สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 14 : ความผิด.. กับผิดหวัง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 49

ห้อง 1204 คาเซะ ซาโอริ

"คุณหนูครับ คุณท่านกำลังมานะครับ" เสียงผู้ชายที่คอยปกป้องเธอมาตั้งแต่เด็กบอกับเธอด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

"พาฉันออกไปจากที่นี่หน่อยได้ไหมฮิโตะ นะได้โปรด ฉันต้องไปหาใครคนหนึ่ง" เสียงสาวน้อยวิงวอน

"รอเจอคุณท่านก่อนนะครับ แล้วตอนเช้าผมจะพาคุรหนูออกไปข้างนอก" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ฉันอยากไปตอนนี้ เดี๋ยวฉันบอกคุณพ่อเองว่าตอนเช้าค่อยมาเยี่ยมนะๆ ฮิโตะ" เธออ้อนวอน

เขาหยิบโทรศัพท์โทรหานายท่านอีกครั้ง

"ท่านครับคุณหนูบอกว่าให้ท่านพักผ่อน ตอนเช้าค่อยมานะครับตอนนี้คุณหนูปลอดภัยแล้วครับ เธออยากพักผ่อนครับ" ฮิโตะรายงาน

"ครับนายท่าน ได้ครับ" ฮิโตะหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน

"คุณหนูจะไปไหนครับ?" เขาหันมาถาม

"ไปบ้านริกะ ฉันรู้ว่าอยู่ที่ไหนเธอพาฉันไปทีนะ" ซาโอริเอาเครื่องพันธนาการออกและเดินลงจากเตียง แต่เธอเซล้มเพราะขาที่ไม่มีแรงมากพอ

"ระวังครับ" ฮิโตะเข้ามาอุ้ม

"ขอบใจนะ" ซาโอริพูด ก่อนจะลงยืนอีกครั้ง

"ผมว่าเราไปกันพรุ่งนี้ดีไหมครับ" ฮิโตะเริ่มกังวล

"ไม่เค้าต้องรอฉันอยู่ ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้" เธอออกคำสั่ง

"ครับคุณหนู" ฮิโตะไม่อาจจะขัดใจได้ เขาอุ้มคุณหนูอีกครั้งแล้วพาออกจากโรงพยาบาล

ระหว่างทางซาโอริรู้สึกใจคอไม่ดีเหมือนจะมีเรื่องอะไรสักอย่าง..

เมื่อถึงหน้าบ้านริกะ.. เธอเห็นไฟปิดหมด เธอคิดว่าริกะคงนอนแล้วเธอเลยคิดว่าจะกลับ.. เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วซาโอริเริ่มร้องไห้...

_____________________________________________

ริกะพยายามนอนแต่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง เธอตื่นอีกครั้ง ... เธอรู้สึกอยากกลับบ้าน อาอิยังคงหลับสนิท

ริกะตัดสินใจกลับบ้าน.. เธอวิ่งมาตลอดทางเหมือนเธอกำลังหนีความผิดที่ทำ เธอเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่ทำมันผิดต่อซาโอริถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งรู้จักแต่ความรู้สึกที่มีต่อซาโอริมันแตกต่างกับอาอิ..

เธอรู้สึกอยากปกป้องอาอิ แต่เธอรู้สึกอยากดูแลซาโอริเธอเริ่มสับสน กับความเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมา 6 ปี แล้วกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเพียง 2 วันแต่รู้สึกว่ารู้จักมานานเหลือเกิน มันคืออะไรกัน แล้วถ้าซาโอริรู้เธอจะให้อภัยกับความงี่เง่าของริกะไหม..

____________________________________

"คุณหนูครับกลับกันเถอะครับ หนาวนะครับ" ฮิโตะเดินลงมาจากรถแล้วมากล่อมให้ซาโอริกลับโรงพยาบาล

"ไม่ฉันจะรอเค้าที่นี่" ซาโอริเริ่มร้องไห้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องร้องไห้

เอ๊ะ!!!~~ นั่น!! ซาโอรินี่

"แฮก แฮ่ก... ซาโอริ..ใช่ไหม" ริกะตะโกนมาแต่ไกล

"ริกะ ริกะจัง" เธอพยายามจะวิ่งแต่ก้าวขาก้าวแรกเธอก้ล้มซะแล้ว เพราะขายังไม่มีแรง ฮิโตะเข้ามารับไว้และพยุงเธอไว้

"ซาโอริ..." ริกะร้องเรียกเมื่อเห็นเธอล้มลง แต่เธอแปลกใจว่าผู้ชายในสูทนั้นคือใคร เค้ามองเห็นเธอได้ยังไง แต่สูทนั้นชุดนั้นดูคุ้นๆนะ ริกะวิ่งเร็วขึ้นจนในที่สุดก็มาถึงสาวน้อยผมทองที่น้ำตาเต็มหน้า

"หายไปไหนมา ฉันเป็นห่วงเธอนะ ยัยขี้แย" ริกะโผกอดซาโอริ <<<เป็นห่วงตายเลย ไปนอนกับอาอิมานี่นะ!!!~~ เออขอนอกเรื่องนิดนะคะ แอบเคือง งิงิ>>>>

"แล้วเขามองเห็นเธอได้ยังไง นายก็มองเห็นเธอหรอ" ริกะหันไปถามฮิโตะที่ตอนนี้ทำสีหน้าแปลกใจว่าริกะพูดอะไร

"ทำไมจะมองไม่เห็นละครับ?" เขาถามอย่าง งงๆ

"เออ ริกะ ฉันฟื้นแล้วนะ.. คือฉันฟื้นแล้ว" ซาโอริบอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

"จริงหรอ จริงๆนะ ฉันไม่ได้ฝันไปนะ" ริกะกอดเธอแน่น

"อื้อ... "  ซาโอริยิ้มอย่างมีความสุข

"หนาวไหมขึ้นไปข้างบนไหม" ริกะหันมาถามสาวน้อย

"ฮิโตะกลับโรงพยาบาลไปก่อนนะแล้วพรุ่งนี้เช้าสักสิบโมงค่อยมารับฉันนะ" เธอสั่งเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนขอร้องมากกว่านะ

"ไม่ได้ครับคุณหนู เดี๋ยวจะเกิดเรื่องนะครับถ้านายท่านทราบ" เขาอึดอัดใจ

"งั้นเดี๋ยวฉันไปกับเธอแล้วกันนะ" ริกะลูบหัวซาโอริพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นรถ ฮิโตะมองด้วยสีหน้างุนงง แต่ก็รู้สึกว่าโดนแย่งหน้าที่เสียแล้ว

ระหว่างทางซาโอริจับมือริกะแน่นเธอกลัวว่าเธอจะกลับเป็นเหมือนเดิมอีก เธอไม่ยอมนอนทั้งๆที่ง่วงแล้ว

"เดี๋ยวผมอุ้มคุณหนูเองครับ" ฮิโตะพูดน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะคว้าตัวซาโอริแล้วอุ้มลงจากรถพร้อมกับพาเข้าโรงพยาบาล

ริกะทำหน้า งง เค้าโกรธอะไรฉันเนี่ย

"ริกะไปไหนมา อ่ะ" ซาโอริถามเพราะเธอเห็นริกะวิ่งมาจากที่อื่น

"เอ่อ ฉัน ฉันไปบ้านอาอิมาน่ะ" ริกะพูดตะกุกตะกัก เหมือนปิดบังอะไรบางอย่าง

"ไปบ้านอาอิไปทำไมหรอ?" สาวน้อยทำหน้างง

"นี่ก็จะเช้าแล้วเธอนอนพักเถอะนะพรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกันฉันจะนอนเป็นเพื่อนเธอที่นี่แร่ะ" ริกะไม่ตอบเธอจัดแจงให้ริกะนอนตัวเธอก็กำลังจะเดินไปนอนที่โซฟา แต่ซาโอริดึงมือไว้

"นอนกับฉันตรงนี้ได้ไหม" เธอไม่กล้าสบตาเธอพูดอย่างอายๆ

"หืม.. อ่อได้สิ ยัยขี้แย" เธอตอบพร้อมกับขึ้นไปนอนข้างๆซาโอริแล้วเอาเธอมากอดไว้

 

_______________________________________________________

9.00 น.

ติ๊ๆๆๆ ติ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

.."เช้าแล้วหรอเนี่ย..เอ๊ะ ยัยริกะบ้าไปไหนนะ หรือว่าฉันฝันไป" อาอิลุกขึ้นแล้วก้มมองตัวเอง

"ว้าย... ตายล่ะ" เธอทนเห็นตัวเองในสภาพนี้ไม่ไหว เธอรีบเอาผ้ามาปิดไว้

"ตายล่ะ สงสัยจะเรื่องจริง ดีนะไม่มีใครเปิดประตูเข้ามาไม่งั้นแย่แน่" เธอถอนหายใจ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์โทรหาเพื่อนตัวดี

"ตู๊ด...............ตู๊ด.....................ตู๊ด.................."  ไม่มีคนรับ

"จะหนีหน้าฉันเร๊อะ ก่อเรื่องแล้วจะหนีกันง่ายๆเร๊อะ ยัยตัวดี" อาอิเริ่มโมโห เธอกดโทรศัพท์อีกครั้ง

"หืม.. ริกะพูด" เสียงจากปลายทาง

"ว่าไง... หายไปไหน ก่อคดีแล้วหนีเร๊อะ!!~~" อาอิตะโกนใสโทรศัพท์  บอกแล้วเวลาเธอของขึ้นน่ากลัวชะมัด

"ยึ้ย... อา..อิหรอ..เออ .. คือ ฉันขอโทษ...เออ คือ" ริกะลุกออกจากเตียงคนไข้แล้วเดินไปที่ระเบียงด้านนอกเพราะกลัวซาโอริจะตื่น ระหว่างนั้นก็มีพยาบาลเข้ามานำยามาให้และก้มาเช็คดูอาการ พร้อมกับอาหารเช้า

"ไง จะแก้ตัวอะไร เธอทำอะไรลงไปเนี่ย ความเวอจิ้นของช้านนนนนนนนน ยัยบ้า" อาอิเริ่มรู้สึกว่ามันงี่เง่ามากแล้วความสาวเธอล่ะมาสังเวยให้กับยัยเพื่อนบ้ากามนี่นะ

"ฉันขอโทษ ก็เธอยั่วโมโหฉันก่อนนี่ เธอก็รู้ไม่ชอบให้ใครมากวนประสาทแบบนี้ด้วยอ่ะ อย่าโกรธนะ จะให้ฉันทำไงอ่ะ ฉันขอโทษ" ริกะพยายามแก้ตัวต่างๆ นา นา

"คำขอโทษของเธอทำให้มันคืนมาไมห ฉันเก็บรักษมาเพื่อคนที่ฉันรักเท่านั้นนะ .." อาอิเริ่มเสียงสั่น ทั้งๆที่เมื่อคืนเหมือนเธอจะรู้สึกดีแต่ตอนนี้เธอมีสติมากพอแล้วเธอเริ่มรู้สึกว่ามันผิดและเธอก็รู้สึกเริ่มเสียใจ กับความสุขบ้าๆ แค่เพียงข้ามคืนที่แลกกับความผิดพลาด เพราะเธออยากจะเก็บสิ่งเหล่านี้ให้กับคนที่เธอรักมากกว่า..

"อาอิ ใจเย็นๆ นะ คือฉันผิดไปแล้ว.. จะให้ฉันทำไงอ่ะ ฉันขอโทษ เธอยกโทษให้ได้ไหม มันจะไม่เกิดขึ้นอีกนะ อาอินะ ." ริกะอ้อนวอน

ซาโอริรู้สึกตัวแล้วเริ่มมองหาริกะ ก่อนจะเห้นว่าริกะกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงด้านนอกมีสีหน้าเคร่งเครียด มันเกิดอะไรขึ้นนะ 

"เธอ ไม่เข้าใจหรอก เธอก้เอาแต่สนุกนั่นแหละ ฮือๆ ฉันเกลียดเธอแล้ว .." อาอิเริ่มร้องไห้พร้อมกับวางโทรศัพท์ใส่ริกะ

"เดี๋ยวก่อน..." ริกะเดินวนไปมา ก่อนจะเห็นว่าซาโอริตื่นแล้ว เธอเดินเข้ามาหาซาโอริ

"มีอะไรหรอ?" ซาโอริถาม

"คือว่า.. เมื่อคืนฉัน... ฉันมีอะไรกับอาอิน่ะ แล้วเค้า.." ริกะกำลังพยายามอธิบาย

เพี๊ยะ!!!~ เสียงตบหน้าดังลั่นห้อง

"เธอทำแบบนั้นได้ยังไง มันไม่มีความหมายกับเธอเลยใช่ไหม เธอทำแบบนี้กับทุกคนใช่ไหม.. ฮือๆ" ซาโอริทุบริกะไม่หยุดเธอร้องไห้เสียงดังจนฮิโตะที่อยู่นอกห้องเข้ามา

"คุณหนูครับเกิดอะไรขึ้น.." ฮิโตะถามสีหน้าตกใจ

"ออกไป!!~~ " เธอตวาด

"ครับ.." ฮิโตะคับนับก่อนจะเดินออกไป

"ใจเย็นๆ นะ ฉันขอโทษ ฉันมันไม่ดีแต่มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ฉันกับเค้าเป็นแค่เพื่อนกัน แล้วเมื่อคืนฉัน...พลาดไปแล้ว อาอิเค้าก็เสียใจมาก ซาโอริอย่าเกลียดฉันเลยนะ ฉันคงทนไม่ไหวถ้าต้องเสียเธอไป.."ริกะพยายามขอร้องสาวผมทองที่ตอนนี้คร่ำครวญเหมือนใจแตกสลาย

"เธอหลอกฉันเธอหลอกฉัน..." ซาโอริยังคงร้องไห้ไม่หยุด

ริกะรู้ว่าเธอได้ทำผิดครั้งใหญ่กับคนที่เธอรักและเพื่อนรักของเธอ.. ทำไมเป็นแบบนี้มันทำไมกลายเป็นแบบนี้

"หึ หึ สะใจจริงๆ เจ้าจะต้องเจ็บปวดริกะ เจ้าจะต้องเจ็บปวด " เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังก้องกังวาลเข้ามาที่หัวริกะ

"ใคร ใครกัน" เธอหันมองรอบห้องแต่ไม่พบใคร

"ซาโอริเธอได้ยินไหม" ริกะหันมาถาม

"อะไร ได้ยินอะไร" ซาโอริยังคงร้องไห้

"ก็เสียงนั้นไงเสียงผู้หญิงเมื่อกี้"  ริกะพูดด้วยสีหน้าตื่นตะหนก

"ไม่ เธออย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ" ซาโอริไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

"ฮ่า ฮ่า เจ้าจะต้องเจ็บปวด เจ้าจะต้องเจ็บปวด" เสียงหัวเราะร้ายนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

"แกจะต้องชดใช้ในสิ่งที่แกทำ ริกะ แกจะต้องชดใช้ เจ้าผู้ถูกเลือก" เสียงนั้นดังขึ้นอีก

"ใคร ใคร กัน อะไรกันนี่มันอะไรกัน" ริกะวิ่งออกไปที่ระเบียง พร้อมกับตะโกนขึ้นไปที่ท้องฟ้า

"นี่มันอะไรกันห๋า.. ไม่ตลกนะ ใคร ใคร กัน !!!!!~~ ต้องการอะไรจากฉัน" เธอตะโกนลั่น ซาโอริตกใจที่เธอเห็นริกะเป็นแบบนั้น เธอหยุดร้องพร้อมกับลงจากเตียงค่อยๆเดินเกาะราวที่ขอบเตียงและเดินออกมาที่ระเบียง

"ริกะ ริกะ เธอเป็นอะไร???" สาวน้อยถามด้วยสีหน้าตกใจ

"ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงซาโอริ เค้าบอกว่าฉันจะต้องชดใช้ ฉันเป็นผู้ถูกเลือก" ริกะอธิบายตอนนี้หน้าเธอซีดมาก...




 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น