สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 20 : อยากจะย้อนเวลา<<<100%จ้า อิอิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.ค. 52

ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ดูแคบลงไปเลยเมื่อมีสาวน้อยผมทองในชุดนอนที่คุ้นตา กำลังนั่งอยู่บนเตียงเธอไม่กล้าสบตา ใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อมันช่างทำให้ห้องนี้ดูอบอุ่นเสียนี่กระไร

"เป็นอะไรรึเปล่า ซาโอริ" ริกะถามสาวน้อยในชุดนอนของเธอ เป็นชุดนอนสบายๆ เสื้อแขนสั้นสีชมพูผ่าหน้าลายการ์ตูนและกางเกงลายเดียวกันสามส่วน

"เปล่าจ้ะ ไม่ได้เป็นอะไรนิ" ซาโอริเงยหน้าขึ้นมาสบตากับสาวน้อยผมยาวที่เปียกน้ำ เธอกำลังเช็ดผมอยู่อย่างขมักเขม้น เธอใส่เสื้อนอนแบบเดียวกันแต่เป็นสีฟ้าอ่อน ๆ ไม่มีลวดลาย

"เช็ดผมสิ เดี๋ยวก็ไม่สบายนะ" ริกะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่อยู่ในตระกร้าผ้าไม้หวายบนตู้เก็บของข้างๆตู้เสื้อผ้า ส่งให้ซาโอริ

"ขอบใจจ้ะ" ซาโอรินั่งเช็ดผมอย่างว่าง่าย เธอพลางคิดถึงเรื่องในห้องน้ำ ก็ทำเธอหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเขินอายจึงก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้ริกะสังเกตุเห็น

"มานี่มา ฉันช่วยเช็ดนะ แบบนี้ก็ไม่แห้งพอดี" ริกะเข้ามานั่งตรงข้ามกับซาโอริแล้วก้เอื้อมมือไปช่วยเช็ดผมให้เธออย่างนุ่มนวล

"ขอบใจจ้ะ แต่ว่าริกะยังเช็ดไม่เสร็จเลยนี่" สาวน้อยผมทองทักท้วงเพราะเธอยังเห็นหยดน้ำเล็กๆ ที่ไหลมาจากปลายผมดำขลับนั้นหยดลงบนที่นอน

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันอ่ะแข็งแรงดีเดี๋ยวฉันค่อยเช็ดทีหลัง แต่ซาโอริน่ะยังไม่หายดีเลยนะ เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ริกะเอาผ้าไปพึ่งที่ราวไม้แขวนเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูที่วางอยู่ใกล้กับทางออกไประเบียงห้อง

"ฉันช่วยเช็ดให้ไหม" ซาโอริถาม

"ไม่เป็นไร ซาโอรินอนพักเถอะนะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" ริกะรีบเช็ดผม แล้วก็เอาผ้าขนหนูอีกผืนไปตากไว้

ซาโอรินอนลงบนที่นอนเธอรู้สึกถึงคืนแรกที่เธอนอนบนที่นอนนี้ เธอก็เกิดใจเต้นอีกแล้ว

'ทำไมเราคิดถึงแต่เรื่องนั้นนะ น่าอายจริงๆ เลยเราเนี่ย' ซาโอริคิดในใจพลางเอามือหยิบผ้าห่มมาปิดหน้า

"เป็นอะไรหรอ" ริกะเห็นซาโอริเอาผ้าห่มมาปิดหน้าก็เลย งง ว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า

"หนาวรึเปล่า" ริกะถามซาโอริอีกครั้ง เธอนั้งลงข้างๆ ตัวซาโอริแล้วก็เปิดผ้าห่มออก และสัมผัสเบาๆ ที่หน้าผากของซาโอริว่าไม่สบายรึเปล่า เพราะว่าแช่น้ำนานด้วย

"ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไรจริงๆ ริกะนอนเถอะจ้ะ" ซาโอริยิ้มให้ เธอกุมมือริกะมาแนบไว้ที่แก้มชมพูของเธอ

"รู้สึกรักเธอ จังเลยนะรู้ตัวไหม เธอจะรู้ไหมว่าฉันรักเธอมานานแค่ไหนแล้ว" ริกะบอกสาวน้อยที่นอนอยู่ตรงหน้า

"เพิ่งเจอกันเองนะ ก็รักแล้วหรอ" ซาโอริถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

"เราสองคน เจอกันมานานแล้ว แต่เราแค่ห่างกัน แต่ตอนนี้เราก็กลับมาเจอกันแล้ว มีเรื่องมากมายที่อยากจะบอก อยากจะขอโทษ" ริกะพูดไปพลางกุมมือซาโอริไว้แน่น

"เอ๋ ?? เธอหมายความว่ายังไงหรอ ฉันไม่เข้าใจ" ซาโอริถาม

"จำได้ไหม ว่าที่โรงพยาบาลว่าตอนที่เป็นลมไป เราไปเจออะไรมาบ้าง คือตอนนั้นเรายังเล่าไม่จบ จริงๆแล้ว เราสองคนเคยเป็นคนรักกันในอดีต แต่ฉันทำผิดเลยทำให้เธอเสียใจ" ริกะพยายามจะอธิบาย

"แต่ว่าวันนี้ดึกมากแล้ว นอนก่อนนะพรุ่งนี้จะเล่าให้ฟัง นะจ้ะ" ริกะก้มลงจูบที่หน้าผากของซาโอริเบาๆ

"ฝันดีนะ" ริกะนอนลงข้างๆ ซาโอริและดึงเธอมากอดไว้

"จ้ะ ฝันดีจ้ะ" ซาโอริหลับลงอย่างง่ายดายในอ้อมกอดอันอบอุ่นที่เธอรู้สึกว่าเธอคิดถึงอ้อมกอดนี้เหลือเกิน 
ในคืนที่เงียบสงบ ทั้งสองหลับสนิท บนที่นอนนุ่มๆ ในห้องที่คุ้นเคย แต่ทว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่ยากจะหลับตาลง
อาอิลืมตาขึ้นมา พร้อมกลับดูนาฬิกา
"นี่มันเพิ่งจะตีสองเองนี่นา" อาอิหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าเหมือนอยากจะหนีอะไรบางอย่าง
"ทำไมฉันต้องคิดถึงยัยบ้าริกะด้วยนะ" สาวน้อยนอนพลิกไปมา  พลางครุ่นคิดถึงเพื่อนสาวที่เธอไม่อยากจะคิดถึง เธอรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทุกครั้ง และรอยจูบที่หน้าผากที่ริกะได้ฝากไว้ก่อนจะแยกกัน
"ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมต้องหวั่นไหวด้วยนะ ถ้าเป็นความฝันก็ขอให้ตื่นเสียทีซิ"อาอิเอามือหยิกแก้มตัวเอง เธอนอนไม่หลับทั้งคืน
............
บนถนนที่มืดมิด มีแต่แสงไฟรำไรให้พอเห็นทางนั้น รถคันสวยสีดำจอดอยู่ ชายหนุ่มคนหนึ่งลงจากรถพร้อมกลับยืนมองไปที่หน้าต่างของบ้านหลังหนึ่งด้วยแววตาที่รอคอย และรู้สึกเป็นห่วง เขายืนมองดูอยู่อย่างนั้นจนไฟในห้องนั้นปิดลง.... เขาเป็นทาสที่จงรักภักดิ์ดีไม่มีเปลี่ยนแปลง เหมือนกับว่าเธอคือชีวิตและจิตใจของเขา เขาเติบโตมาจากการชุบเลี้ยงจากพ่อของหล่อน เขาแก่กว่าเธอ 7 ปี ในวันที่หล่อนลืมตาดูโลกเขาก็เหมือนกับว่าจะไม่ต้องเหงาอีกต่อไป เขายืนเฝ้าอยู่ที่ขอบเปลของสาวน้อยตัวเล็กๆ ที่หลับสนิทอยู่เขายังจำวันั้นได้ดี
"ฮิโตะ เธอจะต้องดูแลซาโอริด้วยชีวิตของเธอรู้ไหม?" เสียงของคุณพ่อของเธอพูดอย่างเฉียบขาดเหมือนเป็นคำมั่นสัญญาของเขา ว่าทั้งชีวิตนี้เกิดมาเพื่อปกป้องหล่อนเท่านั้น
 
หลังจากที่เห็นว่าไฟในห้องนั้นปิดลงแล้วเขาก็เดินเข้าไปนอนรอในรถ พลางคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไปเรื่อย เขารู้สึกได้ถึงความผูกผันที่มีต่อซาโอริอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ เพราะเขาไม่เคยมองใครคนไหนหรือมีความรู้สึกอย่างที่ชายในวัยของเขารู้สึกหรือเรียกหาคนรักแต่อย่างใด เขาจึงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขารู้สึกต่อซาโอริมันคืออะไรกัน ใกล้รุ่ง ฮิโตะก็ตื่นขึ้นพร้อมกับโทรเข้าไปหาริกะที่กำลังหลับสบาย
ตู๊ด....ตู๊ด......
"ใครโทรมาแต่เช้าเลยนะ" ริกะพึมพำก่อนจะหยิบโทรศัพท์มารับ
.."อืม ริกะพูดค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแข็งเหมือนจะบอกคู่สนทนาเป็นนัยว่าโทรมาปลุกฉันทำไม..
"ขอโทษครับที่รบกวน แต่คุณหนูริกะครับ ถึงเวลาต้องพาคุณหนูซาโอริกลับโรงพยาบาลแล้วครับ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไร้อารมณ์เช่นเคย
"ค่ะ เดี๋ยวจะปลุกให้นะคะรอสักครู่ค่ะ" ริกะตอบอย่างอารมณ์เสียก็เธอกำลังมีความสุขกับการได้นอนกอดสาวผมทองที่แสนจะน่ารักนี่
"ไม่ต้องปลุกครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปอุ้มคุณหนูลงมาเองครับ กรุณามาเปิดประตูให้ด้วยครับ รบกวนด้วยครับ"เขารีบตัดบทพร้อมกับมายืนรอที่หน้าประตู


ริกะเดินลงมาเปิดประตู ซาโอริยังคงหลับสนิทอยู่บนที่นอน

ฮิโตะเดินตามริกะขึ้นมาอย่างเงียบกริบ ริกะเปิดประตูห้องออกและเดินนำเข้าไปที่เตียงที่ซาโอริหลับอยู่ ก่อนจะก้มหน้าลงไปจูบที่แก้มเบาเหมือนเป็นการบอกลา ก่อนที่จะถอยออกมาให้ฮิโตะมาอุ้มซาโอริ

ฮิโตะอุ้มซาโอริเหมือนคุ้นเคย เขาค่อยๆช้อนตัวเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา ซาโอริก็ยังคงหลับอยู่ใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเหมือนฝันหวานอยู่

"ขอบคุณมากครับ" ฮิโตะกล่าวสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านริกะไป และพาซาโอริขึ้นรถขับรถกลับไปที่โรงพยาบาล

ริกะเดินกลับขึ้นมาบนห้องพร้อมกับทบทวนในสิ่งที่ตนเองทำไป หากเขาย้อนเวลากลับไปได้คงจะไม่ทำให้อาอิต้องเจ็บปวด เพื่อนที่คบกันมานาน กับผู้หญิงอีกคนที่ผูกพันมาแต่อดีตกาล เธอจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี แล้วอัญมณีสีแดงนี่ล่ะ มันคืออะไร มันเอามาใช้ได้อย่างไร ริกะเดินไปที่เสื้อแจ็คเก็ทของเธอและหยิบอัญมณีสีแดงและสมุดเล็กเล็กๆขึ้นมาดู ในหนังสือเล่มนั้นไม่มีตัวอักษรเขียนอยู่สักตัว เธอก็พลิกไปมา จนหลับไป

 __________________________________


"ริกะ ริกะ" ซาโอริตะโกนลั่นก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นมาจากเตียง เธอกวาดตาไปรอบๆ และได้สติพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล แล้วเหตุการณ์เมื่อคืนล่ะมันคืออะไรเธอฝันไปหรือเปล่า

"คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงชายหนุ่มที่คุ้นหูถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

"เมื่อคืนฉันไปบ้านริกะไม่ใช่หรอ ฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" ซาโอริถามฮิโตะด้วยความแปลกใจ

"ครับ ผมเป็นคนรับคุณหนูกลับมาก่อนเช้าครับ เพราะถ้าพยาบาลมาตรวจจะเดือดร้อนถึงคุณท่านได้นะครับ" เขาอธิบาย

ถ้าอย่างนั้นเรื่องเมื่อคืนก็ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ เธอพลางคิดไปหน้าเธอก็แดงระเรื่อ จนฮิโตะสังเกตเห็น

"คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับหน้าแดงเชียว" ฮิโตะพลางเอามือจะไปสัมผัสที่หน้าผากของซาโอริ

"เปล่าๆ จ้ะ ฉันสบายดีฮิโตะไปพักเถอะ" เธอรีบตัดบทและขยับตัวหนี

"แล้วเช้านี้คุณหนูจะทานอะไรดีครับ ข้าวสวยกับซุปมิโซะสาหร่ายไหมครับ" เขาหันมาถามก่อนจะเดินออกไป

ซาโอริไม่ตอบอะไรนอกจากพยักหน้า  เธอนั่งทบทวนถึงเรื่องเมื่อคืนช่วงเวลาแห่งความสุข

สักครู่ ฮิโตะก็เข็นรถอาหารเข้ามา กลิ่นน้ำซุปมิโซะหอมอบอวลไปทั้งห้อง ฮิโตะเดินไปเปิดประตูที่ระเบียงเพื่อให้คุณหนูซาโอริได้รับอากาศยามเช้า เขาเดินออกไปที่ระเบียงยิ้มให้กับท้องฟ้าสดใส ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหาซาโอริ

"อากาศดีนะครับคุณหนู" เขาเดินไปเลื่อนรถเข็นเข้าไปใกล้ซาโอริอีกเพื่อที่เธอจะได้ทานได้ถนัด

"ให้ผมป้อนไหมครับ" เขาถาม ซาโอริเหม่อลอยเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่ฮิโตะพูดเลย

"คุณหนูครับ..." ฮิโตะเรียกเธอ ซาโอริสะดุ้ง

"ฮิโตะ พูดว่าอะไรนะ" เธอสบตาฮิโตะ 

"คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับ" เขาถามพลางเอามือเปิดฝาถ้วยน้ำซุป และข้าว

"เปล่าจ้ะ ไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวฉันทานเองนะ ฉันมีแรงแล้วล่ะ " ซาโอริยกถ้วยซุปอุ่นๆขึ้นมาดื่ม เธออมยิ้มเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความสดชื่นของกลิ่นน้ำซุป เธอไม่ได้ทานน้ำซุปแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

"อืม อร่อยมากเลยนะ" เธอค่อยๆวางถ้วยซุปลง

"ผมสั่งมาจากร้านที่คุณหนูชอบ ร้านโชริวยอง ครับ" ฮิโตะเทน้ำเปล่าอย่างบรรจง

"หรอ ฮิโตะนี่รู้ใจฉันดีจังนะ ขอบใจจ้ะ อร่อยเหมือนเคยเลย" ซาโอริยิ้มให้ฮิโตะ เขาก็ยังเหมือนเดิม เหมือนคนยิ้มไม่เป็นหรือนั่นอาจเป็นเพราะเขาทำตัวไม่ถูกมากกว่าเวลาที่ถูกซาโอริชม

"แล้วเมื่อไหร่ฉันจะกลับบ้านได้ล่ะ ฉันเบื่อที่นี่แล้ว ฮิโตะจัดการเรื่องนี้ให้ฉันหน่อยนะ " เธอเริ่มทานข้าวอย่างมีความสุข ฮิโตะมองดูซาโอริทานข้าว เขารู้สึกดีใจที่เธอกลับมาแข็งแรงแล้ว

"ครับคุณหนู ผมจะเรียนคุณท่านให้ครับ" ฮิโตะเดินไปนั่งที่โซฟา
 

------------------------------------------------------

"ตู๊ด.... ตู๊ด..... ตู๊ด..." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สาวน้อยร่างเล็กผมยาวดำที่กำลังนอนอย่างมีความสุข เริ่มรู้สึกตัวก่อนจะเอามือควานหาโทรศัพท์ จนเจอ เธอยังคงหลับตาอยู่

"นี่!!! ยัยริกะไม่มาเรียนรึไงมัน 9 โมงแล้วนะ ชม. อบขนมด้วย" เสียงดังแผดดังเข้ามาในแก้วหู เรียกสติของเธอได้อย่างดี

"อะไรนะ 9โมงแล้วหรอ ทำไมไม่มีใครปลุกฉันเลยล่ะ ทำไมแม่ไม่ปลุกฉันนะ" เธอวางโทรศัพท์ก่อนจะลุกพรวดไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

"นี่.. ริกะ นี่ ริกะ!!  " อาอิตะโกนเข้าไปในโทรศัมท์แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะอีกฝ่ายได้วางสายไปแล้ว

"แล้วจะมาเรียนไหมเนี่ยฉันขี้เกียจหาข้ออ้างตอบอาจารย์ให้แล้วนะ" อาอิพึมพำก่อนจะเดินเข้าห้องขนมอบไป

"แม่ค่ะ แม่.... " ริกะโวยวายลั่นบ้าน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ ริกะรู้สึกแปลกใจ เธอวิ่งลงมาที่ห้องครัว เธอก็พบโน๊ตบนโต๊ะ เขียนถึงเธอ

"ริกะลูกรัก แม่ต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกลูกนะจ้ะ เห็นลูกกำลังหลับ พ่อกับแม่ต้องไปต่างจังหวัดด่วนเพราคุณยายเกิดป่วยหนัก ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก แล้วแม่จะโทรหาจ้ะ รักลูกจ้ะ ... จาก แม่" ริกะอ่านข้อความที่แม่เขียนไว้

"โห ไปไม่บอกเราเลยอ่ะ แล้วจะทำไงเนี่ยสายแล้ว แม่นะแม่" ริกะพึมพำ ก่อนจะคว้ากระเป๋าและเสื้อแจ็คเก็ทวิ่งออกจากบ้านไป

ระหว่างทางริกะก็รีบวิ่งพร้อมมือข้างหนึ่งก็กุมอัญมณีสีแดงและหยกรูปมังกรไว้แน่นเพราะกลัวจะล่วงหายไป

เธอก็พลางคิดเล่นๆ ว่าถ้าตอนนี้เธอหายตัวไปอยู่ที่ดรงเรียนได้เลยก็ดีสินะ อยู่ๆ ก็มีแสงสีขาววูป ทุกอย่างสว่างจ้าไปหมด ริกะหลับตาแน่น ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น

"โอ้ ไม่นะ ล้อเล่นรึเปล่าฉันมาอยุ่ที่โรงเรียนได้ไง รึเรายังไม่ตื่น"  ริกะยินตกใจพร้อมกับมองไปรอบๆ ไม่ผิดแน่เธอเพิ่งจะหายตัวมา เธอยืนงงอยู่หน้าห้องเรียนขนมอบ

"ริกะ!! มัวยืนทำอะไรทำไมไม่เข้าห้องเรียน" เสียงอาจารย์ที่กำลังจะเดินเข้าห้องเรียนเรียกเธอ

"ค่ะ ค่ะ กำลังจะเข้าเดี๋ยวนี้ค่ะ"  ริกะเดินอย่างเร็วตรงไปหาอาอิ พร้อมกับอาการอยากจะกรี๊ด เธออยากจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้แทบไม่ไหว

"อาอิ อาอิ เธอต้องไม่เชื่อแน่ เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ" ริกะพร่ำบอกอาอิที่กำลัง งง กับอาการของริกะ

"อะไรของเธอ มีเรื่องอะไร ค่อยๆเล่าก็ได้" เธอดุริกะ

"เธอไม่แปลกใจเหรอที่ทำไมฉันมาถึงเร็วมาก ฉันหายตัวมาเมื่อกี้ เธอได้ยินไหมว่าฉันหายตัวได้"  ริกะพยายามบอกอาอิเธอกุมมืออาอิไว้

"อะไรนะ!!!! " อาอิเผลอตะโกนออกมา

"มีอะไรหรือ อาอิจัง" อาจารย์ต้องหยุดสอนกลางคันแล้วหันมาหาอาอิ

"เอ่อ หนูขอโทษค่ะอาจารย์ หนูขอโทษค่ะ" อาอิเอามือปิดปากแล้วค่อยๆๆนั่งลง อาจารย์หันกลับไปสอนต่อแต่ถ้าเป็นริกะล่ะก็คงต้องโดนทำโทษไปแล้วแน่นอน

"เธอเสียสติไปรึเปล่าริกะเธอจะหายตัวได้ไง เรื่องที่เธอมาถึงเร็วฉันก็แปลกใจอยู่ แต่เรื่องที่เธอบอกว่าหายตัวได้ฉันจะเชื่อเธอได้ไง" อาอิพูดไม่หยุด

"มีปัญหาอะไรรึเปล่าจ้ะ อาอิจัง" อาจารย์หันมาถามเธออีกครั้ง

"เอ่อ คือหนูอยากเข้าห้องน้ำค่ะ" เธอหาทางได้ออกไปจากห้องเรียน

"ก็ไปสิจ้ะ แล้วรีบกลับมาล่ะวันนี้เราจะทำคุ๊กกี้รสใหม่กัน" อาจารย์บอกอย่างอ่อนโยน

อาอิสะกิดริกะเหมือนกำลังส่งสัญญาณให้เธอออกมาด้วยกัน

"อาจารย์ค่ะหนูก็อยากเข้าห้องน้ำค่ะ" ริกะตะโกนลั่น

"ก็ไปสิ รีบๆกลับมาด้วย!!" อาจารย์ตอบเสียงเข้ม

"ค่ะ ค่ะ" ริกะรีบตามอาอิออกไป

ทั้งสองคนเดินมาถึงเก้าอี้ม้านั่งยาวตัวเดิมที่ริมสนามบาส

ริกะล้วงอัญมณีสีแดงและหยกเล้กๆรูปมังกรออกมาให้อาอิดู

"ไหนเธอเล่ามาซิ ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วนี่มันอะไรหินกับหยกเนี่ย" อาอิมีสีหน้าที่สงสัยมาก เหมือนมีตัวคำถามอยู่ที่หน้าเธอ ทั้งสองคนนั่งลง

"ก็ตอนที่ฉันกำลังวิ่ง ฉันก็กำเจ้านี่อยู่แล้วในหัวฉันก็คิดว่าถ้าหายตัวมาที่โรงเรียนได้ก็ดีเพราะมันสายมากแล้ว แล้วอยู่ๆ มันก็เหมือนมีแสงแว๊บ เข้ามาแล้วพอฉันลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่หน้าห้องเรียนเนี่ย" ริกะพยายามอธิบาย

 "อะไรนะ เธอกำลังจะบอกว่าหินกับหยกนี่ทำให้เธอหายตัวได้หรอ เธอแน่ใจนะ ว่าเธอสบายดี" อาอิพยายามถามเพื่อนสาวอีกครั้ง

"ฉันเคยโกหกเธอที่ไหนกัน มันเรื่องจริง ฉันก็แปลกใจแต่มันจริง" ริกะมองหน้าอาอิด้วยสายตาที่มุ่งมั่น จนอาอิเริ่มเชื่อ เธอหลบตาริกะ

"แล้วได้หินกับหยกมาจากไหน" อาอิถาม

"เรื่องมันยาวน่ะ เล่าไปเธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าฉันไปเจออะไรมา" ริกะเริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ให้อาอิฟังอย่างละเอียด เรื่องที่เธอสลบไปแล้วไปเจอใครมา และเรื่องที่เธอเห็นอดีตของเธอกับซาโอริ

.

.

.

.

"ซาโอริรู้เรื่องนี้หรือยัง" อาอิถาม

"ยัง ฉันยังไม่มีโอกาสได้บอกเธอเลย ฉันบอกอาอิเป็นคนแรกเนี่ย" ริกะจ้องดูที่หยกรูปมังกรที่ดูเหมือนมีพลังบางอย่างอยู่ในหินนั้น

"แล้วเธอจะทำยังไง เธอกับซาโอริก็รักกันไม่ได้สิ เพราะไม่งั้นคำสาปนั่นต้องเป็นจริง" อาอิถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงและสับสน

"ฉันก็ไม่รู้ จะว่าไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเผชิญกับอะไร และก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนนี้ระหว่างฉันกับซาโอริคือความรักหรือเปล่า หรือเป็นความผูกผันที่มีมาแต่อดีต ฉันสับสนน่ะ" ริกะเอามือกุมหน้าผาก เธอสับสนกับทุกๆอย่างที่มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก แต่เธอก็รู้สึกรักและเป็นห่วงซาโอริอย่างบอกไม่ถูก

"อืม ฉันเข้าใจ ก็ต้องค่อยๆแก้กันไปนะ มันเกิดขึ้นมาแล้วนี่ เธอก็ต้องระวังตัวให้มากและก็รักษาของสำคัญสองสิ่งนี้ไว้ให้ดี บางทีมันอาจเป็นสิ่งสำคัญมากที่ช่วยเธอได้นะ" อาอิพยายามปลอบใจเพื่อน

"แล้วซาโอริอยู่ไหนตอนนี้" เธอถามริกะอีกครั้ง ริกะเงยหน้าขึ้น

"คงจะอยู่ที่โรงพยาบาล เมื่อคืนเขามานอนกับฉันแล้วฮิโตะมารับกลับไปแต่เช้ามืดน่ะ" ริกะตอบ

"เธอจะไปหาเขาอีกรึเปล่าวันนี้" อาอิถาม

"ทำไมหรอ ฉันยังไม่รู้น่ะ" ริกะหันไปมองอาอิ

"เปล่า ไม่มีอะไร ถ้าไปก็จะได้ฝากคุ๊กกี้ที่ทำวันนี้ไปให้ไง เขาชอบนิ" อาอิบอกแล้วเธอดูนาฬิกาที่ข้อมือ

"ตายแล้วนี่มันเกือบครึ่งชม.แล้วนะที่เราสองคนออกมาน่ะ ต้องโดนอาจารย์ทำโทษแน่ๆ รีบกลับกันเถอะ" อาอิจูงมือริกะวิ่งไปที่ห้องขนมอบ

ทั้งสองคนแอบเข้าห้องขณะที่อาจารย์เผลอ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น