สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 6 : ความอบอุ่น... กับคุกกี้รสช็อกโกแลต...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 49

ริกะนั่งที่ขอบเตียง ในขณะที่อาอิยังไม่รู้สึกตัว ริกะหันไปมองหน้าสาวผมทองที่กำลังยืนอยู่ ..อย่างทำตัวไม่ถูก..เพราะไม่คุ้นเคยกับการเข้ามาห้องนอนคนอื่น ...แล้วเริ่มรู้สึกว่า เธอคนนี้ดูคุ้นตาจังนะ ...

.."ยืนอยู่ทำไม มานั่งสิ ห้องก็รกแบบนี้แร่ะ อย่าถือสานะ" ริกะเรียกให้ซาโอริมานั่งที่ปลายเตียง..

เธอก็ยังยืนนิ่งอยู่ ...

ริกะลุกขึ้นไปจับแขนซาโอริพร้อมกับดันเธอให้นั่งลง

.."อ่ะ นั่งตรงนี้แร่ะ เดี๋ยวฉันมา ..ต้องไปหาผ้ามาเช็ดหน้ายัยอาอิสักหน่อยน่ะ" ริกะบอกกับซาโอริ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

ซาโอริรู้สึกตัวว่า..เหมือนเธอยังมีชีวิตอยู่เมื่อได้อยู่ใกล้กับริกะแต่ก็อดนึกถึงความจริงไม่ได้ ...ว่าเธอเป็นอะไรกันแน่... พอนึกขึ้นมาทีไร เธอก็อยากร้องไห้ทุกทีไป

ตึง ตึง ตึง!!! เสียง ฝีเท้าริกะ วิ่งขึ้นลงบันไดอย่างรวดเร็ว ด้วยความเคยชิน..

โครม !!! ...   "โอ้ย...!!" เสียงริกะ ร้อง

ซาโอริสะดุ้ง ... เธอรีบลุกเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ...

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ..ของกระจัดกระจายที่พื้นพร้อมกับน้ำนองที่บันได และริกะที่นั่งแมะ อยู่กับพื้นไม่เป็นท่า...ขันตักน้ำก็อยู่บนหัวของริกะ...

"เซงจริงวันนี้มันวันไรของฉันเนี่ย ... ซวยตั้งแต่เช้ายันมืดเลยรึไง .."ริกะบ่นอย่างหัวเสีย แล้วก็เริ่มเก็บข้าวของ ...

"คิ คิ ..อุ๊บ." เสียงหัวเราะน้อยๆ ก็ดังขึ้นมา

ริกะเงยหน้าขึ้นไปดูต้นเสียง ก็เห็นซาโอริกำลังยิ้ม ..และพยายามกลั้นหัวเราะอยู่..

"หึ หึ หัวเราะเป็นกับเค้าเหมือนกันรึไงยัยขี้แย.." ริกะพูดด้วยน้ำเสียงประชด..แต่สีหน้าอมยิ้ม เพราะเวลาที่ซาโอริยิ้มนั้นดูสวยมาก.. จนริกะจ้องอยู่นาน

"เอ่อ... ขอโทษ ..พอดีฉันได้ยินเสียง ..แล้วขันน้ำ มันอยู่บนหัวเธอน่ะ ..อิ อิ .อุ๊บ .." เธอเผลอหัวเราะอีกแล้ว แต่ริกะก็เอามือขึ้นไปจับหัวเธอดูจึงรู้ว่าขันน้ำกลายเป็นหมวกใบงามของเธอไปเสียแล้ว...

.."ฮา ฮ่า ...มันขึ้นไปตอนไหนเนี่ย .." ริกะหัวเราะลั่น ..

"คิคิ .." ซาโอริก็อดขำไม่ได้... แล้วสองคนก็สบตากัน..

ริกะจ้องตาซาโอริอย่างไม่ลดละ ... จนซาโอริต้องหลบสายตาอัน คมกริบคู่นั้น.. ทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ...

"เอ่อ..มีอะไรให้ฉันช่วยไหม.." ซาโอริเอ่ยขึ้น

"เธอไปนั่งรอที่ห้องเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการพวกนี้เองน่ะ .." ริกะตอบ พร้อมกับเก็บกวาดข้าวของอย่างรีบๆ

"อือ .." ซาโอริเดินเข้าห้องไป

สักพัก ริกะก็เข้ามาพร้อมกับขันน้ำและ ผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ...และวางลงบนโต๊ะตัวเล็กๆ ข้างๆ เตียง .. เธอค่อยๆ เช็ดหน้าให้อาอิ อย่างเบามือ...

อาอิเริ่มขยับตัว และเริ่มกระพริบตาถี่ๆ ...

"อาอิ ..เป็นไงบ้าง.." ริกะถามด้วยเสียงกังวล

"เราเป็นลมอีกแล้วหรอ...แย่จังลำบากเธออีกแล้ว .. " อาอิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ

"อืม ...ไม่เป็นไรหรอก ...เป็นไงล่ะดีขึ้นยัง ฉันหันมาอีกทีก็เห็นเธอเป็นลมไปน่ะ เกือบรับไม่ทัน" ริกะบอกเพื่อนสาว

"..ก็ฉันเห็น ซองคุกกี้มันหายไปนี่...อยู่ๆ มันหายไปได้ไง..น่ะ" อาอิพูดด้วยเสียงตกใจ

"ก็บอกแล้วไง... ทีนี้เชื่อยังล่ะ ว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันเห็นเค้าจริงๆ แต่แปลกที่เค้าสัมผัสคุกกี้ที่เธอทำได้..เพราะปกติเค้าจะสัมผัสอะไรไม่ได้เลย "..ริกะอธิบาย

"แล้วเค้าอยู่ไหนล่ะ" อาอิมองไปรอบๆ

"ก็นั่งอยู่ที่ปลายเท้าเธอไง..." ริกะตอบเสียงเรียบๆ แต่ยังไม่ทันจะสิ้นเสียง อาอิก็โผ เข้ามากอดริกะ แน่น..

"...เอ้า..เป็นอะไรล่ะนี่...ฉันหายใจไม่ออก.." ริกะพูดเสียงอู้อี้

"ก็ฉันกลัวนี่" อาอิตอบ พร้อมกับผละออกจากริกะ ..

ซาโอริเริ่มสีหน้าเศร้า...น้ำตาก็เริ่มเอ่อขึ้นมาที่ดวงตาคู่สวยคู่นั้น..

"ซาโอริเค้าน่ารักจะตาย.. ไม่ต้องกลัวหรอกน่า.. อ้าว..จะร้องไห้อีกแระ..อย่าร้องนะไม่สวยเลยเลยนะ...ตาช้ำหมดแล้ว " ริกะหันไปพูดกับซาโอริพร้อมกับเอามือลูบหัวเบาๆ อย่างอ่อนโยน

"ฉัน ขอโทษเธอชื่อซาโอริใช่ไหม..อย่าร้องเลยนะ.." อาอิรู้สึกผิด

"เขาบอกว่าไม่เป็นไรน่ะ ..นี่มันจะทุ่มนึงแล้วนะ..เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้านเธอจะเป็นห่วง" ริกะดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง...

"ตายล่ะ จะทุ่มหนึ่งแล้ว... " อาอิตกใจ

"ฉันโทรไปบอกคุณอาแล้ว ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นเดี๋ยวก็เป็นลมอีก วันนี้เธอยิ่งดูไม่ดีด้วย" ริกะเตือนอาอิ..

กริ๊งๆๆๆๆๆๆ  ...เสียงออดที่บ้านดังขึ้น

"สงสัยมีคนมาเดี๋ยวฉันมานะ" ริกะบอกเพื่อนสาว พร้อมกลับวิ่งลงไปข้างล่าง...

เมื่อเปิดประตูออกไป.. เจอคุณพ่อของอาอิ

"อาอิจังเป็นอะไร รึเปล่า อาเห็นว่ามันจะค่ำแล้วน่ะ.." คุณพ่อของอาอิ ถามด้วยเสียงกังวล

"สวัสดีค่ะคุณอา อาอิอยู่ข้างบนค่ะรอสักครู่นะค่ะ หนูกำลังจะไปส่งพอดี.." ริกะรีบวิ่งไปที่ห้อง

"อาอิจังพ่อเธอมารับแล้ว .. " ริกะบอกเพื่อนสาวพร้อมกลับหยิบข้าวของของอาอิ

"คุณพ่อมาหรอ สงสัยท่านจะเป็นห่วง งั้นฉันกลับล่ะนะ ไปก่อนนะซาโอริ.."เธอหันไปมองทางปลายเตียงที่ว่างเปล่า ...แต่ก็รู้สึกได้ว่ามีใครอยู่ตรงนั้น อาอิจังนึกเล่นๆ ว่าอยากจะเห็นซาโอริเหมือนกัน แต่ก็กลัว

"ป่ะ ..เร็วๆๆเข้า" ริกะเร่ง

"จ้าๆ " อาอิรีบเดินตามลงไป  พอส่งอาอิเสร็จ ริกะก็เดินเข้าไปในครัว ... แกร๊ก!!~ เสียงเปิดประตู ..เธอเดินไปดู

"แม่ไปไหนมาเนี่ย กลับซะมืดเชียว ..พ่อก็ยังไม่กลับอีกหนูหิวจะแย่แระ" ริกะเริ่มบ่น

"พอดีวันนี้ที่ห้างเค้าลดราคาน่ะจ้ะ ขอโทษทีน้า พ่อเค้าโทรมาบอกว่าวันนี้ไปกินเลี้ยงกับลูกค้าน่ะลูก รอแปปนะเดี๋ยวแม่ทำไรให้กิน" แม่อธิบายด้วยน้ำเสียงสดใส..พร้อมกับหิ้วของที่ไปช็อป มาจนเต็มมือไปวางที่โซฟา

อารมณ์ดีอย่างนี้สงสัยได้ของถูกใจมาแหงๆ  ริกะเดินไปที่ครัวอีกครั้ง ..

"แม่...เห็นโหลคุกกี้ช็อกโกแลตหนูไหมค่ะ" ..ริกะตะโกนถามแม่

"ก็อยู่ที่เดิมไงลูก..."แม่ตอบกลับมา

"ไม่มีเลยนี่ค่ะ เอ..พ่อเอาไปกินรึเปล่านะ..อ่ะนี่เจอแระ" ริกะหยิบขวดโหลคุกกี้ จากบนโต๊ะกินข้าว ..มีคุกกี้ช็อกโกแลตที่เธอกับอาอิทำเมื่อวันก่อน เธอจึงรีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง..

"ริกะ เอาขนมไปกินบนห้องอีกแล้วนะ !!!" แม่เห็นลูกสาวหนีบโหลคุกกี้ กับขวดน้ำ วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนมีอะไรรออยู่ข้างบนอย่างนั้นแร่ะ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น