สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 9 : เธอเป็นใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ธ.ค. 49

ที่หอนาฬิกา ที่สถานีรถไฟ N  คนพลุกพล่านเหมือนเคย แต่ดูบางตาลงเพราะวันนี้อากาศหนาวเย็น และเป็นวันเสาร์...

"แฮ่กๆ  แฮก.. เห้อ.... เหนื่อยจริง รอนานไหม" เสียงเหนื่อยหอบ ก็วิ่งมาตลอดทางไม่เหนื่อยก็บ้าแร่ะ =.="

"ไปกันเหอะ..." เสียงเรียบๆจากเพื่อนสาว

ระหว่างรอรถไฟที่ชานชลานั้น มันช่างดูยาวนานเหลือเกิน ทั้งที่จริงๆ แล้วยังไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ

"ริกะ เธอเป็นห่วงเค้ามมากจริงๆ นะ ฉันไม่เคยเห็นเธอจะกังวลอะไรอย่างนี้เลยนะ" เพื่อนสาวถามด้วยความแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นสีหน้าที่จริงจังและดูเคร่งเครียดอย่างนี้มาก่อน
 
"หือ.. ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน" ริกะชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่ รถไฟจะมาสักที และในที่สุดมันก็มาแล้ว เธอก้าวขึ้นรถไฟอย่างไม่รีรออะไร จนเกือบจะลืมว่าเธอพาเพื่อนสาวมาด้วยอีกคน

"อาอิจัง... หายไปไหน" ริกะหันสายหันขวา กว่าจะเห็นว่าเพื่อนสาวอยู่ตอนท้ายของโบกี้ เธอจึงเบียดผู้คนที่อัดกันแน่นเดินไปหาเธอ

"ขอโทษนะ.. ลืมไปว่าเธอช้าเป็นเต่า!!~" ริกะยั่วอาอิ

"หึ หึ เดี๋ยวก็ให้ไปคนเดียวเสียหรอก" อาอิตอบเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความโกรธ ช่างน่ากลัวเสียนี่กะไร >.<"

"ล้อเล่นน่า ขอโทษน้า โอ๋ๆ" ริกะทำหน้าอ้อนวอน

"อย่างนี้ทุกที พอขึ้นรถไฟมาได้อารมณ์ดีเชียวนะ" เธอพูดอย่างงอนๆ

"ก็ไม่รู้จะเครียดไปทำไม.. มันคงไม่เร็วไปกว่านี้แล้วล่ะ นอกจากฉันจะบินได้" ริกะทำหน้าตาทะเล้น

"อืม นะ.. เห้อ ยัยบ๊อง...นี่แน่ะ" เธอเอามือไปหยิกแก้มเพื่อนสาวตัวดีที่กวนประสาทไม่หยุดหย่อน

"โอ้ย!!~ ~ เจ็บน้าอาอิอ่ะ"  ริกลูบแก้มไปมา   ไม่น่าหาเรื่องเจ็บตัวเลยเรา -*-

อยู่ดีๆ รอบข้างก็มืดไปหมด บรรยากาศก็เงียบไปเฉยๆ

"ริกะ ริกะ !!~ ช่วยฉันด้วย" เสียงนี้คุ้นหูนะ  แล้วนี่มันอะไรกัน

เธอพยายามตั้งสติแล้วดูไปรอบๆ

"ริกะ เธอใช่ไหม ฉันอยู่ทางนี้ ฮือๆ ช่วยฉันด้วย ฮือๆ" เอ๊ะ++ เสียงยัยขี้แยนี่!!

"ซาโอริ ซาโอริ !!!!!" เธอตะโกนลั่น

"ริกะ ริกะ!!" อีกเสียงนึงที่เป็นกังวล

คนในขบวนรถไฟหันมาดูกันหมด แต่พอริกะฟื้น ทุกคนก็ทำเหมือนไม่เกินอะไรขึ้น คงเป็นเพราะเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นประจำบนรถไฟที่แออัดแบบนี้น่ะสิ

"ริกะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า ริกะ!!" เธอพูดซ้ำอีกที

"ฉันเป็นอะไรไป..." ริกะถามเพื่อนสาว ในขณะที่เธอกำลังนั่งที่พื้น

"อยู่ดี ดี เธอก็วูปไป แล้วตะโกนเรียกแต่ ซาโอริ น่ะ" อาอิอธิบาย

"สงสัยฉันจะหิวข้าว ฉันยังไม่ได้กินไรตั้งแต่เมื่อวาน" เธอตอบเพื่อไม่ให้เพื่อนสาวตกใจ

"อ้าว แล้วทำไมไม่บอกล่ะ แต่ปกติเธอไม่เคยเป็นลมด้วย" เพื่อนสาวยังคงเป็นห่วง

"อืม ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ฉันลืมไปว่าฉันเอาข้าวปั้นมาด้วยงั้นเดี๋ยวกินข้าวปั้นก่อนแล้วกัน" ริกะหยิบข้าวปั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ท

"เอ้า นี่กินด้วยกันไหม มี 2ก้อน" ริกะส่งข้าวปั้นให้อาอิ

"เธอกินเหอะ ยังไม่ได้กินไรนี่" อาอิบอกเพื่อนสาว

"อืม.. " ริกะกินข้าวปั้นพลางคิดไปว่า เมื่อกี้มันไม่ใช่ฝันแน่ เธอได้ยินเสียงซาโอริจริงๆ นะ

15 นาทีจากสถานี N

"ริกะถึงแล้วสถานีนี้แร่ะ ลงเร็วๆ" อาอิเร่งเพื่อนสาว

เธอเบียดผู้คนมากมาย ริกะจับมืออาอิแน่นเพราะกลัวจะพลัดหลงกันอีก กว่าจะลงได้ก็เล่นเอาแทบแย่ คนเยอะจริงๆ

"เดินจากตรงนี้ไปอีก 1 กิโลเมตรได้มั้ง จะเดินไปหรือขึ้นรถไปล่ะ" อาอิถาม

"ไม่ไกลนี่เดินไปแล้วกันจะได้ย่อยด้วย แต่เดี๋ยวฉันมา" ริกะวิ่งไปกดน้ำจากตู้ขายน้ำกระป๋อง

"อ่ะ ของเธอ แป็ปซี่ไม่มีน้ำตาล" ริกะยื่นแป๊ปซี่ให้เพื่อนสาว

"ขอบใจจ้า ริกะนี่ยังความจำดีเหมือนเดิมนะ อิอิ" เธอยิ้มหวาน น่ารักอีกแล้ว

"ไปกันเถอะ.." ริกะจูงมืออาอิเดินไปตามถนน ระหว่างทางเธอก็คิดว่าจะเล่าเหตุการณ์ที่เธอเจอให้เพื่อนสาวฟังดีรึเปล่า เพราะอีกใจหนึ่งก็กลัวอาอิจะกลัวแล้วเป็นลมไปอีก ตกใจง่ายด้วย ไม่เล่าดีกว่านะ..

"คิดไรอยู่ เงียบเชียว" เธอถาม เพราะเดินมาเงียบๆ จนเธอรู้สึกว่าเพื่อนสาวมีเรื่องในใจ

"เปล่านี่.. ฉันแค่อยากรู้ว่าซาโอริเค้าอยู่โรงบาลนี่จริงๆ รึเปล่าน่ะ" ริกะตอบ

"อ่ะ นั่นไง โรงพยาบาลไซเค็น "อาอิชี้ไปที่ตึกสูงราวๆ 20 ชั้น โรงพยาบาลใหญ่กลางใจเมือง คนที่จะมานอนที่โรงพยาบาลนี้ได้คงต้องมีแต่คนมีฐานะเท่านั้นล่ะมั้ง

"ไป ลองเข้าไปถามเค้าดู" ริกะลากเพื่อนเข้าไปอย่างไม่รอช้า

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยค่ะ" ประชาสัมพันธ์เสียงหวาน

"ช่วยเช็คว่ามีคนไข้ ชื่อ ซาโอริ รึเปล่าค่ะ จะมาเยี่ยมน่ะค่ะ" อาอิถามอย่างสุภาพ

"ซาโอริ มีหลายคนน่ะค่ะ พอจะทราบนามสกุลไหมค่ะ?" ประชาสัมพันธ์สาวถามเสียงเรียบ

"เอ่อ ..เธออายุราวๆ 15-16 ได้น่ะค่ะ คือเรียกกันแต่ชื่อน่ะค่ะรบกวนด้วยนะค่ะ" อาอิพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"อืม.. ถ้างั้นมีอยู่ 2 รายค่ะ มีคุณหนู คาเซะ ซาโอริ และคุณหนู มาคาโตะ ซาโอริ ค่ะ ให้ดิฉันโทรขึ้นไปถามก่อนดีมั้ยค่ะ " ประชาสัมพันธ์สาวถามเสียงเรียบ

"ไม่ทราบว่าซาโอริทั้งสองคนนั้นป่วยเป็นอะไรค่ะ??" ริกะถาม

"เป็นความลับของคนไข้เปิดเผยไม่ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ

"พี่ค่ะหนูจำเป็นต้องมาเยี่ยมเพื่อนหนูนะค่ะ ช่วยหน่อยได้ไหมค่ะเธออาการหนักนะค่ะ" อาอิอ้อนวอน

ประชาสัมพันธ์สาวนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจนึง เพราะนั่นหมายถึงตำแหน่งหน้าที่ที่เธอทำอยู่ การที่ให้ข้อมูลโดยไม่ได้รับอนุญาติจากเจ้าของไข้ถือว่าเป็นเรื่องร้ายแรง...

"เดี๋ยวพี่โทรขึ้นไปที่ห้องพักแล้วถามญาติคนไข้ก่อนดีกว่านะค่ะ หนูชื่ออะไรค่ะ.." ประชาสัมพันธ์สาวยกหูโทรศัพท์กดหมายเลขห้อง 1204 แล้วหันมาทางสองคนนั้นซึ่งตอนนี้หายไปจากเค้าท์เตอร์แล้ว..

"ฉันว่าเสียเวลาไปหาเองเลยดีกว่า ฉันเห็นเค้ากด 1204 ลองเสี่ยงไปดูแล้วกัน" ริกะบอกอาอิ

"แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ " อาอิย้อนถาม

"เดี๋ยวค่อยคิดวิธีใหม่" ริกะลากเพื่อนสาวไปขึ้นลิฟท์ เธอคาดเดาว่าต้องเป็นชั้น12

"เอาล่ะลองดู.."เธอพูดกับเพื่อนสาวอีกครั้ง

พอลิฟท์เปิดออกเธอก็กวาดสายตาไปรอบ และเดินไปตามทางเดินห้องผู้ป่วย บรรยากาศเงียบมากและสะอาดมากเพราะเป็นโรงพยาบาลที่ราคาแพงที่สุดก็ว่าได้เธอเดินไล่ไปเรื่อยๆ จนเจอห้อง 1204  คาเซะ ซาโอริ

อาอิเคาะประตู ก๊อกๆ ก๊อกๆ "รบกวนด้วยค่า" เธอพูดด้วยเสียงสุภาพ

มีผู้ชายใส่สูทสีดำเดินมาเปิดประตู

"พวกหนูมาเยี่ยม ซาโอริค่ะ" อาอิพูดเสียงสุภาพ

"คุณหนูพักผ่อนอยู่ ไม่ให้ใครรบกวน" เสียงเรียบเย็นตอบอย่างไม่เป็นมิตร

"ใครมา ฮิโตะ .." เสียงผู้ชายแก่ คนหนึ่งแต่ดูมีพลัง

"เค้าบอกว่าเป็นเพื่อนคุณหนูซาโอริครับ นายท่าน" เขาตอบพร้อมกับหันไปก้มหัวให้กับผู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาหลังประตูในห้อง

"ให้เข้ามาได้" เสียงเฉียบขาด

"แต่ว่า คุณหนู.." เค้ายังคงก้มหน้า

"ฉันอนุญาติให้เข้ามาได้.." เขาตอบเสียงหนักแน่นอีกครั้ง

"ครับ!!" เขาหันมาแล้วเปิดประตูอย่างสุภาพ


ฉันแทบไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่ฉันเห็น ซาโอริ เธอจริงๆด้วย สายระโยงระยางไปหมด รวมถึงเครื่องช่วยหายใจนั้น และเครื่องวัดการเต้นของหัวใจ น้ำใสใส มันเอ่อขึ้นมาจนฉันลืมไปว่า ฉันมาทำอะไรที่นี่ จนฉันลืมไปว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันอยากจะเข้าไปกอดเธอ..ซาโอริ..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น