คัดลอกลิงก์เเล้ว

U got Me [ByungChan]

โดย PuddingJelly

มีฉันแล้วยังจะมองหาใครอีก มีฉันแล้วเธอจะไปสนใจอีก กลัวว่าฉันจะไม่ดีเหมือนใครๆ กลัวว่ารักเราที่มีนั้นจางไป แค่อารมณ์น้อยใจ

ยอดวิวรวม

489

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


489

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 58 / 04:39 น.
นิยาย U got Me [ByungChan] U got Me [ByungChan] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


 


Talk:;

มาพบกันอีกแล้ว รวดเร็วมาก ฟิคเรื่งนี้เป็นฟิคชั่ววูบค่ะ

ปั่นเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว อาจจะมีมึนๆงงๆบ้างเล็กน้อย

ต้องขอบคุณพี่สาวคนนึงที่ทำ OPV คู่บยองชานมาให้ไรท์ได้ฟิน

ประกอบกับบทสัมภาษณ์ในนิตยาสารญี่ปุ่น คำตอบของแอลโจโดนใจมาก

เลยมายัดรวมกันผสมกับโมเมนท์งานกีฬาสีลงฟิคเรื่องนี้ซะเลย

หวังว่าจะชอบกันนะคะ


:-daisy ✿

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 58 / 04:39


U Got Me

Author : HoneyJelly


BGM : U got me by ISIS



ด้วยตารางงานที่แน่นเป็นพิเศษพวกเราเลยไม่ค่อยจะมีเวลาได้พักเลยครับ สภาพร่างกายก็ไม่ค่อยจะเต็มร้อยกันซักเท่าไหร่ เดี๋ยวคนนั้นป่วย เดี๋ยวคนนี้เจ็บ เวลานอนก็ไม่ค่อยมี ไม่ตัองพูดถึงเวลาส่วนตัวที่จะไดัอยู่ด้วยกันสองต่อสอง หรือได้พูดคุยกันจริงๆจังๆเลย ผมก็เข้าใจนะ จริงๆแค่ได้อยู่ด้วยกัน ไปทำงานด้วยกัน มันก็ดีมากพอแล้วไม่ใช่หรอ

"แดเนียลอา~ ทำผมสีนี้นายน่ารักสุดๆไปเลย" บยองฮอนเอ่ยชมผู้เป็นน้องด้วยรอยยิ้มกว้างแถมยังเอามือลูบหัวแดเนียลอีก เฮ้อออ ไม่ชอบเลย ก็รู้ว่าบยองฮอนเป็นคนอัธยาศัยดี และน่ารักกับทุก
คนไปหมด แต่ทำไมถึงไม่ชินสักทีนะชานฮี...

"ทำผมเสร็จแล้วนี่ เราไปหาไรกินกันเถอะ"
"อื้อ"
มือเรียวของบยองฮอนยื่นมากุมมือผมไว้ แต่ทำไมถึงไปก้าวเดินออกจากห้องหล่ะ มัวแต่มองใครอยู่อีก
"นี่...ไม่ไปหรอ"
"ริคกี้อ่ะ หายไปไหน เดี๋ยวกินข้าวไม่ทันก็บ่นหิวอีก"
"น้องไปเข้าห้องน้ำมั้ง เดี๋ยวคงตามไป เราไปกันเถอะ" เป็นห่วงคนอื่นแบบนี้เสมอสินะ ถึงมือจะจับกันอยู่แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนว่าบยองฮอนไม่ได้อยู่กับผมนะ อยากบอกเหลือเกิน อยากจะพูดออกไปว่าฉันอยู่ตรงนี้นะ สนใจกันบ้างสิ ฉันก็อยากให้นายชมว่าน่ารักบ้างเหมือนกัน หันมามองสิ ไม่เห็นจะต้องไปมองหาที่ไหนเลย แต่ถ้าพูดออกไปบยองฮอนก็คงหาว่าผมคิดมาก ขี้น้อยใจ
มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ

"เฮ้ย เมื่อกี้ใช่ซอนมีซอนเบนิมป่ะ หุ่นดี เซ็กซี่ชะมัด"
"..." ผมค่อยๆดึงมืออกจากการเกาะกุมของคนข้างกายช้าๆ ไม่ไหว เป็นแบบนี้ต่อไปมันไม่ไหว เว้นระยะออกมาซักนิดอาจจะรู้สึกดีขึ้น ทำไมถึงชอบสนใจคนอื่นนักนะ ก็รู้ว่าแค่มองอย่างชื่นชม แต่ก็อดคิดมากไม่ได้นี่นา ช่วงหลังๆไม่ค่อยได้มีเวลาส่
วนตัวเลย แฟนไซน์ก็ไม่ได้นั่งข้างกัน บยองฮอนก็เล่นกับคนอื่นไปทั่ว ผมก็แค่กลัว กลัวว่าวันนึงความรักของเราจะจืดจางลง แต่ไม่ว่ายังไงอีบยองฮอนก็อยู่ในใจอีชานฮีคนนี้เสมอ ไม่เคยโมโห ไม่เคยโกรธ ไม่เคยคิดโทษอีกฝ่ายเลย ก็ได้แต่โทษตัวเอง ผมคงงี่เง่าไปเอง ก็แค่อารมณ์น้อยใจ

"นี่...ถามอะไรหน่อยสิ..."
"หืมม ว่าไง มีอะไรรึเปล่า ขมวดคิ้วจนหน้าย่นแล้ว เดี๋ยวแก่เร็วไม่รู้นะ" บยองฮอนหัวเราะเสียงใสก่อนจะบรรจงใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างคลึงเบาๆที่หว่างคิ้วของผม ก็เป็นซะแบบนี้หล่ะน้า ผมถึงไม่กล้าพูดหรือถาม
อะไรที่แสดงความงี่เง่าของตัวเองออกไปตรงๆซักที
"เฮ้อออ...ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ" สุดท้ายก็ได้แต่ยิ้มบางๆและตอบกลับไปทั้งๆที่อยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่อยากให้บยองฮอนไปยุ่งกับคนอื่น เพราะชานฮีคนนี้หวงบยองฮอนมากนะ ทั้งหึง ทั้งเป็นห่วง ก็ผมมีแค่บยองฮอนคนเดียว รักแค่บยองฮอนคนเดียวเท่านั้น เกิดวันนึงบยองฮอนไม่รักผม แล้วทิ้งผมไป ผมจะทำยังไง

กิจกรรมโปรโมทยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนมาถึงวันนี้ซึ่งจะมีการถ่ายทำรายการกีฬาสีไอดอลที่จะต้องใช้เวลายาวนานตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้าตรู่จนล่วงเลยเข้าสู้เช้ามืดของอีกวัน ถ้าเป็นเหมือนครั้งก่อนๆที่ผ่านมาบยองฮอนก็คงจะทำตัวเป็นทูตมิตรภาพที่คอยไปประสานสัมพันธไมตรีกับสมาชิกของไอดอลวงอื่นๆ และนั่นมันก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด

หลังจากผ่านมาครึ่งวัน ผมดีใจนะที่วันนี้บยองฮอนไม่ได้ไปไหนไกลเพราะพวกเราทีนท็อปมักจะเดินมาเล่นกับแองเจิ้ลที่ด้านหน้าสแตน แล้วก็นั่งพักคุยเล่นกันอยู่ไม่ห่างจากแองเจิ้ล คงเป็นเพราะครั้งนี้มีมินวูฮยองที่ไม่ได้ลงแข่งอะไรมาด้วย อีกทั้งทีนท็อปก็ไม่ได้ลงแข่งอะไรมากมายเพราะติดที่อาการบาดเจ็บ บยองฮอนก็เลยมีเพื่อนคุย

"ชานฮียา~ ปวดท้องอ่ะ"
"ปวดมากรึเปล่า ไหวมั้ยอ่ะ ทำไงดี เดี๋ยวฉันต้องไปแข่งยิงธนูแล้วด้วย"
"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันเดินไปห้องพักศิลปินเอง นายก็ตั้งใจแข่งนะ ชานฮีของบยองฮอนคนนี้เก่งอยู่แล้ว"
"อื้ม เดี๋ยวไว้แข่งเสร็จแล้วจะโทรหานะ"
บยองฮอนค่อยก้าวเดินออกไปช้าๆ ผมเป็นห่วงจังเลย ปกติเวลาเขาไปสบายผมก็เป็นคนดูแลตลอดแต่คราวนี้ต้องไปแข่งยิงธนูก็เลยไปเป็นพยาบาลส่วนตัวให้อีกคนไม่ได้

"ชานฮีฮยอง ไปกันเถอะ" ชางโจรีบเข้ามาโอบไหล่ผม ดีนะที่บยองฮอนไม่อยู่แล้ว ไม่งั้นได้ตกอยู่ในบรรยากาศมาคุอีกแน่ๆ
"ย๊า!!! ก็บอกแล้วไงว่าฮยองไม่ชอบให้ทำแบบนี้"
"แอลโจฮยองไม่อยู่ซักหน่อย ไม่เห็นต้องกลัวเลย ถึงฮยองสองคนจะคบกันแล้วแต่ผมก็ยังไม่ถอดใจนะ"
"เลิกพูดเล่นได้แล้วน่า" เฮ้อออ ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ ชางโจชอบทำให้ผมลำบากใจอยู่เรื่อย

ผมยังจำได้ดีว่าบยองฮอนเคยให้สัมภาษณ์กับนิตยสารเล่มหนึ่งว่าถ้าชอบคนคนเดียวกับสมาชิกในวงคนอื
่น เขาไม่ยอมถอยให้แน่นอน ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆสถานการณ์ตอนนั้นน่ากลัวมาก คนนึงก็อารมณ์ร้อน อีกคนถึงจะเด็กกว่าแต่ก็ไม่ยอมลงให้ผู้เป็นพี่ง่ายๆ จนผมตกลงคบกับบยองฮอนแล้วนึกว่าชางโจจะจบ แต่ก็เป็นอย่างที่เห็น น้องยังคอยมายั่วโมโหบยองฮอนอยู่อย่างสม่ำเสมอ

"มัวแต่เหม่ออะไรฮยอง จะถึงตาของทีมเราแล้วนะ"
"อื้ม รู้แล้วๆ"
"โห จะเทพไปไหนเนี่ย"
"แบบนั้นฉันก็ทำได้น่า ริคกี้นายหยุดชื่นชมคนอื่นจนออกนอกหน้าจะไดมั้ย"
"พี่คริสเท่มากเลยอ่า..."
"ฮยอง~ นี่ฮยองก็เป็นไปด้วยอีกคนหรอเนี่ย"
"งื้อออ คนอะไรหล่อแล้วยังเก่งอีก"
"ผมจะฟ้องแอลโจฮยอง" เท่านั้นแหละครับ อารมณ์เพ้อฝันของผมสะดึดหยุดลงทันที เจ้ามักเน่ร้ายกาจ
ที่สุด ก็ผมชื่นชนคริสฮยองมานานแล้วนี่ครับ ยิ่ได้มาเจอตัวจริงแบบนี้ แถมยังมาเห็นตอนยิงธนูอีก ใจแทบละลาย สุดท้ายทีนท็อปก็แพ้ให้แก่ทีมของเอ็กโซและเฮนรี่ไปจนได้

"ทำไมถึงไม่รับโทรสับนะ..."
"เป็นไงฮยองติดป่ะ ผมโทรตามแคปฮยองแล้วนะ"
"เนี่ย ฟังดิ ไม่มีสัญญาณตอบรับ ปิดเครื่องไปแล้วแน่เลยอ่า"
"แองเจิ้ลครับ แอลโจฮยองปิดเครื่องไปแล้วอ่า ริคกี้ก็อยู่ในห้องน้ำ..." แดเนียลตะโกนรายงานผลกับแองเจิ้ล แต่ผมชักเป็นห่วงคนที่ปิดโทรศัพท์หนีไปซะแล้ว
"
แดเนียลอ่า... เดี๋ยวฮยองขอไปดูแอลโจก่อนนะ"
"โอเคครับ"

ขณะที่ผมเดินออกมาจากสแตนได้ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงฝีท้าววิ่งตามหลังมา ผมก็เลยหันไปดู
แล้วก็พบว่าเป็นเจ้าน้องเล็กตัวแสบนั่นเองที่วิ่งตามมา
"อ๊ะ...นายวิ่งมาทำไมหน่ะ"
"ฮยองจะไปไหน ผมไปด้วยดิ"
"จะไปดูแอลโจ..."
"ก็ไปสิ" เมื่ออีกฝ่ายยังคงเดินตามผมไม่เลิก ก็คงต้องยอมให้มาด้วยกัน บ้าชัดๆ ก็รู้ทั้งรู้ว่าบยองฮอนไม่ชอบให้ผมกับชางโจอยู่ด้วยกัน ก็ยังจะตามมาอีก เฮ้ออออ

กว่าทีมงานที่จัดงานจะยอมปล่อยผมขึ้นมาได้ต้องเล่นละครฉากใหญ่ กุมท้องโอดโอยว่าปวดท้องซะเต็มประดา แต่ชางโจแค่วิ่งตามผมขึ้นมาทีมงานไม่เห็นจะว่าอะไรเลย
ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนเนี่ย

ก๊อก...ก๊อก...

ผมค่อย
แง้มประตูเข้าไปในห้อง คนที่นอนยันตัวพิงกับหัวเตียงอยู่ก็คลี่ยิ้มกว้าง แต่รอยยิ้มนั้นก็หุบฉับลงทันทีที่เห็นคนที่เดินตามผมเข้ามา

"บยองฮอนนา~หายปวดท้องรึยัง"
"ดีขึ้นแล้ว แล้วนี่มาทำไรกัน"
"ก็เป็นหะ..."
"แอลโจฮยองโคดพลาดอ่ะ ตอนแข่งยิงธนูนะ ชอนจีฮยองส่งสายตาหวานเยิ้มให้คริสฮยองด้วยอ่ะ ผมยังอิจฉาเลย"
"..."
"พูดมากน่า ชางโจ!" อยู่ดีๆเจ้าของเรือนผมสีแดงก็ลุกจากเตียง ใส่รองเท้าเรียบร้อยแล้วเดินออกไปจากห้องทันที โอ้ยยย หงุดหงิด ไอ้เด็กบ้า จะพูดให้มันได้อะไร

"หึหึ ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
"ย๊า!!! กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ทำไงหล่ะทีนี้ นี่ผมต้องไปตามง้อบยองฮอ
นหรอ ไม่ใช่ความผิดผมซักหน่อย ทีตัวเองไปคุยกับโน้นที เล่นกับคนนี้ทีผมยังไม่เห็นว่าอะไรเลย อีบยองฮอน!!! นายชักจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ! มันใช่เรื่องที่ผมจะต้องง้อมั้ยเนี่ย ถามใจตัวเองเถอชานฮี ถ้าไม่ง้อแล้วบยองฮอนนิ่งใส่ ไปคุยเล่นกับคนอื่นจะทนได้มั้ย ตอบเลยว่าไม่! เฮ้ออออ ง้อก็ง้อวะ ใครๆก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนที่ชอบง้อ ปกติออกจะเหวี่ยงด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันพอเป็นบยองฮอนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากคนขี้เหวี่ยงขี้โวยวายก็ได้แต่เงียบ จากที่ไม่ชอบง้อใครก็ต้องกลายเป็นฝ่ายง้อ

ตอนกลับลงมาที่สนามก็เห็นสีชมพูนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ แต่มีคนนึงที่ไม่ได้นั่งเหมือนคนอื่น จะง้อยังไงดีเนี่ย นอนอยู่แบบนี้ถ้าสะกิดให้มาคุยกันเฉยๆอีกฝ่ายก็ต้องแกล้งทำเป็นหลับแน่ๆ ผมจึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปนอนทับบนหน้าท้องของบยองฮอน และแน่นอนว่ามันได้ผลครับ
"มาทับทำไมเนี่ย หนัก"
"หายปวดท้องรึยัง"
"จะปวดอีกรอบเพราะนายเนี่ยแหละ" จะขำดีมั้ยนะ
บยองฮอนดิ้นใหญ่เลย

"ตกลงหายโกรธยัง"
"โกรธเรื่อง?"
"ก็อยู่ดีๆนายก็หุนหันเดินออกจากห้องมาอ่ะ นายเชื่อที่ชางโจพูดหรอ"
"หึ ทำไมชั้นจะไม่รู้ว่านายปลื้มมมม คริสฮยองขนาดไหน"
"
พูดแบบนี้ แสดงว่าเชื่อสินะ..."
"นายก็รู้ว่าฉันขี้หึง!"
"...." นั่นไง โกรธจริงๆด้วย แต่อย่างน้อยก็น่าจะให้โอกาสได้อธิบายบ้างสิ เชื่อคนอื่นมากกว่าแบบนี้มันน่าน้อยใจชะมัด

"แล้วยังจะไปไหนมาไหนกับชางโจอีกนะ เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอ ว่าไม่ชอบ..."
"ขอโทษ..."
"..." ไม่ต้องมาทำเงียบใส่เลยนะ ชักโมโหแล้ว เดี๋ยวแม่ก็ระเบิดใส่บ้างเลย เก็บไว้นานละ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เคลียร์ให้มันจบๆเลยละกัน จะได้ไม่ต้องคาใจอีก

"ยังจะมาเงียบอีก ไม่ง้อแล้วนะ เหนื่อย! อีกอย่างฉันก็ไม่ชอบเวลานายไปคุยไปเล่นกับคนอื่นเหมือนกัน แถมเวลาอยู่กับฉันทำไมต้องชอบมองหาคนอื่นด้วย ฉันยืนอยู่ตรงนั้นแท้ๆก็น่าจะสนใจกันบ้าง" พูดจบผมก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินจากมาแต่ทำไมผมได้ยินแว่วๆเหมือนบยองฮอนกำลังหัวเราะหล่ะ ผมโกรธอยู่นะ!!!


"โกรธหรอ ชานนี่ยา~ นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับใครทั้งนั้นแหละ" สักพักหลังจากที่ปล่อยให้ผมยืนเคว้งอยู่คนเดียวบยองฮอนก็เดินตามมาก่อนจะเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"ก็รู้...แต่มันก็อดคิดไม่ได้ บางครั้งมันก็กลัวว่าฉันอาจจะยังดีไม่พอ สู้คนอื่นไม่ได้..."
"ไม่เอาน่า"
"อีชานฮีคนนี้รักอีบยองฮอนมากนะ แล้วก็รักเพียงแค่คนเดียวด้วย" ผมกุมมือของบยองฮอนไว้และนำมาแนบไว้ที่อกซ้ายของผม
"รู้แล้วคร้าบบบ อีบยองฮอนคนนี้ก็รักอีชานฮีมากกกกกกกเหมือนกัน"
"..." เมื่อผมนิ่งแล้วทำท่าเหมือนจะไม่เชื่อบยองฮอนก็คว้ามืออีกข้างที่ว่างอยู่ของผมไปแนบไส้ที่อดซ้ายของเขาเช่นกัน หัวใจสองดวงที่เต้นไปพร้อมกัน จังหวะหัวใจสองดวงที่ตรงกันเพียงเท่านี้ก็ทำให้ผมมีความสุขมากล้นจนไม่สามารถที่จะบรรยายออกมาได้หมด

"ขอบคุณนะบยองฮอน"
"มีชานฮีอยู่ทั้งคน บยองฮอนหนีไปไหนไม่รอดหรอก รักนะครับ"

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PuddingJelly จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 SugarMark (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 15:17
    แอลโจอปป้านี่น่าตีจริงๆ มัวแต่พะวงเรื่องของคนอื่นมากเกินไปมันน่าน้อยใจนะเว้ย
    #4
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2556 / 14:08
    บทจะหวานก็ทำซะเลี่ยนเลยนะ ><
    #3
    0
  3. วันที่ 24 กันยายน 2556 / 23:04
    ทำเป็นงอนไปงั้น สุดท้ายพอโดนเหวี่ยงเข้าหน่อยล่ะทำเป็นหวานเชียว ^^

    อารมณ์ร้อน ขี้หึง หวง ขี้งอน!! ด้วยเหอะ 



    พอฟังเพลงไปด้วยแล้วได้อารมณ์มากเลยค่ะ
    #2
    0
  4. #1 PearlGalz
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 23:00
    หวานนนนนนนนน~



    ชานฮีน่ารักขนาดนี้ ยังจะชอบมองคนอื่นอีกนะ!!! เด๋วได้ยึดคืนซะเลย(555+)



    ขอบคุณไรท์เตอร์สำหรับเรื่องน่ารักๆแบบนี้นะคะ



    ^_____^
    #1
    0