คัดลอกลิงก์เเล้ว

Escape [Kogyeol*Wooshin]

โดย PuddingJelly

แม้ว่าความรู้สึกมันเก็บจนลึกข้างในหัวใจ ฉันไม่ควรพูดไปว่ามันคิดถึงเธอเท่าไร... พยายามหนีเท่าไรก็ต้องกลับมา ก็ยังแพ้หัวใจฉันเองที่เรียกหาเธอ... ยังคงรัก ยังคิดถึง จะไปไหนก็ไม่พ้นเธอ...

ยอดวิวรวม

266

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


266

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 มิ.ย. 60 / 09:53 น.
Escape [Kogyeol*Wooshin] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



“ขอโทษทุกคนด้วยนะที่ตัดสินใจแบบนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกอูซอกอา...ไปพักให้เต็มที่แล้วค่อยกลับมานะ” เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง โดยเฉพาะ โคมินซู พร้อมเมื่อไหร่ คิมอูซอก คนนี้จะกลับไปยืนข้างๆ โคมินซู เหมือนเดิมเอง...



BGM :: หนี มุก วรนิษฐ์

***อยากให้เปิดเพลงประกอบฟังไปด้วยนะคะ เพื่อความอิน***


o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มิ.ย. 60 / 09:53

บันทึกเป็น Favorite


// หนี //

:: E S C A P E ::


ร่างบางที่นอนเอนกายอยู่บนเตียงถอนหายใจออกมาอีกครั้งหลังจากที่มีการแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ถึงแม้ว่าทุกอย่างมันจะเกิดจากการตัดสินใจของเขาเองแต่ก็แอบรู้สึกผิดไม่ได้ แต่ในเมื่อเขายังไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ นี่ก็คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้

.

.

.

เรื่องราวต่างๆ และความสัมพันธ์ของพวกเขา มันเริ่มต้นขึ้น ค่อยๆ พัฒนาและดำเนินไปอย่างช้าๆ ไม่ใช่ระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่มันยาวนานกว่านั้น เป็นเดือน... เป็นปี... จนบางสิ่งบางอย่างมันกลายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตที่ถ้าหากขาดไปคงไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม เหมือนก่อนที่สิ่งนั้นจะเข้ามาไม่ได้อีก

 

“ขอโทษทุกคนด้วยนะที่ตัดสินใจแบบนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกอูซอกอา...ไปพักให้เต็มที่แล้วค่อยกลับมานะ”

“ส่วนที่ว่างตรงนี้ก็ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพวกเราจะเติมเต็มให้เอง” พี่ใหญ่ของวงทั้งสองเอ่ย โดยพี่ใหญ่ตัวโตตบบ่าร่างบางเบาๆเป็นการปลอบโยน

 

“รีบๆ กลับมานะ อูซอกกี้^^

“เดี๋ยวตำแหน่งหน้าตาของวงฉันจะรักษาการแทนให้เอง ฮ่าๆๆๆ” แร็พเปอร์เสียงต่ำเอ่ยก่อนจะโดนเจ้าของเสียงหวานที่พ่วงต่ำแหน่งเพื่อนร่วมมหาลัยของอูซอกฟาดที่แขนเบาๆ เป็นการปราม

 

“มีอะไรไม่สบายใจหรือถ้าอยากระบาย อย่าลืมนะว่ายังมีฉัน”

“ผมด้วยๆ” คนที่ได้ชื่อว่าเป็นความสูงของวงเอ่ยขึ้นโดยมีน้องชายคิ้วเข้มเป็นฝ่ายสมทบ ทำไมร่างบางจะไม่รู้ว่าความหมายที่แท้จริงของซองจุนคืออะไร ความจริงเขาก็รู้มาสักระยะแล้วว่าเพื่อนตัวสูงนั้นคิดยังไง แต่อีกคนก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิมเสมอ ไม่ได้สร้างความอึดอัดหรือลำบากใจให้เขาแต่อย่างใด

 

“ฮยองไม่อยู่แล้วใครจะเลี้ยงขนมผมอ่ะ เสียจาย”

“จริงๆ เล้ย อีฮวานฮี มันใช่เวลาเห็นแก่ของกินมั้ย ฮยองไม่อยู่พวกเราคิดถึงแย่เลย ว่างๆ ก็เฟสไทม์มาหากันบ้างนะฮะ” สองน้องเล็กตัวแสบทั้งบ่นทั้งอ้อนทำเอาพี่ๆในวงพาก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

 

“ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะ ดีขึ้นเมื่อไหร่ผมจะรีบกลับมานะ ฝากขอโทษแล้วก็ดูแลฮอนี่เท็นแทนผมด้วยนะครับ คัมแบคครั้งนี้ก็สู้ๆ นะครับ ผมเชื่อว่าทุกคนจะต้องทำมันออกมาได้ดีแน่ๆ ผมจะคอยเอาใจช่วยอยู่ไกลๆ นะ งั้นผมขอตัวเลยแล้วกัน” ร่างบางเอ่ยพลางสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นหลังและกำลังจะก้าวเดินออกจากห้อง แต่ข้อมือของเขากลับถูกใครอีกคนรั้งเอาไว้เสียก่อน

 

“อูซอกอา...แล้วเจอกันนะ” เจ้าของใบหน้าหวานอมยิ้มเล็กๆ พร้อมพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับแล้วรีบออกมาจากห้องทันทีก่อนที่หยดน้ำใสจะไกลออกมา เขาไม่ต้องการให้อีกคนเห็นน้ำตาของเขา ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เขาพยายามและแสดงออกมาตลอดเวลาที่ผ่านมา ว่าเขานั้นเข้มแข็ง เขาเข้าใจและโอเคกับทุกอย่างก็จะสูญเปล่า ร่างบางไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง โดยเฉพาะ โคมินซู

 

จริงอยู่ที่สาเหตุของการตัดสินใจแบบนี้ ส่วนนึงมากจากข่าวของเขากับรุ่นน้องผู้หญิงที่ทั้งคู่ทำงานเป็นพิธีกรรายการเพลงคู่กัน ตอนนั้นมีคำวิพากษ์วิจารย์มากมาย รวมถึงการแสดงความคิดเห็นที่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย กล่าวว่าเสียๆ หายๆ บ้างก็เรียกร้องให้เขาออกจากวงการ บ้างก็บอกให้เขาไปคุกเข่าแล้วขอโทษเธอ บางคนถึงกับไล่ให้เขาไปตายก็ยังมี

 

คนอย่างคิมอูซอก ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงว่าเข้มแข็งเพียงไรแต่ภายในนั้นแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ด้วยซ้ำ ทุกข้อความ ทุกความคิดเห็นที่ผ่านตามันยังคงชัดเจนและนั่นก็ทำให้ร่างบางวนกลับมาคิดซ้ำไปซ้ำมาเสมอ ทั้งๆ ที่ความจริงๆ แล้วเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิดอย่างที่โดนกล่าวหาก็เถอะ แต่สภาพจิตใจของเขามันก็ถูกทำลายไปแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีแฟนคลับและสมาชิกในวงที่คอยปลอบและให้กำลังใจเขาเสมอ โดยเฉพาะ โคมินซู

 

ทุกคนทำให้เขาก้าวข้ามผ่านจุดที่ย่ำแย่ที่สุดมาได้ แต่แล้วเมื่อเริ่มสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไง จนในที่สุดแล้วมันก็กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ร่างบางหมดเรี่ยวแรงจนก้าวต่อไปไม่ไหว สภาพจิตใจของเขาตอนนี้ไม่สามารถที่จะทนอยู่ในสถานการณ์นี้ต่อไปได้ ทำไมกันนะ...ทำไม...เขาถึงตัดใจจากอีกคนไม่ได้เสียที...

.

.

.

ถึงแม้ว่ามินซูนั้นจะเป็นเด็กฝึกหัดมานานมากแล้วเมื่อเทียบกับอูซอกที่เพิ่งเข้ามาแต่พวกเขาสองคนกลับสนิทกันอย่างประหลาด ช่วงเวลาที่เป็นเด็กฝึกหัดอยู่นั้น พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ บางครั้งมินซูก็พาอีกคนไปหาอะไรอร่อยๆ ทาน อาจจะเป็นเพราะร่างบางมาจากต่างจังหวัดด้วยละมั้ง มินซูก็เลยอยากจะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี พาอีกคนไปแนะนำสถานที่ต่างๆ บางครั้งพวกเขาก็ไปเดินเล่น ช้อปปิ้งเลือกซื้อเสื้อผ้าด้วยกัน ทำอะไรหลายๆ ด้วยกัน จนมันกลายเป็นความผูกพันไปโดยไม่รู้ตัว

 

จะว่าไปแล้วพวกเขาทั้งสองคนถือว่านิสัยแตกต่างกันมากทีเดียวแต่กลับเข้ากันได้อย่างลงตัว และไม่ว่าอูซอกจะชอบออกคำสั่ง หรือเอาแต่ใจแค่ไหนมินซูก็มักจะยอมตามใจร่างบางเสมอ ซึ่งแน่นอนว่าปกติแล้วร่างสูงไม่ใช่คนแบบนั้น ขนาดตอนจะสลับห้องและเปลี่ยนรูมเมทใหม่โดยมินซูจะได้เข้าไปอยู่ในห้องเดี่ยวที่อีคนเป็นเจ้าของเดิม เพียงแค่อูซอกเอ่ยปากว่าของเยอะไม่สะดวกแล้วก็ไม่อยากย้าย ร่างสูงที่จะได้เป็นเจ้าของห้องคนใหม่นั้นก็ยอมสละสิทธ์และนอนที่ห้องโถงกลางอย่างเดิมเสียอย่างนั้น

 

แน่นอนว่าช่วงเวลาที่พวกเขามีกิจกรรมโปรโมทหรือต่างงานอื่นๆ สมาชิกในวงย่อมเจอหน้ากันแทบจะทุกวัน แถมอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาอีกด้วย แต่ช่วงเวลาที่พวกเขาไม่มีตารางงานและได้วันหยุดสำหรับการพักผ่อนมินซูก็ไม่เคยขาดการติดต่อกับอูซอกเลย พวกเขาคุยกันผ่านแอพแชทยอดนิยมของเกาหลี ตอนเช้าหากใครตื่นก่อนก็จะส่งข้อความทักทายอีกคนเสมอ พอตกดึกก่อนนอนทั้งคู่ก็จะบอกฝันดีซึ่งกันและกัน เป็นเช่นนี้มาตลอด...ทุกๆวัน...

 

บางครั้งในระหว่างวันถ้าออกไปข้างนอกก็จะมีการส่งรูปให้อีกคนดูด้วย ในช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันถึงแม้จะไม่ได้ส่งข้อความคุยกันตลอดเวลา แต่ช่วงค่ำๆ จนถึงก่อนนอน ต่างฝ่ายก็จะต่างเล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้อีกคนฟัง สำหรับอูซอกแล้ว มินซูเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ ที่สามาถเล่าทุกอย่างให้ฟังได้ เป็นเหมือนที่ปรึกษาที่คอยรับฟังและพร้อมจะให้คำแนะนำ ช่วยหาทางออกเวลามีปัญหาต่างๆ มินซูคือคนพิเศษสำหรับอูซอก

 

เจ้าของใบหน้าหวานเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าความเปลี่ยนแปลงมันเกิดขึ้นตอนไหน แต่จากที่เริ่มสัมผัสได้นั้นมันเริ่มต้นจากการที่วันนึงระบบเซิร์ฟเวอร์ของแอพแชทที่พวกเขาใช้คุยกันอยู่นั้นเกิดปัญหาขัดข้องและระบบล่มจึงทำให้ข้อความต่างๆ ส่งไปบ้าง ไม่ไปบ้าง และบางครั้งก็มีไม่การแจ้งเตือนถึงข้อความใหม่ทำให้ทั้งสองคนคุยกันน้อยลง ตอบกันช้าลง

 

2017.04.02 9:55pm, PrinceKo: แจ้งเตือนมันไม่ขึ้นเลยอ่า...

2017.04.02 9:55pm, PrinceKo: อูซอกกี้ทำไรอยู่

2017.04.02 10:57pm, you: อ่า...ไม่ขึ้นจริงๆ ด้วยแฮะ

2017.04.02 10:57pm, you: มินซูยา...หลับรึยัง

 

2017.04.02 11:49pm, you: หลับไปแล้วสินะ...

2017.04.02 11:49pm, you: งั้นฝันดีนะ

 

2017.04.03 3:05pm, PrinceKo: ขอโทษทีนะ พอดีเมื่อเช้ายุ่งๆ แล้วระหว่างวันแจ้งเตือนมันก็ไม่ขึ้นเลย

2017.04.02 3:06pm, you: ไม่เป็นไรหรอก ไว้ดึกๆ ค่อยคุยกันก็ได้

 

และหลังจากเหตุขัดข้องในวันนั้น ความถี่ของบทสนาระหว่างพวกเขาสองคนก็น้อยลงไปเรื่อยๆ จนครั้งล่าสุดมินซูก็ไม่ตอบอูซอกอีกเลยจนช่วงวันหยุดพักผ่อนของพวกเขาสิ้นสุดลงและสมาชิกทุกคนกลับไปรวมตัวที่หอพักอีกครั้ง

.

.

.

ตอนวันเกิดของอูซอก เพราะพวกเขาต้องซ้อมและเตรียมการแสดงสำหรับแฟนมีทติ้ง ถึงแม้ร่างบางจะเหนื่อย จะท้อและอยากกลับบ้านไปหาแม่และครอบครัวมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้ ตอนที่เขาโทรหาแม่และร้องไห้ออกมา มินซูก็เป็นที่คอยอยู่เคียงข้างและปลอบโยนเขาเสมอ แถมยังพาเขาไปเลี้ยงเนื้อย่างชดเชยกับการที่ไม่ได้กลับบ้านไปทานอาหารฝีมือแม่อีก

 

นอกจากนั้น ตอนที่เกิดเรื่องก็เป็นมินซูอีกเช่นเคยที่อยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่ตอนที่คลิปวิดีโอกลายเป็นกระแส คอยรับฟัง คอยปลอบ และให้คำปรึกษาทุกอย่าง แถมยังพยายามทำให้อูซอกอารมณ์ดีขึ้นและยิ้มได้อีกด้วย ขนาดตอนที่ร่างบางทนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปคนปล่อยโฮออกมากลางงานแฟนไซน์ก็เป็นมินซูอีกเช่นกันที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยเป็นกำลังใจและบอกกับร่างบางว่าไม่เป็นไร แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไป

 

เมื่อเจ้าของใบหน้าหวานมานั่งนึกย้อนไป คิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้อยู่ดีว่าเขาทำอะไรพลาดไป หรือว่ามีอะไรที่ไม่ถูกต้องตรงไหนรึเปล่า ความสัมพันธ์ของพวกเขาถึงจบลงแบบนี้ ความจริงแล้วจะเรียกว่าจบก็คงไม่ถูก เพราะมันไม่ได้มีสถานะ หรือมีการตกลงกันอย่างชัดเจนมาตั้งแต่ต้นแล้ว ตอนจบมันก็เลยเป็นเหมือนการค่อยๆ จางหายไปจากชีวิตของอีกฝ่ายมากกว่า โดยทั้งคู่ก็รับรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

“เล่นเกมกัน กลับมารวมตัวกันหลังวันพักผ่อนแบบนี้เรามาสนุกกันให้เต็มที่ ตุนไว้ก่อนลุยตารางงานกัน”

“หยิบเลยๆ ถ้าได้ทรูต้องตอบคำถามตามความจริง ห้ามโกหกเด็ดขาด” หัวหน้าวงเอ่ยชวนน้องๆ ทุกคนมาเล่นเกมส์ โดยมีเยอินกำชับกดและกติย้ำอีกครั้ง แต่เมื่อถึงตาอูซอก การ์ดที่เขาหยิบได้ก็คือ...

 

ทรู

 

จริงๆ แล้วเขาก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว แต่คำถามที่ออกมาจากปากเจ้าตัวแสบที่มาจากจังหวัดเดียวกันกับเขาก็ทำให้ร่างบางถึงกับชะงัก

 

“ฮยองชอบมินซูฮยองใช่ป่าว” ก่อนที่บรรยากาศสนุกสนานจะถูกทำลายไป เจ้าของใบหน้าหวานจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดและกลั้นใจตอบออกไป

 

“อื้อ...”

“ไรอ่ะฮยอง ตอบให้มันชัดๆ หน่อยดิครับ” ฮวานฮียังเซ้าซี้ต่อไม่เลิกจึงเรียกรอยยิ้มกว้างจากสมาชิกในวงได้เป็นอย่างดี

 

“ใช่ ฮยองชอบมินซู พอใจยัง”

“กิ้วววววววว” เมื่อสมาชิกในวงทำเสียงล้อเลียน ทำไมกลับมีเพียงอูซอกที่เขินกันนะ ส่วนมินซูนั้นก็ได้แต่นั่งยิ้มกว้าง ความจริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร เพราะทุกคนในวงก็พอรับรู้ได้ถึงความพิเศษที่ทั้งคู่มีให้กันมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่อาจจะไม่มีใครสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเท่านั้นเอง หลังจากที่เล่นเกมส์วนจนครบรอบทั้งวงมินซูก็ขอตัวแยกออกมา และก็เป็นไปตามคาดเมื่อร่างบางขอตัวตามเขาไปด้วย

 

“มินซูยา...คำถามที่ฮวานฮีถามเราเมื่อกี้ เราขอถามนายกลับบ้างได้รึเปล่า...”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาน่ะหรอ... ชอบสิ แต่...อูซอกอ่า ตอนนี้เราอยากโฟกัสเรื่องงานมากกว่า แต่ยังไงเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้วนี่ J

เพียงเท่านั้น ร่างบางก็เข้าใจแล้วว่า ต่อจากนี้ไปพวกเขาจะขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้จะต้องทำงานร่วมกันแต่นั่นก็คืองาน สำหรับความสัมพันธ์และเรื่องส่วนตัวนั้นมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

หลังจากวันนั้นก็ไม่ข้อความใหม่ในห้องแชทระหว่างพวกเขาสองคนอีกเลย ทั้งคู่จะคุยกันก็แต่เฉพาะเวลาเจอหนกันเท่านั้น มินซูยังคงทำตัวเหมือนเดิม คอยดูแล เทคแคร์เอาใจใส่ร่างบางเสมอและนั่นยิ่งทำให้เจ้าของใบหน้าหวานไม่เข้าใจกับการกระทำของอีกฝ่าย ทำไมถึงได้เก่งจังนะ ทำแบบนี้ทั้งๆ ที่ไม่ได้คิด ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วได้ยังไงกัน

.

.

.

“เมื่อไหร่ฉันจะเลิกคิดถึงนายได้สักทีนะถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วมาทำดีด้วยทำไมกันให้ฉันทำแบบนาย ฉันทำไม่ได้หรอกนะ ถ้ายังต้องเจอกันทุกวัน อยู่ด้วยกันแบบนั้นมันไม่ไหวจริงๆ...” ร่างบางที่ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงเวลาแห่งความทรงจำในอดีตพึมพัมกับหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปคู่ของพวกเขาสองคนปรากฏอยู่

 



“ขอโทษนะที่ตัดสินใจแบบนี้ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ฉันคงไม่มีทางตัดใจจากนายได้” อูซอกเอ่ยเมื่อเห็นว่ามีการแจ้งเตือนในคาเฟ่ของวง มินซูแคปหน้าจอโปรไฟล์ในแอพแชทของเขาที่เปลี่ยนรูปเป็นรูปของอีกคนพร้อมกับตั้งสถานะเป็นข้อความแสดงความยินดีเนื่องในโอกาศวันเกิดของมินซู ที่ร่างสูงต้องใช้วิธีนี้ ก็เพราะอูซอกไม่ได้ส่งข้อความหรือทักไปแสดงความยินดีกับอีกคน สิ่งที่ร่างบางจะทำได้ก็มีเพียงเท่านี้เพราะลึกๆ ในใจก็ยังไม่พร้ออที่จะกลับไปคุยกับอีกคน กลัวว่าถ้าอีกคนนั้นพูดคุยและต่อบทสนทนากับเขาตามปกติ ใจมันจะคิดไปไกลอีก เพียงแค่จะกดเข้าไปในห้องแชทเขายังไม่กล้าเลย กลัวว่าความทรงจำดีๆ ในวันวานจะมาดึงให้เขากลับไปจมดิ่งอยู่กับมันอีกครั้ง

 

“จริงๆ ตอนนั้นมันดีมากเลยเนอะ...” ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานถูกแต้มไปด้วยรอยยิ้มจาง

 

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าที่เขาจะสามารถกลับไปพบหน้าอีกคน พูดคุย และร่วมงานกันอย่างปกติแบบที่ผ่านมาได้เสียที เพราะขนาดหนีมาแบบนี้แล้ว ความรู้สึกที่มีในใจตอนนี้มันไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม ไม่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนก่อนที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นเลย อูซอกยังคงคิดถึง ยังคงโหยหาอ้อมกอดและความอบอุ่นของอีกคนอยู่ตลอดแม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหน ความต้องการนั้นก็ยังไม่เลือนหายไปเสียที

 

2017.05.19 10:30am, เจ้าโย่งซองจุน: อูซอกอา...เป็นไงมั่ง คิดถึงจะแย่แล้วนะ

2017.05.19 10:30am, เจ้าโย่งซองจุน: (cry)

 

2017.05.19 10:37am, you: (beam)

 

ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากส่งอีโมติค่อนรูปอมยิ้มกลับไปให้อีกฝ่าย ซองจุนมักจะคอยส่งข้อความมาถามไถ่ความเป็นอยู่รวมถึงเล่าเรื่องจิปะถะให้ฟังเสมอ แถมยังบอกอีกวว่าไม่ต้องตอบกลับก็ได้ แค่อ่านก็พอแล้ว ทั้งๆ ที่ซองจุนก็ดีกับอูซอกมาโดยตลอด แต่สำหรับร่างบางแล้วเพื่อนตัวสูงก็ไม่สามารถที่จะมาแทนที่โคมินซูได้เลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เปิดใจ แต่ว่าแม้จะพยายามแค่ไหน เจ้าของใบหน้าหวานก็ไม่สามารถที่จะเริ่มต้นรักใครใหม่ได้สักที

 

2017.05.19 11:59pm, PrinceKo: อูซอกกี้ วันเกิดปีนี้ไม่มีนายอยู่ด้วยมันแย่กว่าที่คิดแฮะ

2017.05.20 12:00pm, PrinceKo: รีบๆ กลับมานะ

 

“เฮ้อ...” สุดท้ายแล้วการตัดสินใจเดินออกมากของอูซอกอาจจะเสียเปล่า เขาอาจจะกลับไปยืนที่เดิมทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยก็ได้ ถ้าหากต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ อย่างน้อยก็ขอเวลาให้หัวใจเขาแข็งแรงกว่านี้อีกสักนิด พร้อมเมื่อไหร่ คิมอูซอก คนนี้จะกลับไปยืนข้างๆ โคมินซู เหมือนเดิมเอง


// F I N //

TALK:;
เรื่องสั้นคราวนี้กลับมาพร้อมกับความหน่วงของวงอัพเทนชั่น ทีมโค้กชินค่ะ 555
เนื่องจากวงพี่อย่างทีนท็อป ไรท์อาจจะไม่ค่อยได้แต่งเพิ่มแล้ว เลยมาแต่งวงน้องแทนไม่ว่ากันนะคะ
แต่สำหรับใครที่คิดถึงบยองชาน แนป และ ชางริค ยังไงก็ยังมี #SinceNov ให้ได้ติดตามกันจนกว่าจะจบแน่นอน
ที่ชื่นชอบอัพเทนชั่นก็ฝากติดตามด้วยนะคะ เรื่องยาวจะมีมั้ยยังไม่แน่ใจแต่เรื่องสั้นมีแน่นอนค่ะ
(คู่หลักๆ ที่จะแต่งก็โค้กชิน ฮวานชยา เวย์ยูล คุนฮูและจินโท่ค่า มีพี่ๆร่วมค่ายมาฟีทแน่นอน)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PuddingJelly จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 lafillennxx (@lafillennxx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 18:02
    หน่วงมากเลย อ่านแล้วได้แต่พึมพำกับตัวเองว่าติดเฟรนด์โซนสินะฮือออ ; - ;
    #6
    0
  2. #5 pfg
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:37

    เป็นซึมเลยค่ะช่วงแรกๆ บีบหัวใจ เหมือนรับรุ้ความรู้สึกน้องตอนนั้นเลย อยากให้มีตอนต่อ!! อูซอกต้องกลับไปแบบเฟียซๆ เชิ่ดๆ ให้มินซูตามหวงบ้างแล้ว!!

    #5
    0
  3. #4 Bf1027
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:02
    หน่วงมากเลย ;-; สงสารอูซอก พยายามห่างเค้า แต่ไม่ดีขึ้นเลยสินะ จะติดตามฟิคต่อไปนะคะ ปล.เพลงเข้ากันมากเลย อินมาก ㅠ
    #4
    0
  4. วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:14
    แงงงงงงง หน่วงง่ะ หน่วงมากกก ฮือออออออ โค้กชินของน้องงง แงงงงTT-TT
    #3
    0
  5. วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 14:19
    ชอบจังเลยค่ะฟิคหน่วงๆหม่นๆเนี่ยมันบีบใจดี 555555 โถอูชินต๋าาารักเขามากใช่ไหม กลับไปก็อยากให้ตั๊นหน้านังโค้กแรงๆสักทีนึง แหม่ หมั่นไส้ค่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิควงนี้ให้อ่านนะคะ โหยหามากเลย ไรท์สู้ๆค่าาา
    #2
    0
  6. #1 aaofaaff
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 22:00
    ห่างกันไปก็เท่านั้น กลับมาเห็นหน้ากันซะเลยดีกว่า ชินเอ๊ย ฮือออออออออออ



    #1
    0