555555
    ริคกี้เป็นเด็กน้อยน่ารักอ่า >_<
    ไรท์เตอร์มาอัพๆ '
    #13
    0
  7. #12 ThingByung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 21:18
    อุ้ย...อ่านแล้วคิดถึงสมัยเรียน...(ก็เรียนอยู่นะ กร๊าก)

    สามคู่แบบนี้พล๊อตใหญ่น่าดู แต่ว่าไม่เห็นแววดราม่าเลยอะ มันออกจะให้อารมร์รักกุ๊กกิ๊กอะไรแบบนั้น

    เพิ่งตอนแรกเองเนอะ...จะโดนหลอกมั้ยนะ ๕๕๕๕

    บยองกับจี้เป็นการเจอกันที่นุ่มนวลมาก ดูเรียบร้อยที่สุด และจะดูหวานที่สุด

    ส่วนพี่บังนี่ จะต่อยเค้าละอะ กร๊าก

    อยากอ่านต่อละเนี่ย มาต่อไวๆ นะ
    #12
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #10 Piggie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 21:03
    อยากอ่านต่อแล้วค่า 5555

    เนื้อเรื่องแนวนี้มันต้องแซ่บแน่นอน >_< ชางโจดิบเถื่อน เดี๋ยวเถอะ ต้องมีมือดีมาปราบความดิบแน่นอน 555

    ปล. ตอนชานฮีเดินมาขอนั่งกะบยองฮอน เล่นเอาอมยิ้มเลยค่าไรท์ บยองแอบตื่นเต้นได้น่าร้ากกกก >_<

    มาต่อเร็วๆนะค้า ^o^
    #10
    0
  10. #9 PearlGalz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 11:55
    งื้ออออออ รอตอนไปนะคะ



    (ชานฮี ไม่ได้อ้อยบยองฮอนใช่มั้ยค่ะ มานั่งข้างๆเขาก่อนเนี่ย)



    #9
    0
  11. #7 Cho_Ang_ (@hermioni101) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 20:33
    งื้อ ทำไมเจ้าสองบรรทัดสุดท้ายมันค้างคาขนาดนี้ บรรยายซะเห็นภาพเชียว ^^
    บยองแอบเป็นเด็กเนิดร์แล้วจะเซะเพื่อนบังที่ไปห้องสมุดเพื่อ?? 555+ 
    ชอบพี่น้องสวยน่ารักนั่นจังเลย ><  

    #7
    0
  12. #5 angelstyle (@angelstyle001) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 19:14
    ชอบอ่ะไรท์ แบบพอบยองอยู่ใกล้จี้แล้วไม่เป็นตัวของตัวเองเลย 5555555

    ส่วนคนที่มีเรื่องกับแคปนี่เนียลชัวร์ๆ อยากรู้จังว่าเหตุการเป็นไง อิอิ

    ริคกี้กับนุ้งชางเมื่อไหร่จะได้คุยกันนะ รอติดตามค่ะไรท์ สนุกดีอ่ะ

    มาต่อตอนต่อไปเร็วๆๆๆนะคะ



    #5
    0
  13. #4 rainbow sky (@rainbowrung1407) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 19:06
    ให้อารมณ์สมัยเรียนมหาลัย นี่แน่ใจว่าเด็กศิลปศาสตร์นะคะ นึกว่าวิศวะ คุยกันเถื่อนได้ใจคะ >.<



    #4
    0
  14. #2 aofaff (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 18:33
    ชางโจ กรุเมิง คือเริ่ด 555 ไมรเคยเห็นมาก่อน
    #2
    0