สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 10 : breathe again...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 49

สาวร่างผอมบางดูซีดเซียว พร้อมกับสายระโยงระยางที่เกะกะ ใบหน้าที่แสนหวานแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เหมือนมันทรมานแต่ไม่อาจบอกใครได้ เธอนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง พร้อมกับการหายใจที่แผ่วเบา ฉันไม่รู้ว่าทำไมในใจฉันถึงได้รู้สึกเจ็บปวด ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงอยากร้องไห้ แล้วทำไมต้องเป็นฉัน..??..

"ริกะ ริกะ!!~" เพื่อนสาวสะกิดเธออย่างเบา

"หือ .." ริกะน้ำตาเอ่อ หันหน้ามาหาเพื่อนสาว

"เธอเป็นอะไรรึเปล่า ทำความเคารพคุณพ่อซาโอริก่อนซิ เธอยืนนิ่งมานานแล้วนะ" อาอิกระซิบบอก

"สวัสดีค่ะ รบกวนด้วยนะค่ะ " เธอก้มศรีษะทำความเคารพพ่อของซาโอริที่อยู่ตรงหน้า

"พวกหนูเป็นเพื่อนกับลูกสาวฉันรึ??" เสียงชายแก่ถามด้วยความสงสัย เพราะที่รู้มาลุกสาวไม่เคยพูดถึงเพื่อนหรือใครสักคนเลย

"ค่ะ..เอ่อ ซาโอริจังป่วยเป็นอะไรค่ะ พอดีเห็นเค้าหายเงียบไป" อาอิตอบอย่างไม่คิด

"เธอเป็นเพื่อนกับเค้าแล้วไม่รู้เรื่องเลยรึ?" เสียงเรียบสุขุม

"เอ่อ..คือ" อาอิกระอึกกระอัก

"เขาเป็นลมวูปไปไม่ใช่หรอค่ะ?" ริกะถามเสียงเรียบ

เขาทำหน้าแปลกใจ

"อืม ใช่ เธออยู่กับซาโอริรึ?ตอนนั้น" ชายแก่ถาม

"เปล่าค่ะ " ริกะตอบ

"แล้วคุณหมอว่าเธอเป็นอะไรค่ะ?" ริกะถามเสียงจริงจัง

"ไม่ทราบสาเหตุ เค้ายังหาสาเหตุไม่ได้ เธอนอนหลับแบบนี้ไปได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้วสินะ.." แววตาเศ้ราอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ทราบสาเหตุ???" อาอิทวนคำพูด พร้อมกับทำสีหน้า งง 

"หนูขอจับมือเธอหน่อยได้ไหมค่ะ อยากจะพูดอะไรกับเค้าสักหน่อย" ริกะรวบรวมความกล้าพูดออกไป

"ได้สิ เค้าคงดีใจถ้ารู้ว่ามีเพื่อนมาเยี่ยม" เสียงเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

ริกะไม่รอช้าเดินตรงไปหาสาวผมทองที่นอนอยู่ตรงหน้า เธอเอามือน้อยๆ มากุมเอาไว้ พร้อมกับแนบไว้ที่แก้มโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น

"เธอต้องปลอดภัยนะ... เธอได้ยินฉันรึเปล่า ยัยขี้แย ตอนนี้เธออยู่ไหนกันนะ ฉันมาหาเธอแล้วนะ" ริกะพูดพร้อมน้ำตาที่มันไหลออกมาตอนไหนไม่รู้

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดติ๊ดๆๆๆ เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจมันเร็วขึ้นจนจะเป็น 120/ นาที คุณพ่อซาโอริตกใจมาก

"ฮิโตะ ตามคุณหมอเร็ว!!" เสียงตกใจ

"ครับนายท่าน" เขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

"ซาโอริ.. เธอเป็นอะไร อย่าเป็นอะไรนะ" ริกะไม่ยอมปล่อยมือซาโอริ จนอาอิต้องมาดึงริกะออกมา

"ริกะ ริกะ!! คุณหมอมาแล้ว เธอควบคุมตัวเองหน่อย" อาอิเตือนเพื่อนสาว

คุณหมอเดินตรงไปที่เตียง พร้อมกับตรวจอาการและหันมาพูดกับคุณพ่อของซาโอริว่า

"คนไข้ปลอดภัยครับ ไม่ต้องเป็นห่วง แสดงว่าคนไข้มีปฎิกิริยาตอบสนอง ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีครับ" คุณหมอพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

"เห้อ..." อาอิถอนหายใจยาวนึกว่าจะทำให้ซาโอริเป็นอะไรไปเสียแล้ว

"ริกะกลับกันเถอะ ซาโอริจังจะได้พักผ่อน" อาอิกระซิบบอกเพื่อนสาวเบาๆ

"ก็ฉันยังไม่อยากกลับนี่" ริกะตอบอย่างเซ็งๆ

"สงสัยซาโอริจังจะดีใจที่พวกเธอมาน่ะ " คุณพ่อของซาโอริพูดอย่างอ่อนโยนเพื่อให้สถานการณ์ลดความตึงเครียดลง

"ค่ะ.." อาอิยิ้มอย่างเจื่อนๆ

"ถ้าหนูจะมาเยี่ยมซาโอริบ่อยๆ ได้ไหมค่ะ" ริกะถามด้วยเสียงอ้อนวอน

"ได้ซิ ซาโอริจังจะได้ไม่เหงา แล้วพวกหนูชื่ออะไรล่ะ ฉันจะได้บอกคนของฉันไว้" คุณลุงพูดอย่างสุภาพ

"หนูชื่อ อาอิ ค่ะ" อาอิตอบอย่างสุภาพ

"หนูชื่อริกะค่ะ" ริกะตอบเสียงเรียบ

"ยินดีที่ได้รู้จักหนูทั้งสองคนนะ ตามสบายนะ ฉันต้องขอตัวก่อน อยากได้อะไรก็บอกฮิโตะนะ" คุณลุงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" อาอิและริกะทำความเคารพคุณลุงอย่างสุภาพ นายฮิโตะก็เดินตามออกไปส่งท่าน  ก่อนที่จะกลับมานั่งที่มุมห้องอย่างเงียบๆ

ริกะเดินไปที่เตียงอีกครั้ง เธอเข้าไปลูบหัวซาโอริเบาๆ เหมือนอย่างที่เคยทำ

"ซาโอริ ฉันอยู่นี่แล้วไง เธอตื่นสักทีสิ ฉันไม่ชอบรอใครนานๆ นะ ยัยขี้แย เธอไม่ได้ตายสักหน่อย เธอแค่หลงทางเท่านั้น.." ริกะพูดเบาๆ พร้อมกับอีกมือนึงจับมือเรียวเล็กที่แสนบอบบางไว้อย่างแน่น

"ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องห่วงเธอขนาดนี้ ในเมื่อฟ้าเบื้องบนส่งเธอมาให้เจอฉันแล้ว ก็ขอให้มีปาฎิหารย์อีกสักครั้งได้ไหม" ริกะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

อาอิก็ไปนั่งที่โซฟา และก็เริ่มเซ็งเพราะไม่มีอะไรทำ แล้วก็เริ่มหิวแล้วด้วย เพราะนี่มันเที่ยงแล้ว

"คุณหนู ทั้งสองจะรับอะไรดีครับ ผมจะได้สั่งให้เด็กจัดขึ้นมาให้" นายฮิโตะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สงสัยคุณลุงคงต้องพูดอะไรแน่ๆ

"ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปซื้อเองค่ะ" อาอิตอบอย่างสุภาพ

"ไม่ได้ครับนายท่านสั่งเอาไว้" เสียงเรียบเย็นดูน่ากลัวชะมัด และแววตาที่เย็นชาของนายฮิโตะ

"อืม งั้น ขอข้าวกล่องกับน้ำมะนาวนะค่ะ ขอบคุณค่ะ" อาอิตอบอย่างสุภาพ เพราะกลัวกับแววตาคู่นั้น

"ครับ รอสักครู่ครับ" ฮิโตะเดินออกไปอย่างเงียบๆ

"เห้อออ คนอะไรดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย" อาอิพึมพำ
 
อาอิรู้สึกเป็นส่วนเกินจริงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนสาว พร้อมกับหยิบซองเล็กๆออกมาจากกระเป๋า

"ริกะ เอ้านี้.." อาอิยื่นซองเล็กให้ริกะ

"หือ.. อ่ะ คุกกี้นี่" ริกะพูดด้วยเสียงแปลกใจ

"ฉันทำเมื่อคืน ก็ซาโอริชอบคุกกี้ไม่ใช่หรอ ฉันทำมาให้น่ะ" อาอิบอกเสียงเรียบๆ

ริกะโผไปกอดเพื่อนสาว

"อาอิเธอรู้ใจฉันจริงๆ ขอบใจนะ" ริกะพูดเสียงซึ้ง

"อื้อ ย่ะ รีบเอาไปให้ซาโอริไป ไม่ต้องมาทำซึ้ง หายใจไม่ออก" อาอิเดินกลับไปนั่งที่โซฟา

"ยัยขี้แย อาอิเค้าทำคุกกี้มาให้ หิวไหม?" ริกะค่อยๆ แกะซองคุกกี้ออก พร้อมกับหยิบคุกกี้ออกมา 1 ชิ้น กลิ่นคุกกี้อบอวลไปทั่วห้อง แปลกจริงๆ

"ริกะ ริกะ".. เสียงคุ้นหู

"ริกะ ช่วยฉันด้วย..."เสียงแผ่วเบา

"ซาโอริ ซาโอริ..เธออยู่ไหน แล้วฉันจะช่วยเธอได้อย่างไร.. ซาโอริ" ริกะเรียกซาโอริพร้อมกลับหันไปมองรอบๆห้อง แต่ไม่เห็นใครเลย

"ริกะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า" อาอิถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันได้ยินเสียงซาโอริน่ะ เธอบอกว่าช่วยด้วย.." ริกะมองซ้าย มองขวา

"ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะ เธอหูฟาดรึเปล่า" อาอิถามหน้า งงๆ

"ฉันแน่ใจ ฉันได้ยินมา 2 ครั้งแล้วนะตั้งแต่ฉันมองไม่เห็นซาโอริตั้งแต่เช้า" ริกะบอกเพื่อนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แล้วจะทำยังไง อ่ะ เราสองคนจะทำไรได้" อาอิพูดเสียงเศร้า

"มันต้องมีทางสิ มันต้องมีทาง"ริกะพึมพำกับตัวเอง

มันต้องเกี่ยวข้องกับคุกกี้แน่ๆ ฉันมั่นใจ แต่มันคืออะไรคิดเท่าไหร่ ก็คิดไม่ออก ว่ามันคืออะไรกันแน่นะ!!~ ~
"ริกะ ฮือๆ ริกะ ฉันกลัว.." เสียงซาโอริดังขึ้นอีก

"ยัยขี้แยฉันอยู่นี้แล้วไง เธออยู่ที่ไหน อย่ากลัวนะ" ริกะกุมมือซาโอริแน่น พร้อมกับจูบที่แก้มอย่างเบาๆ เพื่อมันจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นบ้าง แม้ว่ามันจะได้ผลรึไม่ ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว....




 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น