[Fanfic] Got7 x You #เจ้าสาวของกัซ

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 9 ‘เดทของลูกผู้ชาย’ [30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ก.พ. 60


ตอนที่ 9
เดทของลูกผู้ชาย




                “เฮ้อ~”
            หากจะให้นับจำนวนครั้งที่ถอนหายใจก็คงจะนับไม่ถ้วน หญิงสาวมองหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ ทั้งแผลสด ทั้งแผลห้อเลือด รอยแตกที่บริเวณคิ้ว ก็เข้าใจว่าเลือดร้อน แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกระโจนเข้าไปหาเรื่องเลยมิใช่หรืออย่างไร แต่คิดไปก็เท่านั้น เพราะเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้วคงจะแก้ไขอะไรไม่ได้
            แต่ดูเหมือนคนเจ็บตัวจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำผิด ได้แต่นั่งลอยหน้าลอยตาทำอย่างกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องปกติที่ตนจะต้องพบเจอทุกวัน แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่หญิงสาวเห็นเขาในสภาพแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่เห็นก็อดหวั่นใจไม่ได้จริงๆ ถ้าหากเทียบกับคู่กรณีที่เจ็บหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลและท่าทางจะต้องรักษาร่วมเดือนแล้ว... ก็พอจะเบาใจอยู่บ้าง?
            แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาภูมิใจในฝีมือการวิวาทหรอกนะ!!
            “เซ็นตรงนี้ด้วยครับ”
            ผละจากใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำก็มาเจอกับแผ่นกระดาษพร้อมเว้นที่ให้หญิงสาวเซ็นต์ชื่อและส่งปากกามาให้เธอ ใบหน้าสาวเงยมองคุณตำรวจร้อยเวรพร้อมยิ้มแห้งๆ และถอนหายใจอีกครั้ง อยากจะขอโทษที่คนของเธอมาก่อเรื่องแต่ก็จุกที่ลำคอจนพูดไม่ออก
            “พี่สาวเหรอครับ?”  ร้อยเวรถามขึ้น ในขณะที่หญิงสาวกำลังลงลายมือเพื่อทำการประกันตัวผู้ก่อเหตุที่นั่งข้างๆ ออกมา
            “ภรรยาครับ”
            หลังจากนั่งนิ่งมาอยู่นานเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นเพื่อแก้ไข้ข้อข้องใจของผู้ถามให้ถูกต้อง ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นภรรยาแทบสะอึดตวัดหางตามองคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวข้างๆ อย่างต้องการจะดุ แต่มีหรือจะกลัว แถมยังยักคิ้วลิ่วตาให้เธอเสียอีก เจ้าหล่อนแทบอยากจะจับเด็กคนนี้ตีเสียให้เข็ด แต่ก็ทำไม่ได้ หากพูดถึงเรื่องแรงก็มีแต่จะแพ้อย่างเดียว คนที่นอนหยอดน้ำข้าวต้มคงจะเป็นหลักฐานให้อย่างดี
            “แต่งงานเร็วจังเลยนะครับ อายุก็ยังไม่เท่าไหร่”
            “ยังไม่แต่งค่ะ เขาก็พูดไปเรื่อย” ไม่วายยังจะหันไปถลึงตาใส่คนขี้มโน ยูคยอมได้แต่ไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะนั่งกอดอกมองหญิงสาวจ่ายค่าปรับนิ่งๆ
            “ขอโทษนะคะที่ก่อเรื่องวุ่นวาย”
            “ผมว่าควรไปขอโทษคู่กรณีดีกว่านะครับ รายนั้นท่าจะหนักเอาการ”
            หน้าชาเป็นแถบแทบไม่กล้าสบตาตรงๆ หญิงสาวได้แต่พร่ำก้มหัวขอโทษทั้งที่คนก่อไม่รู้สึกสำนึกผิดเลยสักนิด ทันทีที่หลุดพ้นจากตารางที่ตนเองนอนมาทั้งคืนก็เดินตรงลิ่วออกจากสถานีตำรวจอย่างชำนาญทาง ก็แน่ละ มาบ่อยเสียขนาดนั้น แม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่คนหาเรื่อง แต่ก็ใช่จะยอมอยู่นิ่งให้อีกฝ่ายทำร้าย แต่ไอ้การไม่อยู่นิ่งของเขามันทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสนี่สิ ไม่ผิดที่จะไม่ยอมคน แต่บางครั้งก็รุนแรงเกินไป
            “ยูคยอม” เขาไม่หันตามเสียงเรียกของหญิงสาว
            “...”
            “ยูคยอม!” หญิงสาวตะโกนพร้อมกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังกว้างของเด็กหนุ่ม แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมหันมาเลยสักนิด
            “...”
            “ถ้าไม่หัน ฉันจะไม่เดทกับนาย!”
            คำขาดของหญิงสาวดูจะได้ผล ทันทีที่ได้ยินร่างสูงก็หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดลงทันที และหันหน้ามาเผชิญกับหญิงสาวตรงหน้าที่ตามมาติดๆ พร้อมหอบหายใจเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าอย่างพิจารณาบาดแผลบนใบหน้า และคิดเห็นว่ายังไงก็ต้องทำแผลเสียก่อน
            “ไป...”
            “ถ้าเธอเป็นคนทำให้ ฉันก็จะยอมทำ”
            เป็นปีศาจจอมอ่านใจหรืออย่างไรถึงได้รู้เสียทุกอย่าง แม้หญิงสาวไม่บอกออกมาตรงๆ ยูคยอมก็รู้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร เลยดักคอเอาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นคงได้จบที่โรงพยาบาลแน่ๆ กลายเป็นว่าวันนี้ที่เขาควรจะต้องไปเดทกับหญิงสาวต้องเริ่มที่สถานีตำรวจและจบลงที่โรงพยาบาล แบบนี้ไม่ดีแน่
            “ฉันอายุเยอะกว่านายนะ พูดกับฉันดีๆ หน่อย”
            “ขอโทษที่ผมทำปัญญาอ่อนอย่างแบมแบมไม่เป็น”
            เรื่องปากหาเรื่องยูคยอมใช่ว่าจะน้อยหน้า ยังพานไปถึงคนอื่นเสียอีก สาวเจ้าได้แต่ส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างเอือมระอากับพฤติกรรมเกินวัยของเขา จะบอกว่าเป็นนิสัยผู้ชายก็คงจะไม่ใช่ อย่างน้อยเรื่องความโอนโยนก็น่าจะมีบาง หากมีสักนิด เรื่องที่จะต้องมาประกันตัวแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
            เดทของเขาและเธอเกิดขึ้นที่สถานีตำรวจ ให้ตายเถอะ! ไม่เคยพบไม่เคยเจอ
            “ไปนั่งรอฉันตรงนั้นก่อนนะ” พูดพลางชิ้นนิ้วไปที่ม้านั่งใกล้ๆ “เดี๋ยวฉันจะไปซื้อยาร้านใกล้ๆ แถวนี้มาทำแผลให้”
            เขาพยักหน้ารับทราบแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งรออย่างว่าง่าย โชคดีที่ร้านขายยาอยู่ใกล้ๆ เพียงแค่สามร้อยเมตรเท่านั้น แค่ไม่กี่นาทีหญิงสาวก็กลับมาหาเจ้าคนไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับอะไรทั้งสิ้น
            เธอทิ้งกายลงข้างๆ พร้อมวางถุงพลาสติกลงตรงหน้า พร้อมแจกแจงทั้งยาและอุปกรณ์ทำแผลที่ต้องใช้เพื่อให้หยิบจับสะดวก “หันหน้ามาสิ จะได้ทำแผล”
            “อืม”
            ว่าง่ายกว่าที่คิด ยูคยอมยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้สาว แต่รู้สึกจะใกล้เกินไปจนเจ้าหล่อนต้องเอี่ยวตัวถอยหลังหนี แต่ก็ดันมีมือหนาเข้ามาคว้าเอวของสาวเจ้าไว้และออกแรงผลักเบาๆ ให้เข้ามาใกล้กว่าเดิม คราวนี้คงจะหนีไม่ได้เสียแล้ว เพราะเด็กหนุ่มได้สร้างกรงขังเธอไว้ตรงหน้าเขาจนยากจะกระดิกตัว
            “ออกไปจะได้ไหม?” เธอกระชากเสียงเบาๆ อยากต่อว่าคนตรงหน้าเต็มแก่ แต่เขาก็น่าหวั่นเกรงเสียเหลือเกิน
            “เธอจะทำแผลฉันไม่ใช่เหรอ ก็ทำสิ ใกล้ๆ จะได้เห็นชัดๆ”
            ดูเถอะ! คนจะเอาเปรียบก็สามารถเอาเปรียบได้ตลอดเวลาแม้กระทั้งเวลาเจ็บ ทั้งๆ ที่มีแผลบนใบหน้าก็ยังไม่วายจะเล่นหูเล่นตาส่งสายตากรุ่มกริ่มใส่สาวไม่ยอมหยุด จนเธอหายใจไม่ทั่วท้องและไม่กล้าสบสายตาเสียด้วยซ้ำ!
            “กะ... ใกล้เกินไปแล้ว”
            หญิงสาวพยายามผลักใบหน้าออก แต่ก็เกรงจะไปโดนแผลทำให้อีกฝ่ายเจ็บเอาได้ กลายเป็นว่ามือบางที่ยกขึ้นมาตอนนี้ถูกอีกฝ่ายยึดไป พร้อมกดริมฝีปากได้รูปจุมพิตเบาๆ ลงบนหลังมือสวย ส่งสายตาหวานช่ำมาให้จนเธอเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างกับจะเป็นไข้ทั่วใบหน้า อยากจะชักมือหนี แต่เขาก็ออกแรงบีบแน่นเสียจนต้องปล่อยให้อยู่ในการควบคุมนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
            “ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ นี่” ทำเสียงอ้อน
            “จะได้ทำแผลไหมวันนี้” เธอบ่นอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงไม่กล้าสบตา “ปล่อยได้แล้ว”
            เธอพยายามทำเสียงขึงขังใส่แม้ว่าใจจริงอยากจะกรี๊ดเพราะความเขินอายที่กำลังก่อตัวไม่ยอมหยุด เหมือนคนชอบแกล้งจะยอมข่มใจและปล่อยเธออกจากการเกาะกุม ถอยหลังออกห่างเพียงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายได้ทำแผลได้ถนัด
            สำลีนุ่มเปื้อนแอลกอฮอล์ล้างแผลค่อยๆ ประทับลงบนแผลเพื่อต้องการฆ่าเชื้อ ขนาดไปไปมีเรื่องชกต่อยที่น่าจะเจ็บกว่ากลับไม่ร้องสักนิกแถมยังขนเรี่ยวแรงอัดอีกฝ่ายจนน่วม แต่กับอีแค่แสบจากแอลกอฮอล์โดนแผลร้องดีดดิ้นจะเป็นจะตายเหมือนกับหญิงสาวเอามีดกรีดลงกลางแผล
            “เวอร์เสียจริง! ร้องอย่างกับจะโดนฆ่า”
            “มันเจ็บนี่”
            “เจ็บแล้วไปมีเรื่องกับเขาทำไมเล่า รู้ว่าต้องเจ็บตัวยังจะทำ” คนมีแผลโดนคนทำแผลบุ้ยหน้าให้หนึ่งที ก่อนจะเปลี่ยนจากแอลกอฮอล์เป็นยาแดงแทน
            “ก็มันหาเรื่องฉัน จะให้นอนเฉยๆ ให้พวกมันกระทืบเหรอ?” ถามแล้วเบนหน้าออก
                พอคิดถึงเรื่องไอ้คนพวกนั้นแล้วก็อดนึกโมโหไม่ได้ ชายหนุ่มไม่ได้ต้องการจะมีเรื่อง แต่เรื่องมันเดินมาหาเอง ใครจะไปห้ามความหล่อและทรงเสน่ห์จนทำให้สาวๆ ของพวกนั้นมาติดพันธ์ได้กันเล่า คนเกิดมาหล่อให้ทำยังไงได้ เดินปิดหน้าปิดตามทั้งวันก็ไม่ไหว ถึงจะปิดยังไงก็ไม่มิด หล่อทะลุเสียขนาดนี้
            เรื่องความมั่นหน้ายูคยอมไม่เคยยอมใครจริงๆ
            “ถ้าอย่างนั้นก็อยู่เฉยๆ จะได้ทำแผลเสร็จไวๆ”
            พยาบาลจำเป็นส่ายหน้าอย่างเอือมระอาครั้งแล้วครั้งเล่า บางทีเขาก็ทำตัวเป็นเด็กดื้อรั้นไม่ฟังใคร บางครั้งก็ทำตัวแก่แดดเกินวัยกว่าที่ควรจะเป็น ในสายตาเธอเขาเด็กกว่าก็จริง แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่ เพราะทุกครั้งที่เขาใกล้เขา เธอจะคอยเตือนตัวเองตลอดเวลาให้ระวังตัวเอาไว้ เขามันอันตราย และทุกความเคลื่อนไหวที่คลืบคลานเข้ามามันแยบยลจนเธอแทบใจเผลอใจสั่น
            “วันนี้เธอต้องเดทกับฉันใช่มั้ย”
            “ใช่ แต่คงต้องเลื่อนไปก่อน เพราะสภาพนายมัน...”
            “เธอมองคนจากภายนอกอย่างนั้นสินะ”
            “ไม่ใช่ แค่ตอนนี้นายเจ็บและควรพักก็เท่านั้น” หญิงสาวจัดการใส่ยาและปิดพลาสเตอร์ยาตรงหางคิ้วเพื่อไม่ให้แผลติดเชื้อจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างไว้ในถุงตามเดิม
            “เดทเลยเถอะ”
            แน่ะ! พอบทจะอ้อนก็อ้อนเสียยิ่งกวาเด็ก หญิงสาวหรี่ตามองคนขี้อ้อนอย่างต้องการหาคำตอบ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวมีแผลอะไรหรือเปล่า ทั้งที่ตัวเองเจ็บและร่างกายอ่อนล้าเพียงนี้ยังจะดึงดันเดทต่อไปอีก
            “นายต้องพักผ่อนนะยูคยอม ฉันเป็นห่วง”
            คนถูกเป็นห่วงตัวแทบลอย เมื่อหญิงสาวพูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่าเป็นห่วงตน หัวใจมันพองโตจนคับอก แม้ขอบปากจะมีรอยช้ำอยู่เล็กน้อย แต่ก็อดเผลอฉีกยิ้มกว้างไม่ได้ เจ็บน่ะมันเจ็บ แต่ความดีใจมันมีมากกว่า
            “แบบนี้ต้องยิ่งเดทเข้าไปใหญ่”
            เขาพูดทั้งรอยยิ้ม สาวเจ้าไปได้ทำหน้างงและสงสัยกับคำพูดของคนตรงหน้า รอยยิ้มกริ่มมันทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับว่าจะมีเรื่องอะไรที่อันตรายต่อหัวใจเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้แน่ๆ


กำลังปั่นน้าาา~... 30%


เปิดเดทเด็กซึน เด็กเกเร แต่น่ารัก

ปล. พรุ่งนี้ลงช้าหน่อยน้าาาาา

 











>><<

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #97 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:05
    วร๊อยยยย รักเด็ก ค่ะ อีก 6 คน ไม่เอาแล้ว จะเอาคนนี้ จะเอาๆๆๆๆๆ อายุเท่าไหร่เเล้วนะ ยัง พรากผู้เยาว์ อยู่มั้ย งื้ออออออ รักเด็ก
    #97
    0
  2. #96 kiki got7 (@Thirdkiki) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    รีบๆมาต่อน้าา ไรต์
    #96
    0