คัดลอกลิงก์เเล้ว

Phone [Chanyong*Minwoo]

โดย PuddingJelly

นายไม่จำเป็นต้องรอฮยองหรอกนะ... เพราะฮยองเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่ากว่าจะถึงวันนั้นความรู้สึกของเราจะยังเหมือนเดิมรึเปล่า

ยอดวิวรวม

276

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


276

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 58 / 05:04 น.
นิยาย Phone [Chanyong*Minwoo] Phone [Chanyong*Minwoo] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




@100per_yongyong หลังจากที่ฝึกยิงปืนเสร็จฉันก็โทรหานายนะ แต่นายปิดเครื่องอ่ะ TT_TT ตอนนี้ค่อนข้างโทรศัพท์ได้สะดวกขึ้นแล้ว ไว้จะโทรหาให้บ่อยขึ้นนะ เขียนจดหมายหาฉันบ้างสิ เจ้าเด็กบ้า

 

          @Minwoo0208 เอ ~ จดหมายอะไรกันเล่า...! คิคิ ไว้คราวหน้าโทรคุยกันอีกนะครับ สุขภาพแข็งแรงนะ! ห้ามเจ็บห้ามป่วยนะ! กินดี! อยู่ดี!
 

 
© themy butter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 58 / 05:04




Phone

[SF] Chanyong x Minwoo

BGM: Phone - 100%



          ร่างสูงนั่งถอนหายใจอยู่ที่ปลายเตียง เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วเขาเองก็ไม่อาจรู้ได้เช่นกัน ถึงแม้วันนี้ชานยงจะเพิ่งไปดูหนังเรื่องโปรดกับเมมเบอร์อีกสี่คนมาก็ไม่สามารถทำให้เขาหยุดฟุ้งซ่านยามที่ต้องอยู่คนเดียวภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่เคยเป็นห้องของร่างสูงกับใครอีกคนนึงได้เลย ไม่ใช่ว่าหนังเรื่องโปรดไม่สนุก เพียงแต่ว่าความทรงจำในวันวานที่เคยได้ไปดูภาคแรกของหนังเรื่องนี้กลับย้อนเข้ามาในความคิดและทำให้ความคิดถึงและโหยหาล้นปรี่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

 

          นายไม่จำเป็นต้องรอฮยองหรอกนะ...

          เพราะฮยองเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่ากว่าจะถึงวันนั้นความรู้สึกของเราจะยังเหมือนเดิมรึเปล่า

 

 

          เสียงหวานนุ่มที่เอื้อนเอ่ยประโยคเหล่านั้นออกมามันยังคงตราตรึง ได้ยินชัดราวกับว่าเจ้าของใบหน้าหนาวเพิ่งพูดกับเขาเมื่อวาน คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนมีดเล่มบางที่ค่อยๆกรีดลึกลงไปในหัวใจของเขา ชานยงไม่เข้าใจเลยสักนิด ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไม่อีกคนถึงพูดถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจกันออกมาได้ง่ายดายขนาดนั้น ทั้งๆที่รู้ว่ารักมากมาย ทั้งๆที่รู้ว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอีกคน ทั้งๆที่รู้ว่าไม่อยากได้ยินคำพูดพวกนั้น ทำไมถึงยังพูดมันออกมานะ

 

 

            แค่ 2 ปีเอง...

          ผมรอเก่งนะ...

 

          ในวันนั้นร่างสูงเอ่ยออกไปเพียงเท่านั้นก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ในเมื่อใบหน้าหวานของอีกฝ่ายก็เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตาคู่สวยแดงช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก แม้จะพยามทำตัวให้เข้มแข็งอย่างไรแต่ความรู้สึกมากมายที่เต็มล้นอยู่ในหัวใจก็ไม่สามารถจะสกัดกั้นเอาไว้ได้ ชานยงเองก็เช่นกัน การที่จะต้องมาส่งคนที่รักสุดหัวใจให้ไกลออกไปและเอ่ยคำลานั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาเองก็ไม่สามารถที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ แฟนคลับที่มาให้กำลังใจพวกเขาและเมมเบอร์ทุกคนต่างก็ไม่สามารถจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้

วันนั้นช่างเป็นวันที่หนักหนาสำหรับพวกเขาเหลือเกิน คนที่ผูกพันกันมานานแสนนานกลับต้องแยกจากกัน สำหรับเพอร์เฟคชั่นซึ่งเป็นแฟนคลับของพวกเขาแล้ว จากเจ็ดคนเหลือเพียงห้าก็เจ็บปวดมากแล้ว แต่สำหรับพวกเขาเอง จากที่เคยอยู่ด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน เจอหน้ากันทุกวัน ต่อจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว มันจุกจนพูดไม่ออก โดยเฉพาะกับคิมชานยง คำพูดที่ออกมาจากปากเจ้าของหัวใจเขา ได้ยินเพียงเท่านั้นมันก็เจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแล้ว

 

“เฮ้อ...” ร่างสูงยังคงนั่งจ้องโทรศัพท์มือถืออยู่เช่นเดิม ข้อความและบทสนทนาเก่าๆถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนเวียนอยู่อย่างนั้น คลิปเสียงสั้นๆที่พวกเขาเคยส่งหากัน ยิ่งเปิดฟังยิ่งคิดถึง เมื่อนึกถึงอีกคนที่คอยดูแลและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกันภายในห้องนี้น้ำตาก็พลันจะไหลออกมา ชานยงมักจะผล็อยหลับไปโดยที่ยังมีโทรศัพท์อยู่ในมือเสมอ

.

.

.

 

            ต้องขอบคุณตารางงานที่ค่อนข้างแน่นทำให้ร่างสูงไม่มีเวลาว่างมาฟุ้งซ่านมากนัก การทำกิจกรรมโปรโมทมินิอัลบั้มใหม่และได้พบปะกับแฟนคลับผู้ซึ่งเป็นส่วนสำคัญให้ความสำเร็จของพวกเขานั้นก็เป็นความสุขอีกอย่างนึงของชานยง เขามีความสุขทุกครั้งได้จะได้เจอกับแฟนคลับทุกคน แต่เมื่อมีเวลาว่างร่างสูงก็ยังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือเช่นเคย สิ่งที่ดูจะแตกต่างไปจากทุกครั้งก็เห็นจะเป็นหัวใจที่กำลังเต้นรัวแรงอยู่ในอกของเขาตอนนี้ คนที่คิดถึงสุดหัวใจ รูปในชุดเครื่องแบบทหารถูกอัพโหลดผ่านทวิตเตอร์พร้อมกับสัญลักษณ์ภาพรูปหัวใจหนึ่งดวง นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความส่งตอบกลับไปทันที

 

            @Minwoo0208 ฮยอง TT TT TT

           

            เวลาช่างเดินช้าเหลือเกิน แค่หนึ่งนาทีแต่เขากลับรู้สึกยาวนานเป็นปีเลย การรอคอยข้อความตอบกลับจากอีกคนทำไมถึงได้ทรมานแบบนี้นะ ระยะเวลาเพียงแค่เดือนกว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ลืมเขาไปแล้วใช่ไหม ความรู้สึกของคนในรูปจะยังเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม คงไม่ได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆหรอกนะ ร่างสูงคิดไปต่างๆนานา จนในที่สุดก็ได้รับข้อความตอบกลับ

 

            @100per_yongyong สบายดีใช่ไหม? ฉันเชื่อแบบนั้นนะ^^

 

          ปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ ในใจก็นึกโกรธอีกฝ่ายอยู่บ้างที่กล้าดียังไงถึงถามออกมาแบบนั้น จะให้เขาสบายดีได้อย่างไรในเมื่อไม่มีอีกคนอยู่ข้างกาย ชานยงไม่ชอบการคุยกันผ่านตัวอักษรแบบนี้เลยเพราะเขาไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงได้ว่าอีกฝ่านรู้สึกอย่างไรกันแน่ ร่างสูงอย่างได้ยินเสียงหวานๆที่เอ่ยเรียกชื่อเขา และถามไถ่ถึงชีวิตการเป็นอยู่ของเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เมื่อคิดได้ดังนั้นนิ้วเรียวก็พิมพ์ความข้อออดอ้อนที่ออกจะงอแงหน่อยตอบกลับไป

 

            @Minwoo0208 จำเบอร์ผมได้ใช่ไหมครับ? จอนที่โทรศัพท์ได้ก็บอกโฮจองนะ แล้วเราจะได้โทรคุยกัรนะครับ TT TT

 

          ร่างสูงถอนหายใจออกมายาวๆเพราะอีกฝ่ายเงียบหายไป คิ้วเรียวขมวดมุ่น นิ้วเรียวรูดหน้าจอโทรศัพท์ไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังคงไม่มีความข้อตอบกลับมา และทันใดนั้นใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความหงุดหงิดก็แปรเปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้น ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างเสียจนแก้มบุ๋มลงไปเพราะลักยิ้มทั้งสองข้าง

 

            @100per_yongyong หลังจากที่ฝึกยิงปืนเสร็จฉันก็โทรหานายนะ แต่นายปิดเครื่องอ่ะ TT_TT ตอนนี้ค่อนข้างโทรศัพท์ได้สะดวกขึ้นแล้ว ไว้จะโทรหาให้บ่อยขึ้นนะ เขียนจดหมายหาฉันบ้างสิ เจ้าเด็กบ้า

 

          @Minwoo0208 เอ ~ จดหมายอะไรกันเล่า...! คิคิ ไว้คราวหน้าโทรคุยกันอีกนะครับ สุขภาพแข็งแรงนะ! ห้ามเจ็บห้ามป่วยนะ! กินดี! อยู่ดี!

 

          แค่ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายพยายามจะโทรหาเขาหัวใจที่เคยห่อเหี่ยวก็กลับพองฟูขึ้นมาทันที แต่ก็อดโทษตัวเองไม่ได้ ทำไมตอนนั้นเขาถึงได้ปิดเครื่องนะ แต่ก็เอาเถอะในเมื่อเจ้าของใบหน้าหวานบอกแล้วว่าจะโทรหาบ่อยๆเพียงแค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว

 

            @100per_yongyong เขียนซะ

 

            ทำไมถึงชอบบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบอยู่เรื่อยเลยนะ ถ้าหากเขาเขียนจดหมายไปหาอีกฝ่ายก็จะเอาแต่ตอบจดหมายจนไม่ยอมโทรหาเขาล่ะสิ ไม่ใช่ไม่อยากเขียน ความจริงแล้วชานยงเขียนจดหมายไว้มากมาย ร่างสูงเล่าเรื่องราวความเป็นไปในชีวิตประจำวันต่างๆรวมทั้งคำตัดพ้อต่อว่าอย่างน้อยใจ แต่จดหมายฉบับนึงมันยาวเหลือเกิน ทั้งหมดที่รวบรวมไว้ตอนนี้ก็เหมือนจะเป็นปึกกระดาษที่รวมบันทึกประจำวันของผู้ชายที่ชื่อคิมชานยงเสียมากกว่า

 

            @Minwoo0208 ครับ

 

            เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่ได้คุยกันผ่านตัวอักษรนั้นก็ทำให้หัวใจเต็มตื้นได้อย่างประหลาด ร่างสูงฉีกยิ้มกว้างให้กับหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเหมือนคนบ้า คืนนี้เขาคงนอนหลับได้อย่างเต็มอิ่มเสียที

.

.

.

 

            ตอนนี้กิจกรรมการโปรโมททุกอย่างสิ้นสุดลงแล้วคิมชานยงจึงกลับมาอยู่จิตใจล่องลอยและถอยหายใจเป็นงานอดิเรกอีกครั้ง มันน่าน้อยใจชะมัด วันเกิดเขาทั้งทีแต่กลับไม่มีแม้แต่ข้อความส่งมากจากคนที่สำคัญที่สุด จะพยายามเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงไม่ว่าง

            จนเวลาล่วงเลยมาเหลือเพียง 5 นาทีก่อนจะก้าวข้ามสู่วันใหม่ ร่างสูงถอนหายใจออกมายืดยาวและล้มตัวลงนอนโดยวางโทรศัพท์มือถือไว้แนบอก เปลือกตาเรียวปิดลงช้าๆ เขาอาจจะหวังมากไปกับการที่จะได้ยินเสียงหวานๆของ ซอมินอู เอ่ยคำอวยพรวันเกิดให้เขา สติที่เริ่มเลือนรางกำลังจะดับลงด้วยความอ่อนล้า แต่แรงสั่นเบาๆจากโทรศัพท์ที่แนบอยู่บริเวณหัวใจของเขาก็ทำให้ร่างสูงสะดุ้งและยันตัวลุกขึ้นนั่งทันที เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอว่าปลายที่สายที่โทรเข้ามาเป็นใครก็เล่นเอามือเรียวสั่นไปหมดด้วยความตื่นเต้น

 

            23:59

 

          ยงยงอา ~ สุขสันติ์วันเกิดนะ

          “ผมนึกว่าฮยองจะไม่โทรมาแล้ว น่าน้อยใจชะมัด”

          ก็ฮยองอยากอวยพรนายเป็นคนสุดท้ายนี่นาย มีความสุขมากๆนะ

          “จะให้ผมมีความสุขได้ไง ในเมื่อฮยองไม่อยู่กับผมอ่ะ มันทรมานมากเลยนะ คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย”

            อย่าคิดถึงฮยองให้มานักสิ ฮยองชอบเวลานายยิ้มมากกว่าเวลาทำหน้ามุ่ยนะ ขอให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง เติบโตเป็นเด็กที่ดีนะ คิคิ

          “ผมไม่เด็กแล้วนะ! ทำไมฮยองชอบมองว่าผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย”

            ยังไงนายก็เป็นเด็กน้อยของฮยองเสมอแหละ อย่าดื้อให้มันมากนะรู้ไหม คิมชานยง

 

          ชานยงใช้เวลาคุยกับมินอูฮยองสุดที่รักไปเกือบชั่วโมง การได้พูดคุย ได้ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบซึ่งกันและกันแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆในช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างกันมาเล่าสู่กันฟัง ทำให้รู้สึกเหมือนเวลานั้นเดินเร็วเหลือเกิน ช่วงเวลาแห่งความสุข การได้เวลากับคนที่รักไม่ว่าเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลยจริงๆ

           

            “ผมรักฮยองนะครับ ดูแลตัวเองดีๆนะ”

            อื้อ

          “โธ่ วันเกิดผมทั้งทีจะพูดอะไรให้ชื่นใจหน่อยก็ไม่ได้ งั้นผมไปนอนแล้วนะ”

ฮยองก็รักนายเหมือนเดิมแหละ ฝันดีนะ

 

แค่เพียงคำว่า รักคำเดียวเท่านั้นแหละที่ร่างสูงรอคอย แล้วยิ่งคำพูดที่ออกมาจากปากของมินอูเป็นคำว่ารักเหมือนเดิมยิ่งเป็นการย้ำเตือนว่าความรู้สึกของพวกเขาทั้งคู่ที่มีต่อกันยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไป หลังจากที่วางสายของมินอูไปเรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวก็กดเปิดทวิตเตอร์และอัพข้อความก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างมีความสุข

 

วันนี้คุยโทรศัพท์กับมินอูฮยองอีกแล้วครับ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงก็ยิ่งคิดถึง!!! ฝากมาบอกเพอร์เฟคชั่นด้วยว่า แข็งแรงดี แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานครับ

 

นี่แหละคือของขวัญวันเกิดที่เขาต้องการมากกว่าสิ่งใด ไม่ว่าจะต้องอดทนรออีกนานเพียงใดเขาก็จะรอด้วยหัวใจที่มั่นคงแบบนี้เสมอ

 
 

-FIN-
 

TALK:;
แอบมาแต่งฟิคของแพคเปอร์เซรต์บ้าง คงไม่ว่ากันนะคะ
โมเม้นในทวิตเตอร์มันฟินมากจริงๆ ยังไงก็ฝากคู่นี้ด้วยนะคะ
เคยแอบยัดคู่ในไว้ในคาราเมลเลิฟแล้วด้วย ฮาาาา
ประกอบกับส่วนตัวชอบเพลงนี้ด้วย ความหมายดราม่าดีค่ะ ฮ่าๆๆ
ส่วน #SinceNov ไม่ได้ลืมนะคะ ไม่ทิ้งแน่นอน แต่ยังไม่มีเวลาแต่งต่อเลย

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PuddingJelly จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 00:44
    อ๊ายยฟินนมากอ่ะ บอกตรงกรี๊ดลั่นบ้านอ่ะ ตอนอ่านอ่ะ ฟินนนน
    #6
    0
  2. #5 iNaverLand
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 00:35
    เปิดมาถึงกับพรืดดดดดด ... สไปเดอร์แมนสินะ ยัง ยังจะตามมาหลอกหลอนอีก



    ดูเป็นเด็กขี้งอแงเงร้ แต่ก็เข้าใจความรู้สึกป้าอ่ะ ด้วยอารมณืคนแก่(........) แล้วอีกคนเด็กกว่า

    ไหนจะไม่ได้เจอกันอีกตั้ง2ปี เอาดีๆแกจะไปหาใครใหม่ฉันก็ไม่ว่า ฟีลนี้ป่ะ



    แต่ก็เด็กไง .. เด็กไม่เข้าใจเด็กไม่โอเคร พูดไรออกมาผมไม่ฟัง บ้าหรออออ



    แล้วก็นั่นแหละ .. ซึนมาตั้งนาน

    ทั้งคำพูด ทั้งข้อความทวิตอีกอีก

    สุดท้ายโทรมาแฮปวันเกิด งือออออออออออ โดยเฉพาะไอ 23.59เนี่ย

    ทำไมเหมือนฉันเลยวะป้า เหมือนอ่านตัวเองอยู่ 5555555555555555555555555555



    ชานยงเด็กคิดมากขี้งอแงขี้อวดด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #5
    0
  3. #4 Mind
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 20:03
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ก่อนอื่นขอกริ๊ดก่อนนะคะ ทำไมมันถึงได้เป็นความคิดถึงที่น่ารักขนาดนี้คะเนี่ย

    มันไม่เศร้าอย่างที่คนคิดถึงควรจะเป็นเลย งื้ออออ ชอบมากค่ะ

    อย่างน้อยสองคนนี้ก็ทำให้เราได้รู้ว่า ความคิดถึงมันไม่ได้เหงาและเศร้าเสมอไปหรอกนะ ^^



    ละการทวิตเตอร์คุยกันน่ารักแบบนั้นคืออะไรคะ เขียนจดหมายอะไร

    ละวันเกิดโทรหากันอีกกกก แบบนี้สองปีไม่นานเกินรอหรอกใช่ไหมชานยง ก็ในเมื่อชานยงของมินอูฮยองรอเก่งจะตายไป แค่สองปีเองจะเปลี่ยนแปลงความรู้สึกได้ยังไงกัน



    แต่ก็เข้าใจฝั่งมินอูนะคะ ไม่อยากพูดอะไรในแง่ดีเพียงเพราะกลัวจะเป็นการรั้งน้องเอาไว้ น้องที่อยู่ข้างนอกมีโอกาสได้พบเจอกับคนอีกมาก จะมาให้ผูกติดกับตัวเองคนเดียวก็ดูจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย ยอมดูใจร้ายดีกว่าตัดอนาคตกันแหละเนอะ



    งื้อออออ ฟินค่ะ ไม่รู้สึกเหงาเลยแม้จะอยู่ห่างกัน

    และแน่นอน เวลาสองปีก็ไม่ยาวนานเลยหากหัวใจของคนสองคนยังผูกติดกันอยู่แบบนี้



    ขอบคุณสำหรับฟิกน่ารักๆนะคะ

    ปล. ภาษาสวยเช่นเคยค่ะพี่ออม อ่านง่าย อ่านละไหลลื่นเลยค่ะ ^^
    #4
    0
  4. วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:17
    เหตุเกิดจากความเหงาและการรอคอยยย จริง ๆ คู่นี้ ตามดูอยู่ห่าง ๆ นะ แต่ชอบมีอะไรออกมาให้ฟินอยู่เรื่อยเลย

    เด็กน้อยของฮยองงงง งือออ นึกถึงหน้าเวลาพี่มินอูพูดกับยงยง

    อ่านแล้วอมยิ้ม ^ ^
    #3
    0
  5. วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 12:58

    เข้าใจถึงความคิดถึง การรอคอยเลยค่ะ 

    ถอนหายใจตาม แล้วก็ยิ้มตามไปด้วย 

    ...น่ารักดีค่ะ ^-^
    #2
    0
  6. วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 10:56
    เป็นฟิกสั้นที่ปริ่มและฟินจริงๆ เล่าเรื่องดีมากเลยตั้งแต่ต้นแรื่อง

    ไปจนจบเรื่อง สมบูรณ์มากๆ ทั้งอารมณ์แล้วก็ภาษา

    มันชวนมโนมากๆ ว่าความจริงมันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ

    เหตุการณ์ก็อบอุ่น น่ารัก สงสารชานยงนะนางคงเหงามาก

    ซึ่งการเลือกเล่าในมุมของชานยงทำให้เรื่องมันดูเหงาจริงๆ

    ทั้งๆ ที่รอบตัวมีคนมากมาย แต่ก็ยังคิดถึง...อ่า



    แล้วก็...เรียงประโยคได้สวยมากนะเรื่องแนี้ยยย อารมณ์มาละสิ อิอิ



    มาต่อเรื่องอื่นๆ ด้วยนะ
    #1
    0