สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 11 : เสียงกระซิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 49

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจิตวิญญาณจะมีจริง และไม่เคยรู้เลยว่าฉันจะติดต่อกับสิ่งที่มองไม่เห็นได้ ฉันควรจะภูมิใจรึไม่ หรือว่าฉันควรจะร้องไห้ดี ในเมื่อมีเด็กสาวร่างบอบบาง ผมสีทอง ดวงตาสวยคู่นั้น มานั่งร้องไห้ เหมือนเด็กหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่ถูก แล้วคนธรรมดาอย่างฉันจะทำอะไรได้ล่ะ มันมีอะไรที่ฉันควรจะรู้ ใครล่ะจะให้คำตอบนี้แก่ฉัน มันมีคำถามมากมายวิ่งวนไปมาจนฉันเริ่มควบคุมไม่ได้

"ริกะ ริกะ!!" เสียงเรียกอีกแล้ว ใครกัน

"ริกะ ตื่นได้แล้ว..." เสียงดังขึ้นอีก

"ต้องกลับแล้วนะ นี่จะบ่าย 3 โมงแล้ว" เสียงเริ่มดังขึ้นอีก

"นี่แน่ะ !!~" เธอเอามือมาหยิกแก้มทั้งสองข้างอย่างชิงชัง ก็เล่นนอนมาตั้งแต่เที่ยง ไม่ให้คนที่รอโมโหได้ไง

"โอ้ย ..." เธอลืมตามาเห็น สาวหน้าคุ้นตา มองด้วยแววตาโกรธจัด.. ยึ้ย!!~

"อา..อิจาง  ฉันเผลอหลับไปหรอ" เสียงพูดเหมือนกับว่าไม่ได้รู้เลย ว่าทำให้คนอื่นเค้าต้องรอนานแค่ไหน

"อื้ม จะกลับยังอ่ะ ฉันนั่งดูเธอหลับมาตั้งแต่เที่ยงแล้วนะ อยากกลับบ้านแล้ว หลับสบายเชียว" อาอิบ่น

"ซาโอริล่ะ" ริกะถามเพื่อนสาว

"ก็นอนอยู่ข้างหน้าเธอไง ยัยบ๊องส์ " อาอิชักจะเหนื่อยใจ

"อ่ะ ซาโอริจัง.. อย่าหลงทางนะ กลับมาสักทีนะ ฉันจะมาหาใหม่นะ ต้องไปส่งอาอิก่อนนะ" ริกะพูดกับสาวน้อยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง พร้อมกับจับมือมาจุ๊บ เบาๆ

"ไปได้แล้ว" อาอิชักหงุดหงิด

"เดี๋ยวผมไปส่งครับคุณหนูทั้งสอง.." เสียงเรียบเย็นชาพูดขึ้น

"ขอบคุณค่ะ แต่อยู่ดูแลซาโอริจังเถอะค่ะ พวกหนูกลับได้ค่ะ" อาอิตอบอย่างสุภาพ

"งั้นไม่ส่งนะครับ" เขากล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"ค่ะ..." อาอิ ลากเพื่อนสาวออกจากห้อง

"คนอะไรดู ยังกับหุ่นยนต์ ยิ้มไม่เป็นเลยรึไงนะ!!~" อาอิพึมพำ

"ฉันอยากช่วยซาโอริอ่ะ" ริกะพูดอย่างเศร้าๆ

"หมอยังช่วยไม่ได้ เราสองคนจะช่วยอะไรได้ เธอทำอะไรไม่ได้หรอก..." อาอิบอกกับเพื่อนสาว

"แต่ฉันว่ามันแปลกๆ นะ แล้วฉันมองเห็นเธอได้ยังไงล่ะ ฉันว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ " ริกะยังสงสัย

"มันก็ใช่ แต่เราจะไปหาคำตอบที่ไหน ไปพูดกับใครได้ที่ไหนเล่า" อาอิเตือน

"อาอิจัง...เธอทำคุกกี้มาอีกได้ไหม พรุ่งนี้ฉันจะมาอีกเธอไม่ต้องมาก็ได้ เดี๋ยวฉันจะไปเอาที่บ้านเธอเอง นะ นะ.." ริกะพูดด้วยสีหน้าอ้อนวอน

"เห้ออ เป็นมากแหะเพื่อนเรา เธอโดนซาโอริทำเสน่ห์เปล่าเนี่ย.." อาอิพูดอย่างเหนื่อยใจ

"ไม่รู้อ่ะ ก็ฉันชักชอบยัยเด็กขี้แยคนนั้นขึ้นมาจริงๆนี่ ช่วยเค้าหน่อยน้า.." ริกะขอร้องเพื่อนสาวอีกครั้ง

"เง้อ  อืมก็ได้ วุ่นวายจริงๆ เลย..เธอเนี่ย" อาอิบ่น

"เย้ อาอิจังน่ารักที่สุดเลย" ริกะจูงมืออาอิวิ่งไปสถานีรถไฟอย่างมีความสุข

"โอ้ย ช้าๆ หน่อยยัยบ๊องส์" อาอิวิ่งตามริกะแทบไม่ทัน

"อิอิ ก็มันดีใจนี่" ริกะหันมายิ้ม

"อือ ย่ะ.. ลำบากฉันทุกทีไป" อาอิบ่นอีกแล้ว พร้อมกับส่ายหัว แต่ทำไงได้เธอก็อยากช่วยซาโอริเหมือนกัน

ระหว่างนั่งรถไฟกลับบ้านอาอิหลับตลอดทาง คงเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน ริกะเอามือไปจับหัวอาอิมาซบที่ไหล่ของเธออย่างเอ็นดู มันเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่มัธยมต้นได้ล่ะมั้ง ถึงแม้อาอิจะสูงกว่าริกะก็จริง แต่ดูเหมือนว่าริกะต้องคอยปกป้องและดูแลเพื่อนสาวมาตลอด เพราะอาอินั้นอ่อนแอ และก็บอบบางมากเธอจึงอุ้มอาอิได้สบายๆ ทั้งสองคนสนิทกันมาก จนแทบจะเป็นฝาแฝดกันได้เลย.. ริกะนั่งนึกถึงเรื่องเก่าๆ ก็อดขำความเปิ่นของอาอิไม่ได้.. แต่พอนึกถึงซาโอริ ริกะก็อดเศร้าไม่ได้ เธอไม่รู้จะทำอย่างไร...

"อาอิจัง ถึงแล้ว" ริกะสะกิดเพื่อนสาว

"หืม.. ถึงแล้วหรอกำลังสบายเลย" อาอิพูดด้วยความงัวเงีย

ริกะจูงมืออาอิลงรถไฟ    เธอเดินไปส่งอาอิจังที่บ้าน

"พรุ่งนี้เจอกันนะ" ริกะกล่าวลาเพื่อนสาว

"อื้อ .." อาอิโบกมือให้

"เห้อ.. เธออยู่ไหนน้า ซาโอริ" ริกะพึมพำ ระหว่างเดินกลับบ้านเธอก็คิดว่าบางที ซาโอริอาจจะอยู่ที่ม้านั่งก็ได้.. ริกะตัดสินใจวิ่งไปที่โรงเรียน

เมื่อมาถึงที่ม้านั่งข้างสนามบาส ก็พบแต่ความว่างเปล่า...

"ฉันคงบ้าไปแล้วซินะ.." ริกะพูดกับตัวเอง

"เธอไม่ได้บ้าหรอก.." อีกเสียงนึงพูดขึ้น

ริกะหันไปมองข้างๆ เธอ เธอดึงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ามาโอบกอดไว้ เหมือนเป็นของสำคัญ เหมือนกลัวว่าจะทำหายอีกครั้ง

"เธอไปไหนมา ยัยขี้แย รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน.." ริกะพูดเสียงสั่น

"ฉันไม่รู้น่ะ ฉันตื่นมาก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้แล้วน่ะ.."ซาโอริตอบเสียงเศร้า

"เอ๋?? เธอบอกว่าเธอตื่นมาก็มาอยู่ตรงนี้หรอ" ริกะทวนคำพูดอีกครั้ง

"ใช่ .. มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง" ซาโอริบอกริกะที่กำลังทำหน้างุน งง

"ถ้างั้นมันต้องมีอะไรเกี่ยวกับที่นี่แร่ะ ฉันต้องหาคำตอบให้ได้บางทีเธอแค่อาจจะหาทางกลับเข้าร่างเธอไม่ได้นะ เธอยังไม่ตายสักหน่อย" ริกะบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

"เธอรู้ได้ยังไง" ซาโอริถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ก็ฉันไปหาเธอที่โรงพยาบาลไง ยัยขี้แย" ริกะบอกพลางเอามือไปขยี้หัวซาโอริ อย่างเอ็นดู

"กลับบ้านกันนะ.." ริกะจูงมือซาโอริ เธอเดินตามอย่างว่าง่าย ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปอีกแล้ว...

"กลับมาแล้วค่า.." ริกะพูดเสียงสดใส

"อารมณ์ดีมาจากไหน กินข้าวก่อนซิลูก ขึ้นไปตามคุณพ่อลงมาด้วยนะ" แม่กำชับ

"ค่า.." ริกะเดินขึ้นไปข้างบน พร้อมกับจูงสาวน้อยที่ไม่มีใครเห็นไปด้วย

"เดี๋ยวฉันจะลงไปกินข้าวเธอไปกับฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้เธอคาดสายตาแน่คราวนี้" ริกะบอกกับสาวน้อยตรงหน้า พร้อมกับเอามือลูบหน้าเธอเบาๆ

"อื้อ.." เธอเขินอายอีกครั้ง หน้าเริ่มแดง ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกันนะ

"พ่อค่ะ  ทานข้าวค่า.." ริกะตะโกนเรียกคุณพ่อ

"ไปกินข้าวกัน.." เธอจูงมือซาโอริลงไปที่ห้องครัว

"กินแล้วนะค่ะ" ริกะพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกินข้าวอย่างมีความสุขเพราะมีสาวน้อยน่ารักนั่งอยู่ตรงหน้า

"วันนี้ลูกดูแปลกๆ กินข้าวไปยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ มีอะไรดีๆ หรอลูก" แม่ถามอดยิ้มไม่ได้

"เปล่าค่ะ กับข้าวอร่อยค่ะ" เธอพูดเอาใจแม่

"อิ่มแล้วค่ะ หนูขึ้นไปก่อนนะค่ะ" ริกะรีบลุกไปพร้อมกับไม่ลืมที่จะลากสาวน้อยไปด้วย

"อะไรกันลูกคนนี้" แม่หันไปพูดกับพ่อที่กำลังกินข้าวอยู่ ต่างก็ทำหน้า งงๆ กัน

แกร๊ก~ ~ เสียงปิดประตูห้อง

"เห้อเหนื่อยจังเลย เอ้านี่ กินซะ" ริกะหยิบซองคุกกี้ออกจากกระเป๋าเสื้อ

"คุกกี้??" ซาโอริทำเสียงแปลกใจ

"ใช่ อาอิทำให้เมื่อคืนน่ะ เอาไปให้เธอที่โรงพยาบาลน่ะ แต่ฉันเอากลับมาด้วยอ่ะกินซิ" ริกะอธิบาย

"ขอบคุณนะ" ซาโอริกินคุกกี้อย่างว่าง่าย

ริกะล้มตัวนอนบนตักซาโอริ

"ขอนอนหน่อยนะเหนื่อยจัง" ..ริกะพูดก่อนจะหลับตาลง

ซาโอริจ้องมอง สาวผมดำขลับที่ยาวมาก ผมสวยจังนะ เธอจ้องมองใบหน้าที่แสนอ่อนโยนที่ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่ ถ้าเธอขอพรวิเศษได้ เธอขอให้เธอฟื้นขึ้นมา มาอยู่กับเธอคนนี้ที่นอนตักเธออยู่ ก่อนหน้านั้นเธอเคยวิงวอนขอความตาย... แต่นั่นเป็นเพราะความเหงา ความว้าเหว่ แต่ตอนนี้เธอขอวิงวอนขอชีวิตเธอคืนได้ไหม...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น