สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 7 : คืนนี้เธอจะมีฉัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 49


ในค่ำคืนที่เริ่มมืดลงอย่างช้าๆ กับความเงียบที่เข้ามาเยือน มีแต่เสียงรถที่ผ่านไปมานานๆ ครั้ง ฉันกำลังอยู่ในห้องตัวเอง ที่ไม่อยากจะเชื่อว่ามีสาวน้อยคนหนึ่ง หน้าตาอ่อนหวาน ผมสีทอง กับดวงตาคู่นั้น มานั่งอยู่บนที่นอนฉันได้อย่างไร ...
ทำไมวันนี้ฉันต้องเข้มแข็งขึ้นมากมาย เหมือนกับว่ามันมีหน้าที่บางอย่างรอฉันอยู่...
 
"เอ้านี่ คุกกี้ช็อกโกแล็ตฉันกับอาอิทำเมื่อวาน" ริกะยื่นโหลคุกกี้ให้สาวน้อยผมทองที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง
 
"ขอบคุณนะ แต่ฉันกลัวขวดโหลเธอจะหล่นน่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะสัมผัสมันได้รึเปล่า" ซาโอริตอบเสียงเศร้า 
และค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสขวดโหลที่ริกะยังคงถืออยู่ เธอก็ต้องพบกับความประหลาดใจ ที่เธอสามารถสัมผัสมันได้ มันทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเหมือนกับว่าเธอกลัว กลัวว่าถ้าเธอสัมผัสมันไม่ได้ เธอจะทำอย่างไร.. เธอไม่อยากรู้สึกว่าเธอไม่มีตัวตน  รอยยิ้มเล็กออกมาจากสาวน้อยอีกคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอ

"เห็นมั้ยเธอกินได้ ฉันคิดเอาเองอ่ะนะว่าถ้าเป็นคุกกี้ที่ฉันกับอาอิทำเธอคงจะสัมผัสได้รวมถึงของที่บรรจุมันอยู่ด้วย" ริกะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

คลุก คลุก ..เพล้ง!!~  เสียงขวดโหลกลิ้งตกจากเตียง กระทบกับพื้น...คุกกี้ในขวดโหลกระจัดกระจาย..  เพียงแค่ริกะปล่อยมือออกจากขวดโหลเท่านั้น...

"ฮือๆ ฮือ.. ฉันมันบ้า ฮือๆ..ฉันตายไปแล้วจะมาแตะต้องของพวกนี้ได้ยังไง ฮือๆ.. " ซาโอริร้องไห้ออกมาอย่างไม่ต้องมี intro เกริ่นนำ 

"ง่ะ...~ ไม่เป็นไรนะ อย่าร้องนะ ให้ตายสิ ฉันทำอะไรลงไป ฉันปลอบคนร้องไห้ไม่เป็นด้วย"  ริกะเอื้อมมือไปดึงตัวซาโอริมาโอบกอดไว้ เหมือนต้องการให้เธอรู้ว่า.. เธอยังมีตัวตนเธอยังอยู่ตรงนี้  

ก๊อกๆ ...

"ริกะ!! เป็นอะไรรึเปล่าลูก" เสียงแม่จากนอกห้อง

"เปล่าค่า " ริกะตะโกนกลับไป

"ลงไปกินข้าวได้แล้วลูก เสร็จแล้ว" แม่บอกก่อนจะเดินลงไป

"อืม.. ไม่เป็นไรแล้วนะ..เดี๋ยวฉันต้องลงไปกินข้าว เธอไปกับฉันสิ.."

"ฉันไม่อยากลงไป เธอไม่ไปได้ไหม..." ซาโอริกอดริกะแน่น

"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันเอาข้าวมากินบนนี้แล้วกัน เพราะแม่จะสงสัยฉันเป็นคนให้แม่ทำกับข้าวเองน่ะ.." ริกะลูบหัวสาวน้อยเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นไปเก็บขวดโหลที่แตกกระจาย และเก็บคุกกี้กองไว้มุมหนึ่ง..

ซาโอริเดินมาด้านหลังของริกะและเอาแขนโอบกอดเอวของริกะไว้... พร้อมกับน้ำอุ่นๆ ที่หยดลงเสื้อของริกะ..

"ขอบคุณนะ.. ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า..ฉันยังไม่..."
"อุ๊บ.."
ริกะหันมาจูบที่ปากของซาโอริอย่างแผ่วเบา เหมือนกลัวเธอจะบอบช้ำ เหมือนกลัวเธอจะเจ็บปวด ริกะเอามือลูบที่แก้มของสาวน้อยอย่างเบามือ เหมือนกับเป็นการปลอบขวัญอย่างอ่อนโยน..

"เธออย่าพูดแบบนี้อีกเลยนะ เธอยังอยู่ตรงนี้กับฉันไง เธออย่าคิดแบบนั้นเลยนะ" ริกะบอกสาวน้อยที่หลับตาพริ้ม..อยู่ตรงหน้า
 
"ริกะ!! ข้าวเย็นหมดแล้วลูกทำไรอยู่นะ" เสียงแม่ดังขึ้นมาจากบันได

ขัดจังหวะจริง จริ๊ง.... หญิงแม่เนี่ย เห้อ ...ริกะคิดในใจ อย่างเซงๆ..

"ค่า จะลงไปแล้วค่า......" ริกะจุ๊บที่แก้มซาโอริเบาๆ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป

ซาโอริลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นอย่างหมดแรง.. เธอไม่เคยสัมผัสแบบนั้นกับใครมาก่อน หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่แดงเหมือนลูกสตอเบอรี่ เธอได้แต่นั่งเอามือจับที่ริมฝีปากที่ยังอุ่นๆ จากการจูบเมื่อกี้ และเธอก็ไม่เข้าใจว่ามันคือความรู้สึกอะไร แต่เธอรู้สึกว่าเธอต้องการริกะมากเหลือเกิน เธอไม่อยากอยู่ในโลกที่มืดมิดแบบนี้อีกต่อไปแล้ว  ริกะพาฉันออกไปจากตรงนี้ที ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้เลย เธอเริ่มร้องไห้อีกครั้ง... ทำไม ฟ้าเบื้องบน ถึงไม่เอาฉันไป ทำไมทิ้งฉันไว้ให้อยู่ในสภาพแบบนี้ จะตายก็ไม่ใช่ จะมีชีวิตอยู่ก็ไม่ใช่ ...ฉันมันตัวอะไรกัน!!~ ~



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น