สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 8 : ความมืด กับ แสงสว่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ธ.ค. 49

แกร๊ก!!~ ~ เสียงเปิดประตู... เธอเข้ามาวางอาหารทั้งหมดลงบนโต๊ะ อย่างไม่รีรอ... เพราะภาพที่เธอเห็นตรงหน้าคือ สาวน้อยที่นอนขดงอร้องไห้ไม่ยอมหยุด....

"ซาโอริจัง..." เสียงนุ่มนวล ด้วยความเป็นห่วง

เธอลุกมาโผกอดสาวผมดำ...ไว้แน่น เหมือนกลัวจะเสียเค้าไป เหมือนมันไม่เหลืออะไรให้เธอต้องกลัว คืนนี้มันไม่เหมือนทุกค่ำคืน ที่เธอต้องนั่งร้องไห้คนเดียวกับสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ กับสิ่งที่เธอไม่รู้จัก ทำไมมันช่างอบอุ่นอย่างนี้นะ

เขากอดเธอไว้แน่น...ไว้เป็นเวลานาน...จนไม่รู้ว่าอยู่แบบนั้นนานแค่ไหน จนสาวน้อยผมทองหลับไปในอ้อมกอดนั้น เธอจึงค่อยๆ วางเธอลงอย่างเบามือบนที่นอนของเธอ....

เธอเฝ้าครุ่นคิด เธอจะทำอย่างไรดี เธอจะช่วยสาวน้อยที่น่าสงสารคนนี้อย่างไร แล้วนี่มันคืออะไรกัน!!~  ฟ้าเบื้องบนเล่นตลกอะไรกัน ทำไมถึงได้โหดร้ายได้ถึงขนาดนี้.. นี่มันกี่โมงแล้วนะ หลังจากที่ริกะนั่งก้มหน้าเอามือประสานไว้ที่หัวเข่า อยู่นานกับการใช้ความคิด เธอหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่... ตี 1 แล้วเหรอ 

ข้าวที่วางไว้ตั้งแต่หัวค่ำ และกองคุกกี้กับเศษขวดโหล...ริกะเดินไปเก็บข้าวของ และลงไปที่ครัวซึ่งตอนนี้ที่บ้านเงียบสนิท พ่อกับแม่ก็นอนไปแล้ว ริกะเดินไปเปิดไฟในครัว เธอจัดแจงเก็บเศษคุกกี้และขวดโหล และกับข้าวที่เย็นชืด.. สักพัก...เธอก็รู้สึกว่าทำไม อากาศมันเย็นยะ เยือก...แปลกประหลาดเช่นนี้... 

"กลัว หรอ..." เสียงเรียบเย็น...

"เธอคงเป็นผู้ที่ถูกเลือกสินะ..!!~ ~" อีกเสียงหนึ่งที่ดูเย็นชา

ริกะรวบรวมความกล้าหันมาดูต้นเสียง เธอพบแต่ความว่างเปล่า...
นี่เราหลอนไปเองหรือว่ามันคือเสียงอะไรกัน..แล้วอะไรคือผู้ถูกเลือก...

"เจ้าเรียกหาข้าไม่ใช่หรอ.. ผู้ถูกเลือก"เสียงเรียบเย็นกล่าวอีกครั้ง ..

ริกะเริ่มมั่นใจว่าเธอไม่ได้หลอนแน่..

"อีกไม่นานเจ้าจะต้องเรียกหาข้าอีกครั้ง..." เสียงเรียบเย็น...พูดอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกังวานในหูของเธอ..

"ริกะ ริกะ!! ไปนอนที่ห้องสิลูก" เธอสะลึม สะลือ จึงมองเห็นหน้าผู้หญิงที่แสนคุ้นตา

"มานอนตรงนี้ทำไม..เดี๋ยวก็ไม่สบายพอดี" เธอบอกด้วยเสียงอ่อนโยนก่อนจะเดินจากไป

"ค่ะ แม่เดี๋ยวจะขึ้นเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ สงสัยเผลอหลับไป"  ริกะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ในห้องครัวซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเธอหลับไปตอนไหน แล้วเมื่อกี้คืออะไรกัน ฝันไปหรือ??

เธอเดินด้วยความมึน งง แล้วค่อยๆ เปิดประตูเข้าห้องเพราะกลัวว่าสาวน้อยคนนั้นจะตื่น เพราะเธอไม่ได้อยู่คนเดียวนี่คืนนี้...
ซาโอริยังคงหลับอยู่ เธอคิดว่าเธอก็ควรจะพักบ้างกับการที่เธอเจอเรื่องมากมายมาทั้งวัน เพราะนี่ตี 3 แล้ว..

เธอลงไปนอนข้างกายสาวผมทองอย่างเงียบกริบ เพราะกลัวเธอจะตื่นขึ้นมาจากฝันหวาน ริกะก็อดที่จะหอมแก้มสีชมพูเรื่อๆ ที่มีแต่คาบน้ำตานั้นไม่ได้

"ฝันดีนะ "เธอกระซิปอย่างแผ่วเบาก่อนจะหลับลงไปเพราะความเหนื่อยล้า...

............................................



ตี๊ดๆ      ติ๊ดๆ      ติ๊ดๆ  เสียงนาฬิกาปลุก นี่เช้าแล้วหรอยังไม่อยากลุกเลยง่า...

เธอเอื้อมมือไปปิดนาฬิกา... ก่อนจะนอนต่อโดยแทบจะลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

ติ๊ดๆ  ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ  ปิดไปแล้วนี่ ทำไมมันยังดังอยู่ได้นะ เอ๊ะ!!~ ~ ไม่ใช่นาฬิกานี่ โทรศัพท์..
"อือ  ว่างายย.." เสียง งัวเงีย
"วันนี้จะไปโรงพยาบาลไม่ใช่หรอ ริกะ!!~" เสียงเตือนสติมาจากอีกฝั่งนึงของโทรศัพท์ ทำให้เธอเริ่มนึกขึ้นได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ริกะลุกขึ้นพรวด พร้อมกับมองดูนาฬิกา แต่ที่เธอแปลกใจคือ.... ซาโอริ สาวผมทอง...หายไปไหน???

"หืม.. อืมจำได้แล้ว อาอิจัง ซาโอริหายไปไหนไม่รู้ พอฉันตื่นมาเธอก็หายไปแล้ว!! " ริกะตอบด้วยเสียงกระวนกระวาย

"ฉันว่าเธอไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปโรงพยาบาล ไซเค็นดีกว่านะ.." อาอิพูดตัดบท

"ก็ดีเหมือนกัน ฉันเริ่มจะประสาทกินแระ เจอกันที่สถานีรถไฟนะ อีก 30นาทีไปถึง" ริกะพูดด้วยความร้อนรน

"อื้อ เดี๋ยวเจอกัน" อาอิจังวางสายไป

ซาโอริเธอหายไปไหนนะ..

ริกะจังรีบวิ่งไปอาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะรีบออกจากบ้านไป

"ริกะ กินข้าวก่อนซิลูก..จะรีบไปไหนของเค้านะ" แม่บ่นด้วยความเป็นห่วง

"แม่มีข้าวปั้นไหม" ริกะวิ่งย้อนมาถามแม่ที่หน้าประตู..

"เอ้านี่ !!~" แม่ส่งข้าวปั้นให้ 2 ก้อน

"ขอบคุณค่ะ ไปแล้วค่าวันนี้อาจกลับมืดนะคะ" ริกะรีบวิ่งออกไป

ในใจก็คิดแต่เธออยู่ไหน เธอได้ยินฉันรึเปล่า ยัยขี้แย!!~ ~ ~

  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น