สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 19 : หนังสือเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 มี.ค. 50




"ริกะ ริกะ!!" สาวน้อยผมทองเรียกเธอด้วยความตกใจ
"เป็นอะไรริกะ" สาวน้อยอีกคนก็ดูห่วงใยไม่แพ้กัน
ริกะตกใจลุกขึ้นนั่ง ปากก็ยังตะโกนลั่น
"อาจารย์!!" ริกะตะโกน ก่อนจะได้สติว่าเธอไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว
ริกะมองไปรอบก่อนจะรู้สึกว่าอยากจะกลับไปบ้านหลังนั้นเหลือเกิน ทำไมนะเหรอก็เธอต้องมาเผชิญหน้าสองสาวที่เธอก่อคดีไว้น่ะสิ

"เอ่อ... ฉันเป็นอะไรไป" เธอแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าตัวเองเป็นลมไป
"ก็เมื่อเช้าเธอเป็นลมไปน่ะซิ เป็นอย่างไงบ้างต้องตามหมอไหม?" สาวน้อยผมทองถามด้วยแววตาเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

"งั้นฉันกลับก่อนนะซาโตริ เธอมีเพื่อนกินข้าวแล้ว" อาอิหันไปร่ำลาซาโอริโดยไม่หันไปมองหน้าริกะด้วยซ้ำ
"เดี๋ยวก่อนซิ อาอิ" ซาโอริเรียก

"ริกะเธอโทรไปหาคุณป้าด้วยนะท่านเป็นห่วงเธอมาก ฉันโทรไปบอกว่าเธอนอนหลับอยู่บ้านเพื่อนฉันไปล่ะ" อาอิบอกริกะ แต่เธอไม่ยอมสบตาริกะเลย
ริกะก็ทำตัวไม่ถูก จะพูดยังไงถ้าง้ออาอิ ซาโอริก็ต้องโกรธ แต่ถ้าปล่อยอาอิไปแล้วคำว่าเพื่อนล่ะ เธอจะให้อภัยไหม โอ้ย อยากจะบ้าตายจริงๆ ริกะครุ่นคิด
แล้วเธอก็หาทางออกจนได้

"ตายละ นี่กี่โมงแล้ว" ริกะหันไปถามซาโอริ
"จะห้าโมงเย็นแล้วน่ะ" เธอตอบ
"ป่านนี้พ่อกับแม่คงตกใจแย่ละ อาอิยืมมือถือหน่อย" ริกะหันไปหาอาอิ
"โทรศัพท์ตัวเองก็มีนี่ฉันจะกลับแล้ว" เธอตอบ
"ยืมหน่อยน่า" ริกะเซ้าซี้ เธอลุกจากเตียง เดินเข้ามาขอโทรศัพท์
"วุ่นวายจริงๆ เอ้านี่" อาอิด้วยความรำคาญเลยหยิบโทรศัพท์ให้
"ขอบใจ เดี๋ยวโทรหาแม่ก่อน" ริกะเดินออกไปนอกห้อง

"ซาโอริ ก็พักผ่อนมากๆ นะ แล้วฉันจะมาเยี่ยมใหม่ฉันต้องกลับจริงๆแล้ว แล้วเจอกันใหม่นะจ้ะ" อาอิหันมาร่ำลาซาโอริอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"แม่ค่ะหนูไม่เป็นไรนะคะ คืนนี้อาจจะไม่กลับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะหนูอยู่ที่โรงพยาบาลไซเค็น" ริกะคุยกับแม่
"ไม่ใช่ หนูไม่ได้เป็นอะไร หนูมานอนเฝ้าเพื่อนน่ะค่ะ แม่ไม่รู้จักหรอก อื้อ แค่นี้นะ" เธอตัดบทวางสายไปแล้วหันมาหาอาอิที่ยืนหน้างอ อยู่ตรงทางเดิน

ริกะเดินตรงเข้าไปหาแล้วจับมืออาอิพร้อมกับวางโทรศัพท์บนมือเธอ อาอิสะดุ้ง
"ขอโทษนะ อาอิฉันขอโทษฉันมีเรื่องจะเล่าให้เธอฟังมากมายว่าฉันไปเจออะไรมาบ้าง แต่ว่าฉันต้องคุยกับซาโอริก่อน อย่าโกรธฉันเลยนะยกโทษให้ฉันเถอะนะ" ริกะพยายามง้ออาอิกับความผิดที่เธอทำลงไป
อาอิไม่ยอมสบตาริกะไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่อยากสบตาแล้วทำไมน้ำตาเธอมันต้องเอ่อขึ้นมาด้วยนะ
"อืม ช่างมันเหอะเธอเข้าไปหาซาโอริเหอะ เดี๋ยวเค้าก็สงสัย" อาอิตัดบทและเบือนหน้าหนี
"ขอบใจเธอมากนะกลับบ้านดีๆ นะแล้วจะไปหา" ริกะโอบกอดอาอิจากด้านหลัง
"ขอบใจเธอจริงๆ นะแล้วฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง" ริกะพูดอีกครั้งก่อนจะจับอาอิหันหน้ามา แล้วจูบที่หน้าผากเธอเบาๆ
อาอิไม่สบตา ริกะปล่อยมือแล้วเดินหันหลังเข้าห้องไป อาอิเดินไปที่ลิฟท์น้ำตานองหน้าเธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน..

 

ริกะเดินเข้าไปหาซาโอริที่นั่งอยู่บนเตียง

"ขอโทษนะ เป็นยังไงบ้าง" ริกะถามสาวน้อยตรงหน้าเธอเอามือลูบหัวสาวน้อย

"อื้อ ไม่เป็นไรแล้วเธอเป็นไงบ้างล่ะ หิวข้าวรึเปล่า" ซาโอริถามแต่ก้ก้มหน้าเธอรู้สึกดีใจแต่ก็ยังอดจะคิดถึงเรื่องที่ริกะกับอาอิไม่ได้มันเจ็บปวดอยู่ข้างในใจ

"เป็นอะไรซาโอริ ยังโกรธอยู่หรอ ฉันขอโทษนะไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนฉันก็ยังทำให้เธอต้องเจ็บปวดอยู่เรื่อยเลยนะ ฉันมันไม่ดีเลย" ริกะพูดเสียงเศร้าเธอกุมมือซาโอริไว้

"ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด ริกะหมายความว่ายังไง" ซาโอริงง กับสิ่งที่เธอได้ยิน

"คุณหนูครับถึงเวลาอาหารเย็นแล้วนะครับคุณหนูริกะจะทานอะไรครับ" เสียงชายหนุ่มดังขึ้น ขัดจังหวะการสนทนาของเด็กสาวทั้งสอง

"เอ่อ อะไรก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ริกะตอบ

"ฮิโตะก็เอามาเหมือนๆ กันแล้วกันนะแล้วก็ขอคุ๊กกี้ด้วยนะ ขอบใจมากจ้ะ"ซาโอริสั่งเขาก่อนที่เขาจะเดินออกไป

ริกะเอามือล้วงในเสื้อแจ็คเก็ท เธอพบหยกที่อาจารย์ให้มาและพบหนังสือเล่มเล็กๆ เก่าๆ เรื่องจริงซินะ เธอคิดในใจ

"หนังสืออะไรอ่ะ ริกะ"ซาโอริถามด้วยความสงสัยเพราะหนังที่เห็นมันเก่าเหลือเกิน
ริกะเล่าสิ่งที่เธอพบเจอยามที่เธอหมดสติไป ขณะที่เล่านั้นซาโอริฟังอย่างตั้งใจ

แกร๊ก! เสียงเปิดประตู ฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างช้า พร้อมกลับกลิ่นอาหารโชยเข้ามา

"ทานข้าวได้แล้วครับคุณหนูทั้งสอง" ฮิโตะกล่าวในขณะที่เลื่อรถเข็นเข้ามา
"ขอบใจจ้า ฮิโตะไปทานข้าวเถอะไม่ต้องห่วงฉันนะ" ซาโอริบอกฮิโตะบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอ 
ริกะเดินไปเลื่อนโต๊ะอาหารเข้ามาที่เตียง
"ที่เธอเล่ามาทั้งหมดมันเหลือเชื่อมากเลยนะ" ซาโอริพูดพลางหยิบช้อนขึ้นมา
"ทานข้าวก่อนเถอะ" ริกะกินข้าวเหมือนคนอดอยาก ก็เธอยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
ซาโอรินั่งดูริกะกินอดยิ้มไม่ได้
"แน่ะนั่งอมยิ้มอยู่ได้ กินข้าวซะยัยขี้แย!" ริกะบอกก่อนจะตักข้าวคำเล็กๆป้อนให้ซาโอริ
"อื้อ..."ซาโอริกินข้าวอย่างว่าง่ายต่างกับเมื่อบ่ายที่ฮิโตะพยายามให้กินข้าวแต่ไม่ยอมกิน
ทั้งสองกินข้าวอย่างมีความสุข ริกะกินจนแน่น 
"อิ่มจัง อร่อยจังเลย" ริกะพูดพลางเอามือลูบท้องตัวเอง
"ฉันอยากออกไปข้างนอก ริกะพาฉันไปข้างนอกหน่อยสิ" ซาโอริทำสายตาอ้อนวอน
"แต่เธอยังไม่หายดีเลยนะ" ริกะเตือน
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนะ ๆ พาฉันออกไปข้างนอกหน่อย" ซาโอริเซ้าซี้
"แต่นี่มันเริ่มจะมืดแล้วนะ ฮิโตะคงไม่ยอมแน่ๆ" ริกะบอกเธอเข็นโต๊ะอาหารออกไปไว้ข้างห้อง
ซาโอริลงจากเตียง แต่เธอเดินเซล้มลงเพราะร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดี 
"นั่นไง บอกแล้ว ดื้อจังนะ" ริกะวิ่งมาหาซาโอริ
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันไปไหว" ซาโอริยังยืนยันที่จะออกไปให้ได้ 
"เจ็บไหม นอนพักดีกว่านะอย่าดื้ออีกเลย" ริกะพูดอย่างเหนื่อยใจ
ซาโอริไม่ยอมลุกขึ้นนั่งก้มหน้า น้ำตาก็เริ่มไหล
"เอ้า ร้องไห้ทำไมขัดใจไม่ได้เลยนะ ยัยขี้แย" ริกะเอามือปาดน้ำตาให้

"คุณหนูเป็นอะไรครับ" เสียงชายหนุ่มกระวนกระวาย เขาเดินตรงมาหาเธอ

"จะเป็นอะไรล่ะ ก็ดื้อน่ะสิ จะออกไปข้างนอกให้ได้"ริกะอธิบาย
"ก็ฉันเบื่อนี่ ฮิโตะพาออกไปข้างนอกนะได้ไหม" ซาโอริเงยหน้าขึ้นพร้อมกับทำสายตาวิงวอน
"ครับ ผมจะพาไป" เขารับปากเพราะไม่อาจทนสายตาคู่นั้นที่เหมือนจะขาดใจหากไม่ได้ออกจากห้องสี่เหลี่ยมที่แสนน่าเบื่อนี้
"ฮิโตะ! นายจะบ้ารึเปล่า ซาโอริยังไม่หายเลยนะแรงเดินยังไม่มีเลย" ริกะทักท้วง
"ผมจะพาคุณหนูซาโอริไปเองครับ" เขาอุ้มซาโอริขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป
ริกะหัวเสีย และไม่เข้าใจว่าทำไมฮิโตะต้องทำแบบนี้
"ถ้าซาโอริอยากไปมากขนาดนั้นก็ตามใจ ฉันจะกลับล่ะ" ริกะเดินนำหน้าสองคนนั้นไป
"อ่ะ เดี๋ยวซี ริกะอย่าไปนะ" ซาโอริร้องเรียก
"ฮิโตะปล่อยฉันลง" เธอสั่ง ฮิโตะค่อยๆ วางเธอลง
ริกะยืนรอลิฟท์ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปเห็นซาโอริที่เดินเกาะกำแพงมาตามทางเดิน ก่อนที่จะล้มลง ริกะวิ่งไปหาเธอพร้อมกับฮิโตะที่วิ่งมาอีกทางนึง
"ยัยขี้แยเธอทำอะไรของเธอ" ริกะดุซาโอริที่ตอนนี้น้ำตานองหน้า
"ก็ริกะจะทิ้งเค้าไปนี่ ทำไมต้องไปด้วย" ซาโอริพูดเสียงสั่น
"คุณหนูครับ" ฮิโตะอยากจะทำอะไรสักอย่างแต่เขารู้สึกว่าไม่ใช่เวลานี้ เขาเลยลุกขึ้น
"ขัดใจไม่ได้เลยสินะ งั้นมาฉันจะพาไปข้างนอก" ริกะอุ้มซาโอริ
"ผมอุ้มคุณเองครับ คุณหนูริกะ" ฮิโตะเดินมาขวางข้างหน้า ดูท่าไม่ยอมง่ายๆ ริกะเลยต้องส่งซาโอริให้ฮิโตะ
"จะไปไหนกันครับผมจะไปส่ง" ฮิโตะเอ่ยถามขณะเดินเข้าลิฟท์
"ไปบ้านฉันก่อนแล้วกันฉันอยากอาบน้ำ" ริกะตอบเสียงห้วนๆ

ทั้งสามคนตรงไปที่รถคันงามที่จอดรออยู่หน้าโรงพยาบาลเพียงแค่นายฮิโตะยกหูโทรศัพท์สั่งแค่สองสามคำเท่านั้นก็มีคนขับรถมาจอดให้ 
ฮิโตะวางซาโอริลงที่นั่งข้างหลังริกะเข้าไปนั่งข้างๆ ซาโอริ ฮิโตะก็เดินไปที่ประตูด้านคนขับก่อนจะก้าวขึ้นรถไปและขับรถไปอย่างรู้ทางดี

ระหว่างทางทุกคนเงียบกริบ ซาโอริได้แต่มองออกไปด้านนอกอย่างเศร้าๆ เหมือนเธอมีอะไรอยู่ในใจ
 ริกะก็ไม่พูดอะไรเพราะยังหัวเสียอยู่ ในมือเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเธอกำหยกสีเขียวรูปมังกรนั้นไว้แน่นเหมือนกับว่ากลัวมันจะหายไป เธอพลางคิดในสิ่งที่อาจารย์ทสึมูกิพูดไว้ เรื่องการฝึกฝนและการรวบรวมสมาธิ เพราะริกะอยากเห็นอัญมณีสีแดงนั่นเหลือเกิน ระหว่างที่ริกะคิดถึงอัญมณีสีแดงนั่นว่ามันจะออกมาจากหน้าอกที่เป็นตำแหน่งดวงใจของเธอนั้น เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเธอพบว่าอัญมณีสีแดงสวยปรากฏขึ้นตรงหน้าตรงกับหน้าอกด้านซ้ายเธอพอดี

"อุ้ย" ริกะอุทานก่อนจะคว้าอัญมณีนั่นไว้ ซาโอริหันมามอง
"เป็นอะไรหรอ ริกะ" เธอถามด้วยหน้าตาสงสัย แล้วริกะจะอธิบายยังไงดี เธอเก็บอัญมณีนั่นใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระวัง
"ไม่มีอะไรน่ะ อ่ะจะถึงแหละ" ริกะบอกพลางชี้ไปยังบ้านข้างหน้า

เมื่อมาถึงฮิโตะรีบลงมาเปิดประตูให้ซาโอริ

ริกะพยุงซาโอริลงจากรถ 
"ฮิโตะกลับไปก่อนนะแล้วฉันจะโทรหาเธอไปพักผ่อนเถอะ" ซาโอริบอกเขา ฮิโตะก้มคับนับไม่พูดอะไรแล้วขับรถออกไป

"เขานี่เหมือนหุ่นยนต์เลยนะ เธอทนอยู่กับเขาได้ไงซาโอริ" ริกะถามขณะที่พาเธอเข้าบ้านอย่างเงียบๆ แต่ว่านี่มันเพิ่งจะหนึ่งทุ่ม พ่อและแม่กำลังกินข้าวเย็นอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"ริกะ!!! กลับมาแล้วเหรอลูก" เสียงแม่ดังมาแต่ไกล 
"สวัสดีค่ะคุณป้า" ซาโอริกล่าวทักทายแม่ที่ยืนงง ว่าลูกสาวพาคุณหนูที่ไหนมาเพราะแม่ไม่เคยเห็นหน้าสาวน้อยคนนี้เลย
"หวัดดีจ้ะ" แม่กล่าวตอบ
"เพื่อนหนูเองค่ะเดี๋ยวคืนนี้เขาจะมาค้างด้วย" ริกะพูดสั้นๆ
"รบกวนด้วยนะคะ" ซาโอริกล่าวอย่างสุภาพ
"ตามสบายเลยนะจ้ะทานข้าวกันมารึยัง"แม่ถามขณะที่เดินกลับเข้าห้องครัว
"เรียบร้อยแล้วค่ะหนูขึ้นห้องก่อนนะคะ"ริกะตะโกนไล่หลังแม่ไป
ซาโอริเดินตามริกะแต่เธอก็ดูคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้มากขึ้นเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกของเธอที่มาที่นี่

"เอาล่ะนั่งตรงนี้นะ ฉันจะไปเอาน้ำมาให้" ริกะบอกสาวน้อยที่นั่งอยู่บนที่นอนของเธอ
"ไม่ต้องหรอกจ้ะฉันไม่หิว อยากอยู่กับเธอมากกว่า" ซาโอริทำเสียงอ้อน
"ฉันอยากอาบน้ำ อาน้ำด้วยกันไหม" ริกะทำหน้าทะเล้น
ซาโอริหน้าแดงกร่ำ เธอไม่กล้าสบตาดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว
"ได้หรอ อาบด้วยกันได้หรอ" ซาโอริถามอย่างอายๆ
"ได้สิ มานี่สิ" ริกะดึงซาโอริออกจากห้องนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำข้างๆ ห้องของเธอ
ริกะปิดประตูห้องน้ำก่อนจะล็อคให้เรียบร้อย
"เอาล่ะอาบน้ำกัน" ริกะทำเสียงสดใสเธอเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำเล็กๆ 

ซาโอริยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ 
"ถอดเสื้อผ้าสิจะลงไปทั้งชุดแบบนี้ไม่ได้นะ" ริกะบอกพลางจัดแจงเข้ามาช่วยถอดชุดสีขาวของทางโรงพยาบาลที่ลักษณะเหมือนชุดนอนขายาวเสื้อแขนยาวผ่าหน้า

"อ่ะ ฉันถอดเองได้"เธอพูดตะกุกตะกัก แต่ก็ช้าไปเสียแล้วล่ะ ริกะถอดให้จนหมดเขาอดยิ้มไม่ได้ น้ำก็อุ่นได้ที่ละ ริกะก็เริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว

"มานี่สิ" ริกะจับมือซาโอริค่อยๆพาลงอ่างน้ำอุ่นช้าๆ
"สบายดีจัง" ริกะนั่งลงไปในอ่างน้ำ แล้วก็มีซาโอรินั่งหันหลังให้
"เดี๋ยวฉันถูหลังให้นะ" ริกะบอกแล้วก็จัดแจงถูสบู่ให้
.
.
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ริกะก็หยิบผ้าเช็ดตัวให้ ห่อตัวซาโอริไว้ ก่อนจะพาเธอเดินออกจากห้องน้ำเข้าห้องนอนของเธอ

"เดี๋ยวใส่เสื้อผ้าฉันไปก่อนนะ" เขาบอกสาวน้อยที่ตอนนี้แก้มยังแดงระเรื่ออยู่
ทุกครั้งที่ริกะหันมามองซาโอริก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวทุกที
.
.
.
_____________________


"นอนไม่หลับเลย ทำไมเป็นแบบนี้นะ" เสียงสาวน้อยนอนพลิกตัวไปมาบนที่นอนใจก็ครุ่นคิดถึงคนที่เคยมานอนบนที่นอนนี้เมื่อคืน..

ค่ำคืนนี้ อาอิยากที่จะข่มตาลงนักเพราะเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมามันทำให้เธอเปลี่ยนไป เธอรู้สึกสับสนและกังวลว่าเธอจะทำตัวอย่างไร
และเธอเป็นอะไรไป มันคือความรู้สึกอะไรกันนะ อาอิเฝ้าถามตัวเองก่อนจะหลับไป







 -puchcy --puchcy

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น