คัดลอกลิงก์เเล้ว

Finally [Kogyeol*Wooshin]

โดย PuddingJelly

เพียงแค่เดินไปด้วยกันโดยไม่มีคำพูดใดๆ เพียงแค่มองหน้าคุณ... ทำไมผมถึงได้ตื่นเต้นแบบนี้นะ ริมฝีปากทำไมถึงได้แห้งผากขนาดนี้นะ ทำไมกันนะ... ต้องเป็นเพราะความรักแน่ๆ เลย

ยอดวิวรวม

298

ยอดวิวเดือนนี้

22

ยอดวิวรวม


298

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มี.ค. 61 / 16:41 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



“อูซอกอา... ไว้ไปเดินดูเทศกาลซากุระบานด้วยกันนะ”


มินซูปล่อยให้ร่างบางเดินฮึดฮัดนำไปก่อนสักพัก เพราะเขารู้ดีว่าอีกคนไม่ได้โกรธเขาจริงๆ หรอก เพียงแค่ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนความเขินเท่านั่นแหละ โคมินซูน่ะ รู้จักคิมอูซอกดีกว่าใครทั้งนั้น... 


BGM :: Finally - UP10TION

b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 มี.ค. 61 / 16:41

บันทึกเป็น Favorite


// วันนี้ที่รอคอย //

:: F I N A L L Y ::

 

เงาของสองร่างที่ทอดยาวอยู่บนพื้นถนนตอนนี้มองดูราวกับว่าทั้งสองกำลังจับจูงมือกันไปและเดินอยู่เคียงข้างกัน หากแต่ความเป็นจริงแล้วเขาทั้งคู่เพียงแค่เดินอยู่ข้างๆ กันเท่านั้น ไม่ได้มีการกุมมือใดๆ ไม่เหมือนภาพในเงาที่ชวนให้คิดแบบนั้นเลยสักนิด แม้บริเวณโดยรอบจะค่อนข้างมืด แต่แสงจากเสาไฟข้างทางก็ยังพอจะช่วยให้มองเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยของคนข้างๆ ได้ ความเงียบปกคลุมอยู่รอบกาย ร่างบางกระชับเสื้อโค้ดตัวหนาเข้าอีกนิด ถึงแม้ว่าสภาพอากาศช่วงนี้จะอุ่นขึ้นบ้างแล้วและกำลังจะเข้าสู้ฤดูใบไม้ผลิแต่ก็ใช่ว่าจะหายหนาวเสียทีเดียว

 

อูซอกไม่รู้เลยว่าตอนนี้ร่างสูงที่เดินอยู่ข้างเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจกลับมาร่วมวงอีกครั้งหลังจากที่ขอพักงานไปเกือบปีนั้น ทุกคนก็วุ่นวายอยู่กับการฝึกซ้อมท่าเต้น ไหนจะต้องอัดเสียงและเตรียมตัวสำหรับตารางงานต่างๆ อีกมากมาย เนื่องจากอัลบั้มนี้เป็นบั้มเต็มพวกเขาทั้งสอบจึงตั้งใจและทุ่มเมกับมันมากเป็นพิเศษ ซึ่งเท่ากับว่าเขาแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัวเลย

 

ตั้งแต่วันแรกที่กลับมาที่หอพักก็มีก็จับรูมเมทและห้องพักใหม่และนั่นก็ทำให้โอกาสที่จะได้พูดคุยกันระหว่างมินซูกละอูซอกน้อยลงไปอีก เมื่ออูซอกจับได้ห้องสามคนที่ต้องแชร์กับแร็พเปอร์ไลน์อย่างบิทโท่และเวย์ ส่วนมินซูนั้นได้ห้องเดี่ยวไป

 

สิ่งที่ค้างคาอยู่ภายในใจตั้งแต่ก่อนที่อูซอกจะจากไปไม่ได้จางหายไปเลย เพียงแต่หัวใจของเขาน่าจะเข้มแข็งขึ้นบ้างแล้ว เข้มแข็งพอที่จะกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคนอีกครั้งนึง ตั้งแต่วันนั้นเขากับมินซูก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันมากมายไปกว่าบทสนทนาทั่วๆ ไปที่ก็พูดคุยกับเมมเบอร์ทุกคนเหมือนๆ กันหมด

 .

.

.

เวลาล่วงเลยไปจนพวกเราเริ่มต้นตารางงานการคัมแบคได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ตอนที่อูซอกร้องไห้ออกมากลางโชว์เคสถึงแม้ว่าเขาจะเห็นว่ามินซูเองก็พยายามที่จะมองหาทิชชู่จากสตาฟมาให้เขา แต่สุดท้ายก็กลายเป็นรองหัวหน้าวงอย่างคุนเป็นฝ่ายลุกขึ้นไปรับมาแถมยังช่วยซับน้ำตาให้อูซอกอีก การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ทำให้ร่างบางหวั่นใจ เขาไม่อยากที่จะคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วแต่เหตุการณ์หลังเวทีก็ทำให้เจ้าของใบหน้าหวานต้องกลับมาคิดมากอีกครั้ง ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้ากล้องก็เถอะ การกระทำทุกอย่างของมินซูก็อาจจะแค่ทำไปเพื่อเซอร์วิสแฟนเท่านั่น แต่อูซอกก็อดใจสั่นหวันกับคำพูดเหล่านั้นไม่ได้

 

“จำได้มั้ย เมื่อก่อนตอนนั้นที่พูดเรื่องอูกยอลครั้งแรก ที่นี่อ่ะ”

“อ่า... ใช่สิเนอะ ที่นี่เป๊ะเลย นานแล้วที่ไม่ได้มาที่นี่นะครับ”

“ตอนนั้นอลับั้มที่สองใช่มั้ยนะ”

“ใช่ๆ ตอนยอ.ยอ.บุท. ตอนนั้นผมแดง ตอนนี้ก็ผมแดง”

“เหมือนเดิมเป๊ะเลยเนอะพวกเรา”

 

ถึงแม้จะวางตัวไม่ค่อยถูกและรู้สึกขัดเขินที่ต้องมาพูดกับกล้องอยู่กับร่างสูงสองคนแบบนี้ แต่อูซอกก็ต้องพยายามทำตัวเป็นมืออาชีพและดำเนินบทสนทาต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด เขาจะให้มินซูรู้ไม่ได้ว่าตอนนี้ใจของเขากำลังเต้นแรงมากแค่ไหน เพียงแค่ได้มายืนใกล้ๆ กันแบบนี้ ไหนจะกลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคยของคนข้างกาย อูซอกเองก็ไม่รู้หรอกว่าหอมน้ำที่มินซูใช้นั้นยังเป็นขวดเดิมกับที่เขาเคยซื้อให้ตอนวันเกิดรึเปล่า หรือต่อให้เป็นขวดใหม่ร่างบางก็ไม่กล้าเข้าข้างตัวเองหรอก มันอาจจะมีเหตุผลอื่นก็ได้ที่มินซูจงใจไปซื้อน้ำหอมขวดใหม่ที่เป็นกลิ่นเดิมและกลิ่นเดียวกับที่เขาเคยซื้อให้มาใช้

 

“โชว์เคสจบลงได้ด้วยดีก็ล่วงใจนะครับ”

“ระหว่างโชว์เคสร้องไห้ด้วยนี่นา ถึงจะร้องเพราะความรู้สึกแย่ๆ ที่เก็บไว้ในใจก็เถอะ แต่เห็นแล้วก็ปวดใจอ่ะ แต่ถ้าได้พูดสิ่งที่เก็บไว้ออกมาให้หมดก็คงจะสบายใจมากขึ้นและดีต่อจิตใจของอูชินมากกว่า ต่อไปข้างหน้าก็เดินไปบนทางดอกไม้เนอะ”

 

เจ้าของใบหน้าหวานปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวเองนั้นกำลังหวั่นไหวให้กับคำพูดและสายตาที่ถูกมองมาด้วยความเป็นห่วง แต่ก็นั่นแหละ มันอาจจะเป็นเพียงแค่ความเป็นห่วงตามประสาของเพื่อนร่วมวงก็ได้

 

“เพราะความกังวลต่างๆ นานาก็เลยร้องไห้ไปเยอะเลยครับ”

“หน้าตาออกมาน่าเกลียดแย่เลยดิ”

“คงงั้นแหละ” ยิ่งได้เห็นมินซูหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเขา อูซอกก็ยิ่งรู้สึกว่ามินซูที่แสนจะนิ่งเงียบจะเป็นแบบนี้กับเมมเบอร์คนอื่นบ้างไหมนะ ตลอดเวลาที่ร่างบางไม่อยู่ อีกคนได้ไปหยอกล้อกับใครแบบนี้บ้างหรือเปล่า

 .

.

.

จนมาถึงตอนนี้อูซอกก็ยังไม่เข้าใจกับการกระทำของมินซูสักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าเมื่อคืนพวกเขาจะแทบไม่ได้นอนเนื่องจากตารางงานของรายการอินกิกาโยนั้นถูกกำหนดไว้แต่เช้ามืด แทนทีหลังจากสิ้นสุดตารางงานและการฝึกซ้อมทุกอย่างแล้วมินซูจะรีบอาบน้ำพักผ่อนและเข้านอนเร็วเป็นการชดเชยชั่วโมงนอนอย่างที่เคยทำ แต่ร่างสูงกับลากเขาออกมาตอนเกือบจะเช้าแบบนี้ ไม่ง่วงบ้างหรือยังไงนะ หนาวก็หนาว

 

สุดท้ายร่างสูงก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบรอบกายลงด้วยการฮัมเพลงออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ไม่ใช่ว่าอูซอกจะไม่รู้ว่าช่วงนี้มินซูดูอารมณ์ดีเอาเสียมากๆ แต่ก็อย่างที่บอกว่าเขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำตัวเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม แต่เขาคนนึงแหละ ที่ทำตัวไม่ถูก

 

“ไม่เคยสังเกตเลยแฮะ ว่าถนนแถวค่ายเราก็สวยเหมือนกันนะ ว่ามั้ย”

“............” ร่างบางยังคงงุนงงกับประโยคที่จู่ๆ คนที่เดินอยู่ข้างกันก็เอ่ยขึ้นมาลอยๆ

 

เมื่อเห็นว่าร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจมินซูก็คลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ว่าอากาศจะหนาว ถึงแม้ว่าถนนที่เดินอยู่จะมืดมิด ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างพวกเขาทั้งสอง แต่มินซูกับรู้สึกอบอุ่นและสบายใจเมื่อได้เดินอยู่ข้างๆ ร่างบางแบบนี้ เพียงแค่ลอบมองใบหน้าหวานก็ทำให้ใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาเสียงแล้ว เงียบขนาดนี้อูซอกจะได้ยินมันไหมนะ หลังจากที่เอ่ยประโยคแสนจะไม่เข้าท่าออกไปริมฝีปากของมินซูก็รู้สึกแห้งผากขึ้นมาเสียดื้อๆ ทำไมเขาถึงเป็นไปได้ขนาดนี้กันนะ


“อูซอกอา... คือว่า... วันนั้นน่ะ จำได้ใช่มั้ย...”

“หื้ม? วันไหน...” คำตอบของร่างบางทำเอามินซูเสียความมั่นใจไปเล็กน้อย แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้วเขาก็จะต้องทำให้ได้

 

มินซูรู้สึกว่าแค่เขาเป็นส่วนนึงของสาเหตุที่ทำให้ร่างบางตัดสินใจพักงานเขาก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว เพียงเพราะความขี้ขลาดของเขาทำให้อีกคนต้องเสียใจ ในเมื่อวันนี้อูซอกกลับมาอยู่เคียงข้างเขา มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว มินซูก็จะไม่รออีกต่อไปแล้ว เขาจะไม่ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปเฉยๆ อย่างไร้ประโยชน์ ร่างสูงรู้สึกว่าตลอดช่วงเวลาเกือบปีที่ผ่านมานั้นเขาไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย เขาจึงตัดสินใจที่จะบอกความในใจที่เก็บไว้มานานให้ร่างบางได้รับรู้เสียที

 

มือของร่างสูงนั้นเย็นเฉียบด้วยความประหม่าแถมยังเหงื่อออกจนชุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจะต้องทำตัวยังไง มันเป็นครั้งแรกเลยนะที่เขารู้สึกหวั่นไหวและขาดความมั่นใจขนาดนี้ แต่มินซูก็จะไม่มีทางยอมแพ้หรือหันหลังกลับอีกแล้ว เขาไม่อยากให้อูซอกหนีหายไปไหน หรือไกลจากสายตาเขาอีกแล้ว

 

“วันนั้นไง วันที่ไปออกรายการห้องนอนที่ใส่ชุดนอนนอนคุยกันอ่ะ”

“อ๋อ~ จำได้สิ ทำไมหรอ”

“คือ... เราพูดจริงๆ นะ เรื่องที่ชวนไปดูซากุระบานอ่ะ...” เจ้าของใบหน้าหวานได้แต่อมยิ้มหากก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเอาหัวใจของร่างสูงนั้นห่อเหี่ยวลงไปเหมือนกัน ทำไมถึงไม่ตอบรับหรือพูดอะไรบ้างนะ

.

.

.

“เราก็ยังไม่เคยไปเดินดูเทศกาลซากุระบานเลยอ่ะ ปีนี้ไว้ไปด้วยกันมั้ย”

“ห๊ะ?! อ่อ ได้ๆ ไปสิ ถ้ามีเวลาอ่ะนะ...”

“จะไปได้ยังไง อยู่ระหว่างโปรโมทมั้ยล่ะ” มินซูได้แต่หันไปมองหน้ารองหัวหน้าวงอย่างเคืองๆ ทำไมถึงต้องมาขัดตลอดเลยนะ โปรโมทอยู่แล้วยังไง ใช่ว่าพวกเขาจะไม่มีวันว่างเลยเสียหน่อย เดี๋ยวเขาก็หาโอกาสไปดูซากุระบานกับอูซอกได้เองแหละ

 

ทุกคำพูดที่มินซูพูดออกไปในรายการวันนั้นล้วนแต่มาจากใจจริงของเขา รวมถึงเรื่องที่ร่างบางเป็นฝ่ายแฉเขาด้วยเช่นกัน ไม่ใช่ว่าร่างสูงจะอยากไปสวนสนุกอะไรนักหนาหรอก แต่ที่มินซูอยากน่ะ คืออยากไปสวนสนุกกับอูซอกต่างหาก ความจริงแล้วเขาก็ได้ไปเที่ยวเล่นสวนสนุกกับเมมเบอร์เพื่อถ่ายคอนเทนท์มาแล้วรอบนึง แต่การไปเที่ยวสวนสนุกกับคุนและบิทโท่มันจะดีเหมือนกับกับอูซอกได้ยังไงกัน

 

“ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนจบรายการนะครับ เมมเบอร์คนอื่นว่ายังไงกันบ้างครับ”

“ผม! ผมมีอะไรจะพูด... แต่ว่าลืมไปแล้วอ่า...” ฮวานฮีขานรับคำของพิธีกรรายการอย่างอูซอกด้วยความกระตือรือร้นแต่สุดท้ายแล้วก็ท่าดีทีเหลว

 

“ตอนนี้อูชินก็ควรจะพักบ้างได้แล้วนะ วันนี้เป็นพิธีกรทำงานอย่างหนักมากๆ เลย” ร่างสูงเอ่ยแทรกขึ้นมาเรียกความประหลาดใจจากร่างบ่างได้ไม่น้อย คนที่อูซอกคิดว่าหลับไปแล้วกลับยังตื่นอยู่แถวเป็นคนพูดประโยคนั้นออกมาเสียด้วย เขาถามความคิดเห็นกับรายการวันนี้ต่างห่างไม่ได้ให้พูดเกี่ยวกับพิธีกรเสียหน่อย

 

“อ่า... นี่ยังไม่หลับหรอกหรอ”

“ยังไม่หลับสักหน่อย~” ร่างสูงจะหลับได้อย่างไร ในเมื่ออูซอกยังคงต้องทำหน้าที่พิธีกรดำเนินรายการอยู่แบบนี้ เขาก็ต้องอยู่คอยจนกว่าจะปิดรายการสิ อีกอย่างถ้าเกิดมีการผิดพลาดทางเทคนิคอะไรขึ้นมา มินซูจะได้ช่วยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ทัน แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่เหตุผลรองเท่านั้น ความจริงแล้วเขาอยากจะอยู่ให้กำลังใจอูซอกต่างหาก เขาอยากจะบอกให้อีกคนได้รับรู้ว่าร่างบางนั้นเก่งที่สุดและทำหน้าที่ได้ดีมากเลยทีเดียว อย่างน้อยๆ คำพูดของเขาก็จะได้เป็นกำลังใจให้อูซอกสามารถก้าวเดินต่อไปบนถนนเส้นนี้ได้ 

.

.

.

“อูซอกอา... เรามีอะไรจะบอกแหละ”

“อื้อ ว่าไง...”

“ช่วยรับฟัง แล้วบอกเราทีนะ ว่ามันโอเคน่ะ”

“ฮ่าๆๆ มินซูยา~ เป็นอะไรไป จะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ เราไม่ว่าอะไรหรอก”

 

ร่างสูงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับต้องการกำลังใจที่จะพูดข้อความที่เขาใช้เวลาเรียบเรียงและเตรียมไว้นานแสนนานออกไป ใครจะว่าอะไร ยังไงเขาไม่สนใจหรอก มินซูเฝ้าภวานาแต่เพียงว่าขอให้เจ้าของใบหน้าหวานตรงหน้าเขาพอใจกับมันก็พอแล้ว ถึงมันอาจจะฟังดูหวานเลี่ยน หรือน้ำเน่าในสายตาคนอื่นก็ตาม แต่ถ้าอูซอกว่าโอเค เขาก็โอเคแล้ว

 

“คือว่า...” เพียงแค่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดออกไปความร้อนก็แล่นวูบขึ้นมาที่ใบหน้าของร่างสูงทันที

“ว่า?”

“อ่า... เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ เวลาที่เราได้มองสบตากับอูซอกแบบนี้ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเลยล่ะ...”

“มะ...มินซู...”

 

“ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าจะต้องซ้อมหรือทำงานเหนื่อยแค่ไหน แค่นึกถึงหน้าอูซอกมันก็ทำให้เรายิ้มได้แล้วนะ อ่า... ใจสั่นชะมัดเลย อย่ายิ้มแบบนั้นสิ” สองมือของร่างสูงประครองใบหน้าหวานเอาไว้แต่สุดท้ายมินซูก็ต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีหลบสายตาของร่างบาง เมื่อรอยยิ้มกว้างประกากฏอยู่บนใบหน้าของอูซอก ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่ารอยยิ้มของอูซอกมีอนุภาพทำลายล้างขนาดไหนเพียงแต่เจ้าตัวไม่ค่อยจะยิ้มกว้างแบบนี้เท่าไหร่


“พูดจบแล้วหรอ มินซูยา~ หันหน้ากลับมาคุยกันก่อนสิ” ตอนนี้กลับเป็นมือเรียวของเจ้าของใยหน้าหวานซึ่งด้วยตาพราวระยิมและเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่ยืนไปจับใบหน้าคมคายให้หันกลับมาสบตาของตนแทน

 

“เอ่อ... ขอโทษนะ ขอโทษที่ทำให้ต้องเสียใจ เราคงย้อนอดีตกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว และเราก็คงจะไม่บอกว่าให้อูซอกรอดูไปเรื่อยๆ เราจะค่อยๆ พิสูจน์ตัวเองให้อูซอกเห็น แต่เราอยากจะขอโอกาส ตั้งแต่วันนี้ ตอนนี้เป็นต้นไปให้เราได้เป็นคนดูแลและปกป้องอูซอกจะได้มั้ย”

 

“.....”

“เราว่า... เราตกหลุมรักอูซอกเข้าอย่างจังแล้วล่ะ...” ในที่สุดคำสารภาพรักจากใจจริงของร่างสูงก็ถูกเอ่ยออกไปให้เจ้าของใบหน้าหวานได้รับรู้ มินซูก้มหน้าเขินและไม่กล้าสบสายตากับคนตรงหน้า

 

ร่างสูงกลับหลังหันแต่เดินห่างออกมากจากอูซอกสามสี่ก้าวก่อนจะหันกลับไปมองร่างบางอีกครั้ง แล้วก็พบกับเจ้าของใบหน้าหวานที่ยิ้มกว้างอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่กำลังยืนอ้าแขนให้เขาอยู่ นานแค่ไหนแล้วที่มินซูไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสของอูซอกแบบนี้ ยิ่งร่างบางยืนอยู่ภายใต้เสาไฟที่ดวงไฟส่องสว่างมันนิ่งทำให้ภาพตรงหน้ามินซูนั้นสว่างไสวขึ้นไปอีก ร่างสูงฉีกยิ้มกว้างก่อนจะวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้

 

“คบกับเรานะ อูซอกอา...”

“อื้อ!” เจ้าของเรือนผมสีแดงซุกหน้าลงกับอกของร่างสูงด้วยความเขินอาย อูซอกไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าที่อีกคนชวนเขาออกมาเดินเล่นตอนเกือบเช้าแบบนี้ทั้งที่เหนื่อยแสนเหนื่อยจากตารางงานมาทั้งวัน อากาศก็แสนจะหนาว แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์เพื่อที่จะมาสารภาพความในใจกับเข้าแบบนี้ แสดงว่าการกระทำทั้งหมดของร่างสูงตลอดช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมานั้นอูซอกไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองสินะ


ทั้งสองผละออกจากอ้อมกอดของกันและกันก่อนที่มินซูจะค่อยๆ เชยคางเรียวขึ้นเพื่อให้ร่างบางสบตากับเขาอย่างสื่อความหมาย จากนั้นจึงบรรจงมอบจุตพิตที่แสนหวานให้คนตรงหน้า สำหรับอูซอกแล้วตอนนี้ก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายก็หยุดเคลื่อนไหวตามคำพูดของมินซูจริงๆ มือเล็กเริ่มทุบอกอีกคนเบาๆ เป็นการประท้วงเนื่องจากลมหายใจของเขาถูกช่วงชิงนานเกินไปแล้ว

 

“เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”

“กลัวที่ไหน ตอนแฟนมีทยังหอมมาแล้วเลย ไม่เห็นมีใครว่าอะไร” อูซอกเบิกตากว้างทันที แสดงว่าที่ร่างสูงทั้งกอดและซุกไซร้ท้ายทอยเขาในวันนั้นคือตั้งใจอย่างนั้นหรอ ชักจะร้ายกาจเกินไปแล้ว กลางแฟนมีทแถมต่อหน้าแฟนคลับอีกเป็นร้อยทำไมถึงได้กล้าทำอะไรตามใจตัวเองแบบนั้นนะ คิดแล้วมันน่าโมโหเหลือเกิน

 

“กลัวแล้วคร้าบ~ ตัวเองอย่าทำหน้าดุใส่เค้าดิ พูดเรื่องจริงทั้งนั้นอ่า... มีแต่แฟนๆ ชอบ อัพรูปเต็มเลยไม่เห็นหรอ”

“เห็น! แต่มันใช่เรื่องมั้ยเล่า”

“ก็กลัวคนแถวนี้จะหนาวไง...”

 

“ไม่ต้องมาแถเลย กลับหอดีกว่า ง่วงจะแย่แล้วเนี่ย” มินซูปล่อยให้ร่างบางเดินฮึดฮัดนำไปก่อนสักพัก เพราะเขารู้ดีว่าอีกคนไม่ได้โกรธเขาจริงๆ หรอก เพียงแค่ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนความเขินเท่านั่นแหละ โคมินซูน่ะ รู้จักคิมอูซอกดีกว่าใครทั้งนั้น เมื่อเห็นว่าเจ้าของใบหน้าหวานหยุดเดินและหันหลับมามอง ร่างสูงก็รีบวิ่งตามไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด มินซูยื่นมือของตัวเองที่ตอนนี้ไม่เย็นชื้นอีกต่อไปแล้ว ไปกุมมือเล็กของคนข้างกายเอาไว้มีเพียงความอบอุ่นที่ส่งผ่านซึ่งกันและกันเท่านั้น

 

“อูซอกอา... ไว้ไปเดินดูเทศกาลซากุระบานด้วยกันนะ”

“ฮ่าๆๆ เอาจริงหรอเนี่ย เดี๋ยวก็โดนคุนฮยองดุเอาหรอก”

“เอาจริงสิ ก็อยากให้การไปดูซากุระบ้านครั้งแรกในชีวิตมีอูซอกอยู่ด้วยนี่นา...” ร่างบางหัวเราะเสียงใสกับคำบอกเล่าของร่างสูง มันอาจจะดูเป็นประโยคที่แสนจะธรรมดา แต่ฮูซอกจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้ มินซูทั้งเขินแล้วก็ใจเต้นรัวไปหมดแล้ว

 

“อ้อ! แล้วก็... ไว้ไปสวนสนุกด้วยกันนะ :)” ร่างสูงกระชับมือเรียวให้แน่ขึ้นก่อนจะดึงมาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ดของตัวเอง ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปเรื่อยๆ ภายใต้ความเงียบที่ครอบคลุมอีกครั้ง หากแต่ในครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดหรือชวนให้ไม่สบายใจอีกต่อไปแล้ว กลับกลายเป็นความเงียบที่มีแต่ความสบายใจ แม้ไม้ได้พูดคุยกันแต่ทั้งคู่ก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน ถึงแม้ว่ากลับหอไปแล้วจะต้องโดนเมเนเจอร์หรือหัวหน้าวงและรองหัวหน้าวงอย่างจินฮูและคุนตำหนิ แต่มิซูก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้เขามีอูซอกอยู่ข้างๆ แล้วทั้งคน


// F I N //


TALK:;

กลับมาแล้วค่า จะบอกว่าเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ESCAPE หรือ 'หนี' แหละ

ใครยังไม่ได้อ่านตามไปอ่านได้นะคะ >>> ESCAPE <<< 

ภาคที่แล้วมันก็จะหน่วงๆ หน่อยตอนนั้นแต่งด้วยความคิดถึงอูชินที่พักงานไป

ตอนนี้อูชินกลับมาแล้วววว แถมกัปตันเรือโค้กชินของเรายังขยันสร้างโมเม้นเหลือเกิน

ประกอบกับเพลงหวานๆเพราะๆ ในบั้มใหม่ ไรท์ทนไม่ไหวก็เลยออกมาเป็นเรื่องนี้ค่า

ชอบไม่ชอบยังไงเม้น ติชมได้เลยนะคะ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PuddingJelly จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 pfg
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:55

    ภาคต่ออยู่นี่เอง!!! ดีกว่าที่เค้าต้องการอีกค่ะ ฮือ แล้ววันนี้เพิ่งดูซีนตาทในฟิคมาด้วย เห็นภาพหมดเลย ปลาทับใจ??????’? ชอบฟีลตอนพี่โค้กรวบรวมความกล้ามากเลย ความเขินทะลุแล้วคับ แง รักไรท์ รักอูชิน รักโคกยอล รักอัพเท็นชั่น!!!!!

    #3
    0
  2. #2 Bf1027
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:31

    แต่งได้เห็นภาพมากเลยค่ะ เพราะเหตุการณ์มีอยู่จริงด้วย แงงงง เขิน finallyจริงๆค่ะ ;_; สู้ต่อไปนะคะคุณไรท์!! จะรออ่านเรื่องต่อๆไปนะคะ

    #2
    0
  3. #1 aaofaaff
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:56
    อู้วหูวววววววววววว ภาพนี่ผุดขึ้นมาพร้อมคำบรรยายทุกฉากเลย ขอบคุณที่ทำให้ภาพที่เห็น มีเรื่องราวขึ้นมา ชอบจังเลย



    รอติดตามนะคะ ขอให้เด็กๆช่วยส่งวัตถุดิบมาเยอะๆเลยน้าาาา
    #1
    0